The Agenda[edit]On March 14, 2003,

The Agenda[edit]
On March 14, 2003, Chancellor Gerhard Schröder gave a speech before the German Bundestag outlining the proposed plans for reform. He pointed out three main areas which the agenda would focus on: the economy, the system of social security, and Germany's position on the world market.

German finance minister Hans Eichel had the responsibility of implementing socially unpopular measures including tax cuts (such as a 25% reduction in the basic rate of income tax), cuts in the cost absorption for medical treatment and drastic cuts in pension benefits, and cuts in unemployment benefits. The measures were ostensibly proposed in accordance with the market liberalisation approach adopted by the EU's Lisbon Strategy. The name Agenda 2010 itself is a reference to the Lisbon Strategy's 2010 deadline.

The plan was strongly promoted by the Bertelsmann media group[1][2]

A series of changes in the labour market known as the Hartz plan started in 2003 and the last step, Hartz IV, came into effect on January 1, 2005. These changes affected unemployment benefits and job centres in Germany, and the very nature of the German system of social security.

Reaction[edit]
Politicians, industrial leaders, trade unions, media and population consider the Agenda 2010, especially the Hartz IV law, as the largest cut into the German system of social security since World War II.

While industrial leaders and both the conservative and economically liberal parliamentary parties such as the CDU, the CSU, and the FDP strongly supported Agenda 2010 as it implemented their long-time demands, there was a strong upheaval in Schröder's own social democratic party. After Schröder threatened to resign (with no obvious successor as Chancellor) if the changes were blocked within his party, since they were so vital to his government's policy, he received an inner-party 80% vote of confidence as well as a 90% approval from his coalition partner, the Greens.

The leaders of the Protestant and Roman Catholic churches in Germany took the "highly unusual step" of publicly expressing their support for the government's proposals. "The old methods no longer work", the chairman of the Evangelical church, Manfred Kock, said. The leader of the country's Catholics, Cardinal Karl Lehman, called Mr Schröder's proposals "absolutely necessary".[3]

Schröder had won the 2002 federal election with, among other things, the promise not to cut into the social security system. In reaction to the Agenda's policies and the measures taken, a significant number of members of Schröder's SPD left the party,[3] but the more prominent left-wing politicians stayed on. Although the changes eventually went through, Gerhard Schröder, after adverse opinion polls, resigned as party chairman (though not as Chancellor) in February 2004, to give way to Franz Müntefering.

This development left the PDS (with only 2 out of the 603 members of the federal parliament) as the only outspoken opponent to the Agenda 2010 policies although their course was somewhat inconsistent. In the Länder of Mecklenburg-Vorpommern and Berlin, where there are SPD-PDS-coalitions (and later SPD-Die Linke coalitions), PDS/Die Linke ministers actively implemented Agenda 2010 laws.

The German Trade Union Federation (DGB), the most influential group outside parliament and historically interwoven with the SPD, massively stepped up their discourse against Agenda 2010, especially prior to the Hartz IV law in July 2004, but the rumble subsided quickly after a summit meeting with Schröder in August 2004. The trade unions suffered from a lot of attrition in that process as their members defected in droves either because the unions' attitude was perceived as too lenient or as too strongly opposed. There were no strikes against Agenda 2010 as the German constitution prohibits politically motivated strikes, but some demonstrations at least were organized and supported by the unions. The biggest demonstrations, held in Cologne, Berlin and Stuttgart on April 3, 2004 brought together some 500,000 people[citation needed].

In December 2003, the Bundesrat, dominated by the opposition CDU party, blocked some of the reforms on political grounds until several compromises were reached, many of which put a particularly painful twist—for those affected, for example the unemployed or the ill—on the measures taken.

Dissatisfaction with Agenda 2010, and in particular with Hartz IV, lead to thousands of people protesting in the streets of Berlin, Leipzig and other big cities particularly in eastern, but also western Germany over the summer of 2004 (see Monday demonstrations, 2004).

Dissent with the Agenda 2010 has also promoted the foundation of a new political party, the Electoral Alternative for Labor and Social Justice (WASG) by long-term SPD members and union activists. The WASG is squarely against the measures taken in the Agenda 2010 process and ran in the 2005 North Rhine-Westphalia state election, where it gained 2

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วาระ [แก้ไข]
ที่ 14 มีนาคม 2003 นายกรัฐมนตรีแกร์ฮาร์ดSchröderกล่าวสุนทรพจน์ก่อนที่เยอรมัน Bundestag สรุปแผนเสนอให้มีการปฏิรูป เขาชี้ให้เห็นสามพื้นที่หลักซึ่งวาระการประชุมจะมุ่งเน้นไปที่:. เศรษฐกิจระบบการรักษาความปลอดภัยทางสังคมและตำแหน่งของเยอรมนีในตลาดโลกว่าการกระทรวงการคลังเยอรมันฮันส์ Eichel มีความรับผิดชอบในการดำเนินการมาตรการที่ไม่เป็นที่นิยมสังคมรวมทั้งการลดภาษี (เช่นการให้ ลดลง 25% ในอัตราขั้นพื้นฐานของภาษีรายได้) ตัดในการดูดซึมค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลและการตัดรุนแรงในผลประโยชน์เงินบำนาญและตัดสิทธิประโยชน์การว่างงาน มาตรการที่ถูกนำเสนออย่างเห็นได้ชัดในสอดคล้องกับวิธีการตลาดที่เปิดเสรีนำโดยสหภาพยุโรปลิสบอนกลยุทธ์ ชื่อวาระ 2,010 ตัวเองคือการอ้างอิงถึงกลยุทธ์ของลิสบอน 2010 กำหนดเส้นตาย. แผนรับการเลื่อนตำแหน่งอย่างมากจากกลุ่มสื่อ Bertelsmann [1] [2] ชุดของการเปลี่ยนแปลงในตลาดแรงงานที่รู้จักกันเป็นแผน Hartz เริ่มต้นในปี 2003 และที่ผ่านมา ขั้นตอน Hartz IV มามีผลบังคับใช้วันที่ 1 มกราคม 2005 การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์การว่างงานและศูนย์จัดหางานในประเทศเยอรมนีและธรรมชาติมากของระบบเยอรมันของการประกันสังคม. ปฏิกิริยา [แก้ไข] นักการเมืองผู้นำอุตสาหกรรมสหภาพการค้าสื่อ และจำนวนประชากรพิจารณาวาระปี 2010 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎหมาย Hartz IV เป็นตัดที่ใหญ่ที่สุดในระบบเยอรมันของการประกันสังคมตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง. ขณะที่ผู้นำอุตสาหกรรมและทั้งอนุรักษ์นิยมและเสรีนิยมทางเศรษฐกิจฝ่ายรัฐสภาเช่น CDU ที่ CSU และ FDP สนับสนุนวาระปี 2010 เป็นความต้องการก็ดำเนินการมาเป็นเวลานานของพวกเขามีการเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ที่แข็งแกร่งในตัวเองพรรคประชาธิปัตย์Schröderสังคม หลังจากSchröderขู่ว่าจะลาออก (ไม่มีทายาทที่เห็นได้ชัดเป็นนายกรัฐมนตรี) ว่าการเปลี่ยนแปลงที่ถูกบล็อกภายในพรรคของเขาตั้งแต่พวกเขาให้ความสำคัญต่อนโยบายของรัฐบาลของเขาเขาได้รับภายในพรรค 80% คะแนนความเชื่อมั่นเช่นเดียวกับการอนุมัติ 90% จากคู่ค้าพันธมิตรของเขาสีเขียว. ผู้นำของคริสตจักรโปรเตสแตนต์และโรมันคาทอลิกในเยอรมนีเอา "ขั้นตอนที่ผิดปกติอย่างมาก" ในการแสดงต่อสาธารณชนสนับสนุนของพวกเขาสำหรับข้อเสนอของรัฐบาล "วิธีการเก่าไม่ทำงาน" ประธานของพระเยซูโบสถ์ Manfred Kock กล่าวว่า ผู้นำของประเทศคาทอลิกพระคาร์ดินัลคาร์ลเลห์แมนที่เรียกว่าข้อเสนอของนายSchröderของ "จำเป็นอย่างยิ่ง". [3] Schröderได้รับรางวัลการเลือกตั้งระดับชาติ 2002 กับในสิ่งอื่น ๆ สัญญาที่จะไม่ตัดเข้าสู่ระบบประกันสังคม ในการตอบสนองต่อนโยบายวาระการประชุมและการดำเนินมาตรการความสำคัญของสมาชิกของSchröderของเมจิออกจากพรรค [3] แต่ที่โดดเด่นมากนักการเมืองปีกซ้ายอยู่บน แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงในที่สุดก็เดินผ่านแกร์ฮาร์ดSchröderหลังจากการสำรวจความคิดเห็นที่ไม่พึงประสงค์ลาออกจากตำแหน่งประธานพรรค (แม้ว่าจะไม่ได้เป็นนายกรัฐมนตรี) ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2004 เพื่อให้วิธีการที่ฟรานซ์Müntefering. การพัฒนานี้เหลือ PDS (ที่มีเพียง 2 ออกจากสมาชิก 603 ของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ) เป็นศัตรูที่เปิดเผยเพียงวาระในปี 2010 แม้ว่านโยบายของพวกเขาแน่นอนค่อนข้างไม่สอดคล้องกัน ในข่าวสารของเมิร์นและเบอร์ลินที่มี SPD-PDS-พันธมิตร (และต่อมา SPD-Die พันธมิตร Linke) PDS / Die รัฐมนตรี Linke ดำเนินการอย่างแข็งขันกฎหมายวาระที่ 2,010. เยอรมันสหภาพแรงงานสหพันธ์ (DGB) มากที่สุด กลุ่มผู้มีอิทธิพลนอกรัฐสภาและในอดีตที่เกี่ยวพันกับเมจิหนาแน่นก้าวขึ้นวาทกรรมของพวกเขากับวาระปี 2010 โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนที่จะมีกฎหมาย Hartz IV ในเดือนกรกฎาคมปี 2004 แต่ก้องลดลงอย่างรวดเร็วหลังจากที่มีการประชุมการประชุมสุดยอดกับSchröderในเดือนสิงหาคมปี 2004 สหภาพการค้าได้รับความเดือดร้อน จากจำนวนมากจากการขัดสีในกระบวนการที่เป็นสมาชิกของพวกเขาเสียใน droves ใดอย่างหนึ่งเพราะทัศนคติยูเนี่ยน 'ถูกมองว่าเป็นผ่อนปรนเกินไปหรือตรงข้ามอย่างรุนแรงเกินไป ไม่มีการนัดหยุดงานกับวาระปี 2010 เป็นรัฐธรรมนูญเยอรมันห้ามนัดแรงจูงใจทางการเมือง แต่การสาธิตบางอย่างน้อยการจัดและการสนับสนุนจากสหภาพแรงงาน การชุมนุมที่ใหญ่ที่สุดที่จัดขึ้นในโคโลญ, เบอร์ลินและสตุตกาใน 3 เมษายน 2004 นำมารวมกัน 500,000 คนบางคน [ต้องการอ้างอิง]. ในเดือนธันวาคมปี 2003 Bundesrat, ครอบงำโดยฝ่ายค้าน CDU พรรคที่ถูกปิดกั้นบางส่วนของการปฏิรูปในบริเวณทางการเมืองจนกระทั่งหลาย การประนีประนอมก็มาถึงหลายแห่งซึ่งนำความเจ็บปวดโดยเฉพาะอย่างยิ่งบิดสำหรับผู้ที่ได้รับผลกระทบเช่นผู้ว่างงานหรือไม่ดีเกี่ยวกับการดำเนินมาตรการ. ไม่พอใจกับวาระปี 2010 และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ Hartz IV ในนำไปสู่หลายพันคนประท้วงใน ถนนของกรุงเบอร์ลินไลพ์ซิกและเมืองใหญ่อื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคตะวันออก แต่ยังเยอรมนีตะวันตกในช่วงฤดูร้อนของปี 2004 (ดูการสาธิตจันทร์ 2004). ไม่เห็นด้วยกับวาระปี 2010 นอกจากนี้ยังมีการส่งเสริมรากฐานของพรรคการเมืองใหม่การเลือกตั้งทางเลือกสำหรับ แรงงานและความยุติธรรมทางสังคม (WASG) โดยสมาชิก SPD ระยะยาวและเรียกร้องให้สหภาพ WASG เป็นอย่างเต็มที่กับการดำเนินมาตรการในกระบวนการวาระปี 2010 และวิ่งในการเลือกตั้ง 2005 รัฐอร์ที่ได้รับ 2