How Did Economists Get It So Wrong?

How Did Economists Get It So Wrong?
Paul Krugman I. MISTAKING BEAUTY FOR TRUTH It’s hard to believe now, but not long ago economists were congratulating themselves over the success of their field. Those successes — or so they believed — were both theoretical and practical, leading to a golden era for the profession. On the theoretical side, they thought that they had resolved their internal disputes. Thus, in a 2008 paper titled “The State of Macro” (that is, macroeconomics, the study of big-picture issues like recessions), Olivier Blanchard of M.I.T., now the chief economist at the International Monetary Fund, declared that “the state of macro is good.” The battles of yesteryear, he said, were over, and there had been a “broad convergence of vision.” And in the real world, economists believed they had things under control: the “central problem of depression-prevention has been solved,” declared Robert Lucas of the University of Chicago in his 2003 presidential address to the American Economic Association. In 2004, Ben Bernanke, a former Princeton professor who is now the chairman of the Federal Reserve Board, celebrated the Great Moderation in economic performance over the previous two decades, which he attributed in part to improved economic policy making.
Last year, everything came apart. Few economists saw our current crisis coming, but this predictive failure was the least of the field’s problems. More important was the profession’s blindness to the very possibility of catastrophic failures in a market economy. During the golden years, financial economists came to believe that markets were inherently stable — indeed, that stocks and other assets were always priced just right. There was nothing in the prevailing models suggesting the possibility of the kind of collapse that happened last year. Meanwhile, macroeconomists were divided in their views. But the main division was between those who insisted that free-market economies never go astray and those who believed that economies may stray now and then but that any major deviations from the path of prosperity could and would be corrected by the allpowerful Fed. Neither side was prepared to cope with an economy that went off the rails despite the Fed’s best efforts. And in the wake of the crisis, the fault lines in the economics profession have yawned wider than ever. Lucas says the Obama administration’s stimulus plans are “schlock economics,” and his Chicago colleague John Cochrane says they’re based on discredited “fairy tales.” In response, Brad DeLong of the University of California, Berkeley, writes of the “intellectual collapse” of the Chicago School, and I myself have written that comments from Chicago economists are the product of a Dark Age of macroeconomics in which hard-won knowledge has been forgotten.
What happened to the economics profession? And where does it go from here?
As I see it, the economics profession went astray because economists, as a group, mistook beauty, clad in impressivelooking mathematics, for truth. Until the Great Depression, most economists clung to a vision of capitalism as a perfect or nearly perfect system. That vision wasn’t sustainable in the face of mass unemployment, but as memories of the Depression faded, economists fell back in love with the old, idealized vision of an economy in which rational individuals interact in perfect markets, this time gussied up with fancy equations. The renewed romance with the idealized market was, to be sure, partly a response to shifting political winds, partly a response to financial incentives. But while sabbaticals at the Hoover Institution and job opportunities on Wall Street are nothing to sneeze at, the central cause of the profession’s failure was the desire for an allencompassing, intellectually elegant approach that also gave economists a chance to show off their mathematical prowess.
Unfortunately, this romanticized and sanitized vision of the economy led most economists to ignore all the things that can go wrong. They turned a blind eye to the limitations of human rationality that often lead to bubbles and busts; to the problems of institutions that run amok; to the imperfections of markets — especially financial markets — that can cause the economy’s operating system to undergo sudden, unpredictable crashes; and to the dangers created when regulators don’t believe in regulation. It’s much harder to say where the economics profession goes from here. But what’s almost certain is that economists will have to learn to live with messiness. That is, they will have to acknowledge the importance of irrational and often unpredictable behavior, face up to the often idiosyncratic imperfections of markets and accept that an elegant economic “theory of everything” is a long way off. In practical terms, this will translate into more cautious policy advice — and a reduced willingness to dismantle economic safeguards in the faith that markets will solve all problems.
II. FROM SMITH TO KEYNES AND BACK The birth of economics as a discipline is usually credited to Adam Smith, who published “The Wealth of Nations” in 1776. Over the next 160 years an extensive body of economic theory was developed, whose central message was: Trust the market. Yes, economists admitted that there were cases in which markets might fail, of which the most important was the case of “externalities” — costs that people impose on others without paying the price, like traffic congestion or pollution. But the basic presumption of “neoclassical” economics (named after the late- 19th-century theorists who elaborated on the concepts of their “classical” predecessors) was that we should have faith in the market system. This faith was, however, shattered by the Great Depression. Actually, even in the face of total collapse some economists insisted that whatever happens in a market economy must be right: “Depressions are not simply evils,” declared Joseph Schumpeter in 1934 — 1934! They are, he added, “forms of something which has to be done.” But many, and eventually most, economists turned to the insights of John Maynard Keynes for both an explanation of what had happened and a solution to future depressions. Keynes did not, despite what you may have heard, want the government to run the economy. He described his analysis in his 1936 masterwork, “The General Theory of Employment, Interest and Money,” as “moderately conservative in its implications.” He wanted to fix capitalism, not replace it. But he did challenge the notion that free-market economies can function without a minder, expressing particular contempt for financial markets, which he viewed as being dominated by short-term speculation with little regard for fundamentals. And he called for active government intervention — printing more money and, if necessary, spending heavily on public works — to fight unemployment during slumps.
It’s important to understand that Keynes did much more than make bold assertions. “The General Theory” is a work of profound, deep analysis — analysis that persuaded the best young economists of the day. Yet the story of economics over the past half century is, to a large degree, the story of a retreat from Keynesianism and a return to neoclassicism. The neoclassical revival was initially led by Milton Friedman of the University of Chicago, who asserted as early as 1953 that neoclassical economics works well enough as a description of the way the economy actually functions to be “both extremely fruitful and deserving of much confidence.” But what about depressions? Friedman’s counterattack against Keynes began with the doctrine known as monetarism. Monetarists didn’t disagree in principle with the idea that a market economy needs deliberate stabilization. “We are all Keynesians now,” Friedman once said, although he later claimed he was quoted out of context. Monetarists asserted, however, that a very limited, circumscribed form of government intervention — namely, instructing central banks to keep the nation’s money supply, the sum of cash in circulation and bank deposits, growing on a steady path — is all that’s required to prevent depressions. Famously, Friedman and his collaborator, Anna Schwartz, argued that if the Federal Reserve had done its job properly, the Great Depression would not have happened. Later, Friedman made a compelling case against any deliberate effort by government to push unemployment below its “natural” level (currently thought to be about 4.8 percent in the United States): excessively expansionary policies, he predicted, would lead to a combination of inflation and high unemployment — a prediction that was borne out by the stagflation of the 1970s, which greatly advanced the credibility of the anti-Keynesian movement. Eventually, however, the anti-Keynesian counterrevolution went far beyond Friedman’s position, which came to seem relatively moderate compared with what his successors were saying. Among financial economists, Keynes’s disparaging vision of financial markets as a “casino” was replaced by “efficient market” theory, which asserted that financial markets always get asset prices right given the available information. Meanwhile, many macroeconomists completely rejected Keynes’s framework for understanding economic slumps. Some returned to the view of Schumpeter and other apologists for the Great Depression, viewing recessions as a good thing, part of the economy’s adjustment to change. And even those not willing to go that far argued that any attempt to fight an economic slump would do more harm than good. Not all macroeconomists were willing to go down this road: many became self-described New Keynesians, who continued to believe in an active role for the government. Yet even they mostly accepted the notion that investors and consumers are rational and that markets generally get it right. Of course, there were exceptions

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วิธีทำนักเศรษฐศาสตร์รับผิดดังนั้นPaul Krugman I. MISTAKING ความงามในความจริงมันยากที่จะเชื่อว่าตอนนี้ แต่ไม่นานนักเศรษฐศาสตร์มีศาสนิกเองผ่านความสำเร็จของความ ความสำเร็จเหล่านั้น — หรือ เพื่อพวกเขาเชื่อว่า — ทั้งทฤษฎี และ ปฏิบัติ การนำไปสู่ยุคทองในอาชีพ ทางด้านทฤษฎี พวกเขาคิดว่า พวกเขาได้แก้ไขข้อพิพาทของตนภายใน ดังนั้น ในกระดาษ 2008 ชื่อว่า "เดอะสถานะของแมโคร" (นั่นคือ เศรษฐศาสตร์มหภาค การศึกษาปัญหาภาพใหญ่เช่น recessions) Olivier Blanchard ของ M.I.T. ตอนนี้นักเศรษฐศาสตร์สำคัญที่นานาชาติเงินกองทุน ประกาศว่า "สถานะของแมโครเป็นดี" การต่อสู้ของเด็ก เขากล่าว มีกว่า และได้มีการ "กว้างบรรจบกันเห็น" และในโลกจริง นักเศรษฐศาสตร์เชื่อว่า พวกเขามีสิ่งที่อยู่ภายใต้การควบคุม: การ "กลางปัญหาของภาวะซึมเศร้าป้องกันได้ถูกแก้ไข ประกาศ Lucas โรเบิร์ตของมหาวิทยาลัยชิคาโกใน 2003 ประธานาธิบดีที่อยู่ของเขาความสัมพันธ์เศรษฐกิจอเมริกัน ในปี 2004, Ben Bernanke ศาสตราจารย์ปรินซ์ตันเดิมที่ตอนนี้ดูแลดีในประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจก่อนหน้านี้สองทศวรรษ ซึ่งเขาบันทึกในส่วนของการเฉลิมฉลองประธานกรรมการของธนาคารกลาง ปรับปรุงทำนโยบายเศรษฐกิจปี ทุกอย่างมาพร้อมกัน นักเศรษฐศาสตร์ไม่เห็นวิกฤตการณ์ของเรามา แต่ความล้มเหลวนี้งาน น้อยที่สุดของปัญหาของเขตข้อมูล สำคัญคืออาชีพของผู้พิการทางสายตาเพื่อความเป็นไปได้มากของความล้มเหลวที่รุนแรงในระบบเศรษฐกิจตลาด ในช่วงปีทอง นักเศรษฐศาสตร์การเงินมาให้เชื่อว่า ตลาดมีความมั่นคง — แน่นอน ว่า หุ้นและสินทรัพย์อื่น ๆ ราคาถูกพัก ไม่มีอะไรในรูปแบบเป็นการแนะนำของชนิดของการยุบที่เกิดขึ้นปี ในขณะเดียวกัน macroeconomists ถูกแบ่งออกในมุมมองของพวกเขา แต่ส่วนหลักมีผู้ยืนยันว่า เศรษฐกิจตลาดฟรีไม่ไปหลงและคนที่เชื่อว่า เศรษฐกิจอาจหลงตอนนี้แล้ว แต่ความเบี่ยงเบนใด ๆ หลักจากเส้นทางของความเจริญรุ่งเรืองได้ และจะได้รับการแก้ไข โดย allpowerful เฟด ไม่ได้เตรียมการรับมือกับเศรษฐกิจที่ไปออกจากรางแม้มีความพยายามดีที่สุดของเฟด และในการปลุกของวิกฤต บรรทัดข้อบกพร่องในอาชีพเศรษฐศาสตร์มีปากกว้างกว้างขึ้นกว่าเดิม Lucas กล่าวว่า แผนกระตุ้นเศรษฐกิจของบริหาร Obama มี "schlock เศรษฐศาสตร์" และร่วมงานชิคาโก้ของเขาจอห์นขั้นกล่าวว่า พวกเขากำลังตาม discredited "นิยายปรัมปรา" ตอบ แบรด DeLong ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ เขียนของ "ยุบทางปัญญา" ของโรงเรียนชิคาโก และตัวผมได้เขียนข้อคิดเห็นจากนักเศรษฐศาสตร์ชิคาโกใช้ผลิตภัณฑ์ของกลียุคของเศรษฐศาสตร์มหภาคที่ถูกลืมความรู้ดีเกิดอะไรขึ้นกับอาชีพเศรษฐศาสตร์ และที่จะไม่ไปจากที่นี่ฉันเห็นมัน อาชีพเศรษฐศาสตร์ไปหลงเนื่องจากนักเศรษฐศาสตร์ เป็นกลุ่ม mistook งาม ห่มใน impressivelooking คณิตศาสตร์ ในความจริง จนซึมเศร้ามาก นักเศรษฐศาสตร์ส่วนใหญ่พืชเพื่อวิสัยทัศน์ของทุนนิยมเป็นระบบที่สมบูรณ์ หรือเกือบสมบูรณ์ วิสัยทัศน์ที่ไม่ยั่งยืนหน้าว่างงานโดยรวม แต่เป็นความทรงจำของการสีจางลง นักเศรษฐศาสตร์ตกกลับไปรักกับวิสัยทัศน์เก่า idealized ของเศรษฐกิจที่เชือดบุคคลโต้ตอบในตลาดโก ขณะนี้ gussied ขึ้นกับสมการแฟนซี รักใหม่กับตลาด idealized ได้ แน่ใจ บางส่วนตอบสนองต่อการขยับลมทางการเมือง บางส่วนการตอบสนองต่อแรงจูงใจทางการเงิน แต่ในขณะที่ sabbaticals ในโอกาสที่สถาบันฮูเวอร์และงานใน Wall Street ไม่จามที่ สาเหตุของความล้มเหลวของอาชีพกลาง ความต้องการ allencompassing วิธีที่สง่างามสติปัญญาที่ยัง ให้นักเศรษฐศาสตร์ไปอวดศักดาของคณิตศาสตร์อับ วิสัยทัศน์นี้ลี้ลับ และ sanitized ของเศรษฐกิจนำนักเศรษฐศาสตร์ส่วนใหญ่จะละเว้นทุกสิ่งที่สามารถไปอย่างผิดปกติ พวกเขาเปิดตาคนตาบอดกับข้อจำกัดของ rationality มนุษย์ที่มักจะทำให้ฟองอากาศและ busts ปัญหาของสถาบันที่ amok เพื่อความไม่สมบูรณ์ของตลาดเช่นตลาดการเงินโดยเฉพาะอย่างยิ่ง — ที่สามารถทำให้เศรษฐกิจของระบบปฏิบัติการรับล้มเหลวฉับพลัน ไม่แน่นอน และจะอันตรายสร้างเร็คกูเลเตอร์ไม่เชื่อในกฎระเบียบ เป็นการยากมากที่จะพูดที่อาชีพเศรษฐศาสตร์ไปจากที่นี่ แต่เกือบจะแน่นอนคือ ว่า นักเศรษฐศาสตร์จะต้องเรียนรู้กับ messiness นั่นคือ พวกเขาจะต้องยอมรับความสำคัญของพฤติกรรมการโต้เถียง และไม่แน่นอนมักจะ เผชิญหน้ากับความไม่สมบูรณ์มัก idiosyncratic ตลาด และยอมรับว่า การบริการทางเศรษฐกิจ "ทฤษฎีแห่งสรรพสิ่ง" เป็นแบบปิด ในทางปฏิบัติ นี้จะแปลเป็นคำแนะนำนโยบายระมัดระวังมากขึ้น — และความตั้งใจลดการ dismantle ป้องกันเศรษฐกิจในความเชื่อที่ว่า ตลาดจะแก้ปัญหาทั้งหมดครั้งที่สองจากสมิธกับคีย์เนสและกลับ เกิดเศรษฐศาสตร์เป็นวินัยมักเครดิตอาดัมสมิธ ผู้เผยแพร่ "มั่งคั่งของประชาชาติ" ใน 1776 ปีถัดไป 160 ได้พัฒนาร่างกายกว้างขวางของทฤษฎีเศรษฐกิจ ข้อความเซ็นทรัล: ตลาดเชื่อถือ ใช่ นักเศรษฐศาสตร์ยอมรับว่า มีกรณีที่ตลาดอาจล้มเหลว ที่สำคัญสุดคือ กรณีของ "externalities" ซึ่งต้นทุนที่คนอื่นกำหนด โดยชำระราคา เช่นการจราจรที่ติดขัดหรือมลพิษ แต่ข้อสันนิษฐานเบื้องต้นของเศรษฐศาสตร์ "ฟื้นฟูคลาสสิก" (ชื่อหลัง theorists สายศตวรรษที่ elaborated บนแนวคิดของบรรดาลูกหลาน "คลาสสิก") ถูกว่า เราควรมีความเชื่อในระบบตลาด ความเชื่อนี้ อย่างไรก็ตาม แตกเป็นเสี่ยง ๆ โดยภาวะซึมเศร้ามาก จริง หน้ายุบรวมแม้แต่ นักเศรษฐศาสตร์บางคนยืนยันว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในระบบเศรษฐกิจตลาดต้องขวา: "ทรายไม่เพียงความชั่วร้าย ประกาศ Schumpeter โจเซฟใน 1934 – 1934 มี เขาเพิ่ม "รูปแบบของสิ่งที่ต้องทำ" แต่นักเศรษฐศาสตร์หลาย และในที่สุดมากที่ สุด เปิดข้อมูลเชิงลึกของจอห์นเมย์นาร์ดเคนส์อธิบายได้เกิดขึ้นและการแก้ไขในอนาคตทราย คีย์เนสไม่ แม้ว่าคุณอาจเคยได้ยิน ต้องรัฐบาลทำเศรษฐกิจ เขาอธิบายการวิเคราะห์ของเขาในเขา 1936 masterwork "ทฤษฎีทั่วไปของการจ้างงาน เงิน และดอกเบี้ย" เป็น "ค่อนข้างหัวเก่าในผลของการ" เขาอยากแก้ไขทุนนิยม ไม่แทน แต่เขาไม่ได้ท้าทายแนวคิดที่ว่า เศรษฐกิจตลาดฟรีสามารถทำงานโดยไม่มีตัวเตือน กำลังดูถูกเฉพาะสำหรับตลาดการเงิน ซึ่งเขามองว่าเป็นการครอบงำโดยเก็งกำไรระยะสั้นในพื้นฐาน และเขาเรียกว่าการแทรกแซงของรัฐบาลที่ใช้งานอยู่ – พิมพ์เงิน และ ถ้าจำเป็น ใช้จ่ายอย่างมากในงานสาธารณะ — เพื่อต่อสู้กับงานในแบบจึงควรทำความเข้าใจว่า ลดันเคย์เนสได้มากกว่าทำให้ assertions หนา "ทฤษฎีทั่วไป" เป็นงานลึกซึ้ง ลึกวิเคราะห์โดยวิเคราะห์ว่าเกลี้ยกล่อมนักเศรษฐศาสตร์หนุ่มที่สุดของวัน ยัง เรื่องราวของเศรษฐศาสตร์กว่าครึ่งศตวรรษที่ผ่านมาได้ ตัวใหญ่ เรื่องราวของทรี Keynesianism และกลับไปที่ลัทธิคลาสสิกใหม่ เริ่มนำฟื้นฟูฟื้นฟูคลาสสิก โดยมิลตันฟรีดแมนของมหาวิทยาลัยชิคาโก ผู้คนเป็นต้นที่ 1953 ว่า ฟื้นฟูคลาสสิกเศรษฐศาสตร์ทำงานดีพอเป็นคำอธิบายของทางเศรษฐกิจจริงงานจะ "ทั้งมากประสบ และปฏิเสธความเชื่อมั่นมาก" แต่ทราย เริ่มตีโต้ของฟรีดแมนกับคีย์เนสกับหลักคำสอนที่เรียกว่า monetarism Monetarists ไม่ได้ไม่เห็นด้วยในหลักการกับความคิดที่ว่า เศรษฐกิจที่ตลาดต้องการเสถียรภาพโดยเจตนา "เราก็ทั้งหมด Keynesians ฟรีดแมนครั้งกล่าวว่า แม้ว่าในภายหลังอ้างว่า เขาถูกอ้างอิงจากบริบท Monetarists คน อย่างไรก็ตาม ที่ ที่จำกัดมาก circumscribed รูปแบบของการแทรกแซงของรัฐบาล — คือ สอนธนาคารกลางเพื่อให้การจัดหาเงินของประเทศ ผลรวมของเงินสดหมุนเวียนและธนาคารฝาก เติบโตบนเส้นทางมั่นคงซึ่งทั้งหมดที่ต้องการป้องกันไม่ให้ทราย ชื่อเสียง ฟรีดแมนและเขา collaborator, Anna Schwartz โต้เถียงว่า ถ้าธนาคารกลางทำงานถูกต้อง ภาวะซึมเศร้าที่ดีจะไม่เกิดขึ้น ภายหลัง ฟรีดแมนทำกรณีน่าสนใจกับความพยายามโดยเจตนาใด ๆ โดยรัฐบาลจะผลักดันงานด้านล่างระดับ "ธรรมชาติ" (ปัจจุบันคิดเป็น ประมาณร้อยละ 4.8 ในสหรัฐอเมริกา): นโยบายการคลังขยายตัวมากเกินไป เขาทำนาย จะนำไปสู่การรวมกันของอัตราเงินเฟ้อและการว่างงานสูงซึ่งการคาดการณ์ที่เสียออกตาม stagflation ของทศวรรษ 1970 ที่มากขั้นสูงความน่าเชื่อถือของการเคลื่อนไหวต่อต้าน Keynesian ในที่สุด อย่างไรก็ตาม counterrevolution Keynesian ป้องกันไปไกลเกินกว่าตำแหน่งของฟรีดแมน มาดูเหมือนว่าค่อนข้างปานกลางเมื่อเทียบกับสิ่งที่ผู้สืบทอดของเขาได้พูด ในหมู่นักเศรษฐศาสตร์การเงิน ของคีย์เนส disparaging วิสัยทัศน์ของตลาดการเงินเป็น "คาสิโน" ถูกแทนที่ ด้วยทฤษฎี "ตลาดที่มีประสิทธิภาพ" ซึ่งคนที่ ตลาดการเงินเรียกราคาสินทรัพย์ให้ข้อมูลที่มีอยู่ ในขณะเดียวกัน macroeconomists หลายทั้งหมดปฏิเสธลดันเคย์เนสเป็นกรอบสำหรับการทำความเข้าใจแบบเศรษฐกิจ บางคนกลับไปดู Schumpeter และ apologists อื่น ๆ สำหรับภาวะซึมเศร้าที่ดี ดู recessions เป็นสิ่งดี ส่วนของการปรับปรุงของเศรษฐกิจการเปลี่ยนแปลง และแม้ผู้ที่ไม่ยอมไปที่ไกลโต้เถียงใด ๆ พยายามที่ต่อสู้กับความตกต่ำทางเศรษฐกิจจะทำอันตรายมากกว่าดีกว่านี้ Macroeconomists ไม่ได้เต็มใจที่จะไปลงถนน: มากกลายเป็นตนเองอธิบาย Keynesians ใหม่ ที่ยังคงเชื่อในการมีบทบาทในรัฐบาล ยัง แม้พวกเขาส่วนใหญ่ยอมรับแนวคิด ว่านักลงทุนและผู้บริโภคจะเชือด และตลาดทั่วไปได้รับมันขวา แน่นอน มีข้อยกเว้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อย่างไรว่านักเศรษฐศาสตร์ที่ได้รับมันจึงผิด?
พอลครุกแมน I. ผิดสวยให้ความจริงมันยากที่จะเชื่อว่าในขณะนี้ แต่ไม่นานมานี้นักเศรษฐศาสตร์ได้รับการแสดงความยินดีกับความสำเร็จของตัวเองในช่วงของสนามของพวกเขา ความสำเร็จเหล่านั้น - หรือเพื่อให้พวกเขาเชื่อว่า - มีทั้งทางทฤษฎีและปฏิบัติที่นำไปสู่ยุคทองของอาชีพ ในด้านทฤษฎีที่พวกเขาคิดว่าพวกเขาได้รับการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งภายในของพวกเขา ดังนั้นในกระดาษ 2008 หัวข้อ "รัฐมาโคร" (นั่นคือมหภาคและการศึกษาของปัญหาภาพใหญ่เช่นถดถอย), โอลิเวียบลอนชาร์เอ็มไอทีตอนนี้หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ที่กองทุนการเงินระหว่างประเทศประกาศว่า "รัฐ . ของแมโครเป็นสิ่งที่ดี "การต่อสู้ของปีกลายเขากล่าวว่าได้มากกว่าและได้มี" คอนเวอร์เจนซ์ในวงกว้างของวิสัยทัศน์ "และในโลกแห่งความจริงที่นักเศรษฐศาสตร์เชื่อว่าพวกเขามีสิ่งภายใต้การควบคุม: ความ". ปัญหากลางของ depression- การป้องกันการได้รับการแก้ไข "โรเบิร์ตลูคัสประกาศของมหาวิทยาลัยชิคาโกในที่อยู่ของประธานาธิบดี 2003 ที่สมาคมเศรษฐกิจอเมริกัน ในปี 2004 เบนเบอร์นันเก้อดีตอาจารย์พรินซ์ตันซึ่งตอนนี้เป็นประธานคณะกรรมการธนาคารกลางสหรัฐที่ฉลองการดูแลที่ดีในการปฏิบัติงานทางเศรษฐกิจในช่วงที่ผ่านมาสองทศวรรษที่ผ่านมาที่เขามาประกอบในส่วนของการกำหนดนโยบายทางเศรษฐกิจที่ดีขึ้น.
ปีที่ผ่านมาทุกอย่างที่เข้ามา ออกจากกัน นักเศรษฐศาสตร์ไม่กี่เห็นวิกฤตในปัจจุบันของเรามา แต่ความล้มเหลวของการคาดการณ์เป็นอย่างน้อยปัญหาของฟิลด์ ที่สำคัญกว่านั้นคือตาบอดอาชีพที่จะเป็นไปได้มากของความล้มเหลวความหายนะในระบบเศรษฐกิจตลาด ในช่วงปีทองของนักเศรษฐศาสตร์การเงินมาเชื่อว่าตลาดมีเสถียรภาพโดยเนื้อแท้ - แน่นอนว่าหุ้นและสินทรัพย์อื่น ๆ มีราคาเพียงแค่เสมอ ไม่มีอะไรในรูปแบบที่เกิดขึ้นแสดงให้เห็นความเป็นไปได้ของชนิดของการล่มสลายที่เกิดขึ้นปีที่ผ่านมา ในขณะเดียวกัน macroeconomists ถูกแบ่งออกในมุมมองของพวกเขา แต่ส่วนหลักคือระหว่างผู้ที่ยืนยันว่าเศรษฐกิจตลาดเสรีไม่เคยไปในทางที่ผิดและบรรดาผู้ที่เชื่อว่าเศรษฐกิจอาจหลงทางขณะนี้แล้ว แต่ที่สำคัญใด ๆ เบี่ยงเบนจากเส้นทางของความเจริญรุ่งเรืองได้และจะได้รับการแก้ไขโดยเฟด allpowerful ทั้งด้านกำลังเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับเศรษฐกิจที่ไปปิดทางรถไฟแม้จะมีความพยายามที่ดีที่สุดของเฟดที่ และในการปลุกของวิกฤตเส้นในอาชีพของเศรษฐกิจที่มีการหาวกว้างกว่าที่เคย ลูคัสกล่าวว่าการบริหารงานของโอบามากระตุ้นแผน "เศรษฐศาสตร์ schlock" และชิคาโกเพื่อนร่วมงานของเขาจอห์น Cochrane กล่าวว่าพวกเขากำลังอยู่บนพื้นฐานของอดสู "นิทาน." ในการตอบสนองแบรด DeLong ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์กลีย์เขียนของ "การล่มสลายทางปัญญา "โรงเรียนชิคาโกและตัวผมเองได้เขียนไว้ว่าความคิดเห็นจากนักเศรษฐศาสตร์ชิคาโกเป็นผลิตภัณฑ์ของยุคมืดของเศรษฐศาสตร์มหภาคที่มีความรู้ยากได้รับรางวัลได้รับการลืม.
เกิดอะไรขึ้นกับอาชีพของเศรษฐกิจหรือไม่ และสถานที่ที่ไม่ได้ไปจากที่นี่ในฐานะที่ผมเห็นมันอาชีพเศรษฐกิจไปในทางที่ผิดเพราะนักเศรษฐศาสตร์เป็นกลุ่มความงามเข้าใจผิดคิดว่าในชุด impressivelooking คณิตศาสตร์ความจริง
จนกระทั่งตกต่ำนักเศรษฐศาสตร์ส่วนใหญ่ยังยึดติดกับวิสัยทัศน์ของระบบทุนนิยมเป็นระบบที่สมบูรณ์แบบหรือเกือบสมบูรณ์แบบ วิสัยทัศน์ที่ไม่ยั่งยืนในหน้าของการว่างงาน แต่เป็นความทรงจำของภาวะซึมเศร้าจางนักเศรษฐศาสตร์กลับลงไปในความรักกับเก่าวิสัยทัศน์ที่เงียบสงบของเศรษฐกิจที่มีผลกระทบต่อบุคคลที่มีเหตุผลในตลาดที่สมบูรณ์แบบครั้งนี้ gussied ขึ้นกับแฟนซี สมการ โรแมนติกขึ้นมาใหม่ด้วยการตลาดที่เงียบสงบเป็นเพื่อให้แน่ใจว่าส่วนหนึ่งเพื่อตอบสนองต่อลมขยับทางการเมืองส่วนหนึ่งตอบสนองต่อแรงจูงใจทางการเงิน แต่ในขณะที่คบหาที่สถาบันฮูเวอร์และโอกาสในการทำงานใน Wall Street เป็นอะไรที่ต้องจามที่เป็นสาเหตุหลักของความล้มเหลวในอาชีพที่เป็นความปรารถนาที่จะ allencompassing เป็นวิธีที่สง่างามปัญญาที่ทำให้นักเศรษฐศาสตร์มีโอกาสที่จะแสดงความกล้าหาญทางคณิตศาสตร์ของพวกเขา.
แต่น่าเสียดายที่ นี้วิสัยทัศน์ที่โรแมนติกและสุขอนามัยของเศรษฐกิจนำนักเศรษฐศาสตร์ส่วนใหญ่จะไม่สนใจทุกสิ่งที่สามารถไปอย่างผิดปกติ พวกเขาเปิดตาตาบอดข้อ จำกัด ของความมีเหตุผลของมนุษย์ที่มักจะนำไปสู่ฟองและประติมากรรม; ปัญหาของสถาบันที่ทำงานอาละวาด; เพื่อความไม่สมบูรณ์ของตลาด - ตลาดการเงินโดยเฉพาะอย่างยิ่ง - ที่สามารถทำให้ระบบปฏิบัติการของเศรษฐกิจที่จะได้รับทันทีที่เกิดปัญหาไม่สามารถคาดเดา; และอันตรายที่สร้างขึ้นเมื่อหน่วยงานกำกับดูแลไม่เชื่อในการควบคุม มันเป็นเรื่องยากมากที่จะบอกว่าอาชีพที่เศรษฐกิจจะไปจากที่นี่ แต่สิ่งที่เกือบบางอย่างที่นักเศรษฐศาสตร์จะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับสกปรก นั่นคือพวกเขาจะต้องยอมรับความสำคัญของพฤติกรรมที่ไม่ลงตัวและไม่แน่นอนมักที่เผชิญหน้ากับความไม่สมบูรณ์มักจะมีนิสัยแปลกของตลาดและยอมรับว่าสง่างามทางเศรษฐกิจ "ทฤษฎีของทุกอย่าง" เป็นทางยาวออก ในแง่การปฏิบัตินี้จะแปลเป็นคำแนะนำนโยบายที่ระมัดระวังมากขึ้น - และมีความตั้งใจที่จะรื้อลดการป้องกันทางเศรษฐกิจในความเชื่อว่าตลาดจะแก้ปัญหาทั้งหมด.
ครั้งที่สอง จาก SMITH เคนส์และกลับมาเกิดของเศรษฐกิจเป็นวินัยมักจะให้เครดิตกับอดัมสมิ ธ ที่ตีพิมพ์ใน "ความมั่งคั่งของชาติ" ใน 1776 ในอีก 160 ปีร่างกายที่กว้างขวางของทฤษฎีทางเศรษฐกิจได้รับการพัฒนาที่มีข้อความกลาง: ความน่าเชื่อถือของตลาด ใช่นักเศรษฐศาสตร์ยอมรับว่ามีกรณีที่ตลาดอาจล้มเหลวซึ่งสิ่งที่สำคัญที่สุดคือกรณีของ "ภายนอก" - ค่าใช้จ่ายที่ผู้คนกำหนดกับคนอื่น ๆ ได้โดยไม่ต้องจ่ายราคาเช่นการจราจรติดขัดหรือมลพิษ แต่เชื่อพื้นฐานของ "นีโอคลาสสิ" เศรษฐศาสตร์ (ตั้งชื่อตามทฤษฎีในศตวรรษที่ 19 late- ที่เนื้อหาเกี่ยวกับแนวความคิดของ "คลาสสิก" ของพวกเขารุ่นก่อน) คือการที่เราควรจะมีความเชื่อมั่นในระบบการตลาด ความเชื่อนี้ได้ แต่ทำลายโดยตกต่ำ อันที่จริงแม้จะอยู่ในหน้าของการยุบรวมเศรษฐศาสตร์บางคนยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในระบบเศรษฐกิจตลาดจะต้องได้รับสิทธิ "หดหู่ไม่ได้เพียงแค่ความชั่วร้าย" ประกาศ Joseph Schumpeter ใน 1934 - 1934! พวกเขาเป็นเขากล่าวเสริมว่า "รูปแบบของสิ่งที่จะต้องมีการทำ." แต