This is a great example of a tradit

This is a great example of a traditional flash fiction structure where a bit of information revealed at the end adjusts the reader's interpretation of the rest of the story. (Dave Zeltserman's "Hostage Situation", which was the first in the Dissecting the Short Story series, has a similar structure, though it's about 2000 words in length and so is about twice the maximum typical length for a "flash fiction" story.)

Here, there aren't many clues along the way (at least, not that I sussed out) which will alert the reader to the possibility of the reveal at the end. Two which I noted after the fact were in Claire's reactions to things the customer said to her. When he tells her that he's not asking his unit to perform any "weird" tasks, she notes that "they" all claim that. While "they" could refer to customers, it can also be read to refer to "humans." A slightly stronger clue comes closer to the end. The customer asks why he should have to say please and notes "She's a damn robot!" Claire sighs "as quietly as possible" and notes to herself that the customer is "clearly prejudiced." Having the clues closer towards the end be stronger makes sense for this sort of structure.

As I discussed in my first point in "Five Tips for Writing Flash Fiction", it's important when writing at this length to stay focused. The entire story consists of one scene, spanning a handful of minutes, with only three speaking characters. The point of the story is to look at Claire's life in the call center and, in particular, how she has to deal with a customer who has an attitude about robots that Claire, as one herself, finds offensive. In under a thousand words, you have to stick to that point. A digression about the history of how personal robots came to be prevalent in society and the effect they have had on that culture won't fit. Every word has to be driving towards the main point.

Finally, the author notes which are presented with the story let us know that the author herself has worked in a tech support call center. I felt that the story had a good sense of realism, which her experiences undoubtedly helped with. My favorite little "nugget" along those lines was when the caller is yelling "But refusing to cook my bacon is not sweet!" and Claire notes that his head was turned away from the receiver and he was yelling at his robot, not at her. It's a little detail, but one I enjoyed.

Did The Story Work For Me?

Yes, I enjoyed the story. I didn't tip to the ending until it was right upon me, but when it arrived it was fully consistent with what had come before.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นี่คือตัวอย่างที่ดีของโครงสร้างนิยายแบบแฟลชที่บิตของข้อมูลที่เปิดเผยในตอนท้ายปรับตัวอ่านการตีความของเรื่อง (Dave Zeltserman "สถานการณ์" ซึ่งเป็นคนแรก Dissecting ในชุดเรื่องสั้น มีโครงสร้างคล้ายกัน แม้ว่าจะเป็นเกี่ยวกับ 2000 คำยาว และกำลังสองโดยทั่วไปความยาวสูงสุดสำหรับเรื่อง "แฟลชนิยาย" เพื่อให้)ที่นี่ ไม่มีปมมากมายตลอดทาง (น้อย ฉัน sussed ออก) ซึ่งจะเตือนผู้อ่านค่อย ๆ จบที่อาจเกิดขึ้น สองที่ผมตั้งข้อสังเกตหลังจากความจริงที่อยู่ในปฏิกิริยาของแคลร์สิ่งที่ลูกค้าพูดกับเธอ เมื่อเขาบอกเธอว่า เขาจะขอให้หน่วยทำงาน "แปลก" ของเขา เธอบันทึกที่ "พวกเขา" อ้างว่า ในขณะที่ "พวกเขา" อาจหมายถึงลูกค้า สามารถยังอ่านไปถึง "มนุษย์" ปมเล็กน้อยแข็งแกร่งมาใกล้ชิดกับส่วนท้าย ลูกค้าถามทำไมเขาควรจะพูดว่า กรุณา และบันทึก "เธอเป็นหุ่นยนต์ไอ้" แคลร์ sighs "เป็นอย่างเงียบ ๆ ที่สุด" และหมายเหตุกับตัวเองว่าลูกค้า "ชัดเจน prejudiced" มีปมใกล้สิ้นจะแข็งแกร่งเหมาะสมสำหรับการจัดเรียงโครงสร้างดังที่ผมกล่าวไว้ในจุดแรกของฉันใน "ห้าเคล็ดลับสำหรับการเขียน Flash นิยาย" มันเป็นสิ่งสำคัญเมื่อเขียนที่ความยาวโฟกัสการ เรื่องราวทั้งหมดประกอบด้วยฉากหนึ่ง รัฐหยิบนาที อักขระเพียงสามพูด จุดของเรื่องอยู่ที่ชีวิตของแคลร์ในศูนย์บริการ แล้ว โดยเฉพาะ ว่าเธอมีการจัดการกับลูกค้าที่มีทัศนคติที่เกี่ยวกับหุ่นยนต์ที่แคลร์ เป็นหนึ่งตัวเอง ค้นหาเนื้อหา ในภายใต้พันคำ คุณจะต้องติดที่จุด Digression เกี่ยวกับประวัติของหุ่นยนต์ว่าส่วนบุคคลมาให้แพร่หลายในสังคม และผลที่จะได้มีวัฒนธรรมที่ไม่พอดี ทุกคำเป็นสามารถขับขี่ต่อจุดหลักสุดท้าย บันทึกของผู้เขียนที่จะนำเสนอเรื่องราวให้เราทราบว่า ผู้เขียนตัวเองได้ทำงานในการสนับสนุนโทรศูนย์ รู้สึกว่า เรื่องราวมีความสมจริง ซึ่งประสบการณ์ของเธอช่วยให้ไม่ต้องสงสัยด้วยดี ฉันชื่นชอบน้อย "นักเก็ต" ตามบรรทัดเหล่านั้นได้เมื่อผู้เรียกจะตะโกน "แต่ปฏิเสธที่จะทำอาหารเบคอนฉันไม่หวาน" และแคลร์ว่า ศีรษะของเขาถูกเปิดใช้งานจากผู้รับ และเขาได้ตะโกนที่หุ่นยนต์ของเขา ที่เธอไม่ เป็นรายละเอียดเล็กน้อย แต่หนึ่งสะอาดไม่ได้เรื่องทำงานสำหรับฉันใช่ ฉันชอบเรื่อง ผมไม่แนะนำให้สิ้นสุดจนถูกตามฉัน แต่เมื่อมันมาถึง ก็สอดคล้องอย่างสมบูรณ์กับอะไรมาก่อน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นี่คือตัวอย่างที่ดีของโครงสร้างนิยายแฟลชแบบที่บิตของข้อมูลที่เปิดเผยในตอนท้ายปรับการตีความของผู้อ่านส่วนที่เหลือของเรื่อง (เดฟ Zeltserman ของ "ตัวประกันสถานการณ์" ซึ่งเป็นครั้งแรกในการตัดชุดเรื่องสั้นมีโครงสร้างที่คล้ายกัน แต่มันเกี่ยวกับ 2000 คำในความยาวและเพื่อให้เป็นสองเท่าของความยาวปกติสูงสุด "นิยายแฟลช" เรื่องราว.) ที่นี่มีปมไม่ได้มากไปพร้อมกัน (อย่างน้อยไม่ว่าฉัน sussed ออก) ซึ่งจะแจ้งเตือนให้ผู้อ่านที่จะเป็นไปได้ของเปิดเผยในตอนท้าย สองที่ผมตั้งข้อสังเกตหลังจากที่ความจริงที่อยู่ในปฏิกิริยาของแคลร์กับสิ่งที่ลูกค้าพูดกับเธอ เมื่อเขาบอกเธอว่าเขาไม่ได้ขอให้หน่วยของเขาที่จะดำเนินการใด ๆ ที่งาน "แปลก" เธอตั้งข้อสังเกตว่า "พวกเขา" การเรียกร้องทั้งหมดที่ ในขณะที่ "พวกเขา" อาจจะหมายถึงลูกค้าก็ยังสามารถอ่านได้ในการอ้างถึง "มนุษย์." เงื่อนงำแข็งแกร่งเล็กน้อยมาใกล้ถึงจุดสิ้นสุด ลูกค้าถามว่าทำไมเขาควรจะต้องบอกว่าโปรดและบันทึก "เธอเป็นหุ่นยนต์แช่ง!" แคลร์ถอนหายใจ "เป็นอย่างเงียบ ๆ ที่เป็นไปได้" และบันทึกกับตัวเองว่าลูกค้าคือ "อคติอย่างชัดเจน." มีเบาะแสอย่างใกล้ชิดในช่วงปลายจะทำให้ความรู้สึกที่แข็งแกร่งสำหรับการจัดเรียงของโครงสร้างนี้. ขณะที่ผมกล่าวถึงในจุดแรกของฉันใน "ห้าเคล็ดลับสำหรับการเขียนนิยายแฟลช" มันเป็นสิ่งสำคัญเมื่อเขียนที่มีความยาวนี้เพื่อพักที่เน้น เรื่องราวทั้งหมดประกอบด้วยฉากหนึ่งที่ทอดไม่กี่นาทีมีเพียงสามตัวละครพูด จุดของเรื่องคือการมองชีวิตของแคลร์ในศูนย์บริการและโดยเฉพาะอย่างยิ่งวิธีการที่เธอมีการจัดการกับลูกค้าที่มีทัศนคติที่เกี่ยวกับหุ่นยนต์ที่แคลร์เป็นหนึ่งในตัวเองพบว่าเป็นที่น่ารังเกียจ ในภายใต้พันคำคุณจะต้องติดไปยังจุดที่ พูดนอกเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของวิธีการที่หุ่นยนต์ส่วนตัวมาเป็นที่แพร่หลายในสังคมและผลกระทบที่พวกเขามีวัฒนธรรมที่จะไม่พอดี ทุกคำที่จะต้องมีการขับรถไปทางจุดหลัก. ในที่สุดผู้เขียนบันทึกซึ่งจะมีเรื่องแจ้งให้เราทราบว่าผู้เขียนตัวเองได้ทำงานในศูนย์บริการสนับสนุนด้านเทคนิค ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มีความรู้สึกที่ดีของความสมจริงซึ่งประสบการณ์ของเธอช่วยให้ไม่ต้องสงสัยด้วย เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ชื่นชอบ "นักเก็ต" ตามเส้นที่เป็นตอนที่ผู้โทรจะตะโกน "แต่ปฏิเสธที่จะปรุงอาหารเบคอนของฉันไม่ได้หวาน!" และแคลร์ตั้งข้อสังเกตว่าหัวของเขาก็หันออกไปจากเครื่องรับและเขาก็ตะโกนที่หุ่นยนต์ของเขาไม่ได้อยู่ที่เธอ มันเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ผมมีความสุข. ไม่ทำงานเรื่องสำหรับฉัน? ใช่ฉันมีความสุขกับเรื่องนี้ ผมไม่ได้เคล็ดลับที่จะจบจนกว่ามันจะถูกต้องเมื่อฉัน แต่เมื่อมันมาถึงมันก็สอดคล้องกับสิ่งที่ได้มาก่อน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นี้เป็นตัวอย่างที่ดีของดั้งเดิมนิยายโครงสร้างที่เป็นบิตของข้อมูลที่พบในตอนท้ายปรับผู้อ่านตีความส่วนที่เหลือของเรื่องราว ( เดฟ zeltserman เป็น " ตัวประกัน " ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผ่ารวมเรื่องสั้นชุด มีลักษณะโครงสร้างแต่มันก็ประมาณ 2000 คำยาวและเป็นเรื่องเกี่ยวกับสองครั้งความยาวสูงสุดโดยทั่วไปเป็น " นิยาย " เรื่อง )

ที่นี่มีไม่กี่ประโยชน์ตลอดทาง ( อย่างน้อยก็ที่ผมค้นพบ ) ซึ่งจะแจ้งเตือนผู้อ่านอาจเปิดเผยในตอนท้าย สองซึ่งผมสังเกตหลังจากความจริงในแคลร์ปฏิกิริยาสิ่งที่ลูกค้าพูดกับเธอเมื่อเขาบอกว่าเขาไม่ได้ถามหน่วยของเขาที่จะดำเนินการใด ๆที่ " แปลก " งานเธอบันทึกว่า " พวกเขา " ทั้งหมดที่อ้างว่า . ในขณะที่ " เขา " อาจจะหมายถึงลูกค้าก็ยังสามารถอ่านได้อ้างถึง " มนุษย์ " ร่องรอยเล็กน้อยแข็งแกร่งมาใกล้จบ ลูกค้าถามว่าทำไมเขาต้องพูดขอร้องและบันทึก " เธอเป็นหุ่นยนต์บ้า" แคลร์ . . . . . " เงียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ " และบันทึกตัวเองว่าลูกค้าคือ " ชัดเจน มีอคติ มีเบาะแสที่ใกล้ชิดในตอนท้ายจะแข็งแกร่งสมเหตุสมผลสำหรับการจัดเรียงนี้ของโครงสร้าง

ที่ผมกล่าวถึงในจุดแรกของฉันใน " ห้าเคล็ดลับสำหรับการเขียนนิยาย " มันสำคัญเมื่อเขียนใน ความยาวจะอยู่ที่เน้น เรื่องราวทั้งหมดประกอบด้วยฉากหนึ่งซึ่งไม่กี่นาที เพียงสามพูดตัวอักษร ประเด็นของเรื่องคือ ดูที่ แคลร์ ชีวิตในศูนย์การโทร และ โดย เฉพาะ วิธีที่เธอต้องรับมือกับลูกค้าที่มีทัศนคติเกี่ยวกับหุ่นยนต์แคลร์ เป็นหนึ่งตัว หารุก ในภายใต้ เป็นพัน ๆคำ คุณต้องติดที่จุดระยะเวลาที่เกี่ยวกับประวัติของวิธีการหุ่นยนต์ส่วนตัวมาเป็นที่แพร่หลายในสังคม และผลกระทบที่พวกเขามีวัฒนธรรมที่ไม่เหมาะ ทุกคำต้องขับรถต่อประเด็นหลัก

ในที่สุด ผู้เขียนบันทึก ซึ่งจะนำเสนอเรื่องราวให้เราทราบว่า ผู้เขียนเอง ได้ทำงานในการสนับสนุนเทคโนโลยีโทรศูนย์ ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มีความรู้สึกที่ดีของสัจนิยมซึ่งประสบการณ์ของเธอไม่ต้องสงสัยช่วยด้วย ที่ชื่นชอบของฉัน " นักเก็ต " ตามบรรทัดเหล่านั้น เมื่อเป็นผู้ที่ตะโกน " แต่ปฏิเสธที่จะปรุงอาหารเบคอนของฉันไม่หวาน ! " และแคลร์ บันทึกว่าหัวของเขาหันไปจากตัวรับ และเขาก็ตะคอกใส่หุ่นยนต์ของเขา ไม่ใช่ที่ของเธอ มันมีรายละเอียดเล็ก ๆน้อย ๆ , แต่ฉันชอบ

ทำเรื่องทำงานให้ฉัน

ครับ ผมชอบเรื่องฉันยังไม่ได้ทิปการสิ้นสุดจนกว่าจะถูกต้องเมื่อฉันได้ แต่เมื่อมันมาถึงมันสอดคล้องอย่างเต็มที่กับสิ่งที่ได้มาก่อน