The archaeological free-for-all cam

The archaeological free-for-all came to a close after a change in the political scene. On 25th May 1925 a student demonstration in the treaty port of Shanghai was broken up by the British by opening fire on them, killing a number of the rioters. This instantly created a wave of anti-foreign hostility throughout China, and effectively brought the explorations of the Western Archaeologists to an end. The Chinese authorities started to take a much harsher view of the foreign intervention, and made the organisation of the trips much more difficult; they started to insist that all finds should be turned over to the relevant Chinese organs. This effectively brought an end to foreign exploration of the region.
The treasures of the ancient Silk Road are now scattered around museums in perhaps as many as a dozen countries. The biggest collections are in the British Museum and in Delhi, due to Stein and in Berlin, due to von Le Coq. The manuscripts attracted a lot of scholarly interest, and deciphering them is still not quite complete. Most of them are now in the British Library, and available for specialist study, but not on display. A large proportion of the Berlin treasures were lost during the Second World War; twenty eight of the largest frescoes, which had been attached to the walls of the old Ethnological Museum in Berlin for the purposes of display to the public, were lost in an Allied Air Force bombing raids between 1943 and 1945. A huge quantity of material brought back to London by Stein has mostly remained where it was put; museums can never afford the space to show more than just a few of the better relics, especially not one with such a large worldwide historical coverage as the British Museum.
The Chinese have understandably taken a harsh view of the `treasure seeking' of these early Western archaeologists. Much play is made on the removal of such a large quantity of artwork from the country when it was in no state to formally complain, and when the western regions, in particular, were under the control of a succession of warlord leaders. There is a feeling that the West was taking advantage of the relatively undeveloped China, and that many of the treasures would have been much better preserved in China itself. This is not entirely true; many of the grottos were crumbling after more than a thousand years of earthquakes, and substantial destruction was wrought by farmers improving the irrigation systems. Between the visits of Stein and Warner to Dunhuang, a group of White Russian soldiers fleeing into China had passed by, and defaced many of the best remaining frescoes to such an extent that the irate Warner decided to `salvage' as much as he could of the rest. The Chinese authorities at the time seem to have known about the art treasures of places like Dunhuang, but don't seem to have been prepared to protect them; the serious work of protection and restoration was left until the formation of the People's Republic.
Their only consolation is that many of the scrolls which had been purchased from native treasure-hunters at the western end of the Taklimakan at the beginning of the century were later found to have been remarkably good forgeries. Many were produced by an enterprising Moslem in Khotan, who had sensed how much money would be involved in this trade. This severely embarrassed a number of Western Orientalists, but the number of people misled attests to their quality.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Free-for-all โบราณคดีมาชิดหลังจากการเปลี่ยนแปลงในฉากทางการเมือง บน 25 1925 พฤษภาคม สาธิตนักเรียนในสนธิสัญญาพอร์ตของเซี่ยงไฮ้เสียขึ้น โดยอังกฤษ โดยเปิดไฟบนให้ ฆ่าจำนวน rioters ที่ นี้ทันทีสร้างคลื่นของศัตรูต่างชาติต่อต้านทั่วประเทศจีน และนำสำรวจของนักโบราณคดีตะวันตกยุติได้อย่างมีประสิทธิภาพ เจ้าหน้าที่จีนเริ่มจะมาก harsher มุมมองของการแทรกแซงของต่างประเทศ และทำให้องค์กรเดินทางยากมาก พวกเขาเริ่มที่จะยืนยันว่า พบทั้งหมดควรเปิดมากกว่ากับอวัยวะจีนที่เกี่ยวข้อง นี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมาสิ้นสุดการสำรวจต่างประเทศภาคสมบัติถนนผ้าไหมโบราณตอนนี้กระจายอยู่ทั่วพิพิธภัณฑ์ในประเทศทีเป็นโหล คอลเลกชันที่ใหญ่ที่สุดอยู่ ใน พิพิธภัณฑ์อังกฤษ และเด ลลี จากสไตน์ และ เบอร์ลิน จากฟอนเลอก็อค เป็นการดึงดูดจำนวนมากสนใจ scholarly และ deciphering เหล่านั้นไม่ยังค่อนข้างสมบูรณ์ ส่วนใหญ่จะเป็นตอนนี้ ในไลบ รารีของอังกฤษ และสำหรับผู้เชี่ยวชาญศึกษา แต่แสดงไม่ได้อยู่ใน สัดส่วนขนาดใหญ่ของกรุงเบอร์ลินสมบัติสูญหายในระหว่างสงครามโลกที่สอง ยี่สิบแปดของ frescoes ที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งได้ถูกแนบไปกับผนังพิพิธภัณฑ์ Ethnological เก่าในกรุงเบอร์ลินเพื่อแสดงต่อสาธารณชน ได้หายในการพันธมิตรกองทัพอากาศทิ้งระเบิดบุก 1943 และ 1945 ขนาดใหญ่ปริมาณของวัสดุที่นำกลับไปลอนดอน โดยสไตน์มีอยู่ที่มันย้าย ส่วนใหญ่ พิพิธภัณฑ์ไม่สามารถจ่ายพื้นที่แสดงมากกว่าเพียงแค่ไม่กี่ธาตุดีกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่หนึ่ง ด้วยเช่นมีขนาดใหญ่ทั่วโลกประวัติศาสตร์ครอบคลุมเป็นพิพิธภัณฑ์บริติชจีนมีความเข้าใจมาดูรุนแรงของการ' สมบัติ' ของนักโบราณคดีตะวันตกเหล่านี้ก่อน เล่นมากทำเอาเช่นปริมาณขนาดใหญ่ของงานศิลปะจากประเทศ เมื่อมันอยู่ในสถานะไม่บ่นอย่างเป็นกิจจะลักษณะ และภูมิภาคตะวันตก โดยเฉพาะ อยู่ภายใต้การควบคุมของบัลลังก์ผู้นำอุบล มีความรู้สึกว่า ตะวันตกได้ใช้ประโยชน์จากจีนค่อนข้าง undeveloped และที่สมบัติมากมายจะได้ดีเก็บรักษาไว้ในจีนเอง นี้ไม่เป็นความจริงทั้งหมด ของ grottos ถูกบี้หลังจากกว่าพันปีของแผ่นดินไหว และทำลายพบถูก wrought โดยเกษตรกรปรับปรุงระบบชลประทาน ระหว่างการเยี่ยมชมของสไตน์และวอร์เนอร์ไปตุนหวง กลุ่มขาวรัสเซียทหารที่หลบหนีเข้าสู่ประเทศจีนได้ส่ง และ defaced มายเหลือสุดจิตรกรรมฝาผนังในระดับที่วอร์เนอร์ irate ตัดสินใจที่จะ 'ซาก' มากเท่าที่เขาสามารถที่น่าสนใจ เจ้าหน้าที่จีนในขณะดูเหมือนจะ รู้จักสมบัติศิลปะของสถานที่เช่น Dunhuang แต่ดูเหมือนจะไม่ มีการเตรียมพร้อมที่จะปกป้องพวกเขา ทำงานอย่างจริงจังของการฟื้นฟูและป้องกันที่เหลือจนกระทั่งการก่อตัวของคนการปลอบโยนเท่านั้นคือ ว่า มายเลื่อนที่ถูกซื้อมาจากนักล่าสมบัติพื้นเมืองด้านตะวันตกของ Taklimakan ที่ในตอนต้นของศตวรรษภายหลังพบมีการ forgeries คเฮ้าส์ดี หลายถูกผลิต โดยการอาชีพตึกในชาย ที่มีเหตุการณ์จำนวนเงินจะเกี่ยวข้องในการค้า นี้อับอายอย่างรุนแรงจำนวน Orientalists ตะวันตก แต่จำนวนคนไว้ attests คุณภาพของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โบราณคดีฟรีสำหรับทุกคนที่จะเข้ามาใกล้ชิดหลังการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่เกิดเหตุ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 1925 นักเรียนสาธิตในสนธิสัญญาพอร์ตของเซี่ยงไฮ้ได้ถูกทำลายลงโดยอังกฤษโดยการเปิดไฟที่พวกเขาฆ่าจำนวนของพวกก่อการจลาจล นี้สร้างขึ้นทันทีคลื่นของความเกลียดชังต่อต้านชาวต่างชาติทั่วประเทศจีนและนำได้อย่างมีประสิทธิภาพการสำรวจของนักโบราณคดีตะวันตกไปยังจุดสิ้นสุด ทางการจีนเริ่มที่จะใช้มุมมองที่รุนแรงมากของการแทรกแซงจากต่างประเทศและทำให้องค์กรของการเดินทางยากมากขึ้น; พวกเขาเริ่มที่จะยืนยันว่าพบทุกคนควรจะหันไปอวัยวะจีนที่เกี่ยวข้อง นี้ทำให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพให้ยุติการตรวจสอบข้อเท็จจริงต่างประเทศของภูมิภาค.
สมบัติของเส้นทางสายไหมโบราณจะกระจายอยู่ในขณะนี้รอบพิพิธภัณฑ์ในบางทีอาจจะมากที่สุดเท่าที่สิบประเทศ คอลเลกชันที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติอังกฤษและนิวเดลีเนื่องจากสไตน์และในกรุงเบอร์ลินเนื่องจากฟอน Le Coq ต้นฉบับดึงดูดจำนวนมากที่สนใจทางด้านวิชาการและการถอดรหัสพวกเขายังไม่ค่อนข้างสมบูรณ์ ส่วนใหญ่ของพวกเขากำลังอยู่ในห้องสมุดอังกฤษและพร้อมสำหรับการศึกษาผู้เชี่ยวชาญ แต่ไม่ได้บนจอแสดงผล ส่วนใหญ่ของสมบัติเบอร์ลินถูกกลืนหายไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง; ยี่สิบแปดของจิตรกรรมฝาผนังที่ใหญ่ที่สุดซึ่งได้รับการติดอยู่กับผนังของพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วิทยาเก่าในกรุงเบอร์ลินเพื่อวัตถุประสงค์ของการแสดงผลให้ประชาชนได้รับหายไปในกองทัพอากาศพันธมิตรระเบิดระหว่าง 1943 และ 1945 จำนวนมากของวัสดุที่นำมา กลับไปยังกรุงลอนดอนโดยสไตน์ยังคงเป็นส่วนใหญ่ที่ได้รับการใส่; พิพิธภัณฑ์ที่ไม่สามารถจ่ายได้พื้นที่ในการแสดงมากขึ้นกว่าเพียงไม่กี่ของพระธาตุที่ดีขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ได้เป็นหนึ่งด้วยเช่นความคุ้มครองทางประวัติศาสตร์ขนาดใหญ่ทั่วโลกเช่นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติอังกฤษ.
จีนได้นำความเข้าใจมุมมองที่รุนแรงของ `แสวงหาสมบัติของต้นเหล่านี้ นักโบราณคดีตะวันตก เล่นมากจะทำในการกำจัดของดังกล่าวจำนวนมากของงานศิลปะจากประเทศเมื่อมันอยู่ในสภาพที่จะบ่นอย่างเป็นทางการไม่และเมื่อภาคตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่อยู่ภายใต้การควบคุมของความสำเร็จของผู้นำขุนศึก มีความรู้สึกว่าเวสต์ได้รับการใช้ประโยชน์จากการพัฒนาประเทศจีนค่อนข้างเป็นและว่าส่วนมากของสมบัติที่จะได้รับการรักษาที่ดีมากในประเทศจีนเอง นี้ไม่ได้เป็นความจริงอย่างสิ้นเชิง; หลายเลี้ยวลดเป็นเศษเล็กเศษน้อยหลังจากใช้เวลานานกว่าพันปีของการเกิดแผ่นดินไหวและการทำลายที่สำคัญได้รับการกระทำโดยเกษตรกรปรับปรุงระบบชลประทาน ระหว่างการเยี่ยมชมของสไตน์และวอร์เนอร์ที่จะหวงกลุ่มของทหารรัสเซียขาวหลบหนีเข้าไปในประเทศจีนได้ผ่านไปและสวยมากของจิตรกรรมฝาผนังที่เหลือดีที่สุดในการดังกล่าวเท่าที่โกรธวอร์เนอร์ตัดสินใจที่จะกอบกู้ `'มากที่สุดเท่าที่เขาสามารถทำได้ของ ส่วนที่เหลือ ทางการจีนในเวลานั้นดูเหมือนจะมีใครรู้เรื่องสมบัติศิลปะของสถานที่เช่นหวง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้รับการเตรียมที่จะปกป้องพวกเขา; การทำงานอย่างจริงจังของการป้องกันและการฟื้นฟูถูกทิ้งไว้จนก่อตัวของสาธารณรัฐประชาชน.
ปลอบใจคนเดียวของเขาก็คือว่าหลายม้วนซึ่งได้รับการสั่งซื้อจากนักล่าสมบัติพื้นเมืองที่ทางด้านตะวันตกของ Taklimakan ที่จุดเริ่มต้นของศตวรรษที่หลังจากนั้น พบว่าได้รับการปลอมที่ดีอย่างน่าทึ่ง หลายคนถูกผลิตโดยมุสลิมกล้าได้กล้าเสียใน Khotan ที่เคยรู้สึกเท่าใดเงินที่จะมีส่วนร่วมในการค้านี้ นี้อายอย่างรุนแรงจำนวนบูรพาตะวันตก แต่จำนวนของคนที่เข้าใจผิดพิสูจน์ถึงคุณภาพของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โบราณฟรีสำหรับทุกมาเพื่อปิดหลังจากการเปลี่ยนแปลงในฉากการเมือง ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 เป็นนักเรียนสาธิตในสนธิสัญญาพอร์ตของเซี่ยงไฮ้เสียขึ้นโดยชาวอังกฤษ โดยไฟเปิดไว้ ฆ่าหมายเลขของก่อการจลาจล . นี้ได้สร้างคลื่นของศัตรูที่ต่อต้านต่างชาติทั้งจีนและมีประสิทธิภาพทำให้การสำรวจของนักโบราณคดีตะวันตกสิ้นสุด เจ้าหน้าที่จีนเริ่มใช้มุมมองยากลำบากมากของการแทรกแซงของต่างประเทศ และทำให้องค์กรของการเดินทางยากมาก พวกเขาเริ่มที่จะยืนยันว่าพบควรหันไปที่เกี่ยวข้องของจีนอวัยวะ ได้อย่างมีประสิทธิภาพนี้ทำให้สิ้นสุดการสำรวจระหว่างประเทศของภูมิภาค .
สมบัติของถนนผ้าไหมโบราณนี้จะกระจายอยู่รอบ ๆพิพิธภัณฑ์ ในบางทีอาจจะมากที่สุดเท่าที่ประเทศ / โหล คอลเลกชันที่ใหญ่ที่สุดในพิพิธภัณฑ์ที่อังกฤษและอินเดีย เนื่องจาก Stein และในกรุงเบอร์ลิน เนื่องจากจาก Le Coq . ต้นฉบับดึงดูดความสนใจมากทางวิชาการและถอดรหัสมันยังไม่ค่อยสมบูรณ์ ที่สุดของพวกเขาในขณะนี้ ห้องสมุดอังกฤษและสามารถใช้ได้สำหรับนักศึกษา แต่ไม่แสดง สัดส่วนขนาดใหญ่ของเบอร์ลิน สมบัติที่สูญหายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ; ยี่สิบแปดของจิตรกรรมฝาผนังที่ใหญ่ที่สุดซึ่งถูกแนบกับผนังเก่าของพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วิทยาในเบอร์ลินเพื่อวัตถุประสงค์ในการแสดงต่อสาธารณะ หลงทางอยู่ในพันธมิตรกองทัพอากาศทิ้งระเบิดระหว่าง 1943 และ 1945ปริมาณขนาดใหญ่ของวัสดุที่นำกลับมาที่ลอนดอน โดยส่วนใหญ่ยังคงสไตน์มีที่มันใส่ ; พิพิธภัณฑ์ไม่สามารถจ่ายพื้นที่แสดงมากกว่าเพียงไม่กี่ของพระธาตุขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยเช่นขนาดใหญ่ครอบคลุมทั่วโลก ประวัติศาสตร์เป็นพิพิธภัณฑ์ของอังกฤษ จีนมีความเข้าใจ
ถ่ายมุมมองที่รุนแรงของ " การแสวงหาขุมทรัพย์ ' เหล่านี้ก่อนตะวันตกนักโบราณคดี .เล่นมากจะทำในการกำจัดเช่นปริมาณขนาดใหญ่ของศิลปะจากประเทศเมื่อมันอยู่ในสถานะอย่างเป็นทางการ ไม่บ่น และเมื่อภูมิภาคตะวันตกโดยเฉพาะอยู่ภายใต้การควบคุมของบัลลังก์ของขุนพลผู้นำ มีความรู้สึกว่า ตะวันตก คือ ประโยชน์จากประเทศจีนค่อนข้างแกนและมากมายของสมบัติจะได้รับที่ดีมากเก็บรักษาไว้ในจีนนั่นเอง ไม่จริง ; มากของถ้ำถูกบี้ หลังจากกว่าปีของแผ่นดินไหว และภัยพิบัติเป็นชิ้นเป็นอันกระทำโดยเกษตรกรปรับปรุงระบบชลประทาน . ระหว่างการเข้าชมของ Stein และ Warner ในตุนหวง ,กลุ่มของทหารรัสเซียขาวหลบหนีเข้าจีนได้ผ่านไป และดึงมากที่สุดเหลือจิตรกรรมฝาผนังถึงขนาดที่วอร์เนอร์แค้นตัดสินใจ ' กู้ ' เท่าที่เขาจะได้พักผ่อน จีนหน่วยงานในเวลาที่ดูเหมือนจะรู้เกี่ยวกับศิลปะสมบัติของสถานที่ เช่น ตุนหวง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เตรียมที่จะปกป้องพวกเขางานที่ร้ายแรงของการปกป้องและฟื้นฟูที่ถูกทิ้งจนจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชน .
ปลอบใจเท่านั้นที่หลายม้วน ซึ่งถูกซื้อจากนักล่าสมบัติพื้นเมืองที่ปลายตะวันตกของทาคลิมากันในต้นศตวรรษที่ 21 ถูกพบในภายหลังได้น่าทึ่งปลอมที่ดี หลายคนถูกผลิตโดยการกล้าได้กล้าเสียในโคตัน อิสลาม ,ใครเคยรู้สึกเงินเท่าไหร่ จะเกี่ยวข้องในการนี้ นี้จะรุนแรงอายจำนวน orientalists ตะวันตก แต่จำนวนคนผิด
พิสูจน์คุณภาพของพวกเขา