movements are less important than t

movements are less important than those against the dollar and the euro and that those
exchange movements, and the interest variability that accompanies them, have a
negative influence on employment and investments in the region.
Temprano Arroyo (2003) in addition points out that any regional monetary integration
arrangement would suffer from the absence of an established and credible low inflation
anchor. Without a stable anchor, the danger of speculative attacks against the anchor
currency and satellites would be high. Nevertheless, taking account of the high degree
of financial dollarization and the crucial credibility aspect, he concludes that, at least for
the Central American countries, a case can be made for a peg to the dollar if not full
dollarization. For the Andean Community, this conclusion can hardly be drawn, given
the lower degree of trade integration with the dollar area. If, however, the Andean
countries should decide to peg to an outside currency, the case for a dollar peg would be
stronger than that for a euro peg, simply because large parts of the sub-region are
already dollarized.
Exclusive intra-regional pegs in Latin America therefore apparently make not much
sense, nor do full monetary unions between the countries in the region, because they are
too little integrated among themselves and rely too much on trade relations with third
countries.16 At the same time, one might conclude that financially dollarized countries
are well off with a dollar peg. Accordingly, there appears to be no particular exchange
rate regime that fits all Latin American countries, and especially Mercosur countries
might not benefit from forming a regional monetary union among themselves.
Nevertheless, it remains a fact that dissimilar exchange rate regimes may not only have
a significant impact on trade flows, they may also act as an impediment to deeper
regional integration, as countries gain price competitiveness at the expense of their
regional partners. This has become obvious within Mercosur, as the Brazilian real
strongly depreciated by around 40 per cent in early 1999, whereas the Argentine Peso
was pegged to the (then rising) US-dollar. As a consequence, Brazil’s firms enhanced
their price competitiveness and the trade balance improved significantly, though there
has been a time-lag of one to two years before imports and exports responded to
movements in the (real) exchange rate (Figure 2). Overall, Brazil’s trade balance
switched from a deficit of US$ 12.2 billion in 1998 to a surplus of US$ 2.1 billion in
2001.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เคลื่อนไหวมีความสำคัญน้อยกว่าที่ดอลลาร์ และยูโรและที่ผู้ความเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยน และสำหรับความผันผวนดอกเบี้ยที่มาพร้อมกับพวกเขา มีการอิทธิพลเชิงลบในการจ้างงานและการลงทุนในภูมิภาคอาร์โรโย่ Temprano (2003) นอกจากนี้ชี้ให้เห็นที่รวมเงินภูมิภาคใด ๆจัดจะต้องทนทุกข์ทรมานจากการขาดงานของการจัดตั้งขึ้น และน่าเชื่อถือต่ำอัตราเงินเฟ้อสมอ โดยไม่ยึดมั่นคง อันตรายของการโจมตียึดถือสกุลเงินและดาวเทียมจะสูง อย่างไรก็ตาม การบัญชีระดับสูงdollarization ทางการเงินและด้านความน่าเชื่อถือที่สำคัญ เขาสรุปว่า น้อยสำหรับประเทศมาลาวี กรณีสามารถจะทำการตรึงดอลลาร์ถ้าไม่เต็มdollarization สำหรับนดี บทสรุปนี้สามารถไม่ออก กำหนดระดับต่ำของการค้ารวมพื้นที่ดอลลาร์ ถ้า อย่างไรก็ตาม ที่ Andeanประเทศควรจะตรึงสกุลเงินอยู่นอก กรณี peg ดอลลาร์จะแข็งแกร่งกว่าที่สำหรับตรึงกับยูโร เพียงเพราะส่วนใหญ่ของอนุภูมิภาคแล้ว dollarizedครูร่วมสำนึกในละตินจึงเห็นได้ชัดทำให้ไม่มากรู้สึก หรือเต็มสหภาพทางการเงินระหว่างประเทศในภูมิภาค เนื่องจากพวกเขาเกินไปเพียงเล็กน้อยรวมระหว่างกันเอง และอาศัยสัมพันธ์ทางการค้ามากเกินไปบนกับสามcountries.16 ในเวลาเดียวกัน หนึ่งอาจสรุปที่เงิน dollarized ประเทศare well off with a dollar peg. Accordingly, there appears to be no particular exchangerate regime that fits all Latin American countries, and especially Mercosur countriesmight not benefit from forming a regional monetary union among themselves.Nevertheless, it remains a fact that dissimilar exchange rate regimes may not only havea significant impact on trade flows, they may also act as an impediment to deeperregional integration, as countries gain price competitiveness at the expense of theirregional partners. This has become obvious within Mercosur, as the Brazilian realstrongly depreciated by around 40 per cent in early 1999, whereas the Argentine Pesowas pegged to the (then rising) US-dollar. As a consequence, Brazil’s firms enhancedtheir price competitiveness and the trade balance improved significantly, though therehas been a time-lag of one to two years before imports and exports responded tomovements in the (real) exchange rate (Figure 2). Overall, Brazil’s trade balanceswitched from a deficit of US$ 12.2 billion in 1998 to a surplus of US$ 2.1 billion in2001.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การเคลื่อนไหวที่มีความสำคัญน้อยกว่าเมื่อเทียบกับดอลลาร์และยูโรและว่าผู้ที่เคลื่อนไหวแลกเปลี่ยนและความแปรปรวนที่น่าสนใจที่มาพร้อมกับพวกเขามีอิทธิพลทางลบต่อการจ้างงานและการลงทุนในภูมิภาค. Temprano อาร์โรโย (2003) นอกจากนี้ชี้ให้เห็นว่าภูมิภาคใด ๆ บูรณาการทางการเงินที่จัดจะต้องทนทุกข์ทรมานจากการขาดของอัตราเงินเฟ้อต่ำที่ยอมรับและน่าเชื่อถือผู้ประกาศข่าว โดยไม่ต้องสมอมั่นคงอันตรายจากการโจมตีการเก็งกำไรกับยึดสกุลเงินและดาวเทียมจะสูง แต่คำนึงถึงระดับสูงของ dollarization ทางการเงินและด้านความน่าเชื่อถือที่สำคัญเขาสรุปว่าอย่างน้อยสำหรับประเทศอเมริกากลาง, กรณีที่สามารถทำเพื่อตรึงดอลลาร์หากไม่เต็มdollarization สำหรับชุมชนแอนเดียนข้อสรุปนี้แทบจะไม่สามารถดึงออกมาได้รับการศึกษาระดับปริญญาที่ลดลงของการรวมกลุ่มการค้ากับพื้นที่ดอลล่า แต่ถ้าแอนเดียนประเทศควรตัดสินใจที่จะตรึงกับสกุลเงินนอกกรณีการตรึงค่าเงินดอลลาร์จะแข็งแกร่งกว่าที่ตรึงยูโรเพียงเพราะส่วนใหญ่ของอนุภูมิภาคจะdollarized แล้ว. พิเศษตอกภายในภูมิภาค ในละตินอเมริกาดังนั้นจึงเห็นได้ชัดมากทำให้ไม่รู้สึกหรือไม่สหภาพการเงินเต็มรูปแบบระหว่างประเทศในภูมิภาคนี้เพราะพวกเขามีน้อยเกินไปแบบบูรณาการในตัวเองและพึ่งพามากเกินไปในความสัมพันธ์ทางการค้ากับบุคคลที่สามcountries.16 ในเวลาเดียวกันหนึ่งอาจสรุปได้ ประเทศที่ dollarized ทางการเงินเป็นอย่างดีด้วยหมุดเงินดอลลาร์ ดังนั้นดูเหมือนว่าจะไม่มีการแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะอย่างยิ่งระบบอัตราที่เหมาะกับประเทศในละตินอเมริกาทั้งหมดและโดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศ Mercosur อาจจะไม่ได้รับประโยชน์จากการสร้างสหภาพการเงินในระดับภูมิภาคในตัวเอง. แต่ก็ยังคงเป็นความจริงที่ว่าระบบอัตราแลกเปลี่ยนที่แตกต่างกันอาจไม่เพียง แต่มีผลกระทบต่อกระแสการค้าที่พวกเขายังอาจทำหน้าที่เป็นอุปสรรคต่อการลึกบูรณาการระดับภูมิภาคกับประเทศได้รับการแข่งขันราคาค่าใช้จ่ายของพวกเขาคู่ค้าในภูมิภาค นี้ได้กลายเป็นที่เห็นได้ชัดภายใน Mercosur เป็นจริงบราซิลอ่อนค่าลงอย่างมากจากประมาณร้อยละ40 ในช่วงต้นปี 1999 ในขณะที่เปโซอาร์เจนตินาได้รับการอ้างอิง(แล้วที่เพิ่มขึ้น) ดอลลาร์สหรัฐ เป็นผลให้ บริษัท ของบราซิลเพิ่มศักยภาพในการแข่งขันราคาของพวกเขาและความสมดุลของการค้าที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญแม้ว่าจะมีได้รับเป็นเวลาล่าช้าของ1-2 ปีก่อนที่จะนำเข้าและการส่งออกการตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวใน(จริง) อัตราแลกเปลี่ยน (รูปที่ 2) โดยรวม, ยอดการค้าของบราซิลเปลี่ยนจากการขาดดุลของสหรัฐ12200000000 $ ในปี 1998 ที่จะเกินดุลของสหรัฐ 2100000000 $ ใน2001

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเคลื่อนไหวที่สำคัญน้อยกว่าเมื่อเทียบกับดอลลาร์และยูโร และว่าบรรดา
การปรับตัวของอัตราแลกเปลี่ยนและดอกเบี้ยของที่มาพร้อมกับพวกเขามีอิทธิพลทางลบต่อการลงทุน และการจ้างงาน

ในภูมิภาค temprano อาร์โรโย ( 2003 ) นอกจากนี้ยังชี้ให้เห็นว่าภาคการเงิน
บูรณาการใด ๆการจัดเรียงจะประสบจากการขาดของการก่อตั้ง และยึดอัตราเงินเฟ้อ
ต่ำน่าเชื่อถือ โดยไม่ได้ยึดที่มั่นคง อันตรายของการโจมตีเก็งกับสมอ
แลกเปลี่ยนเงินและดาวเทียมจะสูง อย่างไรก็ตาม การบัญชีระดับสูง
ของ dollarization ทางการเงินและด้านการเงินที่สำคัญ เขาพบว่าอย่างน้อย
ประเทศสหรัฐอเมริกากลางกรณีที่สามารถทำให้ตรึงดอลลาร์ ถ้าไม่เต็ม
dollarization . สำหรับประชาคมแอนเดียน สรุปนี่แทบจะดึงให้ต่ำกว่าระดับของการค้า
รวมกับพื้นที่ดอลลาร์ แต่ถ้าประเทศแอนเดียน
ควรตัดสินใจตรึงสกุลเงินนอก กรณีเงินตรึงจะ
ที่แข็งแกร่งกว่าสำหรับยูโร PEG , เพียงเพราะชิ้นส่วนขนาดใหญ่ของภูมิภาคย่อยเป็น
แล้ว dollarized .
พิเศษภายในภูมิภาคตอกในละตินอเมริกาจึงเห็นได้ชัดว่าสมเหตุสมผล ไม่มาก
, หรือสหภาพการเงินเต็มรูปแบบระหว่างประเทศในภูมิภาค เพราะพวกเขา
น้อยเกินไป รวมในกลุ่มของตนเองและพึ่งพามากเกินไปในความสัมพันธ์ทางการค้ากับ 3
countries.16 ในเวลาเดียวกัน หนึ่งอาจสรุปได้ว่า เงิน dollarized ประเทศ
ดีออก มีหมุดดอลลาร์ .ดังนั้นมันดูเหมือนจะไม่มีเฉพาะตรา
คะแนนระบอบการปกครองที่เหมาะกับประเทศละตินอเมริกาทั้งหมดและโดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศ Mercosur
ไม่อาจได้รับประโยชน์จากการสร้างสหภาพการเงินภูมิภาคกันเอง
อย่างไรก็ตาม มันยังคงเป็นข้อเท็จจริงที่แตกต่างกันระบบอัตราแลกเปลี่ยนอาจจะไม่ได้มีเพียง
สำคัญในกระแสการค้า พวกเขายังอาจจะทำเป็นกรวดจะลึก
การรวมกลุ่มในภูมิภาค ขณะที่ราคาในประเทศได้รับในค่าใช้จ่ายของคู่ค้าในภูมิภาคของตนเอง

นี้ได้กลายเป็นที่ชัดเจนใน Mercosur เป็น
จริงบราซิลขอขึ้นประมาณ 40 เปอร์เซ็นต์ในช่วงต้นปี 1999 ขณะที่เปโซอาร์เจนตินาเป็น pegged
( จากนั้นเพิ่มขึ้น ) ดอลลาร์ เป็นผลให้ บริษัท ปรับปรุง
ของบราซิลของการแข่งขันราคาและยอดการค้าเพิ่มขึ้นอย่างมาก ถึงแม้
ได้รับล่าช้าเวลาหนึ่งถึงสองปี ก่อนนำเข้าและส่งออกการตอบสนอง
ในการเคลื่อนไหว ( จริง ) อัตราแลกเปลี่ยน ( รูปที่ 2 ) โดยรวมของบราซิลได้ดุลการค้า
เปลี่ยนจากขาดดุล US $ 12.2 พันล้านในปี 1998 การเกินดุล US $ 2.1 พันล้านดอลลาร์ใน
2001