Allocating Manufacturing Overhead V

Allocating Manufacturing Overhead Via Departmental Machine Hours
As the 20th century moved on, manufacturers studied and controlled direct labor's time and motion (think of Frederick Taylor's work) and began replacing direct labor with machines. The increased use of machines resulted in an increase in factory overhead due to such things as additional depreciation of the machinery, maintenance of the machinery, and machine setups. With direct labor being reduced and manufacturing overhead increasing, the correlation between direct labor and manufacturing overhead began to wane. A logical response was to begin allocating manufacturing overhead on the basis of machine hours instead of direct labor hours.
Companies also began to create new departments to help manage the changing character of the factories. Production departments such as machining, finishing, and assembling were established. Other departments such as quality control, maintenance, and factory administration were designated as service departments (or production service departments), since these departments served the production departments. The company’s costs were contained in the accountant’s general ledger, which was organized by departments so as to mirror the organization chart and provide for budgeting and control. Because some of the production departments used more of some service departments’ efforts/costs than others, accountants responded by first allocating the service departments, and then developing manufacturing overhead rates for each of the production departments. These rates were computed by dividing each production department’s costs (its own direct plus the service departments’ costs allocated to it) by its machine hours.
Basing the manufacturing overhead rates on a company’s production departments was an improvement over using just one rate for the entire plant – particularly when companies began manufacturing a greater variety of products. Some products being manufactured may have required many machine hours in one department but very few hours in another department, while other products may have used a much different combination of machine hours.
Let’s illustrate this method by assuming just two products (X and Y) are being manufactured in a factory that has one service department (Factory Administration, S1) and two production departments (Machining, P1; Finishing, P2)
Had the company used a plant-wide rate, the manufacturing overhead rate would have been $33.33 per MH ($500,000 divided by 15,000 MH), instead of $40 for the machining department and $20 for the finishing department. By using departmental rates, products requiring more machine hours in a high-cost department will be assigned a higher cost than would be assigned if using one established plant-wide rate. Products requiring more time in a low-cost department will be assigned a lower cost as compared to one plant-wide rate.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปันส่วนผ่านชั่วโมงเครื่องจักรของแผนกผลิต เป็นศตวรรษย้ายบน ผู้ผลิตศึกษา และควบคุมเวลาของแรงงานโดยตรงและการเคลื่อนไหว (คิดว่างานของเฟรเดอริกเทย์เลอร์) และเริ่มแทนแรงงานโดยตรงกับเครื่อง ผลการใช้เพิ่มขึ้นของเครื่องจักรในโรงงานเนื่องจากสิ่งต่าง ๆ เช่นค่าเสื่อมราคาเพิ่มเติมของเครื่องจักร การบำรุงรักษาเครื่องจักร และตั้งค่าเครื่องค่าใช้จ่ายใน แรงงานทางตรงจะลดลง และเพิ่มผลผลิต ความสัมพันธ์ระหว่างแรงงานทางตรงและค่าโสหุ้ยการผลิตเริ่มหย่อม การตอบสนองตรรกะเพื่อ เริ่มต้นการปันส่วนโสหุ้ยการผลิตโดยใช้ชั่วโมงเครื่องจักรชั่วโมงแรงงานทางตรงแทนได้ บริษัทยังเริ่มสร้างแผนกใหม่เพื่อช่วยในการจัดการเปลี่ยนแปลงอักขระในโรงงาน แผนกผลิตเช่นเครื่องจักร ตกแต่ง และประกอบได้ก่อตั้งขึ้น แผนกอื่น ๆ เช่นการควบคุมคุณภาพ บำรุงรักษา และการจัดการโรงงานได้กำหนดให้เป็นบริการแผนก (หรือแผนกการบริการผลิต), ตั้งแต่แผนกเหล่านี้บริการแผนกผลิต ต้นทุนของบริษัทมีอยู่ในของบัญชีแยกประเภททั่วไป ซึ่งถูกจัดระเบียบ โดยแผนกเพื่อสะท้อนแผนผังองค์กร และจัดทำงบประมาณและการควบคุม เนื่องจากบางแผนกผลิตแผนกบริการบางความพยายาม/ต้นทุนอื่น ๆ เพิ่มเติม บัญชีตอบรับ โดยปันส่วนแผนกบริการแรก และจากนั้น พัฒนาผลิตจ่ายราคาสำหรับแต่ละแผนกผลิต ราคาถูกคำนวณ โดยการหารต้นทุนการผลิตแต่ละแผนก (ตรงตัวเองบวกต้นทุนของแผนกบริการที่ปันส่วนไป) ของชั่วโมงเครื่องจักรอ้างอิงราคาผลผลิตในแผนกผลิตของบริษัทมีการปรับปรุงมากกว่าใช้อัตราเดียวสำหรับทั้งโรง – โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบริษัทเริ่มผลิตผลิตภัณฑ์หลากหลายมากขึ้น ผลิตภัณฑ์บางอย่างการผลิตอาจมีต้องหลายชั่วโมงเครื่องจักรในแผนกหนึ่งแต่มีเพียงไม่กี่ชั่วโมงในแผนกอื่น ในขณะที่ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อาจจะใช้ทั้งเครื่องชั่วโมงแตกต่างกันมาก Let’s illustrate this method by assuming just two products (X and Y) are being manufactured in a factory that has one service department (Factory Administration, S1) and two production departments (Machining, P1; Finishing, P2)Had the company used a plant-wide rate, the manufacturing overhead rate would have been $33.33 per MH ($500,000 divided by 15,000 MH), instead of $40 for the machining department and $20 for the finishing department. By using departmental rates, products requiring more machine hours in a high-cost department will be assigned a higher cost than would be assigned if using one established plant-wide rate. Products requiring more time in a low-cost department will be assigned a lower cost as compared to one plant-wide rate.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิตผ่านเครื่องแผนกชั่วโมง
ขณะที่ศตวรรษที่ 20 ย้ายที่ผู้ผลิตมีการศึกษาและมีการควบคุมเวลาแรงงานทางตรงและการเคลื่อนไหว (คิดว่าการทำงานของเฟรเดอริเทย์เลอร์) และเริ่มแทนที่แรงงานทางตรงกับเครื่อง การใช้งานที่เพิ่มขึ้นของเครื่องมีผลในการเพิ่มขึ้นของค่าใช้จ่ายในโรงงานเนื่องจากสิ่งต่างๆเช่นค่าเสื่อมราคาของเครื่องจักร, การบำรุงรักษาเครื่องจักรและการตั้งค่าเครื่อง ด้วยแรงงานทางตรงถูกลดลงและค่าใช้จ่ายการผลิตที่เพิ่มขึ้นความสัมพันธ์ระหว่างแรงงานทางตรงและค่าใช้จ่ายการผลิตเริ่มจางหายไป การตอบสนองทางตรรกะคือการเริ่มต้นการจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิตบนพื้นฐานของชั่วโมงเครื่องแทนชั่วโมงแรงงานทางตรง.
บริษัท ก็เริ่มที่จะสร้างหน่วยงานใหม่ที่จะช่วยในการจัดการตัวละครที่เปลี่ยนแปลงไปของโรงงาน แผนกการผลิตเช่นเครื่องจักรกล, การตกแต่งและการประกอบที่ถูกจัดตั้งขึ้น หน่วยงานอื่น ๆ เช่นการควบคุมคุณภาพ, การบำรุงรักษาและการบริหารโรงงานได้รับการกำหนดให้เป็นแผนกบริการ (หรือการผลิตแผนกบริการ) เนื่องจากหน่วยงานเหล่านี้ทำหน้าที่หน่วยงานการผลิต ค่าใช้จ่ายของ บริษัท ที่ถูกบรรจุอยู่ในบัญชีแยกประเภททั่วไปบัญชีซึ่งจัดโดยหน่วยงานเพื่อสะท้อนแผนภูมิองค์กรและจัดให้มีการจัดทำงบประมาณและการควบคุม เพราะบางส่วนของหน่วยการผลิตที่ใช้ความพยายามมากขึ้นในบางแผนกบริการ / ค่าใช้จ่ายกว่าคนอื่น ๆ บัญชีตอบสนองโดยการจัดสรรครั้งแรกที่แผนกบริการและจากนั้นการพัฒนาการผลิตอัตราค่าใช้จ่ายสำหรับแต่ละแผนกผลิต อัตราเหล่านี้ถูกคำนวณโดยการหารค่าใช้จ่ายในภาคการผลิตของแต่ละคน (ค่าใช้จ่ายของตัวเองโดยตรงบวกแผนกบริการ 'จัดสรรให้กับมัน) โดยชั่วโมงเครื่องของตน.
พิจารณาอัตราค่าโสหุ้ยการผลิตกับ บริษัท แผนกการผลิตการปรับปรุงมากกว่าการใช้เพียงหนึ่งอัตราทั้งหมด พืช - โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ บริษัท เริ่มผลิตหลากหลายมากขึ้นของผลิตภัณฑ์ สินค้าบางชนิดการผลิตอาจต้องมีชั่วโมงเครื่องจำนวนมากในแผนกหนึ่ง แต่ไม่กี่ชั่วโมงอย่างมากในแผนกอื่นในขณะที่ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่อาจจะมีการใช้ที่แตกต่างกันมากของชั่วโมงเครื่อง.
ขอแสดงให้เห็นถึงวิธีการนี้โดยสมมติว่าเพียงแค่สองผลิตภัณฑ์ (X และ Y) เป็น การผลิตในโรงงานที่มีแผนกบริการหนึ่ง (โรงงานบริหารธุรกิจ S1) และสองแผนกผลิต (Machining, P1; ผิว, P2)
มี บริษัท ที่ใช้อัตราพืชทั้งอัตราค่าใช้จ่ายการผลิตจะได้รับ $ 33.33 ต่อ MH ( $ 500,000 หารด้วย 15,000 MH) แทน $ 40 สำหรับแผนกเครื่องจักรกลและ $ 20 สำหรับแผนกตกแต่ง โดยใช้อัตราแผนกผลิตภัณฑ์ที่ต้องใช้เวลามากขึ้นในเครื่องสรรพสินค้าที่มีต้นทุนสูงจะถูกกำหนดค่าใช้จ่ายที่สูงกว่าจะได้รับการมอบหมายถ้าใช้อัตราพืชกว้างหนึ่งที่จัดตั้งขึ้น ผลิตภัณฑ์ที่ต้องใช้เวลามากขึ้นในแผนกต้นทุนต่ำจะถูกกำหนดค่าใช้จ่ายที่ต่ำกว่าเมื่อเทียบกับหนึ่งในอัตราพืชกว้าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การปันส่วนค่าใช้จ่ายในการผลิตผ่านทางแผนกชั่วโมงเครื่องจักร
เป็นศตวรรษที่ 20 แล้ว ผู้ผลิต ศึกษา และควบคุมโดยตรงของแรงงานของเวลาและการเคลื่อนไหว ( คิดว่างานของเฟรดเดอริค เทย์เลอร์ ) และเริ่มแทนที่แรงงานทางตรงกับเครื่อง การใช้ที่เพิ่มขึ้นของเครื่องมีผลในการเพิ่มขึ้นในค่าใช้จ่ายในโรงงานเนื่องจากสิ่งต่างๆ เช่น ค่าเสื่อมราคาที่เพิ่มขึ้นของเครื่องจักรซ่อมบำรุงเครื่องจักร และเครื่องจักรการตั้งค่า . แรงงานทางตรงและค่าใช้จ่ายในการผลิตถูกลงเพิ่ม ความสัมพันธ์ระหว่างค่าใช้จ่ายแรงงานทางตรง และการผลิตเริ่มจางลงไป การตอบสนองเชิงตรรกะคือการเริ่มต้นการปันส่วนค่าใช้จ่ายในการผลิตบนพื้นฐานของชั่วโมงเครื่องจักรแทนแรงงาน
ชั่วโมงโดยตรงบริษัทยังเริ่มที่จะสร้างหน่วยงานใหม่ เพื่อช่วยจัดการการเปลี่ยนแปลงลักษณะของโรงงาน ฝ่ายผลิต เช่น เครื่องจักร , การตกแต่ง , การประกอบขึ้น . หน่วยงานอื่น เช่น การควบคุม รักษาคุณภาพ และการบริหารจัดการโรงงานที่ถูกกําหนดให้เป็นแผนกบริการ ( หรือแผนกบริการการผลิต )เนื่องจากหน่วยงานเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นแผนกการผลิต ค่าใช้จ่ายของ บริษัท ที่มีอยู่ในของบัญชีทั่วไปซึ่งจัดโดยแผนกเพื่อกระจกแผนภูมิองค์กรและจัดให้มีการควบคุมงบประมาณและ เพราะบางส่วนของฝ่ายผลิตใช้มากขึ้นของบางแผนกบริการของความพยายาม / ค่าใช้จ่ายมากกว่าคนอื่นนักบัญชีตอบโดยก่อนการจัดสรรที่แผนกบริการและพัฒนาอัตราค่าใช้จ่ายในการผลิตแต่ละแผนกการผลิต อัตราเหล่านี้ถูกคำนวณโดยการหารแต่ละแผนกการผลิตต้นทุนของตัวเองโดยตรง พร้อมบริการแผนกต้นทุนปันส่วน ) โดยชั่วโมง
เครื่องของพิจารณาจากอัตราค่าใช้จ่ายในการผลิตในฝ่ายผลิตของบริษัทคือการปรับปรุงมากกว่าการใช้เพียงหนึ่งคะแนน สำหรับทั้งพืช–โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ บริษัท ได้เริ่มการผลิตที่หลากหลายมากขึ้นของผลิตภัณฑ์ บางผลิตภัณฑ์ที่ผลิตอาจจะต้องใช้หลายเครื่อง ชั่วโมง ในหนึ่งชั่วโมงในแผนก แต่น้อยมาก ในแผนกอื่นในขณะที่ผลิตภัณฑ์อื่น ๆอาจจะใช้ชุดที่แตกต่างกันมากชั่วโมงเครื่องจักร
ขอแสดงวิธีการนี้โดยสมมติว่าเพียงสองผลิตภัณฑ์ ( X และ Y ) จะถูกผลิตในโรงงานที่มีแผนกบริการ ( โรงงาน ( S1 ) และสองแผนกผลิต ( กลึง , P1 ; ตกแต่ง , P2 )
มีบริษัทที่ใช้พืชหลากหลายอัตราอัตราค่าใช้จ่ายในการผลิตจะได้รับ $ 33.33 ต่อ MH ( $ 500000 หารด้วย 15 , 000 MH ) , แทนของ $ 40 สำหรับเครื่องจักรกลแผนกและ $ 20 สำหรับการแผนก โดยใช้อัตราแผนกผลิตภัณฑ์ที่ต้องการชั่วโมงเครื่องจักรในแผนกต้นทุนที่สูงจะได้รับต้นทุนที่สูงกว่าก็จะได้รับมอบหมายถ้าใช้สร้างโรงงานกว้าง อัตราผลิตภัณฑ์ที่ต้องการเวลามากขึ้นในแผนกราคาจะถูกกำหนดเป็นต้นทุนต่ำเมื่อเทียบกับพืช
กว้างอัตรา