Old School LearnsA New WayBY LEWIS

Old School Learns
A New Way
BY LEWIS D’VORKIN
I WAS ONCE ASKED, “What would 25-year-old Lew
think about what current Lew is doing?” My answer:
“I would have been appalled.” The business I’m in
today looks nothing like it did when I was a brighteyed
journalism student. Consumers want the news on
their terms, not the way editors think best. Using social
media, readers can be editors and reporters, too. New
forms of ads have also altered the game. A few weeks
ago I began a stint as a guest Skype instructor at the
University of Iowa, my alma mater. Very little I was
taught back then will be part of what I hope to teach a
new generation of aspiring journalists.
Don’t get me wrong. For me the mission of journalism
remains the same: to observe, collect, interpret
and inform. In my classroom days so-called objectivity
was drilled into you. Actually, there is no such thing
in newsrooms. We all have biases, conscious or not. In
fact, social media thrives on passion and authenticity,
so long as it’s rooted in expertise. But that, as they say,
is for another class.
My goal with U of I students will be to stress product
development. News organizations must create things
that audiences want to consume and pay for one way or
another. I was taught that the story was the thing and
that journalism was a higher calling. Journalists now
must also understand it’s a business like any other.
My recommended readings (The Filter Bubble,
Writing on the Wall and The Master Switch) are meant
to reinforce those points. So are certain lecture topics:
When Newsrooms and Brand Journalism Collide;
Technology and the Art of Journalism; and Church vs.
State: When the Wall Comes Tumbling Down.
I returned to the U of I last February for the first time
in 40 years. As I strolled the campus I thought about a
professor named Bill Zima, a crusty print pro who stuck
by me as I struggled to figure how to get the Five W’s—
who, what, when, where and why—into the first paragraph
of a story. What students must grasp now is alien
to them—and to many of their professors, too. Zima
himself would be baffled, but he’d tell me to go report
the story of change. I’ve been doing exactly that these
past five years. Now I’m teaching it, too. F

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โรงเรียนเก่าเรียนรู้วิธีการใหม่จำแนกLEWIS D'VORKIN ฉันถูกถามครั้งเดียว "สิ่งที่จะ 25 ปีลิวคิดเกี่ยวกับสิ่งลิวปัจจุบันจะทำ?" คำตอบของฉัน: "ผมจะได้รับการตกใจ." ธุรกิจฉัน ในวันนี้ดูเหมือนไม่มีอะไรเหมือนมันเมื่อฉันเป็นbrighteyed นักศึกษาสื่อสารมวลชน ผู้บริโภคต้องการข่าวในแง่ของพวกเขาไม่ได้เป็นวิธีบรรณาธิการคิดว่าดีที่สุด การใช้สังคมสื่อให้ผู้อ่านสามารถเป็นบรรณาธิการและผู้สื่อข่าวเกินไป ใหม่รูปแบบของการโฆษณาที่มีการเปลี่ยนแปลงยังเกม ไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมาผมเริ่ม จำกัด ในฐานะแขกของ Skype สอนที่มหาวิทยาลัยไอโอวาโรงเรียนเก่าของฉัน น้อยมากที่ผมได้รับการสอนกลับมาแล้วจะเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ผมหวังว่าจะสอนคนรุ่นใหม่ของนักข่าวที่ต้องการ. ไม่ได้รับฉันผิด สำหรับฉันภารกิจของการสื่อสารมวลชนยังคงเหมือนเดิมที่จะสังเกตเก็บตีความและแจ้ง ในวันห้องเรียนวัตถุประสงค์ที่เรียกว่าถูกเจาะเป็นคุณ อันที่จริงไม่มีสิ่งดังกล่าวในพี เราทุกคนมีอคติสติหรือไม่ ในความเป็นจริงสื่อสังคม thrives ในความรักและความถูกต้องตราบเท่าที่มันหยั่งรากลึกในความเชี่ยวชาญ แต่ที่เป็นพวกเขากล่าวว่าสำหรับชั้นอื่น. เป้าหมายของฉันกับ U นักเรียนฉันจะเป็นที่จะเน้นผลิตภัณฑ์ที่พัฒนา องค์กรข่าวต้องสร้างสิ่งที่ผู้ชมต้องการที่จะบริโภคและชำระเงินทางเดียวหรืออื่น ฉันถูกสอนว่าเรื่องเป็นสิ่งที่และสื่อสารมวลชนที่เป็นโทรศัพท์ที่สูงขึ้น ผู้สื่อข่าวในขณะนี้ยังต้องเข้าใจว่ามันเป็นธุรกิจอื่น ๆ เช่นใด. อ่านแนะนำของฉัน (ฟองกรองที่เขียนบนกำแพงและสวิทช์โท) มีความหมายที่จะเสริมสร้างจุดเหล่านั้น เพื่อให้มีหัวข้อการบรรยายบาง: เมื่อพีและวารสารศาสตร์ยี่ห้อชน; เทคโนโลยีและศิลปะวารสารศาสตร์; และโบสถ์กับรัฐ:. เมื่อกำแพง Tumbling มาลงที่ฉันจะกลับไปที่U ของผมเมื่อเดือนกุมภาพันธ์เป็นครั้งแรกในรอบ40 ปี ขณะที่ผมเดินมหาวิทยาลัยผมคิดว่าเกี่ยวกับอาจารย์ชื่อบิล Zima โปรดื้อพิมพ์ที่ติดอยู่โดยฉันเป็นฉันพยายามที่จะคิดวิธีการที่จะได้รับห้าW's- ผู้ที่ทำอะไรเมื่อไหร่ที่ไหนและทำไมลงในวรรคแรกของเรื่องราว สิ่งที่นักเรียนจะต้องเข้าใจในขณะนี้คือคนต่างด้าวกับพวกเขาและหลายอาจารย์ของพวกเขาด้วย Zima ตัวเองจะได้รับการงงงัน แต่เขาจะบอกให้ผมไปรายงานเรื่องราวของการเปลี่ยนแปลง ฉันได้รับการทำสิ่งเหล่านี้ที่ผ่านมาห้าปี ตอนนี้ผมกำลังเรียนการสอนมันเกินไป F

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โรงเรียนเก่าเรียนรู้

เป็นวิธีใหม่โดย Lewis d'vorkin
ผมเคยถามว่า " อะไรจะ 25 ปี Lew
คิดถึงสิ่งที่ลิว ปัจจุบันทำ " คำตอบของฉัน :
" ฉันคงจะตกใจน่าดู ธุรกิจ " ผม
วันนี้ก็ดูไม่เหมือนตอนที่ผมเป็นนักศึกษาวารสารศาสตร์ brighteyed

ผู้บริโภคต้องการข่าว
แง่ ไม่ใช่วิธีแก้ไขที่คิดว่าดีที่สุด การใช้สื่อสังคม
,ผู้อ่านสามารถเป็นบรรณาธิการและนักข่าวด้วย รูปแบบใหม่ของการโฆษณามีการเปลี่ยนแปลงยัง
เกม ไม่กี่สัปดาห์
ที่ผ่านมาผมเริ่มจำกัด เป็นแขกของ Skype ครูฝึกที่
มหาวิทยาลัย Iowa , โรงเรียนเดิมของฉัน น้อยมากผม
สอนตอนนั้นจะเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ฉันหวังว่าจะสอน

นักข่าวรุ่นใหม่ที่ต้องการ อย่าเข้าใจผมผิด สำหรับผม ภารกิจของวารสารศาสตร์
ยังคงเหมือนเดิม : สังเกต , เก็บ ,ตีความ
และแจ้ง . ในชั้นเรียนวันเรียกว่าความเป็นกลาง
ถูกเจาะเข้าไปในคุณ จริงๆ แล้ว ไม่มีสิ่งที่
ใน newsrooms . เราทุกคนมี biases , มีสติหรือไม่ ใน
ความเป็นจริง สื่อสังคมที่ thrives ในความรักและความถูกต้อง
ตราบใดที่มันฝังในความเชี่ยวชาญ แต่เป็นพวกเขากล่าวว่าเป็นคลาสอีก
.
เป้าหมายของฉันกับคุณฉัน นักเรียนจะเน้นการพัฒนาผลิตภัณฑ์

องค์กรต้องสร้างข่าวเรื่องที่ผู้ชมต้องการที่จะบริโภคและ

จ่ายหนึ่งวิธีหรืออื่น ผมถูกสอนว่า เรื่องนี้เป็นสิ่งที่และ
ที่วารสารศาสตร์เป็นโทรศัพท์ที่สูงขึ้น นักข่าวเดี๋ยวนี้
ต้องเข้าใจมันเป็นเหมือนธุรกิจอื่น ๆ
( อ่านแนะนำกรองฟอง
เขียนบนผนังและอาจารย์สลับ ) ตั้งใจ
เพื่อเสริมสร้างจุดเหล่านั้นดังนั้น หัวข้อในการบรรยายบาง :
เมื่อ newsrooms วารสารศาสตร์และยี่ห้อชนกัน ;
เทคโนโลยีและศิลปะของวารสารศาสตร์ และโบสถ์กับ
สถานะ : เมื่อผนังมาไม้ลอยลง
ฉันกลับ U ของผมเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมาครั้งแรก
ใน 40 ปี ฉันเดินเล่นวิทยาเขต ผมคิดถึง
อาจารย์ชื่อบิล ซีม่า , ดื้อพิมพ์ Pro ที่ติด
โดยผมพยายามหาวิธีที่จะได้รับ 5 W -
ใคร อะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ และทำไมในย่อหน้า
ครั้งแรกของเรื่องราว สิ่งที่นักเรียนจะต้องเข้าใจตอนนี้คือคนต่างด้าว
พวกเขาและมากของอาจารย์ของพวกเขาด้วย ซีม่า
ตัวเองจะงงงัน แต่เขาก็บอกให้ไปรายงานตัว
เรื่องราวของการเปลี่ยนแปลง ผมเคยทำอะไรที่เหล่านี้
ที่ผ่านมาห้าปี ตอนนี้ฉันกำลังสอนมันด้วย เอฟ