Interviewing Sol LeWitt required a

Interviewing Sol LeWitt required a ride into the Connecticut countryside, where he lives with his wife and daughters. Many of the artists associated with Minimalism fled contemporary art’s urban setting as soon as they could. This set me to thinking about the nature of Minimalism and the complex and often paradoxical role that LeWitt’s work plays in its development.

One of the interesting things about living through a period is that you know where the neat and tidy hindsight of recorded history and the happenstance of the moment diverge. I have known LeWitt since my days as an art student in New York in the ‘60s. At that time he was one of the hard core of Minimalist artists that included the sculptors Donald Judd, Dan Flavin, and Robert Smithson as well as the painters Jo Baer, Robert Ryman, and Robert Mangold. Their works were characterized by an austere industrial aesthetic and reductivism that made their pieces seem highly impersonal, intellectual, and urban. Yet as LeWitt moved from making systemic objects to wall drawings and eventually what can only be called murals, his use of plans, diagrams, and instructions emphasized the ideas that circumscribed his work and the nature of those decisions that constitute an artist’s taste and aesthetic vision—or in LeWitt’s case, those of the people hired to execute his work.

LeWitt’s work calls our attention to the disparity between the world of language and that of objects and actions. By focusing on the disjunction between these terms, LeWitt bridged the gap between Minimalism and Conceptual art. As an artist he is intent on both making art just another object in the world and seeking to dematerialize it. Although LeWitt’s works of the last 20 years is still premised on the tension that exists between what can be said and what can be shown, the murals, wall drawings and sculptures he now produces are increasingly eccentric in form and individualistic in execution. After lunch at a café in town, a visit to the local synagogue that he designed and the warehouse were he stores his vast collection, Sol LeWitt and I retired to the comfort of his living room to excavate the past and shed light on the present.


Sol LeWitt, Beth Shalom Synagogue, Chester, CT. Photo by Robert Benson.

Saul Ostrow Was there a relationship between your thinking about art and John Cage’s composition, his scoring of chance? It seems that Cage was a pivotal figure to many artists of the late ’50s early ’60s.

Sol LeWitt The early ’60s was a pivotal time. The thinking of John Cage derived from Duchamp and Dada. I was not interested in that. My thinking derived from Muybridge and the idea of seriality, from music. I thought Dada was basically perceptual, relying on the often outraged response of the viewer. Pop art was a legacy of this. I was not interested in irony; I wanted to emphasize the primacy of the idea in making art. My interest, starting around 1965, was in building conceptual systems, which grew out of Minimalism. Basically it was a repudiation of Duchampian aesthetics.

SO I’m asking because Cage gave the performers of his later pieces nothing more than instructions, as you did in your instruction pieces. The idea seems to go from Cage to the Fluxists and from there to the Minimalists and then the Conceptualists.

SL The Fluxists’ conceptualism, which predated mine, was influenced by Duchamp. My thinking was a reaction to theirs. As far as Minimalism goes, I don’t think it existed as an idea at all. It was only a stylistic reaction to the rhetoric of Abstract Expressionism. It was self-defeating, because simplicity of form could only go so far. It ended once the simplest form was achieved—exemplified by Robert Morris’s installation of polyhedrons at Green Gallery in 1964, or Rauschenberg’s white paintings, though of course Robert Ryman can still do white paintings of great depth and inspiration. In my case, I used the elements of these simple forms—square, cube, line and color—to produce logical systems. Most of these systems were finite; that is, they were complete using all possible variations. This kept them simple.

SO Could we go back a minute and talk about the difference between Ryman and Donald Judd? On the one hand, with Ryman, there is an endless series of series, as opposed to Judd, who systematizes an endless series of variations.

SL They were reactions to the dead end of Minimalism. One was the use of new materials. Judd with plywood and galvanized metal, and Flavin, with fluorescent tubes, did this. They systematized, as you said, an endless series of variations; think of Flavin’s Tatlin pieces. Both used serial systems as well, Judd in his progression pieces and Flavin in his Nominal Three, for example. The other response to Minimalism was the idea of process, the simple act of painting. Ryman is the prime example of this.

SO Where do you find yourself in that spectrum?

SL I was involved in both the idea and the object, not in the use of new materials or the process of action. The use of serial ideas became my vocabulary, which by using basic forms made a process of ideas.


Sol LeWitt, Wall Drawing #260, white crayon and black pencil on black wall, first installed at the San Francisco Museum of Modern Art in June 1975.

SO Once you start working serially, a certain amount of decision-making is being deferred. Say in the case of your wall drawings, which existed as a set of instructions. Giving the script over to someone else is adding another variable to the formula and has been interpreted as an attempt either to de-aestheticize the work or at least to distance the artist from the results so that it wouldn’t be about the artist’s taste. I once did one of your wall drawings myself. You sent me a set of instructions that read, “Using pencil, draw 1,000 random straight lines 10 inches long each day for 10 days, in a 10-by-10-foot square.” The distribution of the lines in the square was totally up to me. I didn’t know what you wanted it to look like.

SL What it looked like wasn’t important. It didn’t matter what you did as long as the lines were distributed randomly throughout the area. In many of the wall pieces there is very little latitude for the draftsman or draftswoman to make changes, but it is evident anyway, visually, that different people make different works. I have done other pieces that give the draftsperson a great liberty in interpreting an action. In this way the appearance of the work is secondary to the idea of the work, which makes the idea of primary importance. The system is the work of art; the visual work of art is the proof of the system. The visual aspect can’t be understood without understanding the system. It isn’t what it looks like but what it is that is of basic importance.

SO In 1961–62 the possibilities of making art ranged from the second generation of Ab Ex to Pop Art to Fluxus. How is it that the Conceptual approach ended up attracting you? For instance, does Ad Reinhardt play an important role in your thinking?

SL Of course. Ad Reinhardt was an artist of ideas, and he was very influential. His writings were of great interest, as was his art. In fact, his example provided another direction: not Pop art and Fluxus but a more vital and productive way. His art really became the key to my thinking.

SO How important a role did Robert Smithson and Dan Graham play in the development of Conceptualist ideas? I know that Mel Bochner and Smithson shared a lot of ideas, and Dan was central because he opened Daniel’s Gallery and introduced a lot of the artists we are talking about. I’ve always thought of Dan as the George Maciunas of Conceptual and Minimal art. I remember these Sunday gatherings where Dan would show work; I saw his Cloud movie at one of those, as well as an installation of his sky photos. It was an important meeting place.

SL Dan is a polemicist. Both he and Smithson loved to hang around Max’s Kansas City and talk. In a way that was also his art form. When I first met him, he was doing extremely interesting work on typewriter paper. He has a great mind. He did this kind of work long before anyone else. This work was the earliest form of the non-Duchampian type of Conceptual art that I had seen. It was very important to me. Robert Smithson’s most interesting work was his writing. Even though he did important installations and earthworks, his writing was visionary and iconoclastic. His vision was more literary in general; his writing was where he could really express himself. If he had lived longer I believe he would have made more films. That’s where he would have found a better form to advance his ideas. Mel Bochner was also involved with Smithson’s writing, having co-authored one piece. They fed off of each other’s ideas for a time, before Mel went into his more important work using numbers and measurement.

SO What about Seth Siegelaub? You and Carl Andre participated in the Xerox Book and some of Seth’s other early projects that bridged the gap between Minimalism and Conceptual art.

SL Seth’s championing of Joseph Kosuth, Lawrence Weiner, Douglas Huebler, and Robert Barry was very significant, especially at the time. Each of these artists used a different tool of Conceptualism and produced very good and lasting work. In the succeeding years they all enlarged their ideas.

SO What about those artists working in what came to be known as post-Minimalism, or anti-formalism?

SL Minimalism wasn’t a real idea—it ended before it started. Artists of many diverse types began using simple forms to their own ends. Almost every artist of the ’60s and ’70s took off from Minimalism in different directions. There was no other place to start if you weren’t involved with Duchampian-type thinking or Pop art. Those lines of escape were what eventually became classic Conceptual art. In the end all these things melded together during the ’80s and ’90s, mainly due to Bruce Nauman, who comb

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สัมภาษณ์ข้อมูลส่วนตัว LeWitt โซลต้องนั่งในชนบทคอนเนตทิคัต ซึ่งเขาอยู่กับภรรยาและลูกสาวของเขา ของศิลปินที่เกี่ยวข้องกับโดยหนีของศิลปะร่วมสมัยตั้งทันทีที่พวกเขาได้ นี้ฉันต้องกันคิดเกี่ยวกับธรรมชาติเรียบง่ายและซับซ้อน และมัก paradoxical บทบาทที่เล่นงานของ LeWitt ในการพัฒนาสิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับชีวิตผ่านช่วงหนึ่งเป็นที่คุณรู้ว่าที่ hindsight เงียบบันทึกประวัติศาสตร์และนู่นของขณะ diverge ฉันได้รู้จัก LeWitt ตั้งแต่ฉันวันเป็นการเรียนศิลปะในนิวยอร์กใน ' ยุค 60s ขณะนั้น เขาเป็นหนึ่งในแก่นของศิลปินมินิมัลลิสต์ที่รวมนี้โดนัลด์จัดด์ Dan Flavin และโรเบิร์ต Smithson เป็นชื่อจิตรกร Jo รัซเซลเบเออร์ โรเบิร์ต Ryman และโรเบิร์ต Mangold คนมีลักษณะเป็นอุตสาหกรรมความน่ากลัวและ reductivism ที่ทำชิ้นส่วนของพวกเขาดูเหมือนสูงไนซ์โฮ ปัญญา และเมือง ยังเป็น LeWitt ย้ายจากระบบวัตถุรูปวาดที่ผนังและในที่สุดที่สามารถเรียกได้เท่าภาพจิตรกรรม ใช้แผน ไดอะแกรม และคำแนะนำเน้นไอเดีย circumscribed ธรรมชาติเหล่านั้นตัดสินใจที่เป็นวิสัยทัศน์ของรสชาติและความเป็นศิลปินและงานของเขา — หรือในกรณีของ LeWitt ผู้คนว่าจ้างให้ดำเนินการงานของเขาการทำงานของ LeWitt เรียกความสนใจของเราไป disparity ระหว่างโลกของภาษาและของวัตถุและการดำเนินการ LeWitt ระหว่างกาลช่องว่างระหว่างศิลปะเชิงแนวคิดและเรียบง่าย โดยเน้น disjunction ระหว่างเงื่อนไขเหล่านี้ ศิลปินเขาเป็นเจตนาทั้งศิลปะทำวัตถุเพียงหนึ่งในโลกและแสวงหาเพื่อ dematerialize จะ แม้ว่างานของ LeWitt ของ 20 ปียังคง premised ในความตึงเครียดที่มีอยู่สามารถจะพูดและสามารถแสดงอะไร จิตรกรรม ภาพวาดผนัง และประติมากรรมขณะนี้ผลิตได้หลุดโลกในฟอร์ม และ individualistic ในการดำเนินการมากขึ้น หลังอาหารกลางวันที่ร้านกาแฟในเมือง เยี่ยมชมโบสถ์ท้องถิ่นที่เขาออกแบบมาและคลังสินค้าเขาเก็บของเขาคอลเลกชัน Sol LeWitt และฉันถอนเพื่อความสะดวกสบายของห้องนั่งเล่นของเขา excavate อดีต และหลั่งน้ำตาแสงในปัจจุบันSol LeWitt เบธชาล โบสถ์ เชสเตอร์ กะรัตภาพถ่ายโดยโรเบิร์ตเบนสันออซโตอูมีความสัมพันธ์ระหว่างความคิดเกี่ยวกับศิลปะและองค์ประกอบของจอห์นเคจ เขาคะแนนโอกาส ดูเหมือนว่า กรงคือ รูปแปรให้หลายศิลปินของสายผสมต้น ' ยุค 60sLeWitt โซลช่วง ' ยุค 60s เวลาแปรได้ แนวคิดของจอห์นเคจมาจาก Duchamp และ Dada ผมไม่สนใจที่ ความคิดของผมมาจาก Muybridge และแนวคิดของ seriality จากเพลง คิดว่า Dada ถูกพื้น perceptual อาศัยการตอบสนองที่มักจะ outraged ของตัวแสดง ป็อปอาร์ตมรดกนี้ได้ ผมไม่สนใจประชด อยากจะเน้น primacy ของความคิดในการทำงานศิลปะ สนใจของฉัน เริ่มต้นประมาณปี 1965 สร้างระบบแนวคิด ซึ่งเกิดขึ้นจากโดยได้ โดยทั่วไปก็ปฏิเสธของ Duchampian ความสวยงามดังนั้น ฉันกำลังถามเนื่องจากกรงให้นักแสดงชิ้นของเขาในภายหลังไม่มีอะไรมากไปกว่าคำแนะนำ ตามขั้นหมากคำ ดูความคิดไป จากกรงเพื่อการ Fluxists และมี Minimalists ที่ แล้วที่ ConceptualistsSL ที่ Fluxists' conceptualism ที่ predated ฉันได้รับอิทธิพลจาก Duchamp ความคิดของผมมีปฏิกิริยากับตน เป็นที่เรียบง่ายไป ฉันไม่คิดว่า มันมีอยู่แล้วเป็นความคิดที่ เฉพาะที่เป็นสำนวนปฏิกิริยากับสำนวนของ Expressionism บทคัดย่อได้ มันถูกเอาชนะตนเอง เนื่องจากความเรียบง่ายของฟอร์มสามารถเท่าไปจนถึง สิ้นสุดเมื่อฟอร์มที่ง่ายที่สุดสำเร็จ — exemplified โดยติดตั้ง polyhedrons ที่กรีนแกลเลอรี่ในปี 1964 ภาพวาดสีขาวของ Rauschenberg โรเบิร์ตมอร์ริส แม้ว่าหลักสูตรยังคง Ryman โรเบิร์ตสามารถขาวภาพใหญ่และแรงบันดาลใจ ในกรณีของฉัน ฉันได้ใช้องค์ประกอบของแบบฟอร์มเหล่านี้ง่าย — สแควร์ cube เส้น และสีซึ่งผลิตระบบตรรกะ ส่วนใหญ่ของระบบเหล่านี้ถูกจำกัด นั่นคือ พวกเขาได้สมบูรณ์ใช้รูปแบบได้ทั้งหมด นี้เก็บได้ง่ายเพื่อให้ สามารถเรากลับนาที และการพูดคุยเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่าง Ryman และโดนัลด์จัดด์ คง Ryman มีเป็นชุดชุด ตรงข้ามกับจัดด์ ที่ systematizes หลากหลายรูปแบบที่สิ้นสุดการสิ้นสุดSL จะได้จากปฏิกิริยาการตายสิ้นสุดโดยมี หนึ่งคือการใช้วัสดุใหม่ จัดด์ ด้วยไม้อัด และสังกะสีโลหะ และ Flavin กับหลอดเรืองแสง ไม่ได้นี้ พวกเขา systematized คุณกล่าว ชุดรูปแบบ การสิ้นสุด คิดของ Flavin Tatlin ชิ้น ทั้งสองใช้ประจำระบบเช่น จัดด์ในชิ้นของเขาก้าวหน้าและ Flavin ในเขาระบุ 3 ตัวอย่าง ตอบไปโดยความคิดของกระบวนการ การกระทำอย่างของจิตรกรรม Ryman อย่างเฉพาะนี้ได้ดังนั้น ที่คุณพบตัวเองในสเปกตรัมที่SL ผมเกี่ยวข้องกับความคิดและวัตถุ ไม่อยู่ในการใช้วัสดุใหม่หรือกระบวนการในการดำเนินการ การใช้ความคิดประจำกลายเป็น คำศัพท์ของฉัน ซึ่งโดยรูปแบบพื้นฐานกระบวนการคิดSol LeWitt ผนังวาด #260 ดินสอสีสีขาว และดินสอดำบนผนังสีดำ การติดตั้งใน San Francisco พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ครั้งแรก ในเดือน 1975 มิถุนายนดังนั้น เมื่อคุณเริ่มการทำงาน serially ยอดตัดสินใจจะถูกเลื่อนเวลาออกไป ว่า ในกรณีของผนังการวาดของคุณ ซึ่งเดิมเป็นชุดคำสั่ง ให้สคริปต์มากกว่าคนอื่นเป็นการเพิ่มตัวแปรอื่นในสูตร และแปลความหมายเป็นความพยายามที่ จะยกเลิก aestheticize งาน หรือน้อยห่างจากศิลปินจากผลลัพธ์นั้นจะไม่เกี่ยวกับรสชาติของศิลปิน ฉันได้ครั้งหนึ่งวาดผนังของคุณเอง คุณส่งฉันชุดคำสั่งที่อ่าน "ใช้ดินสอ วาดเส้นตรงสุ่ม 1000 10 นิ้วยาวแต่ละวันสำหรับ 10 วัน ในตาราง 10 โดย-10-ฟุต" การกระจายบรรทัดในสี่เหลี่ยมมีทั้งหมดถึงฉัน ผมไม่ทราบว่าคุณอยากให้มันเหมือนSL มันดูเหมือนไม่สำคัญ มันไม่ได้เรื่องอะไรที่คุณทำ ตามบรรทัดได้กระจายแบบสุ่มทั่วบริเวณ ในชิ้นส่วนที่ผนัง มีละติจูดน้อยมากสำหรับเราหรือ draftswoman เพื่อทำการเปลี่ยนแปลง แต่ก็เห็นได้ชัดหรือ มอง เห็น ที่คนทำงานที่แตกต่างกัน เสร็จชิ้นอื่น ๆ ที่ให้ draftsperson เสรีภาพมากในการทำนายการดำเนินการ วิธีนี้ ลักษณะของการทำงานเป็นรองไปคิดงาน ซึ่งทำให้แนวคิดหลักสำคัญ ระบบมีการทำงานศิลปะ งานศิลปะมองเห็นเป็นหลักฐานของระบบ ด้านภาพที่ไม่เข้าใจไม่เข้าใจระบบ มันไม่สิ่งที่ดูเหมือนว่าแต่มันคืออะไรที่เป็นพื้นฐานสำคัญดังนั้น ใน 1961-62 จบการทำงานศิลปะอยู่ในช่วงจากรุ่นที่สองของ Ab Ex กับศิลปะป๊อป Fluxus ว่าเป็นที่สิ้นสุดดึงดูดคุณวิธีแนวคิด ตัวอย่าง ไม่ Ad Reinhardt มีบทบาทสำคัญในความคิดของคุณSL ของหลักสูตร Ad Reinhardt ศิลปินความคิด และเขาเป็นพ่อ งานเขียนของเขาที่น่าสนใจมาก เป็นศิลปะของเขา ในความเป็นจริง ตัวอย่างมีทิศทางอื่น: ไม่ป็อปอาร์ต และ Fluxus แต่วิธีสำคัญ และมีประสิทธิภาพมากขึ้น ศิลปะของเขาจริง ๆ เป็น กุญแจสู่ความคิดของผมดังนั้นวิธีสำคัญบทบาทได้ Smithson โรเบิร์ตและแกรแฮมด่านเล่นในการพัฒนาความคิด Conceptualist ฉันรู้ว่า เมล Bochner และ Smithson ร่วมของความคิด และด่านเป็นกลางเนื่องจากเขาเปิดแกลเลอรีของ Daniel และแนะนำศิลปินที่เรากำลังพูดถึงมาก ผมได้ความคิดของด่านเป็น Maciunas จอร์จเชิงแนวคิดและศิลปะ Minimal เสมอ ผมจำได้ว่า ชุมนุมอาทิตย์นี้ที่ด่านจะแสดงงาน ฉันเห็นภาพยนตร์เขาเมฆที่เหล่านั้น ตลอดจนการติดตั้งภาพถ่ายท้องฟ้าของเขา นัดสำคัญได้ด่าน SL จะเป็น polemicist เขาและ Smithson รักป้วนเปี้ยนของแม็กซ์แคนซัสซิตี้ และพูดคุย ในลักษณะที่ยังเป็นแบบศิลปะของเขา เมื่อฉันแรกพบเขา เขาได้ทำงานน่าสนใจมากในกระดาษพิมพ์ดีด เขามีจิตใจดี เขาไม่ได้ทำงานชนิดนี้นานก่อนใคร งานนี้เป็นแบบแรกสุดของชนิด Duchampian ไม่ใช่ศิลปะเชิงแนวคิดที่ฉันได้เห็น มันสำคัญกับฉัน โรเบิร์ต Smithson น่าสนใจงานเขียนของเขาได้ แม้ว่าเขาไม่ได้ติดตั้งสำคัญและชั้นดิน การเขียนของเขามีวิสัยทัศน์ และ iconoclastic วิสัยทัศน์ของเขาถูกขึ้นวรรณกรรมทั่วไป การเขียนของเขาได้ที่เขาไม่สามารถจริง ๆ แสดงตัวเอง ถ้าเขามีชีวิตอยู่อีกต่อไป ผมเชื่อว่า เขาจะทำภาพยนตร์มากขึ้น ที่เป็นที่เขาจะพบฟอร์มดีความก้าวหน้า เมล Bochner ยังเกี่ยวข้องกับของ Smithson เขียน มีความร่วมมือเขียนชิ้นหนึ่ง พวกเขาเลี้ยงออกจากความคิดของผู้อื่นเป็นเวลา ก่อนเมลเดินเข้าไปในงานสำคัญของเขาใช้ตัวเลขและวัดดังนั้นสิ่งที่เกี่ยวกับบริษัทเศรษฐ์ Siegelaub คุณและ Carl Andre เข้าร่วมในสมุด Xerox และบางส่วนของบริษัทเศรษฐ์ก่อนโครงการอื่น ๆ ที่ช่องว่างระหว่างละเอียดและศิลปะเชิงแนวคิดระหว่างกาลChampioning SL บริษัทเศรษฐ์ Kosuth โจเซฟ ลอว์เรนซ์ Weiner ดักลาส Huebler และโรเบิร์ต Barry นั้นสำคัญมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลา ของศิลปินเหล่านี้ใช้เครื่องมือต่าง ๆ ของ Conceptualism และผลิตงานที่ดี และยั่งยืน ในปีถัดไป พวกเขาทั้งหมดขยายความคิดดังนั้น สิ่งที่เกี่ยวกับศิลปินผู้ทำงานในสิ่งจะมาเรียกเป็น post-Minimalism, formalism ป้องกันโดย SL ไม่ได้คิดจริง — สิ้นสุดก่อนที่จะเริ่มต้น ศิลปินมากมายหลายหลากหลายชนิดเริ่มการใช้ฟอร์มอย่างง่ายการสิ้นสุดของตนเอง เกือบทุกศิลปินยุค 60s ' และ ' 70s เอาออกจากโดยทิศทางที่แตกต่างกัน มีอื่น ๆ ไม่เริ่มต้นถ้าคุณไม่ได้เกี่ยวข้องกับความคิดชนิด Duchampian หรือป็อปอาร์ต บรรทัดเหล่านั้นหนีได้อะไรในที่สุดกลายเป็นศิลปะเชิงแนวคิดคลาสสิก ในสุดสิ่งเหล่านี้กันมั่ว ๆ ' 80s และ ' 90s ส่วนใหญ่เนื่องจากบรูซ Nauman ที่หวี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สัมภาษณ์ Sol LeWitt ต้องนั่งลงในคอนเนตทิคัชนบทที่เขาอาศัยอยู่กับภรรยาและลูกสาวของเขา ศิลปินหลายคนที่เกี่ยวข้องกับศิลปะหนีเมืองศิลปะร่วมสมัยของการตั้งค่าโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชุดนี้ผมที่จะคิดเกี่ยวกับธรรมชาติของศิลปะและมีความซับซ้อนและบทบาทขัดแย้งบ่อยครั้งที่การทำงาน LeWitt ของเล่นในการพัฒนา. หนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับชีวิตผ่านช่วงเวลาคือการที่คุณทราบว่าการหวนเรียบร้อยและเป็นระเบียบเรียบร้อยของการบันทึกประวัติศาสตร์และ บังเอิญของช่วงเวลาที่แตกต่าง ฉันได้รู้จัก LeWitt ตั้งแต่วันที่ฉันเป็นนักศึกษาศิลปะในนิวยอร์กในยุค 60 ในเวลานั้นเขาเป็นหนึ่งในฮาร์ดคอร์ของศิลปินที่เรียบง่ายที่รวมประติมากรโดนัลด์จัดด์แดน Flavin, โรเบิร์ตสมิทและเช่นเดียวกับจิตรกรโจเยอร์, ​​โรเบิร์ต Ryman และโรเบิร์ต Mangold งานของพวกเขาโดดเด่นด้วยความงามและอุตสาหกรรมเคร่งครัด reductivism ที่ทำให้ชิ้นดูเหมือนไม่มีตัวตนสูงทางปัญญาและในเมือง แต่เป็น LeWitt ย้ายจากการทำวัตถุระบบผนังภาพวาดและในที่สุดสิ่งที่สามารถเรียกว่าจิตรกรรมฝาผนังเขาใช้แผนไดอะแกรมและคำแนะนำการเน้นความคิดที่ circumscribed การทำงานของเขาและลักษณะของการตัดสินใจเหล่านั้นที่เป็นรสชาติของศิลปินและวิสัยทัศน์ความงาม -or ในกรณี LeWitt ของผู้คนที่ได้รับการว่าจ้างในการดำเนินการการทำงานของเขา. ทำงาน LeWitt เรียกร้องความสนใจของเราแตกต่างระหว่างโลกของภาษาและที่ของวัตถุและการกระทำ โดยมุ่งเน้นไปที่ความร้าวฉานระหว่างคำเหล่านี้ LeWitt สะพานช่องว่างระหว่างศิลปะและศิลปะแนวความคิด ในฐานะที่เป็นศิลปินที่เขามีเจตนาในศิลปะการทำเพียงแค่วัตถุอื่นในโลกและกำลังมองหาเพื่อ dematerialize มัน แม้ว่าผลงานของ LeWitt ช่วง 20 ปีที่ยังคงมีเหตุผล ได้แก่ ความตึงเครียดที่มีอยู่ระหว่างสิ่งที่สามารถพูดและสิ่งที่สามารถแสดงภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพวาดผนังและประติมากรรมตอนนี้เขาผลิตมีความผิดปกติมากขึ้นในรูปแบบและปัจเจกในการดำเนินการ หลังจากรับประทานอาหารกลางวันที่ร้านกาแฟในเมืองไปเยือนโบสถ์ท้องถิ่นที่เขาออกแบบและคลังสินค้าที่ถูกเขาเก็บคอลเลกชันมากมายของเขาโซล LeWitt และฉันออกไปความสะดวกสบายของห้องนั่งเล่นของเขาที่จะขุดที่ผ่านมาและหลั่งน้ำตาแสงในปัจจุบันโซล LeWitt เบ ธ ชะโลมโบสถ์เชสเตอร์ซิตี้ ภาพถ่ายโดยโรเบิร์ตเบนสัน. ซาอูล Ostrow คือมีความสัมพันธ์ระหว่างความคิดของคุณเกี่ยวกับศิลปะและองค์ประกอบของจอห์นเคของเกณฑ์การให้คะแนนของโอกาสของเขา? ดูเหมือนว่าเคจเป็นคนสำคัญให้กับศิลปินหลายคนในช่วงปลายยุค 50 ในช่วงต้นยุค 60. Sol LeWitt ต้นยุค 60 เป็นช่วงเวลาที่สำคัญ ความคิดของจอห์นเคจมาจาก Duchamp Dada และ ผมไม่ได้สนใจในการที่ ความคิดของฉันมาจาก Muybridge และความคิดของ seriality จากเพลง ผมคิดว่าเป็น Dada รับรู้โดยทั่วไปอาศัยการตอบสนองที่มักโกรธของผู้ชม ศิลปะป๊อปเป็นมรดกของนี้ ผมไม่ได้สนใจในการประชด; ผมอยากจะเน้นความเป็นอันดับหนึ่งของความคิดในการทำศิลปะ ความสนใจของผมเริ่มรอบปี 1965 ที่อยู่ในการสร้างระบบความคิดที่งอกออกมาจากศิลปะ โดยทั่วไปจะเป็นการปฏิเสธของความสวยงาม Duchampian ได้. ดังนั้นฉันขอเพราะกรงให้แสดงอะไรชิ้นต่อมาของเขามากขึ้นกว่าคำแนะนำตามที่คุณได้ในชิ้นคำสั่งของคุณ ความคิดที่ดูเหมือนว่าจะไปจากกรงไป Fluxists และจากที่นั่นไป minimalists แล้ว Conceptualists. SL conceptualism Fluxists 'ซึ่งเกิดก่อนผมได้รับอิทธิพลจาก Duchamp ความคิดของฉันคือการตอบสนองต่อพวกเขา เท่าที่ไป Minimalism ผมไม่คิดว่ามันมีอยู่เป็นความคิดที่ทุกคน มันเป็นเพียงปฏิกิริยาสำนวนโวหารของ Expressionism บทคัดย่อ มันเป็นตัวเองชนะเพราะความเรียบง่ายของรูปแบบเฉพาะจะไปเพื่อให้ห่างไกล มันจบลงเมื่อรูปแบบที่ง่ายก็ประสบความสำเร็จ-สุดขั้วโดยโรเบิร์ตมอร์ริสติดตั้งของ polyhedrons ที่กรีนแกลลอรี่ในปี 1964 หรือ Rauschenberg ของภาพวาดสีขาว แต่แน่นอน Ryman โรเบิร์ตยังสามารถทำภาพวาดสีขาวของความลึกและแรงบันดาลใจที่ดี ในกรณีของผมใช้องค์ประกอบของรูปแบบง่ายๆเหล่านี้ตารางลูกบาศก์เส้นและสีในการผลิตระบบตรรกะ ที่สุดของระบบเหล่านี้ถูก จำกัด ; นั่นคือพวกเขาเสร็จสมบูรณ์โดยใช้รูปแบบที่เป็นไปได้ทั้งหมด นี้เก็บไว้ที่เรียบง่าย. เพื่อให้เราสามารถกลับไปนาทีและพูดคุยเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่าง Ryman และโดนัลด์จัดด์หรือไม่ ในมือข้างหนึ่งมี Ryman มีชุดที่ไม่มีที่สิ้นสุดของซีรีส์เมื่อเทียบกับจัดด์ที่ systematizes แบบไม่มีที่สิ้นสุดของการเปลี่ยนแปลง. SL พวกเขาปฏิกิริยากับปลายตายของศิลปะ หนึ่งคือการใช้วัสดุใหม่ จัดด์กับไม้อัดและโลหะสังกะสีและ Flavin ด้วยหลอดเรืองแสง, ทำอย่างนี้ พวกเขาจัดระบบตามที่คุณกล่าวว่าชุดที่ไม่มีที่สิ้นสุดของการเปลี่ยนแปลง; คิด Flavin ชิ้น Tatlin ทั้งสองใช้ระบบอนุกรมเช่นกันจัดด์เป็นชิ้นของเขาและความคืบหน้าในการกำหนด Flavin สามของเขายกตัวอย่างเช่น การตอบสนองอื่น ๆ ที่จะเป็นความคิดที่เรียบง่ายของกระบวนการการกระทำที่เรียบง่ายของการวาดภาพ Ryman เป็นตัวอย่างที่สำคัญของนี้. ดังนั้นคุณพบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนในคลื่นความถี่ที่? SL ผมมีส่วนร่วมทั้งในความคิดและวัตถุที่ไม่ได้อยู่ในการใช้วัสดุใหม่หรือกระบวนการของการดำเนินการ การใช้ความคิดแบบอนุกรมกลายเป็นคำศัพท์ของฉันซึ่งโดยใช้รูปแบบพื้นฐานทำให้กระบวนการของความคิด. Sol LeWitt ผนังวาด # 260, ดินสอสีสีขาวและสีดินสอสีดำบนผนังสีดำติดตั้งครั้งแรกที่พิพิธภัณฑ์ซานฟรานซิศิลปะสมัยใหม่ในมิถุนายน 1975 . ดังนั้นเมื่อคุณเริ่มต้นการทำงานเป็นลำดับจำนวนหนึ่งของการตัดสินใจจะถูกรอการตัดบัญชี บอกว่าในกรณีของภาพวาดผนังของคุณซึ่งมีอยู่เป็นชุดของคำแนะนำ ให้สคริปต์ไปยังคนอื่นคือการเพิ่มตัวแปรอีกครั้งเพื่อให้สูตรและได้รับการตีความว่าเป็นความพยายามอย่างใดอย่างหนึ่งที่จะยกเลิกการ aestheticize ทำงานหรืออย่างน้อยจะห่างศิลปินจากผลเพื่อที่มันจะไม่เกี่ยวกับรสชาติของศิลปินที่ ผมเคยทำอย่างใดอย่างหนึ่งของภาพวาดผนังของคุณกับตัวเอง คุณส่งฉันชุดของคำสั่งที่อ่าน "การใช้ดินสอวาด 1,000 เส้นตรงแบบสุ่ม 10 นิ้วยาวในแต่ละวันเป็นเวลา 10 วันในตาราง 10 โดย 10 ฟุต." การกระจายของเส้นในตารางเป็นทั้งหมด ขึ้นอยู่กับผม. ผมไม่ทราบว่าสิ่งที่คุณอยากให้มันมีลักษณะเหมือน. SL สิ่งที่มันดูเหมือนเป็นไม่สำคัญ มันไม่สำคัญสิ่งที่คุณได้ตราบใดที่สายการสุ่มกระจายไปทั่วบริเวณ ในหลาย ๆ ชิ้นที่ผนังมีละติจูดน้อยมากสำหรับกร่างหรือ draftswoman จะทำให้การเปลี่ยนแปลง แต่ก็เป็นที่เห็นได้ชัดอยู่แล้วเห็นว่าคนที่แตกต่างกันทำให้ผลงานที่แตกต่างกัน ฉันได้ทำชิ้นอื่น ๆ ที่ให้ draftsperson เป็นเสรีภาพที่ดีในการตีความการกระทำ ด้วยวิธีนี้ลักษณะของการทำงานเป็นเรื่องรองกับความคิดของการทำงานซึ่งจะทำให้ความคิดของความสำคัญหลัก ระบบจะเป็นงานศิลปะนั้น การทำงานของศิลปะภาพเป็นหลักฐานของระบบ ด้านภาพไม่สามารถเข้าใจได้โดยไม่เข้าใจระบบ มันไม่ได้เป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่า แต่อะไรคือสิ่งที่มีความสำคัญพื้นฐาน. ดังนั้นใน 1961-62 เป็นไปได้ของการทำศิลปะตั้งแต่รุ่นที่สองของ Ab Ex เพื่อศิลปะป๊อปอัพที่จะ Fluxus มันเป็นวิธีการที่วิธีการแนวคิดจบลงด้วยการดึงดูดความสนใจของคุณ? ยกตัวอย่างเช่น Reinhardt โฆษณาไม่มีบทบาทสำคัญในความคิดของคุณ? SL แน่นอน โฆษณา Reinhardt เป็นศิลปินของความคิดและเขาก็มีอิทธิพลมาก งานเขียนของเขาเป็นที่น่าสนใจมากที่เป็นงานศิลปะของเขา ในความเป็นจริงตัวอย่างของเขาให้ทิศทางอื่น: ไม่ใช่งานศิลปะป๊อปและ Fluxus แต่เป็นวิธีที่มีความสำคัญมากขึ้นและมีประสิทธิผล งานศิลปะของเขาจริงๆกลายเป็นกุญแจสำคัญในการคิดของฉัน. ดังนั้นวิธีการที่สำคัญบทบาทโรเบิร์ตสมิทไม่และแดนเกรแฮมเล่นในการพัฒนาความคิด conceptualist หรือไม่ ฉันรู้ว่าเมลบอชเนอร์และสมิทที่ใช้ร่วมกันจำนวนมากของความคิดและแดนกลางเป็นเพราะเขาเปิดแกลลอรี่แดเนียลและแนะนำมากของศิลปินเรากำลังพูดถึง ฉันคิดเสมอแดนเป็นจอร์จ Maciunas ศิลปะแนวคิดและน้อยที่สุด ผมจำได้ว่าการชุมนุมเหล่านี้แดนอาทิตย์ที่จะแสดงให้เห็นการทำงาน ผมเห็นเมฆภาพยนตร์ของเขาที่เป็นหนึ่งในบรรดาเช่นเดียวกับการติดตั้งภาพท้องฟ้าของเขา มันเป็นสถานที่ประชุมที่สำคัญ. SL แดนทะเลาะ ทั้งเขาและรักสมิทไปไหนมาไหนแม็กซ์แคนซัสซิตี้และพูดคุย ในลักษณะที่ยังเป็นรูปแบบศิลปะของเขา ครั้งแรกที่ผมได้พบกับเขาเขาก็ทำผลงานที่น่าสนใจอย่างมากบนกระดาษพิมพ์ดีด เขามีความคิดที่ดี เขาได้งานประเภทนี้นานก่อนใคร งานนี้เป็นรูปแบบที่เก่าแก่ที่สุดชนิดที่ไม่ Duchampian ศิลปะแนวคิดที่ผมได้เห็น มันเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับผม งานที่น่าสนใจมากที่สุดโรเบิร์ตสมิทคือการเขียนของเขา แม้เขาจะไม่ได้ติดตั้งกำแพงที่สำคัญและการเขียนของเขาคือการมีวิสัยทัศน์และไม่ลงรอยกัน วิสัยทัศน์ของเขาคือวรรณกรรมมากขึ้นโดยทั่วไป การเขียนของเขาที่เขาเป็นจริงๆอาจแสดงตัวเอง ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่อีกต่อไปผมเชื่อว่าเขาจะได้ทำภาพยนตร์มากขึ้น นั่นคือสิ่งที่เขาจะได้พบรูปแบบที่ดีกว่าที่จะก้าวไปสู่ความคิดของเขา เมลบอชเนอร์นอกจากนี้ยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเขียนของสมิทสันมีร่วมประพันธ์ชิ้นหนึ่ง พวกเขาเลี้ยงออกจากกันความคิดอื่น ๆ ของเวลาก่อนที่จะเดินเข้าไปในเมลทำงานที่สำคัญมากขึ้นของเขาโดยใช้ตัวเลขและวัด. ดังนั้นสิ่งที่เกี่ยวกับเซท Siegelaub? คุณและคาร์ลอังเดรมีส่วนร่วมในหนังสือซีร็อกซ์และบางส่วนของเซทของโครงการต้นอื่น ๆ ที่เชื่อมช่องว่างระหว่างศิลปะและศิลปะแนวคิด. the การต่อสู้ SL เซทของโจเซฟ Kosuth อเรนซ์เนอร์, ดักลาส Huebler และโรเบิร์ตแบร์รี่เป็นอย่างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลา . แต่ละศิลปินเหล่านี้มาใช้เป็นเครื่องมือที่แตกต่างกันของ Conceptualism และผลิตงานที่ดีมากและยาวนาน ในปีที่ประสบความสำเร็จที่พวกเขาทั้งหมดขยายความคิดของตน. ดังนั้นสิ่งที่เกี่ยวกับศิลปินผู้ที่ทำงานในสิ่งที่มาเป็นที่รู้จักในการโพสต์ Minimalism หรือต่อต้านพิธี? SL ศิลปะไม่ได้เป็นจริงความคิดมันจบลงก่อนที่จะเริ่มต้น ศิลปินที่มีความหลากหลายของชนิดที่หลายคนเริ่มใช้รูปแบบเรียบง่ายไปจนสุดปลายของตัวเอง ศิลปินเกือบทุกของยุค 60 และยุค 70 ออกจากศิลปะในทิศทางที่แตกต่าง ไม่มีสถานที่อื่น ๆ คือการเริ่มต้นถ้าคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความคิด Duchampian ชนิดหรือศิลปะป๊อป สายการหลบหนีสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ในที่สุดก็กลายเป็นคลาสสิกศิลปะแนวคิด ในท้ายที่สุดสิ่งเหล่านี้หลอมรวมเข้าด้วยกันในช่วงยุค 80 และยุค 90 ส่วนใหญ่เนื่องจากการบรูซ Nauman ที่หวี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สัมภาษณ์ซอลเลวิทท์ต้องขับเข้าไปในชนบทคอนเนตทิคัตที่เขาอาศัยอยู่กับภรรยาและลูกสาว จำนวนมากของศิลปินที่เกี่ยวข้องกับศิลปะหนีการเมืองร่วมสมัยศิลปะทันทีที่พวกเขาสามารถ ชุดนี้ผมคิดเกี่ยวกับธรรมชาติของศิลปะและซับซ้อนและบทบาทที่มักจะขัดแย้งว่า เลวิทท์งานเล่น

ในการพัฒนาของสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับการใช้ชีวิตผ่านระยะเวลาที่คุณรู้ว่าที่เรียบร้อยและเป็นระเบียบ เข้าใจถึงปัญหาของการบันทึกประวัติศาสตร์และ happenstance ของช่วงเวลาที่แตกต่าง ผมรู้จักเลวิทท์ตั้งแต่วันของฉันเป็นนักศึกษาศิลปะในนิวยอร์กในยุค 60 ในเวลานั้นเขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่ฮาร์ดดิสก์หลักของระบบรวมประติมากรโดนัลด์จัดด์ แดน เฟลวิน ,และโรเบิร์ตสมิธสันเช่นเดียวกับจิตรกรโจแบร์ โรเบิร์ต ร้านชำ และโรเบิร์ต แมนโกลด์ . งานของพวกเขามีลักษณะโดยเคร่งครัดในอุตสาหกรรมความงามและ reductivism ที่ทำให้ชิ้นส่วนของพวกเขาที่ดูสูง สติปัญญา และในเมือง ยัง เป็น เลวิทท์ ย้ายจากการทำวัตถุระบบภาพวาดผนังและในที่สุดสิ่งที่สามารถเรียกว่าจิตรกรรมฝาผนังใช้ของเขาของแผนภาพ แผนที่และคําแนะนําเน้นความคิดว่าพื้นที่ที่ จํากัด งานของเขาและธรรมชาติของการตัดสินใจว่าเป็นรสชาติของศิลปิน และสุนทรียะวิสัยทัศน์หรือในกรณีเลวิทท์ , ของคนจ้างเพื่อดำเนินการงานของเขา

เลวิทท์งานโทรศัพท์ของเราให้ความสนใจกับความแตกต่างระหว่างโลกของภาษาและที่ของวัตถุและการกระทำ โดยเน้นการตัดขาดระหว่างเงื่อนไขเหล่านี้เลวิทท์วันพุธและช่องว่างระหว่างศิลปะเพื่อศิลปะ เป็นศิลปิน เขามีเจตนาในการศิลปะ อีกทั้งวัตถุในโลกและการแสวงหา dematerialize . ถึงแม้ว่า เลวิทท์ผลงานในช่วง 20 ปี ยัง premised ในความตึงเครียดที่มีอยู่ระหว่างสิ่งที่สามารถพูดและสิ่งที่สามารถแสดง , ภาพจิตรกรรมฝาผนัง ,ภาพวาดผนังประติมากรรมและตอนนี้เขาผลิตเป็นนอกรีตมากขึ้นในรูปแบบและเป็นเอกเทศในการประหาร หลังจากรับประทานอาหารกลางวันที่คาเฟ่ในเมือง ชมโบสถ์ท้องถิ่นที่เขาออกแบบและคลังสินค้าถูกเขาเก็บคอลเลกชันของเขามาก ซอลเลวิทท์และฉันเกษียณในความสะดวกสบายของห้องนั่งเล่นของเขาขุดอดีตและหลั่งแสงในปัจจุบัน


ซอลเลวิทท์ เบธชะโลมธรรมศาลาเชสเตอร์ กะรัต ภาพโดยโรเบิร์ต เบนสัน

" ออสโตรว์มีความสัมพันธ์ระหว่างความคิดของคุณเกี่ยวกับศิลปะและจอห์นเคจขององค์ประกอบของเขา คะแนนของโอกาส ดูเหมือนกรงเป็นรูปสำคัญไปหลายศิลปินของปลาย ' 50s ต้นยุค 60

ซอลเลวิทท์ช่วงต้นยุค 60s เป็นช่วงเวลาที่สำคัญ . ความคิดของจอห์น เคจ ที่มาจาก เซ็นทรัล และ ดาด้า ผมไม่ได้สนใจเรื่องนั้นความคิดของฉันที่ได้มาจากบริดและความคิดของ seriality จากเพลง ฉันคิดว่า ดาดา โดยทั่วไปการรับรู้อาศัยมักจะโกรธแค้นการตอบสนองของผู้ชม ป๊อปอาร์ต คือมรดกแห่งนี้ ผมก็ไม่ได้สนใจคำประชด ฉันต้องการที่จะเน้นๆ ของความคิดในการทำศิลปะ ความสนใจของฉัน เริ่มประมาณปี 1965 มีมนุษย์ปักกิ่งอาคารซึ่งขยายตัวออกไปทางศิลปะพูดง่ายๆ มันคือการปฏิเสธของสุนทรียศาสตร์ duchampian

ดังนั้นฉันถามเพราะกรงให้นักแสดงของชิ้นของเขาต่อมาไม่มีอะไรมากกว่าคำสั่ง เหมือนที่คุณทำในส่วนการสอนของคุณ ความคิดที่ดูเหมือนว่าจะออกไปจากกรงไป fluxists และจากที่นั่นไป minimalists แล้ว conceptualists

SL ที่ fluxists ' แนวคิดนิยม ซึ่งมีอายุมากกว่าผม ได้รับอิทธิพลจากดัชแชมพ์