4. The fear conditioning model of P

4. The fear conditioning model of PTSD
For decades, psychologists have theorized that pathological anxiety may reflect a failure to extinguish conditioned fear. In the 1970s, a “conditioning model of neurosis” emerged, which held that impaired extinction for certain CRs form the basis of anxieties, phobias, and compulsions (Eysenck, 1979 and Pitman and Orr, 1986). In 1980, PTSD became a formal diagnosis in the DSM-III and was considered by many to be uniquely relevant to the conditioning framework because it is the only anxiety disorder to involve an explicit conditioning episode (i.e. the traumatic experience). Of course, the type of US that actually leads to PTSD is much more grievous than the sudden loud noise that Little Albert experienced or the mild finger shock delivered during the fMRI studies just described. And the conditioned fear response is much more debilitating, sometimes lasting decades after a traumatic experience. However, because the underlying processes appear to be similar, the fear conditioning and extinction framework has proven to be valuable in attempting to understand the mediating neurocircuitry and treatment of PTSD (Holmes & Singewald, 2013).
PTSD is a severe anxiety disorder that affects approximately 10–30% of individuals who have experienced or witnessed a psychologically traumatic event (de Vries and Olff, 2009, Dohrenwend et al., 2006 and Weiss et al., 1992) such as sexual assault, combat, natural disaster, motor vehicle accident, or witnessing the death or serious injury of another individual. Individuals with PTSD experience three primary symptoms: (1) unwanted re-experiencing of the event, often in the form of intrusive memories and nightmares; (2) avoidance of reminders of the traumatic event, even in the absence of real danger; and (3) ongoing hypervigilance, including trouble with sleep and concentration. Reminders of the traumatic experience are particularly distracting and distressing to individuals with PTSD (Hayes, VanElzakker, & Shin, 2012). While avoidance and hypervigilance can occur in the absence of trauma-related cues, re-experiencing events may be triggered by a previously neutral cue that was conditioned to the traumatic experience.
PTSD is frequently conceptualized as a memory disorder, within a Pavlovian fear conditioning and extinction framework (Elzinga and Bremner, 2002, Jovanovic and Ressler, 2010, Rubin et al., 2008 and Shin and Handwerger, 2009). According to this framework, multiple cues become associated with a traumatic experience, forming strong sensory memories. This can occur in a manner that Pavlov demonstrated by simultaneously conditioning to a buzzer, a metronome, and tactile stimulation (Pavlov, 1927). Or it can happen by stimulus generalization, like when Little Albert became wary of objects that shared some trait with a white rat (the CS) whose presence predicted a loud, startling noise (Harris, 2011 and Watson and Rayner, 2000). Multiple cues can be conditioned to the same US and as we will review below (Section 5), PTSD is associated with increased acquisition of fear conditioning. Furthermore, anxiety disorders are associated with increased propensity for CS generalization (Lissek et al., 2005). Therefore, it is likely that multiple cues would be capable of triggering a conditioned fear response in a individual with PTSD. Upon encountering conditioned reminders, individuals with PTSD re-live their traumatic experience through sensory memories. These memories are often disjointed and incomplete, with a disorganized and sometimes out-of-sequence narrative (Brewin, 2011). This may reflect the diminished sensory representations of the subcortical pathway discussed earlier (Fig. 1; Section 2; see also Pitman et al., 2012).
If PTSD symptoms emerge from a traumatically stressful conditioning episode, the failure to extinguish or maintain extinction of that conditioned fear allows symptoms to persist. For example, after the invasion of Iraq, US troops frequently faced improvised explosive devices (IEDs) hidden in trash piles along the side of the road. If a soldier survives an IED attack, this event forms a powerful memory and powerful associations. Ideally, such a veteran who has returned to the United States should learn, upon several exposures to trash piles along his street, that they no longer predict violence. If this extinction fails to happen, then even years after the danger has passed, a previously neutral cue (trash, the CS) that was associated with a grave danger (IED explosions, the US) may trigger a fear response (CR) and painful memories. Indeed, even internal cues such as autonomic arousal or thirst can become CSs. For a veteran of war in Iraq, the CSs that cause a fear response could be the sight of a trash pile, the presence of a crowd of people, the feel of hot temperatures under bright sunlight, the sound of Arabic being spoken, the smell of diesel fuel from military vehicles, internal states such as feelings of frustration, or any other cue that was present during the explosion. In his studies of multiple CSs, Pavlov reported that extinguishing one CS also extinguished the others, although subsequent research has found that this is not the case and that extinction is cue-specific (Myers & Davis, 2007).
Although humans are only able to attend to approximately four discreet cues at a time (e.g., Bettencourt & Somers, 2009), our memory of experiences normally feels rich and complete. For example, if you were asked where you were during breakfast this morning, you could easily think of more than four details: the tastes and smells of the food, the table and chair where you sat, what you were wearing, what you ate, what you read or talked about while eating, and even how you felt are all details that you did not plan on remembering, but were encoded into one episodic memory (Rudy, 2009 and Rudy and Tyler, 2010). Pavlov referred to this as “dynamic stereotype”—a neurological mapping of the environment. This is what we mean when we refer to the “context” of a memory, including fear memories. The forming of such cognitive representations of context is rapid and automatic. Context is a crucial variable that serves as something more than just another CS during fear conditioning—it also acts as a safety signal after extinction learning (reviewed in Bouton, Westbrook, et al., 2006; Maren et al., 2013 and Rudy, 2009). This means that extinction is particularly influenced by the context in which it occurs (Bouton, García-Gutiérrez, Zilski, & Moody, 2006).
For example, after a soldier comes back to the United States and repeatedly sees innocuous trash piles, the association between trash and IEDs would ideally become extinguished, at least in the context of the United States. However, if that soldier were re-deployed to Iraq, the association between roadside trash and danger might renew, because that association was appropriate in the context of occupied Iraq, and extinction learning did not occur in that context. Thus, the process of fear extinction has been described as a context-modulated form of inhibitory learning (Bouton, 2004). In other words, because extinction learning forms a new association (CS–noUS) as opposed to “breaking” the conditioned CS–US association, extinction recall involves accessing competing CS associations (CS–US vs. CS–noUS). Therefore, if extinction learning takes place in a different context than conditioning, the CR becomes context-dependent. Just as an ambiguous word (e.g. “lead”) is given meaning by context (i.e. “Metal weights are made of lead” vs. “The winner of the race was in the lead from the start”), the ambiguous CS (a pile of trash) is given meaning by the context (suburban United States vs. occupied Iraq).
However, context often does not serve as an effective safety signal for individuals with PTSD. Even while in the United States, and even after seeing innocuous trash piles many times, a veteran with PTSD may fail to extinguish the association between trash piles and IED explosions (CS–US). The CS continues to elicit a CR, namely distressing sensory memories of an explosion. Empirical fear conditioning and extinction studies of this phenomenon will be discussed in the next section (Section 5). Here, we relate renewal, spontaneous recovery, and reinstatement to the clinical presentation of PTSD.
Exposure-based therapy is used in the treatment of PTSD and is conceptually based upon fear extinction. The phenomenon of renewal (return of a CR in the conditioning context when extinction took place in a different context) is highly relevant to this type of therapy. Exposure to progressively stronger trauma-related stimuli and memories (CSs) serves to create a new association between those cues and safety (CS–noUS; Cukor et al., 2009 and Rothbaum and Davis, 2003). An individual may spend hours in a therapist’s office, talking about his traumatic experience in great detail, effectively extinguishing the CS–US association for any cues that remind him of the trauma. However, because extinction is context-specific, the CS–noUS association arising from exposure therapy only exists in his therapist’s office and not in other contexts. In other words, if fear conditioning took place in Iraq and fear extinction takes place in a therapist’s office, when an individual with PTSD is confronted with a now-ambiguous CS (e.g., trash) in a third context (e.g., a suburban street), the CS–US (trauma) association will beat out the CS–noUS (therapy) association. The CS–noUS fails to oppose the stronger, more salient CS–US association. This is the reason that therapists conduct sessions in multiple settings and use virtual reality to mimic multiple contexts (e.g. Difede et al., 2007, Gerardi et al., 2008 and Rothbaum et al., 1999). Extinction therapy and pharmacological enhancers of extinction will be discussed in more detail below (Section 6.1).
Delayed onset PTSD, in which the emergence of

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

4.กลัวการปรับรุ่นของ PTSDสำหรับทศวรรษที่ผ่านมา นักจิตวิทยามี theorized ว่า ความวิตกกังวลทางพยาธิวิทยาอาจสะท้อนความล้มเหลวดับกลัวเครื่องปรับอากาศ ในทศวรรษ 1970 "ปรับรูปแบบของโรคประสาท" ปรากฏขึ้น ซึ่งจัดขึ้นที่ดับความสำหรับบาง CRs เป็นพื้นฐาน ความวิตกกังวลในช่วง phobias, compulsions (Eysenck, 1979 และพิทแมน และ Orr, 1986) ในปี 1980, PTSD เป็น วินิจฉัยอย่างเป็นทางการใน DSM-III และถือ โดยมากจะเกี่ยวข้องเฉพาะกับกรอบปรับเนื่องจากเป็นโรควิตกกังวลเพียงเกี่ยวตอนนี่อย่างชัดเจน (เช่นการประสบการณ์เจ็บปวด) แน่นอน ชนิดของสหรัฐฯ ที่จะ นำไปสู่ PTSD คือ grievous มากกว่าเสียงดังฉับพลันที่มีประสบการณ์น้อยอัลเบิร์ต หรือกระแทกนิ้วอ่อนส่งระหว่างศึกษา fMRI อธิบายเพียง และการตอบสนองความกลัวอากาศเป็นหลายทศวรรษ debilitating ยั่งยืนบางครั้งหลังจากประสบการณ์เจ็บปวดมาก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกระบวนการพื้นฐานปรากฏจะคล้าย กรอบงานปรับและดับความกลัวได้พิสูจน์ให้มีคุณค่าในการพยายามเข้าใจ mediating neurocircuitry รักษา PTSD (โฮลมส์และ Singewald, 2013)PTSD เป็นโรควิตกกังวลอย่างรุนแรงที่มีผลต่อประมาณ 10 – 30% ของผู้มีประสบการณ์ หรือเห็นเหตุการณ์ที่เจ็บปวด psychologically (de Vries และ Olff, 2009, Dohrenwend และ al., 2006 และมีร์ et al., 1992) เช่นการทำร้ายทางเพศ ต่อสู้ ภัยธรรมชาติ อุบัติเหตุรถ หรือพยานตายหรือบาดเจ็บร้ายแรงของบุคคลอื่น บุคคลที่ มี PTSD พบอาการสามหลัก: (1) ที่ไม่พึงประสงค์ใหม่ประสบเหตุการณ์ บ่อยครั้งในรูปแบบของความทรงจำบุกและฝันร้าย (2) หลีกเลี่ยงของข้อความเตือนเกี่ยวกับเหตุการณ์เจ็บปวด แม้ในกรณีอันตรายจริง และ hypervigilance อย่างต่อเนื่อง (3) ปัญหารวมกับการนอนหลับและสมาธิ เตือนประสบการณ์เจ็บปวดได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งรบกวน และวิตกกับบุคคลกับ PTSD (เฮยส์ VanElzakker, & ชิน 2012) ในขณะที่หลีกเลี่ยงและ hypervigilance สามารถเกิดขึ้นได้ในกรณีสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บ การประสบเหตุการณ์อาจจะถูกทริกเกอร์ โดยสัญลักษณ์กลางก่อนหน้านี้ที่มีการปรับอากาศเพื่อประสบการณ์เจ็บปวดPTSD เป็น conceptualized บ่อยเป็นโรคความจำ ภายใน Pavlovian ความกลัวนี่และกรอบการสูญพันธุ์ (Elzinga และ Bremner, 2002, Jovanovic และ Ressler, 2010, Rubin et al., 2008 และชิน และ Handwerger, 2009) สัญลักษณ์หลายเป็นไม่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์เจ็บปวด ความทรงจำที่รับความรู้สึกแข็งแรงขึ้นรูปตามกรอบนี้ นี้สามารถเกิดขึ้นได้ในลักษณะที่ Pavlov สาธิต โดยปรับพร้อมกับมีเสียงสัญญาณเตือน เครื่องเมตรอนอม และเพราะกระตุ้น (Pavlov, 1927) หรือมันเกิดขึ้นได้ โดยการกระตุ้น generalization เช่นเมื่ออัลเบิร์ตน้อยกลายเป็นวัตถุที่ใช้ร่วมกันบางติดกับหนูขาว (CS) อยู่ซึ่งคาดว่า เสียงดัง ตกใจ (แฮร์ริส 2011 และ Watson และ Rayner, 2000) ระมัดระวัง สัญลักษณ์หลายสามารถปรับอากาศให้เหมือนเรา และเราจะตรวจสอบด้านล่าง (ฝ่าย 5), PTSD เป็นเกี่ยวข้องกับกลัวปรับเพิ่มขึ้นมาได้ นอกจากนี้ โรควิตกกังวลเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เพิ่มขึ้นสำหรับ CS generalization (Lissek et al., 2005) ดังนั้น มันมีแนวโน้มว่า หลายสัญลักษณ์จะสามารถเรียกการตอบสนองความกลัวอากาศในแต่ละคนมี PTSD เมื่อพบอากาศเตือน บุคคลที่ มี PTSD สดประสบการณ์ผ่านทางประสาทสัมผัสความทรงจำเจ็บปวดอีกครั้ง ความทรงจำเหล่านี้มักไม่เป็นสมาชิกร่วม และไม่ สมบูรณ์ มีการเล่าเรื่องโล้เป็นพาย และบางครั้งออกของลำดับที่ (Brewin, 2011) นี้อาจแสดงถึงทางเดิน subcortical รับความรู้สึกแทน diminished กล่าวถึงก่อนหน้านี้ (Fig. 1 ส่วน 2 ดูพิทแมน et al., 2012)ถ้าอาการของ PTSD ที่เกิดขึ้นจากตอนนี่เครียด traumatically ล้มเหลวในการดับ หรือดับความกลัวนั้นอากาศรักษาให้อาการต่อไป เช่น หลังจากการรุกรานของอิรัก ทหารสหรัฐอเมริกามักประสบถูกยิงระเบิดอุปกรณ์ (วัตถุ) ซ่อนอยู่ในกองขยะตามข้างถนน ถ้าทหาร survives โจมตีต่าง ๆ เหตุการณ์นี้ใช้หน่วยความจำที่มีประสิทธิภาพและความสัมพันธ์ที่มีประสิทธิภาพ ดาว เช่นเป็นทหารผ่านศึกที่ได้กลับไปสหรัฐอเมริกาควรเรียนรู้ เมื่อหลายถ่ายกับกองขยะริมถนนของเขา ว่า จะไม่ทำนายความรุนแรง ถ้าดับนี้เกิดขึ้น แล้วแต่ปีหลัง อันตรายผ่าน สัญลักษณ์ก่อนหน้านี้เป็นกลาง (ขยะ CS) ซึ่งเชื่อมโยงกับภัยอันตราย (ระเบิดต่าง ๆ สหรัฐอเมริกา) อาจทำให้เกิดการตอบสนองความกลัว (CR) และความทรงจำที่เจ็บปวดได้ จริง สัญลักษณ์ภายในเช่น autonomic เร้าอารมณ์หรือความสามารถเป็น CSs สำหรับทหารผ่านศึกสงครามในอิรัก CSs ที่ทำให้เกิดการตอบสนองความกลัวอาจเป็นสายตาของกองขยะ การปรากฏตัวของฝูงชนของคน ความรู้สึกของอากาศร้อนภายใต้แสงสว่าง เสียงของอาหรับการ กลิ่นของน้ำมันดีเซลจากยานพาหนะทางทหาร อเมริกาภายในเช่นความรู้สึกไม่พอ หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ ที่อยู่ในระหว่างการกระจาย ในการศึกษาของเขาของ CSs หลาย Pavlov รายงานว่า extinguishing CS หนึ่งยังยกเลิกคน แม้ว่าต่อมาการวิจัยพบว่า นี้ไม่ใช่กรณี และดับเป็นสัญลักษณ์เฉพาะ (เยอร์ส & Davis, 2007)แม้ว่ามนุษย์มีการฟังประมาณสี่รอบคอบสัญลักษณ์ครั้ง (เช่น Bettencourt & Somers, 2009), หน่วยความจำของเราประสบการณ์ปกติรู้สึกรวย และสมบูรณ์ ตัวอย่าง ถ้าคุณไม่ถามที่อยู่ระหว่างอาหารเช้าเช้านี้ คุณสามารถได้คิดมากกว่า สี่รายละเอียด: รสชาติและกลิ่นของอาหาร โต๊ะ และเก้าอี้ที่คุณนั่ง สิ่งที่คุณได้สวมใส่ สิ่งที่คุณกิน สิ่งที่คุณอ่าน หรือพูดคุยเกี่ยวกับขณะรับประทานอาหาร และแม้แต่วิธีการที่คุณรู้สึกมีรายละเอียดทั้งหมดที่คุณไม่ได้วางแผนในการจดจำ แต่ได้ถูกเข้ารหัสเป็นหนึ่ง episodic หน่วยความจำ (Rudy, 2009 และ Rudy และ ไทเลอร์ 2010) Pavlov อ้างถึงนี้เป็น "แบบเหมารวม" — การแม็ประบบประสาทของสิ่งแวดล้อม เราหมายถึงอะไรเมื่อเราหมายถึง "บริบท" ของหน่วยความจำเป็น รวมทั้งกลัวความทรงจำได้ ขึ้นรูปแทนเช่นรับรู้เนื้อหาได้อย่างรวดเร็ว และอัตโนมัติ บริบทเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำหน้าที่เป็นมากกว่า CS เพียงหนึ่งระหว่างความกลัวนี่ คือมันยังทำหน้าที่เป็นสัญญาณเพื่อความปลอดภัยหลังจากเรียนรู้ดับ (ทบทวน Bouton, Westbrook, et al., 2006 แผ่นจารึกอนุสรณ์ et al., 2013 แล้ว Rudy, 2009) ซึ่งหมายความ ว่า สูญพันธุ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้รับอิทธิพลจากบริบทที่เกิดขึ้น (Bouton, García Gutiérrez, Zilski และ มู้ดดี้ 2006)เช่น หลังจากทหารกลับมาถึงประเทศสหรัฐอเมริกา และเห็นกองขยะ innocuous ซ้ำ ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างวัตถุและถังขยะจะเชิญกลายเป็นยกเลิก น้อยในบริบทของประเทศสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม ถ้าทหารที่ถูกปรับใช้ใหม่กับอิรัก ความสัมพันธ์ระหว่างถังขยะริมถนนและอันตรายอาจต่ออายุ เพราะความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมในบริบทของอิรักครอบครอง และเรียนรู้ดับไม่ได้เกิดขึ้นในบริบทที่ ดังนั้น การกลัวสูญพันธุ์ได้ถูกอธิบายว่า สันทัดบริบทรูปแบบการเรียนรู้ลิปกลอสไข (Bouton, 2004) ในคำอื่น ๆ เพราะดับเรียนรู้รูปแบบความสัมพันธ์ใหม่ (CS – noUS) เป็น ตรงข้ามกับ "ทำลาย" เกี่ยวข้องกับสมาคม CS – สหรัฐฯ เครื่องปรับอากาศ ดับเรียกคืนเข้าแข่งขัน CS สมาคม (CS – สหรัฐเทียบกับ CS – noUS) ดังนั้น ถ้าเรียนสูญพันธุ์เกิดขึ้นในบริบทที่แตกต่างกว่าปรับ CR กลายเป็นขึ้นอยู่กับบริบท เพียงเป็นคำที่คลุมเครือ (เช่น "ลูกค้าเป้าหมาย") ได้รับความหมาย โดยบริบท (เช่น "น้ำหนักโลหะที่ทำจากเป้าหมาย" เทียบกับ "ผู้ชนะในการแข่งขันได้ในเป้าหมายตั้งแต่เริ่มต้น"), CS ไม่ชัดเจน (กองขยะ) ให้ความหมาย โดยบริบท (ชานเมืองสหรัฐอเมริกากับอิรักครอบครอง)อย่างไรก็ตาม บริบทมักไม่ทำหน้าที่เป็นสัญญาณมีประสิทธิภาพความปลอดภัยสำหรับบุคคลที่มี PTSD แม้ในขณะที่ ในสหรัฐอเมริกา และแม้แต่หลัง จากได้เห็นกองขยะ innocuous หลายครั้ง ทหารผ่านศึก มี PTSD อาจล้มเหลวเพื่อดับความสัมพันธ์ระหว่างกองขยะและระเบิดต่าง ๆ (CS-สหรัฐอเมริกา) CS ยังคงรับเป็น CR วิตกคือ ความทรงจำทางประสาทสัมผัสของการระเบิด กลัวประจักษ์ปรับและสูญพันธุ์ศึกษาปรากฏการณ์นี้จะได้กล่าวถึงในส่วนถัดไป (5 ส่วน) ที่นี่ เราเกี่ยวข้องต่อ อยู่ และการกู้คืน reinstatement กับคลินิกของ PTSDใช้แสงบำบัดจะใช้ในการบำบัดรักษาของ PTSD และทางแนวคิดขึ้นกลัวสูญพันธุ์ ปรากฏการณ์ของการต่ออายุ (เที่ยวกลับของ CR ในบริบทนี่เมื่อสูญพันธุ์เกิดขึ้นในบริบทที่แตกต่างกัน) เป็นคำที่เกี่ยวข้องกับการบำบัดชนิดนี้ สัมผัสกับสิ่งเร้าที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บแข็งแกร่งความก้าวหน้าและความทรงจำ (CSs) ทำหน้าที่สร้างการเชื่อมโยงใหม่ระหว่างสัญลักษณ์เหล่านั้นและความปลอดภัย (CS – noUS Cukor et al., 2009 Rothbaum และ Davis, 2003) ด้วย บุคคลอาจใช้เวลาในการบำบัดโรค พูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์ที่เจ็บปวดของเขาในรายละเอียดมาก extinguishing สัมพันธ์ CS – สหรัฐอเมริกาสำหรับทุกสัญลักษณ์ที่เตือนเขาของการบาดเจ็บได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการสูญพันธุ์เป็นบริบทเฉพาะ สมาคม CS – noUS ที่เกิดจากการรักษาด้วยแสงอยู่ ในสำนักงานของพนักงานของเขา และไม่อยู่ ในบริบทอื่น ๆ ในคำอื่น ๆ ถ้าปรับความกลัวเกิดขึ้นในอิรัก และดับความกลัวเกิดขึ้นในการบำบัดโรค เมื่อบุคคล มี PTSD จะเผชิญกับ CS เป็นตอนชัดเจน (เช่น ขยะ) ในบริบทที่สาม (เช่น ถนนชานเมือง), สมาคม CS – สหรัฐอเมริกา (บาดเจ็บ) จะชนะออกสมาคม CS – noUS (บำบัด) CS – noUS ไม่ต่อต้านสมาคม CS – สหรัฐแข็งแกร่ง เด่นมากขึ้น นี่คือเหตุผลที่นักบำบัดทำรอบเวลาในการตั้งค่าหลาย และใช้ความเป็นจริงเสมือนเพื่อเลียนแบบหลายบริบท (เช่น Difede และ al., 2007, Gerardi et al., 2008 และ Rothbaum et al., 1999) รักษาดับและเพิ่ม pharmacological สูญพันธุ์จะกล่าวถึงในรายละเอียดด้านล่าง (หัวข้อ 6.1)หน่วงเวลาเริ่มมีอาการ PTSD ที่เกิด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

4.
รูปแบบเครื่องกลัวของพล็อตสำหรับทศวรรษที่ผ่านมานักจิตวิทยาได้มหาเศรษฐีที่ความวิตกกังวลทางพยาธิวิทยาสะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวอาจจะดับความกลัวปรับอากาศ ในปี 1970 เป็น "รูปแบบของเครื่องโรคประสาท" โผล่ออกมาซึ่งถือได้ว่าการสูญเสียความบกพร่องบางอย่างสำหรับ CRs เป็นพื้นฐานของความวิตกกังวล, โรคและ compulsions (Eysenck, 1979 และพิตแมนและออร์ 1986) ในปี 1980 กลายเป็นพล็อตวินิจฉัยอย่างเป็นทางการใน DSM-III และได้รับการพิจารณาโดยมากจะไม่ซ้ำกันที่เกี่ยวข้องกับกรอบเครื่องเพราะมันเป็นความผิดปกติของความวิตกกังวลเพียง แต่จะเกี่ยวข้องกับกรณีเครื่องอย่างชัดเจน (เช่นประสบการณ์ที่เจ็บปวด) แน่นอนประเภทของสหรัฐที่จริงนำไปสู่การพล็อตมากขึ้นสาหัสกว่าเสียงดังอย่างฉับพลันที่ลิตเติ้ลอัลเบิร์ประสบการณ์หรือช็อตนิ้วอ่อนส่งมอบในช่วงการศึกษา fMRI อธิบายเพียง และการตอบสนองความกลัวปรับอากาศมากทำให้สุขภาพทรุดโทรมมากขึ้นบางครั้งเป็นเวลานานหลายสิบปีหลังจากที่มีประสบการณ์ที่เจ็บปวด แต่เนื่องจากกระบวนการพื้นฐานที่ปรากฏจะคล้าย, เครื่องกลัวและกรอบการสูญพันธุ์ได้พิสูจน์ให้เป็นที่มีคุณค่าในความพยายามที่จะเข้าใจ neurocircuitry ไกล่เกลี่ยและการรักษาพล็อต (โฮล์มส์และ Singewald 2013).
พล็อตเป็นโรควิตกกังวลอย่างรุนแรงที่มีผลต่อประมาณ 10-30% ของบุคคลที่มีประสบการณ์หรือเห็นเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจจิตใจ (เดอไวริและ Olff 2009 Dohrenwend et al., 2006 และไวส์ et al., 1992) เช่นการข่มขืนการต่อสู้ภัยธรรมชาติอุบัติเหตุรถยนต์ หรือพยานเสียชีวิตหรือบาดเจ็บที่ร้ายแรงของบุคคลอื่น บุคคลที่มีประสบการณ์ในการพล็อตสามอาการหลักคือ (1) ที่ไม่พึงประสงค์ประสบอีกครั้งของเหตุการณ์ที่มักจะอยู่ในรูปแบบของความทรงจำที่ล่วงล้ำและฝันร้าย; (2) การหลีกเลี่ยงการแจ้งเตือนของเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจแม้ในกรณีที่ไม่มีอันตรายที่แท้จริงนั้น และ (3) hypervigilance อย่างต่อเนื่องรวมทั้งปัญหากับการนอนหลับและความเข้มข้น การแจ้งเตือนจากประสบการณ์ที่เจ็บปวดโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีสมาธิและความสุขให้กับประชาชนที่มีพล็อต (เฮย์ส VanElzakker และชิน 2012) ในขณะที่การหลีกเลี่ยงและ hypervigilance สามารถเกิดขึ้นได้ในกรณีที่ไม่มีตัวชี้นำการบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกครั้งประสบอาจจะเกิดจากคิวที่เป็นกลางก่อนหน้านี้ที่ได้รับการปรับอากาศกับประสบการณ์ที่เจ็บปวด.
พล็อตเป็นแนวความคิดบ่อยเป็นความผิดปกติของหน่วยความจำภายในเครื่องกลัว Pavlovian และ กรอบการสูญพันธุ์ (elzinga และ Bremner 2002 Jovanovic และ Ressler 2010 รูบิน et al., 2008 และชินและ Handwerger 2009) ตามกรอบนี้กลายเป็นตัวชี้นำหลายที่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ที่เจ็บปวดสร้างความทรงจำทางประสาทสัมผัสที่แข็งแกร่ง ซึ่งอาจเกิดขึ้นในลักษณะที่แสดงให้เห็นโดย Pavlov เครื่องพร้อมกันเพื่อกริ่งหนึ่งจังหวะและการกระตุ้นสัมผัส (Pavlov, 1927) หรือมันสามารถเกิดขึ้นได้โดยทั่วไปกระตุ้นเช่นเมื่ออัลเบิร์กลายเป็นเล็ก ๆ น้อย ๆ ระวังของวัตถุที่ใช้ร่วมกันลักษณะบางอย่างกับหนูขาว (ซี) ที่มีการแสดงตนคาดการณ์ดังเสียงตกใจ (แฮร์ริสปี 2011 และวัตสันและเรย์เนอร์, 2000) ชี้นำหลายสามารถปรับอากาศเดียวกันสหรัฐและในขณะที่เราจะตรวจสอบด้านล่าง (มาตรา 5), พล็อตเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการซื้อกิจการที่เพิ่มขึ้นของเครื่องกลัว นอกจากนี้โรควิตกกังวลที่เกี่ยวข้องกับแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นสำหรับลูกค้าทั่วไป (Lissek et al., 2005) ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าหลายความหมายจะเป็นความสามารถในการเรียกการตอบสนองความกลัวปรับอากาศในบุคคลที่มีพล็อต เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการแจ้งเตือนปรับอากาศบุคคลที่มีพล็อตใหม่ที่อาศัยอยู่ประสบการณ์ที่เจ็บปวดของพวกเขาผ่านทางประสาทสัมผัสความทรงจำ ความทรงจำเหล่านี้มักจะไม่ปะติดปะต่อและไม่สมบูรณ์มีระเบียบและบางครั้งออกจากลำดับการเล่าเรื่อง (Brewin 2011) นี้อาจสะท้อนให้เห็นถึงการลดลงการแสดงทางประสาทสัมผัสของทางเดิน subcortical กล่าวก่อนหน้านี้ (รูปที่ 1. ส่วนที่ 2. เห็นพิตแมน et al, 2012).
ถ้าอาการพล็อตโผล่ออกมาจากตอนที่เครื่องเครียด traumatically, ความล้มเหลวที่จะดับหรือรักษาสูญเสียของ ที่กลัวปรับอากาศช่วยให้อาการยังคงมีอยู่ ตัวอย่างเช่นหลังจากการรุกรานของอิรักทหารสหรัฐต้องเผชิญบ่อยชั่วคราวอุปกรณ์ระเบิด (IEDs) ที่ซ่อนอยู่ในกองขยะตามแนวด้านข้างของถนน ถ้าทหารมีชีวิตรอดการโจมตี IED เหตุการณ์นี้รูปแบบของหน่วยความจำที่มีประสิทธิภาพและมีประสิทธิภาพสมาคม จะเป็นการดีเช่นประสบการณ์ที่ได้กลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาควรจะเรียนรู้เมื่อความเสี่ยงหลายไปยังถังขยะกองไปตามถนนของเขาว่าพวกเขาไม่คาดการณ์ความรุนแรง หากการสูญเสียนี้ล้มเหลวที่จะเกิดขึ้นแล้วปีแม้หลังจากที่อันตรายได้ผ่านคิวเป็นกลางก่อนหน้านี้ (ถังขยะที่ CS) ที่เกี่ยวข้องกับอันตรายร้ายแรง (ระเบิด IED สหรัฐ) อาจก่อให้เกิดการตอบสนองความกลัว (CR) และเจ็บปวด ความทรงจำ อันที่จริงแม้ชี้นำภายในเช่นเร้าอารมณ์อัตโนมัติหรือกระหายจะกลายเป็น CSS สำหรับทหารผ่านศึกจากสงครามในอิรัก, CSS ที่ก่อให้เกิดการตอบสนองความกลัวอาจจะเป็นสายตาของกองขยะที่การปรากฏตัวของฝูงชนของคนที่ความรู้สึกของอุณหภูมิที่ร้อนภายใต้แสงแดดสดใสเสียงภาษาอาหรับที่ถูกพูดกลิ่น น้ำมันดีเซลจากรถทหารสหรัฐฯภายในเช่นความรู้สึกของแห้วหรือคิวอื่น ๆ ที่ถูกนำเสนอในระหว่างการระเบิด ในการศึกษาของเขา CSS หลาย Pavlov รายงานว่าดับหนึ่ง CS ยังดับคนอื่น ๆ ถึงแม้ว่าการวิจัยที่ตามมาได้พบว่ากรณีนี้ไม่ได้และการสูญเสียที่เป็นคิวที่เฉพาะเจาะจง (ไมเออร์และเดวิส, 2007).
แม้ว่ามนุษย์เป็นเพียงสามารถที่จะ เข้าร่วมประมาณสี่ตัวชี้นำรอบคอบในเวลา (เช่น Bettencourt และซอมเมอร์ 2009) หน่วยความจำของเราจากประสบการณ์ตามปกติรู้สึกที่หลากหลายและสมบูรณ์ ตัวอย่างเช่นถ้าคุณถามว่าคุณอยู่ในช่วงเช้าเช้านี้คุณสามารถจะคิดมากกว่าสี่รายละเอียด: รสนิยมและกลิ่นของอาหาร, โต๊ะและเก้าอี้ที่คุณนั่งอยู่ที่สิ่งที่คุณกำลังสวมใส่สิ่งที่คุณกิน สิ่งที่คุณอ่านหรือพูดคุยเกี่ยวกับขณะที่รับประทานอาหารและแม้กระทั่งวิธีการที่คุณรู้สึกว่ามีรายละเอียดทั้งหมดที่คุณไม่ได้วางแผนที่จะจดจำ แต่ถูกเข้ารหัสในหน่วยความจำฉากหนึ่ง (รูดี้, 2009 และรูดี้และไทเลอร์, 2010) พาฟโลฟที่อ้างถึงนี้เป็น "ตายตัวแบบไดนามิก" -a ทำแผนที่ระบบประสาทของสภาพแวดล้อม นี่คือสิ่งที่เราหมายถึงเมื่อเราดูที่ "บริบท" ของหน่วยความจำรวมทั้งความทรงจำความกลัว ขึ้นรูปของการแสดงองค์ความรู้ดังกล่าวของบริบทเป็นไปอย่างรวดเร็วและอัตโนมัติ บริบทเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำหน้าที่เป็นสิ่งที่มากกว่าเพียงอีกหนึ่งบริการลูกค้าในช่วงกลัวเครื่องมันยังทำหน้าที่เป็นสัญญาณความปลอดภัยหลังจากการสูญเสียการเรียนรู้ (สอบทานใน Bouton, เวสต์บ, et al, 2006;.. มาเร็น et al, 2013 และรูดี้, 2009) ซึ่งหมายความว่าการสูญเสียได้รับอิทธิพลจากบริบทที่มันเกิดขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่ง (Bouton, การ์เซียร์เรซ, Zilski และมูดี้ส์, 2006).
ตัวอย่างเช่นหลังจากที่ทหารจะกลับมาประเทศสหรัฐอเมริกาและซ้ำ ๆ เห็นกองขยะอันตรายสมาคม ระหว่างถังขยะและ IEDs นึกคิดจะเป็นที่ดับอย่างน้อยในบริบทของประเทศสหรัฐอเมริกา แต่ถ้าทหารที่ถูกนำไปใช้อีกครั้งไปยังอิรัก, ความสัมพันธ์ระหว่างถังขยะริมถนนและอันตรายอาจต่ออายุเพราะสมาคมที่มีความเหมาะสมในบริบทของการยึดครองอิรักและการเรียนรู้การสูญเสียไม่ได้เกิดขึ้นในบริบทที่ ดังนั้นกระบวนการของการสูญเสียความกลัวได้รับการอธิบายเป็นรูปแบบบริบทของการเรียนรู้ปรับยับยั้ง (Bouton, 2004) ในคำอื่น ๆ เพราะรูปแบบการเรียนรู้การสูญเสียความสัมพันธ์ใหม่ (CS-Nous) เมื่อเทียบกับ "ทำลาย" การปรับอากาศสมาคม CS-สหรัฐเรียกคืนการสูญเสียที่เกี่ยวข้องกับการเข้าถึงการแข่งขันสมาคม CS (CS-สหรัฐเทียบกับ CS-เซ้นส์) ดังนั้นหากการเรียนรู้การสูญเสียที่เกิดขึ้นในบริบทที่แตกต่างกว่าเครื่องซีอาร์จะกลายเป็นบริบทขึ้นอยู่กับ เช่นเดียวกับคำที่ไม่ชัดเจน (เช่น "นำ") จะได้รับหมายจากบริบท (คือ "น้ำหนักโลหะที่ทำจากตะกั่ว" กับ "ผู้ชนะของการแข่งขันอยู่ในนำตั้งแต่เริ่มต้น") ซึ่งเป็นที่คลุมเครือซี (กอง ถังขยะ) จะได้รับหมายจากบริบท (ชานเมืองสหรัฐอเมริกากับอิรักครอบครอง).
อย่างไรก็ตามบริบทมักจะไม่ทำหน้าที่เป็นสัญญาณความปลอดภัยที่มีประสิทธิภาพสำหรับบุคคลที่มีพล็อต แม้ในขณะที่ในประเทศสหรัฐอเมริกาและแม้กระทั่งหลังจากที่ได้เห็นกองขยะอันตรายหลายครั้งเป็นทหารผ่านศึกที่มีพล็อตอาจล้มเหลวที่จะดับความสัมพันธ์ระหว่างกองขยะและการระเบิด IED นี้ (CS-US) ซียังคงล้วงเอา CR คือความทรงจำที่มีความสุขทางประสาทสัมผัสของการระเบิด กลัวเครื่องเชิงประจักษ์และการศึกษาการสูญเสียของปรากฏการณ์นี้จะมีการหารือในส่วนถัดไป (มาตรา 5) ที่นี่เราเกี่ยวข้องกับการต่ออายุการฟื้นตัวที่เกิดขึ้นเองและสถานะที่จะนำเสนอทางคลินิกของพล็อต.
เผยบำบัดตามถูกนำมาใช้ในการรักษาพล็อตและเป็นไปตามแนวคิดการสูญเสียเมื่อความกลัว ปรากฏการณ์ของการต่ออายุ (การกลับมาของซีอาร์ในบริบทเครื่องเมื่อการสูญเสียที่เกิดขึ้นในบริบทที่แตกต่าง) เป็นอย่างสูงที่เกี่ยวข้องกับประเภทของการรักษานี้ การสัมผัสกับสิ่งเร้าที่แข็งแกร่งมีความก้าวหน้าที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บและความทรงจำ (CSS) ทำหน้าที่ในการสร้างความสัมพันธ์ใหม่ระหว่างความหมายเหล่านั้นและความปลอดภัย (CS-Nous; Cukor, et al, 2009 และ Rothbaum เดวิส, 2003.) แต่ละคนอาจใช้เวลาหลายชั่วโมงในสำนักงานบำบัดโรคที่พูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์ที่เจ็บปวดของเขาในรายละเอียดมากได้อย่างมีประสิทธิภาพดับสมาคม CS-สหรัฐสำหรับการชี้นำใด ๆ ที่ทำให้เขานึกถึงการบาดเจ็บ แต่เนื่องจากการสูญเสียเป็นบริบทเฉพาะสมาคม CS-Nous ที่เกิดขึ้นจากการรักษาด้วยการสัมผัสเพียงอยู่ในสำนักงานบำบัดโรคของเขาและไม่ได้อยู่ในบริบทอื่น ๆ ในคำอื่น ๆ ถ้าเครื่องความกลัวที่เกิดขึ้นในอิรักและการสูญเสียความกลัวที่เกิดขึ้นในสำนักงานบำบัดเมื่อบุคคลที่มีพล็อตมีการเผชิญหน้ากับตอนนี้ไม่ชัดเจน CS (เช่นถังขยะ) ในบริบทที่สาม (เช่นถนนชานเมือง) , CS-สหรัฐ (บาดเจ็บ) สมาคมจะเอาชนะ CS-Nous (การรักษา) สมาคม CS-Nous ล้มเหลวในการต่อต้านแข็งแรงเด่นมากขึ้นสมาคม CS-สหรัฐ นี่คือเหตุผลที่นักบำบัดการดำเนินการประชุมในการตั้งค่าที่หลากหลายและใช้งานเสมือนจริงที่จะเลียนแบบหลายบริบท (เช่น Difede et al., 2007 Gerardi et al., 2008 และ Rothbaum et al., 1999) การรักษาด้วยการสูญเสียและเพิ่มทางเภสัชวิทยาของการสูญเสียจะมีการหารือในรายละเอียดด้านล่าง (มาตรา 6.1).
ล่าช้าพล็อตการโจมตีที่เกิดขึ้นของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

4 . กลัวปรับรูปแบบของ PTSD
มานานหลายทศวรรษ นักจิตวิทยาได้ theorized ที่ประสาทวิทยาอาจสะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวของการปรับอากาศดับความกลัว ในปี 1970 , " ปรับรูปแบบของโรคประสาท " โผล่ออกมา ซึ่งจัดได้ว่าเป็นพื้นฐานของความวิตกกังวล phobias บกพร่องสูญพันธุ์แน่นอน และแรงผลักดันทางใจ ( CRS ยเซงก์ 1979 พิตแมน และ และ ออร์ , 1986 ) ในปี 1980PTSD เป็นการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการใน dsm-iii และพิจารณา โดยมากเป็น พิเศษ ที่เกี่ยวข้องกับการปรับกรอบเพราะมันคือโรควิตกกังวลเท่านั้นที่จะเกี่ยวข้องกับตอนปรับที่ชัดเจน ( เช่นประสบการณ์ที่เจ็บปวด ) แน่นอนประเภทของพวกเราที่จริงทำให้เกิด PTSD เป็นสาหัสกว่าฉับพลันเสียงดังนิดหน่อย อัลเบิร์ต มีประสบการณ์ หรืออ่อน นิ้ว shock ส่งในระหว่าง fMRI ศึกษาระบุไว้ และกลัวการปรับอากาศมาก debilitating มากขึ้น บางครั้งถึงทศวรรษหลังจากประสบการณ์ที่เจ็บปวด . อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกระบวนการพื้นฐานที่ปรากฏจะคล้ายกันกลัวปรับอากาศและกรอบการสูญพันธุ์ได้พิสูจน์ให้เป็นที่มีคุณค่าในการพยายามที่จะเข้าใจการไกล่เกลี่ย neurocircuitry และการรักษา PTSD ( โฮล์มส์& singewald 2013 ) .
PTSD เป็นโรควิตกกังวลรุนแรงที่ส่งผลกระทบต่อประมาณ 10 – 30 % ของผู้ที่มีประสบการณ์ หรือเห็นเหตุการณ์เกี่ยวกับบาดแผลทางจิตใจ เดอ ฟรีส์ และ olff ( dohrenwend 2009 et al . ,บริษัทไวส์ et al . , 1992 ) เช่นการโจมตี , การต่อสู้ เรื่องภัยธรรมชาติ อุบัติเหตุ รถยนต์ หรือการเป็นพยานเสียชีวิตหรือการบาดเจ็บที่ร้ายแรงของบุคคลอื่น บุคคลที่มีประสบการณ์อาการ PTSD สามหลัก ( 1 ) เป็นประสบการณ์ที่ไม่พึงประสงค์ดังกล่าวมักจะอยู่ในรูปแบบของความทรงจำซึ่งล่วงล้ำและฝันร้าย ( 2 ) หลีกเลี่ยงการแจ้งเตือนของเหตุการณ์ร้ายแรงแม้ในกรณีที่ไม่มีอันตรายจริง และ ( 3 ) hypervigilance อย่างต่อเนื่อง รวมทั้งปัญหากับการนอน และสมาธิ การแจ้งเตือนของประสบการณ์ที่เจ็บปวดและน่ารำคาญโดยเฉพาะอย่างยิ่งน่าวิตกกับบุคคลที่มี PTSD ( เฮย์ vanelzakker & , ชิน , 2012 ) ในขณะที่การหลีกเลี่ยง และ hypervigilance สามารถเกิดขึ้นในการขาดงานของการบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับคิว ,กำลังประสบเหตุการณ์ที่อาจจะถูกทริกเกอร์ โดยคิวที่เป็นกลางก่อนหน้านี้ว่าเป็นเว็บไซด์เพื่อประสบการณ์ traumatic
PTSD มัก conceptualized เป็นหน่วยความจำความผิดปกติภายในเครื่องปรับอากาศ กลัวการสูญเสีย และ pavlovian กรอบ ( เอลซิงก้า และ เบรมเนอร์ ปี 2545 ressler โยวาโนวิซ , และ , 2010 , Rubin et al . , 2008 และ ชิน และ handwerger , 2009 ) ตามกรอบนี้คิวหลายกลายเป็นที่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ที่สร้างความทรงจำและแข็งแรง นี้สามารถเกิดขึ้นได้ในลักษณะที่ Pavlov แสดงโดยพร้อมกันปรับเป็นเสียงเครื่องเมตรอนอม และการกระตุ้นโดยการสัมผัส ( Pavlov , 1927 ) หรือมันสามารถเกิดขึ้นได้โดยการกระตุ้นเมื่อหนูน้อยอัลเบิร์ตก็ระวังของวัตถุที่ใช้ร่วมกันบางคุณลักษณะกับหนูขาว ( CS ) แสดงตนซึ่งการคาดการณ์ดัง , เสียงรบกวน ( Harris , 2011 และ วัตสัน และ Rayner , 2000 ) คิวหลายสามารถปรับอากาศให้กับเราและเราจะตรวจสอบด้านล่าง ( ส่วนที่ 5 ) , PTSD มีความเกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นของกลัวปรับอากาศ นอกจากนี้ความผิดปกติของความวิตกกังวลที่เกี่ยวข้องกับความโน้มเอียงเพิ่มขึ้นสำหรับ CS ทั่วไป ( lissek et al . , 2005 ) ดังนั้น จึงเป็นโอกาสที่คิวหลายจะสามารถทำให้มีการตอบสนองความกลัวในบุคคลที่มี PTSD เมื่อพบกับเว็บไซด์เตือนบุคคลที่มี PTSD เป็นประสบการณ์ชีวิตของพวกเขาผ่านความบอบช้ำทางประสาทสัมผัสความทรงจำเหล่านี้มักจะไม่ต่อเนื่อง และไม่สมบูรณ์ ด้วยระเบียบและบางครั้งก็ออกมาจากการเล่าเรื่อง ลำดับ ( บรูเอิ้น , 2011 ) นี้อาจสะท้อนลดลงและตัวแทนของทาง subcortical กล่าวก่อนหน้านี้ ( รูปที่ 1 ส่วนที่ 2 ; ดูยัง พิตแมน et al . , 2012 ) .
ถ้าอาการ PTSD ออกมาจากตอนเครียด traumatically ปรับอากาศ ,ความล้มเหลวที่จะดับหรือการสูญเสียที่สามารถรักษาความกลัวช่วยให้อาการคงอยู่ ตัวอย่างเช่นหลังจากการรุกรานของอิรักทหารสหรัฐมักเผชิญกลอนสดระเบิดอุปกรณ์ ( IEDs ) ซ่อนอยู่ในกองขยะข้างทาง ถ้าทหารรอดระเบิดโจมตี เหตุการณ์นี้เป็นหน่วยความจำที่มีประสิทธิภาพ ที่มีประสิทธิภาพ และสมาคม ใจกลาง