The sun was shining gloriously, so

The sun was shining gloriously, so Karen and the old lady went along the footpath through the corn, where it was rather dusty.
At the church door stood an old crippled soldier leaning on a crutch; he had a wonderfully long beard, more red than white, and he bowed down to the ground and asked the old lady whether he might wipe her shoes. Then Karen put out her little foot too.
"Dear me, what pretty dancing-shoes!" said the soldier. "Sit fast, when you dance," said he, addressing the shoes, and slapping the soles with his hand.
The old lady gave the soldier some money and then went with Karen into the church.
And all the people inside looked at Karen's red shoes, and all the figures gazed at them; when Karen knelt before the altar and put the golden goblet to her mouth, she thought only of the red shoes. It seemed to her as though they were swimming about in the goblet, and she forgot to sing the psalm, forgot to say the "Lord's Prayer."
Now every one came out of church, and the old lady stepped into her carriage. But just as Karen was lifting up her foot to get in too, the old soldier said: "Dear me, what pretty dancing shoes!" and Karen could not help it, she was obliged to dance a few steps; and when she had once begun, her legs continued to dance. It seemed as if the shoes had got power over them. She danced round the church corner, for she could not stop; the coachman had to run after her and seize her. He lifted her into the carriage, but her feet continued to dance, so that she kicked the good old lady violently. At last they took off her shoes, and her legs were at rest.
At home the shoes were put into the cupboard, but Karen could not help looking at them.
Now the old lady fell ill, and it was said that she would not rise from her bed again. She had to be nursed and waited upon, and this was no one's duty more than Karen's. But there was a grand ball in the town, and Karen was invited. She looked at the red shoes, saying to herself that there was no sin in doing that; she put the red shoes on, thinking there was no harm in that either; and then she went to the ball; and commenced to dance.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดวงอาทิตย์ส่องแสง gloriously ดังนั้นกะเหรี่ยงและหญิงไปตามทางเดินผ่านข้าวโพด ที่มีฝุ่นค่อนข้าง ที่ประตูโบสถ์ยืนทหารพิการหัดเก่าพิงบน crutch เขามีเครายาวเยี่ยมยอด สีแดงมากขึ้นกว่าสีขาว และก้มกราบลงถึงดิน และถามหญิงชราว่าเขาอาจเช็ดรองเท้าของเธอ แล้วกะเหรี่ยงดับเท้าของเธอน้อยเกินไป "รักฉัน สิ่งสวยเต้นรำรองเท้า! " กล่าวว่า ทหาร "นั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อคุณเต้น กล่าวว่า เขา แก้ปัญหารองเท้า และ slapping พื้น ด้วยมือของเขา หญิงให้ทหารเงินบางส่วน และไปกับกะเหรี่ยงเป็นคริสตจักร และทุกคนภายในมองที่รองเท้าสีแดงของชาวกะเหรี่ยง และตัวเลขทั้งหมดที่จ้องพวกเขา เมื่อกะเหรี่ยง knelt ก่อนแท่นบูชา และ goblet ทองใส่ปากของเธอ เธอคิดเฉพาะของรองเท้าสีแดง เหมือนกับเธอว่าพวกเขากำลังว่ายเกี่ยวกับ goblet และเธอลืมร้องเพลงสดุดี ลืมว่าการ "อธิษฐานของพระเจ้า" ตอนนี้ ทุกคนมาจากคริสตจักร และหญิงก้าวเข้าสู่รถของเธอ แต่เพียงเป็นกะเหรี่ยงถูกยกเท้าของเธอเข้าในเกินไป ทหารเก่ากล่าวว่า: "รักฉัน เต้นรำอะไรสวยรองเท้า" และกะเหรี่ยงสามารถช่วย เธอเต้นขั้นตอน หน้าที่ และเมื่อเธอเมื่อเริ่ม ขาของเธออย่างต่อเนื่องเพื่อเต้นรำ ดูเหมือนว่า รองเท้ามีมีอำนาจเหนือพวกเขา เธอเต้นรอบมุมโบสถ์ สำหรับเธอไม่สามารถหยุด งามที่มี การเรียกใช้หลังจากที่เธอแย่งเธอ เขายกเธอเป็นการขนส่ง แต่เท้าของเธอต่อการเต้นรำ ให้เธอเตะหญิงดีโหง ในที่สุด พวกเขาได้เอาออกรองเท้าของเธอ และขาของเธอได้ที่เหลือ ที่บ้าน ใส่รองเท้าเป็นธรรมดา แต่กะเหรี่ยงอาจช่วยการมองพวกเขา ตอนนี้หญิงล้มป่วย และมันก็บอกว่า เธอจะไม่ลุกจากเตียงของเธออีกครั้ง เธอมี nursed และรอตาม และนี้เป็นหน้าที่ของใครมากกว่าของชาวกะเหรี่ยง แต่มีลูกแกอยู่ในเมือง และกะเหรี่ยงได้รับเชิญ เธอมองที่รองเท้าสีแดง พูดกับตัวเองว่า มีบาปไม่มีทำที่ เธอสวมรองเท้าสีแดง คิดมีไม่อันตรายในที่ใด แล้ว เธอเข้าลูก และเริ่มเต้นรำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดวงอาทิตย์ส่องแสงเฉิดฉายดังนั้นกะเหรี่ยงและหญิงชราไปพร้อมทางเท้าผ่านข้าวโพดที่มันเป็นฝุ่นค่อนข้าง.
ที่ประตูโบสถ์ยืนทหารพิการเก่าพิงไม้เท้า; เขามีหนวดเครายาวเยี่ยมยอดแดงมากกว่าสีขาวและเขาก้มลงไปที่พื้นดินและถามหญิงชราว่าเขาอาจจะเช็ดรองเท้าของเธอ จากนั้นชาวกะเหรี่ยงนำออกเท้าเล็ก ๆ ของเธอมากเกินไป.
"ที่รักฉันสิ่งที่สวยเต้นรองเท้า!" กล่าวว่าทหาร "นั่งอย่างรวดเร็วเมื่อคุณเต้น" กล่าวว่าเขา, ที่อยู่รองเท้าและตบพื้นด้วยมือของเขา.
หญิงชราให้ทหารเงินบางส่วนและจากนั้นก็มีชาวกะเหรี่ยงเข้าไปในโบสถ์.
และทุกคนที่อยู่ภายในมองที่ชาวกะเหรี่ยงแดง รองเท้าและตัวเลขทั้งหมดมองไปที่พวกเขา; เมื่อกะเหรี่ยงคุกเข่าก่อนที่แท่นบูชาและใส่ถ้วยทองที่ปากของเธอที่เธอคิดว่าเฉพาะของรองเท้าสีแดง มันดูเหมือนกับเธอราวกับว่าพวกเขากำลังว่ายน้ำเกี่ยวกับในถ้วยและเธอลืมที่จะร้องเพลงสวดลืมที่จะบอกว่า "อธิษฐาน."
ตอนนี้ทุกคนออกมาจากคริสตจักรและหญิงชราก้าวเข้าสู่สายการบินของเธอ แต่ในขณะที่ชาวกะเหรี่ยงที่ถูกยกขึ้นเท้าของเธอจะได้รับในเกินไปทหารเก่ากล่าวว่า: "ที่รักฉันสิ่งที่รองเท้าเต้นสวย!" และกะเหรี่ยงไม่สามารถช่วยมันเธอถูกบังคับให้เต้นไม่กี่ขั้นตอน; และเมื่อเธอได้เริ่มครั้งขาของเธอยังคงที่จะเต้น ดูเหมือนกับรองเท้าได้มีอำนาจเหนือพวกเขา เธอเต้นรอบมุมคริสตจักรเพราะเธอไม่สามารถหยุด; คนขับรถม้ามีการทำงานหลังจากที่เธอและยึดของเธอ เขายกให้เธอเข้าไปในสายการบิน แต่เท้าของเธอยังคงเต้นเพื่อที่เธอเตะหญิงชราที่ดีอย่างรุนแรง ในที่สุดพวกเขาก็ถอดรองเท้าของเธอและขาของเธออยู่ที่ส่วนที่เหลือ.
ที่บ้านรองเท้าที่ถูกใส่ลงไปในตู้ แต่กะเหรี่ยงไม่สามารถช่วยให้มองพวกเขา.
ตอนนี้หญิงชราล้มป่วยลงและมันก็บอกว่าเธอจะไม่เพิ่มขึ้น จากเตียงของเธออีกครั้ง เธอต้องได้รับการดูแลและรอเมื่อและนี่เป็นหน้าที่ของคนที่ไม่มากไปกว่าของชาวกะเหรี่ยง แต่มีแกรนด์บอลในเมืองและกะเหรี่ยงได้รับเชิญ เธอมองที่รองเท้าสีแดงที่บอกกับตัวเองว่ามีบาปในการทำว่าไม่มี; เธอใส่รองเท้าสีแดงที่คิดว่ามีอันตรายในการที่ไม่มีทั้ง; และแล้วเธอก็เดินไปที่ลูก; และเริ่มที่จะเต้น