That postmodernism is indefinable i

That postmodernism is indefinable is a truism. However, it can be described as a set of critical, strategic and rhetorical practices employing concepts such as difference, repetition, the trace, the simulacrum, and hyperreality to destabilize other concepts such as presence, identity, historical progress, epistemic certainty, and the univocity of meaning.

The term “postmodernism” first entered the philosophical lexicon in 1979, with the publication of The Postmodern Condition by Jean-François Lyotard. I therefore give Lyotard pride of place in the sections that follow. An economy of selection dictated the choice of other figures for this entry. I have selected only those most commonly cited in discussions of philosophical postmodernism, five French and two Italian, although individually they may resist common affiliation. Ordering them by nationality might duplicate a modernist schema they would question, but there are strong differences among them, and these tend to divide along linguistic and cultural lines. The French, for example, work with concepts developed during the structuralist revolution in Paris in the 1950s and early 1960s, including structuralist readings of Marx and Freud. For this reason they are often called “poststructuralists.” They also cite the events of May 1968 as a watershed moment for modern thought and its institutions, especially the universities. The Italians, by contrast, draw upon a tradition of aesthetics and rhetoric including figures such as Giambattista Vico and Benedetto Croce. Their emphasis is strongly historical, and they exhibit no fascination with a revolutionary moment. Instead, they emphasize continuity, narrative, and difference within continuity, rather than counter-strategies and discursive gaps. Neither side, however, suggests that postmodernism is an attack upon modernity or a complete departure from it. Rather, its differences lie within modernity itself, and postmodernism is a continuation of modern thinking in another mode.

Finally, I have included a summary of Habermas's critique of postmodernism, representing the main lines of discussion on both sides of the Atlantic. Habermas argues that postmodernism contradicts itself through self-reference, and notes that postmodernists presuppose concepts they otherwise seek to undermine, e.g., freedom, subjectivity, or creativity. He sees in this a rhetorical application of strategies employed by the artistic avant-garde of the nineteenth and twentieth centuries, an avant-garde that is possible only because modernity separates artistic values from science and politics in the first place. On his view, postmodernism is an illicit aestheticization of knowledge and public discourse. Against this, Habermas seeks to rehabilitate modern reason as a system of procedural rules for achieving consensus and agreement among communicating subjects. Insofar as postmodernism introduces aesthetic playfulness and subversion into science and politics, he resists it in the name of a modernity moving toward completion rather than self-transformation

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Postmodernism ที่จะเคร่งเครียดเป็นแบบ truism อย่างไรก็ตาม มันสามารถถูกอธิบายเป็นชุดของใช้แนวคิดความแตกต่าง ทำซ้ำ การติดตาม simulacrum และ hyperreality สั่นคลอนแนวคิดอื่น ๆ เช่นสถานะ เอกลักษณ์ ความคืบหน้าของประวัติศาสตร์ epistemic แน่นอน และ univocity ความหมายปฏิบัติสำคัญ กลยุทธ์ และ rhetoricalคำว่า "postmodernism" ป้อนปทานุกรมปรัชญาในปีค.ศ. 1979 กับพิมพ์เงื่อนไขหลังสมัยใหม่โดย Lyotard Jean François ก่อน ผมจึงให้ Lyotard สถานที่ของความภาคภูมิใจในส่วนต่อจากนั้น เศรษฐกิจของเลือกบอกตัวเลือกอื่น ๆ ตัวเลขสำหรับรายการนี้ ฉันได้เลือกเฉพาะผู้ที่มักอ้างในการสนทนาของ postmodernism ปรัชญา 5 ฝรั่งเศสและอิตาลีสอง แม้ว่าทีพวกเขาอาจต่อต้านทั่วไปสังกัด สั่งซื้อได้ โดยสัญชาติอาจซ้ำแบบแผนวิธีที่พวกเขาจะถาม แต่มีความแตกต่างแข็งแกร่งในหมู่พวกเขา และเหล่านี้มักจะแบ่งตามบรรทัดภาษาศาสตร์ และวัฒนธรรม ฝรั่งเศส ตัวอย่าง ทำงาน ด้วยแนวคิดที่พัฒนาขึ้นในระหว่างการปฏิวัติ structuralist ในปารีสในช่วงทศวรรษ 1950 และช่วงต้นปี 1960s รวมทั้งอ่าน structuralist Marx และ Freud ด้วยเหตุนี้ พวกเขามักเรียกว่า "poststructuralists" พวกเขายังอ้างอิงเหตุการณ์ 1968 พฤษภาคมเป็นนิติการคิดที่ทันสมัยของสถาบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาวิทยาลัย โดยคมชัด ชาวอิตาลี วาดตามประเพณีของสุนทรียศาสตร์และสำนวนรวมทั้งตัวเลข Giambattista Vico และโค Benedetto เน้นความเป็นประวัติศาสตร์อย่างยิ่ง และพวกเขาแสดงไม่เสน่ห์กับช่วงปฏิวัติ แทน พวกเขาเน้นความต่อเนื่อง เล่าเรื่อง และความแตกต่างความต่อ เนื่อง มากกว่ากลยุทธ์เคาน์เตอร์ และช่อง discursive ด้านข้างไม่ อย่างไรก็ตาม แนะนำว่า postmodernism คือการโจมตีตามความทันสมัยหรือการเดินทางที่สมบูรณ์จากนั้น แต่ ความแตกต่างของอยู่ในความทันสมัยในตัวเอง และ postmodernism ต่อเนื่องความคิดสมัยใหม่ในโหมดอื่นในที่สุด ผมได้รวมสรุปการวิจารณ์ของ Habermas postmodernism แสดงบรรทัดหลักการสนทนาทั้งสองด้านของมหาสมุทรแอตแลนติก Habermas จนว่า postmodernism ทุกตัวผ่านตนเองอ้างอิง และบันทึกว่า postmodernists presuppose หรือค้นหาเซาะ เช่น เสรีภาพ subjectivity หรือความคิดสร้างสรรค์แนวคิด เขาเห็นในแอพลิเคชัน rhetorical กลยุทธ์จ้าง โดยศิลปะ avant-garde ศตวรรษของศตวรรษที่ 19 และ 20, avant-garde ที่เป็นไปได้เนื่องจากความทันสมัยแยกค่าศิลปะวิทยาศาสตร์และเมืองแรก ในมุมมองของเขา postmodernism ได้ aestheticization การลักลอบน่ารู้วาทกรรมสาธารณะ จากนี้ Habermas พยายามบำบัดแห่งเหตุผลเป็นระบบกฎขั้นตอนเพื่อให้บรรลุมติและข้อตกลงในการสื่อสารเรื่อง Insofar เป็น postmodernism แนะนำความงาม playfulness และโค่นล้มเป็นศาสตร์และการเมือง เขาพยายามขัดขวางมันในความทันสมัยที่ย้ายไปเสร็จแทนที่เปลี่ยนแปลงตนเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลัทธิหลังสมัยใหม่ที่ไม่แน่นอนเป็นกำปั้นทุบดิน แต่ก็สามารถอธิบายได้ว่าชุดของการปฏิบัติที่สำคัญเชิงกลยุทธ์และวาทศิลป์ใช้แนวคิดเช่นความแตกต่างซ้ำร่องรอยจำลองและ hyperreality เสถียรแนวคิดอื่น ๆ เช่นการแสดงตัวตนความคืบหน้าประวัติศาสตร์แน่นอน epistemic และ univocity ของความหมายคำว่า "ลัทธิหลังสมัยใหม่" ครั้งแรกที่เข้าศัพท์ปรัชญาในปี 1979 ด้วยการตีพิมพ์ของ Postmodern สภาพ Jean-Francois Lyotard ฉันจึงให้ Lyotard ความภาคภูมิใจของสถานที่ในส่วนที่เป็นไปตาม เศรษฐกิจของการเลือกกำหนดทางเลือกของตัวเลขอื่น ๆ สำหรับรายการนี้ ฉันได้เลือกเฉพาะผู้ที่อ้างกันมากที่สุดในการอภิปรายของลัทธิหลังสมัยใหม่ปรัชญาห้าฝรั่งเศสและอิตาลีสองแม้ว่าบุคคลที่พวกเขาอาจต้านทานการติดต่อที่พบบ่อย การสั่งซื้อพวกเขาโดยสัญชาติอาจซ้ำคีสมัยที่พวกเขาจะถาม แต่มีความแตกต่างที่แข็งแกร่งในหมู่พวกเขาและเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะแบ่งตามสายทางภาษาและวัฒนธรรม ฝรั่งเศสเช่นการทำงานกับแนวคิดการพัฒนาในช่วงการปฏิวัติโครงสร้างนิยมในปารีสในปี 1950 และต้นปี 1960 รวมทั้งการอ่านโครงสร้างนิยมของมาร์กซ์และฟรอยด์ สำหรับเหตุผลที่พวกเขามักจะเรียกว่า "poststructuralists." พวกเขายังกล่าวถึงเหตุการณ์พฤษภาคม 1968 เป็นสันปันน้ำสำหรับความคิดที่ทันสมัยและสถาบันการศึกษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาวิทยาลัย อิตาเลียนตรงกันข้ามวาดตามประเพณีของความสวยงามและสำนวนรวมทั้งตัวเลขเช่น Giambattista Vico และ Benedetto Croce ความสำคัญของพวกเขาคือประวัติศาสตร์อย่างมากและพวกเขาไม่แสดงความหลงใหลกับเป็นช่วงเวลาที่การปฏิวัติ แต่พวกเขาเน้นความต่อเนื่องของการเล่าเรื่องและความแตกต่างในความต่อเนื่องมากกว่าที่เคาน์เตอร์กลยุทธ์และช่องว่างประเด็น ทั้งสองฝ่าย แต่แสดงให้เห็นว่าลัทธิหลังสมัยใหม่คือการโจมตีเมื่อทันสมัยหรือการเดินทางที่สมบูรณ์จากมัน แต่ความแตกต่างของความทันสมัยอยู่ภายในตัวเองและลัทธิหลังสมัยใหม่คือความต่อเนื่องของความคิดที่ทันสมัยในโหมดอื่นในที่สุดผมได้รวมบทสรุปของการวิจารณ์ฮาเบอร์ของลัทธิหลังสมัยใหม่เป็นตัวแทนของสายหลักของการสนทนาทั้งสองด้านของมหาสมุทรแอตแลนติก ฮาเบอร์ระบุว่าลัทธิหลังสมัยใหม่ในทางตรงกันข้ามตัวเองผ่านตัวอ้างอิงและตั้งข้อสังเกตว่า postmodernists ส่อแนวความคิดที่พวกเขาเป็นอย่างอื่นพยายามที่จะบ่อนทำลายเช่นเสรีภาพส่วนตัวหรือความคิดสร้างสรรค์ เขามองเห็นในการประยุกต์ใช้วาทศิลป์ของกลยุทธ์การว่าจ้างจากศิลปะเปรี้ยวจี๊ดของศตวรรษที่สิบเก้าและยี่สิบศตวรรษที่เปรี้ยวจี๊ดที่จะเป็นไปได้เพราะความทันสมัยแยกค่าทางศิลปะจากวิทยาศาสตร์และการเมืองในสถานที่แรก ในมุมมองของเขาลัทธิหลังสมัยใหม่เป็น aestheticization ที่ผิดกฎหมายของความรู้และวาทกรรมของประชาชน ต่อนี้ฮาเบอร์พยายามที่จะฟื้นฟูเหตุผลที่ทันสมัยเป็นระบบของกฎระเบียบขั้นตอนเพื่อให้บรรลุฉันทามติและข้อตกลงในเรื่องการสื่อสาร ตราบเท่าที่ลัทธิหลังสมัยใหม่แนะนำความสนุกสนานความงามและการโค่นล้มเป็นวิทยาศาสตร์และการเมืองเขาต่อต้านมันในนามของความทันสมัยย้ายไปยังความสำเร็จมากกว่าที่จะเปลี่ยนแปลงตนเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่หลังเป็นสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ เป็นคำกล่าวที่เป็นจริง อย่างไรก็ตาม มันสามารถอธิบายเป็นชุดของการปฏิบัติการเชิงกลยุทธ์และการใช้แนวคิดเช่นต่าง ๆ , ร่องรอย , ความคล้ายกัน และไฮเปอร์เรียลลิตี้ของแนวคิดอื่น ๆเช่นการแสดง , เอกลักษณ์ , ความคืบหน้าความสัมพันธ์แน่นอน ประวัติศาสตร์ และ univocity ความหมาย

คำว่า " หลัง " ก่อนเข้าพจนานุกรมปรัชญาในปี 1979 กับสิ่งพิมพ์ของโพสต์โมเดิร์นสภาพโดยฌอง ฟร็องซัว ลีโอตาร์ . ผมจึงให้ความภาคภูมิใจ ลีโอตาร์ของสถานที่ในส่วนที่ตามมา เศรษฐกิจของการกำหนดทางเลือกของตัวเลขอื่น ๆสำหรับรายการนี้ ผมเลือกเฉพาะผู้ที่มักอ้างในการอภิปรายของแนวคิดหลังสมัยใหม่เชิงปรัชญาห้าฝรั่งเศสและอิตาเลียนสอง ถึงแม้ว่าพวกเขาอาจจะต่อต้านบุคคลทั่วไปสังกัด . สั่งซื้อโดยสัญชาติอาจซ้ำสมัยใหม่ของพวกเขาจะถาม แต่มีความแตกต่างที่แข็งแกร่งของพวกเขาและเหล่านี้มักจะแบ่งตามเส้นทางภาษาและวัฒนธรรม ฝรั่งเศส , ตัวอย่างเช่นทำงานกับแนวคิดการพัฒนาในระหว่างสาเหตุการปฏิวัติในปารีสในปี 1950 และต้นทศวรรษ 1960 รวมทั้งสาเหตุการอ่านของมาร์กซ์และฟรอยด์ ด้วยเหตุผลนี้พวกเขามักจะเรียกว่า " poststructuralists . " พวกเขายังอ้างถึงเหตุการณ์พฤษภาคม 1968 เป็นสันปันน้ำสำหรับความคิดที่ทันสมัย และสถาบันการศึกษา โดยเฉพาะมหาวิทยาลัย อิตาลี , ในทางกลับกันวาดตามประเพณีของสุนทรียศาสตร์และวาทศิลป์รวมถึงตัวเลขเช่นแกมบัตติ า วิโก และ Admin โครเช . ความสำคัญของประวัติศาสตร์อย่างมาก และพวกเขาแสดงไม่หลงใหลกับช่วงเวลาปฏิวัติ แทน พวกเขาเน้นความต่อเนื่อง การเล่าเรื่อง และความแตกต่างในความต่อเนื่อง มากกว่าที่เคาน์เตอร์และการเลือกกลยุทธ์ช่องว่าง . ทั้งสองฝ่าย อย่างไรก็ตามเห็นว่าหลังคือการโจมตีบนความทันสมัยหรือการเดินทางที่สมบูรณ์จาก แต่ความแตกต่างอยู่ที่ความทันสมัยนั่นเองและ Postmodernism คือความต่อเนื่องของความคิดที่ทันสมัยในโหมดอื่น

ในที่สุด ผมได้รวมบทสรุปของฮาเบอร์มาสจะวิพากษ์แนวคิดหลังสมัยใหม่เป็นหลักของการสนทนาบนทั้งสองด้านของมหาสมุทรแอตแลนติกฮาเบอร์ ระบุว่าหลังขัดแย้งกับตัวเองผ่านการอ้างอิงตนเองและบันทึกที่ postmodernists สันนิษฐานแนวความคิดของพวกเขามิฉะนั้น แสวงหาที่จะทำลาย เช่น เสรีภาพ อัตวิสัย หรือความคิดสร้างสรรค์ เขาเห็นในนี้มีการประยุกต์ใช้กลวิธีโดยเปรี้ยวจี๊ดศิลปะของสิบเก้าและยี่สิบศตวรรษเปรี้ยวจี๊ดที่เป็นไปได้เพียงเพราะความทันสมัยแยกค่าจากวิทยาศาสตร์ศิลปะและการเมืองในสถานที่แรก ในมุมมองของเขา แนวคิดหลังสมัยใหม่เป็น aestheticization ผิดกฎหมายของความรู้และวาทกรรมสาธารณะ กับนี้ ฮาเบอร์ พยายามฟื้นฟูที่ทันสมัยเป็นระบบของกฎระเบียบขั้นตอนเพื่อบรรลุข้อตกลงร่วมกัน และในการสื่อสารคนตราบเท่าที่แนวคิดหลังสมัยใหม่แนะนำขี้เล่นความงามและการโค่นล้มในวิทยาศาสตร์และการเมือง เขาต่อต้านมันในนามของความสมบูรณ์มากกว่าการย้ายที่มีต่อตนเอง