Workplace and anxietyWorkplaces usu

Workplace and anxiety
Workplaces usually contain stimuli which are especially prone to provoke anxiety: There are social hierarchies
(Thomas & Hynes, 2007), there can be conflicts with colleagues or superiors often described in terms of mobbing or
bossing (Bilgel, Aytac, & Bayram, 2006; Yıldırım & Yıldırım, 2007), which may provoke social anxiety. There may be
uncertainty about the future and keeping the job (Strazdins et al., 2004), which may provoke generalized worrying and
existential threat. There are also demands for achievements which may provoke perception of high work load and overtaxation, or perception of insufficiency (Nishikitani, Nakao, Karita, Nomura, & Yano, 2005; Turnipseed, 1998). Perception of high work load is one aspect that stands in narrow relationship with degree of perceived workplace-related
anxiety (Muschalla, 2008). There can be environmental factors and physical endangerments (MacDonald, Colota, Flamer, & Karlinsky, 2003; Munir et al., 2007), or structural changes (Campbell & Pepper, 2006; Nagata, 2000) which can provoke anxiety. It has been found that work stress appears to precipitate diagnosable depression and anxiety in previously healthy young workers (Melchior et al., 2007). Anxiety in relation to the workplace has often been described
by using the conventional categories of anxiety disorders or the sense of general anxiety (Haslam et al., 2005;
Melchior et al., 2007; Wieclaw, 2006). However, there are also specific anxiety qualities, related to specific stimuli or
work conditions, like performance anxiety in artists (Fehm & Schmidt, 2006) or posttraumatic stress reactions in nurses
(Laposa et al., 2003; MacDonald et al., 2003), or computerand technology-related fears in older-aged employees (Beutel
et al., 2004). Regarding the latter, the aspect of competency deficits as one trigger for for workplace-related anxiety must
be considered. There is evidence that general competency deficits are related to workplace-related anxiety: patients
without any professional certification were more likely to suffer from workplace-related anxiety than patients with any
completed professional training and certification (Muschalla, 2008). Within a differential diagnostic approach, it has been found that workplace-related anxieties can be distinguished from conventional anxiety disorders (Linden & Muschalla, 2007). In several samples of psychosomatic and cardiac rehabilitation inpatients, there were
- patients who did only suffer from conventional anxiety disorders according to a DSM-IV based structured interview (Sheehan et al., 1994),
- patients who suffered from both workplace-related and conventional anxiety disorder, and
- patients who fulfilled criteria of workplace-related anxiety only (Linden & Muschalla, 2007; Muschalla,
2008).
Mental disorders and anxiety in the workplace can have negative impact on work participation, this is to be seen in
either increased sick leave, or reduced productivity or reduced safety at work (Haslam et al., 2005; Kessler & Frank,
1997). Therefore the assumption arises that in the context of workplace, not only the symptomatologic quality of anxiety
has to be studied, but more its specific consequences for work participation. This is especially true for workplace
phobia, which has been found to be the most severe form of workplace-related anxiety which in more than 80% of cases
goes along with an enduring sick leave or even loss of the workplace (Muschalla, 2008).
Workplace phobia
Workplace phobia is the most severe form of workplacerelated anxiety. It can be defined as follows: Workplace phobia is characterized by a classical phobic anxiety reaction concerning the stimulus workplace. It occurs with a paniclike
reaction with physiological arousal when thinking of the workplace or approaching. The person shows clear avoidance
behaviour towards the workplace. Due to the symptoms, there must be severe subjective suffering and/or impairment
in carrying out daily duties at work. A first empirical research study mentioning the term “workplace phobia” was the investigation of Haines et al. (2002). In this work especially the physiological mechanisms of workplace phobia were studied experimentally. The diagnosis of workplace phobia was given by clinical judgement.
Participants were separated in three groups: workplace phobic, work-stressed and non-work-stressed. Criteria for diagnosing workplace phobia were:
- self-reported intensive fear when approaching or passing the workplace, 47
- inability to enter the workplace because of severe anxiety symptoms and
- reduction of symptoms when going away from the workplace.
The aim of this study was to determine if a group of individuals who exhibited phobic avoidance of the workplace could be identified in terms of their psycho-physiological and psychological responses to stressful work events. All participants demonstrated increased psycho-physiological arousal and psychological response to stressful work events in comparison with neutral events. The workplace phobic group demonstrated a markedly elevated heart rate response and subjective reports of fear that distinguished them from the other groups. The development of the phobic avoidance response was discussed by the authors in terms of learning theory.
Another approach is now done by focusing on differential diagnostic aspects and a description of workplace phobia as
a clinically and socio-medically relevant phenomenon (Linden, 2006) which occurs partly independent from conventional
mental disorders: Investigations in samples of psychosomatic as well as cardiac rehabilitation inpatients have shown that there were patients with workplace-related anxieties and workplace phobia who at the same time had no conventional anxiety disorder (Linden & Muschalla, 2007; Muschalla, 2008). On the other hand, there were also patients who fulfilled the criteria of one or more conventional anxiety disorder, but did not report anxiety at the workplace. It was also found that patients with workplace phobia had higher job-anxiety self-rating scores and longer sick leave duration than patients without workplace phobia, but did not differ significantly concerning general psychosomatic symptom load.
Workplace phobia must be distinguished from neighboured concepts like mobbing or burnout. Mobbing is not an illness,
but a perception of specific interaction processes at work characterized by intentional actions by work colleagues or
superior directed towards a specific person (often called victim) in order to make damage to him/her. Burnout is a
rather unspecified syndrome of vital and psychological exhaustion often related to overtaxation in employees working
in the helping social professions (Maslach & Jackson, 1981). In contrast, workplace phobia is a phobic anxiety syndrome
with physiological arousal when confronted with the stimulus workplace in vivo or in sensu and a clear (tendency for)
workplace avoidance.
In the following a theoretical framework for understanding the clinical phenomenon of workplace phobia is developed,
covering the aspects of aetiology, diagnostic criteria and
Figure 1. Aetiology of workplace phobia. In this aetiology model, individual dispositions (mental disorder, personality
and individual constitution) as well as acute workplace-related or non-workplace-related releases and stressors are
expected to be in interaction. Unfavourable conditions and dispositions in multiplication may lead to or support the
development of workplace-related anxieties and eventually workplace phobia. Diagnostic interviews for the assessment of
workplace-related and conventional mental disorders are mentioned beside (Mini International Neuropsychiatric Interview
MINI (Sheehan et al., 1994), Mini-Work-Anxiety-Interview Mini-WAI (Linden & Muschalla, 2007).
inability to enter the workplace because of severe
anxiety symptoms and
- reduction of symptoms when going away from the workplace.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ที่ทำงานและความวิตกกังวลทำงานมักจะประกอบด้วยสิ่งเร้าซึ่งมีแนวโน้มจะกระตุ้นความวิตกกังวลโดยเฉพาะอย่างยิ่ง: มีลำดับชั้นทางสังคม(Thomas & Hynes, 2007), อาจมีความขัดแย้งกับเพื่อนร่วมงาน หรือเรียร์มักจะอธิบายไว้ใน mobbing หรือbossing (Bilgel, Aytac, & Bayram, 2006 Yıldırım & Yıldırım, 2007), ซึ่งอาจกระตุ้นความวิตกกังวลทางสังคมได้ อาจจะมีความไม่แน่นอนเกี่ยวกับอนาคตและการทำงาน (Strazdins et al., 2004), ซึ่งอาจกระตุ้นที่ตั้งค่าทั่วไปกังวล และภัยคุกคาม existential นอกจากนี้ยังมีความต้องการความสำเร็จซึ่งสามารถกระตุ้นการรับรู้ของการผลิตงานสูง และ overtaxation หรือรู้ไม่เพียงพอ (Nishikitani, Nakao, Karita พัฒนสิน และ Yano, 2005 Turnipseed, 1998) การรับรู้ของปริมาณงานสูงเป็นแง่มุมหนึ่งที่ยืนแคบความสัมพันธ์กับระดับการรับรู้ที่เกี่ยวข้องกับการทำงานความวิตกกังวล (Muschalla, 2008) อาจมีปัจจัยแวดล้อมและทางกายภาพ endangerments (แมคโดนัลด์ Colota, Flamer, & Karlinsky, 2003 บินมุนีร et al., 2007), หรือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง (Campbell และพริก 2006 Nagata, 2000) ซึ่งสามารถกระตุ้นความวิตกกังวลได้ จะพบว่า ความเครียดทำงานปรากฏ precipitate diagnosable ซึมเศร้าและวิตกกังวลในสุขภาพก่อนหน้านี้คนหนุ่มสาว (Melchior et al., 2007) อธิบายความวิตกกังวลเกี่ยวกับสถานทำงานมักจะโดยทั่วไปประเภทของโรควิตกกังวลหรือความวิตกกังวลทั่วไป (Haslam และ al., 2005Melchior et al., 2007; Wieclaw, 2006). However, there are also specific anxiety qualities, related to specific stimuli orwork conditions, like performance anxiety in artists (Fehm & Schmidt, 2006) or posttraumatic stress reactions in nurses(Laposa et al., 2003; MacDonald et al., 2003), or computerand technology-related fears in older-aged employees (Beutelet al., 2004). Regarding the latter, the aspect of competency deficits as one trigger for for workplace-related anxiety mustbe considered. There is evidence that general competency deficits are related to workplace-related anxiety: patientswithout any professional certification were more likely to suffer from workplace-related anxiety than patients with anycompleted professional training and certification (Muschalla, 2008). Within a differential diagnostic approach, it has been found that workplace-related anxieties can be distinguished from conventional anxiety disorders (Linden & Muschalla, 2007). In several samples of psychosomatic and cardiac rehabilitation inpatients, there were- patients who did only suffer from conventional anxiety disorders according to a DSM-IV based structured interview (Sheehan et al., 1994),- patients who suffered from both workplace-related and conventional anxiety disorder, and- patients who fulfilled criteria of workplace-related anxiety only (Linden & Muschalla, 2007; Muschalla,2008).โรคจิตและความวิตกกังวลในการทำงานสามารถมีผลกระทบเชิงลบในการเข้าร่วมงาน นี้คือการมองเห็นในเพิ่มขึ้นป่วยลา หรือประสิทธิภาพลดลง หรือลดความปลอดภัยในการทำงาน (Haslam และ al., 2005 Kessler และ Frank1997) ดังนั้น สมมติฐานที่เกิดขึ้นที่ในบริบทของการทำงาน ไม่เพียงแต่คุณภาพ symptomatologic ของความวิตกกังวลต้องจะศึกษา แต่ขึ้นเฉพาะผลที่เกิดขึ้นสำหรับการเข้าร่วมงานได้ นี้เป็นจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการทำงานโรคกลัว ซึ่งเป็น แบบฟอร์มที่รุนแรงที่สุดของความวิตกกังวลที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน ซึ่งมากกว่า 80% ของกรณีและปัญหาไปพร้อมกับการลาป่วยยั่งยืนหรือขาดทุนแม้แต่ของทำงาน (Muschalla, 2008)อาการกลัวที่ทำงานอาการกลัวที่ทำงานเป็นแบบ workplacerelated ความวิตกกังวลอย่างรุนแรง สามารถกำหนดได้ดังนี้: โรคกลัวสถานที่ทำงานเป็นลักษณะปฏิกิริยาคลาสสิก phobic ความวิตกกังวลที่เกี่ยวข้องกับการทำงานกระตุ้นเศรษฐกิจได้ เกิดขึ้น ด้วยการ paniclikeปฏิกิริยากับสรีรวิทยาเร้าอารมณ์เมื่อคิด ของสถานทำงาน หรือ approaching บุคคลแสดงชัดเจนหลีกเลี่ยงพฤติกรรมที่มีต่อสถานทำงาน เนื่องจากอาการ ต้องมีทุกข์ตามอัตวิสัยอย่างรุนแรงและ/หรือผลในการดำเนินหน้าที่ประจำวันที่ทำงาน กล่าวถึงคำว่า "โรคกลัวสถานที่ทำงาน" ถูกสอบสวนของ Haines et al. (2002) ในการศึกษาวิจัยผลแรก ในงานนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลไกสรีรวิทยาของโรคกลัวสถานที่ทำงานได้ศึกษา experimentally การวินิจฉัยโรคกลัวสถานที่ทำงานถูกกำหนด โดยการตัดสินทางคลินิก Participants were separated in three groups: workplace phobic, work-stressed and non-work-stressed. Criteria for diagnosing workplace phobia were:- self-reported intensive fear when approaching or passing the workplace, 47- inability to enter the workplace because of severe anxiety symptoms and- reduction of symptoms when going away from the workplace.The aim of this study was to determine if a group of individuals who exhibited phobic avoidance of the workplace could be identified in terms of their psycho-physiological and psychological responses to stressful work events. All participants demonstrated increased psycho-physiological arousal and psychological response to stressful work events in comparison with neutral events. The workplace phobic group demonstrated a markedly elevated heart rate response and subjective reports of fear that distinguished them from the other groups. The development of the phobic avoidance response was discussed by the authors in terms of learning theory.Another approach is now done by focusing on differential diagnostic aspects and a description of workplace phobia asa clinically and socio-medically relevant phenomenon (Linden, 2006) which occurs partly independent from conventionalmental disorders: Investigations in samples of psychosomatic as well as cardiac rehabilitation inpatients have shown that there were patients with workplace-related anxieties and workplace phobia who at the same time had no conventional anxiety disorder (Linden & Muschalla, 2007; Muschalla, 2008). On the other hand, there were also patients who fulfilled the criteria of one or more conventional anxiety disorder, but did not report anxiety at the workplace. It was also found that patients with workplace phobia had higher job-anxiety self-rating scores and longer sick leave duration than patients without workplace phobia, but did not differ significantly concerning general psychosomatic symptom load.Workplace phobia must be distinguished from neighboured concepts like mobbing or burnout. Mobbing is not an illness,but a perception of specific interaction processes at work characterized by intentional actions by work colleagues orsuperior directed towards a specific person (often called victim) in order to make damage to him/her. Burnout is arather unspecified syndrome of vital and psychological exhaustion often related to overtaxation in employees workingin the helping social professions (Maslach & Jackson, 1981). In contrast, workplace phobia is a phobic anxiety syndromewith physiological arousal when confronted with the stimulus workplace in vivo or in sensu and a clear (tendency for)workplace avoidance.
In the following a theoretical framework for understanding the clinical phenomenon of workplace phobia is developed,
covering the aspects of aetiology, diagnostic criteria and
Figure 1. Aetiology of workplace phobia. In this aetiology model, individual dispositions (mental disorder, personality
and individual constitution) as well as acute workplace-related or non-workplace-related releases and stressors are
expected to be in interaction. Unfavourable conditions and dispositions in multiplication may lead to or support the
development of workplace-related anxieties and eventually workplace phobia. Diagnostic interviews for the assessment of
workplace-related and conventional mental disorders are mentioned beside (Mini International Neuropsychiatric Interview
MINI (Sheehan et al., 1994), Mini-Work-Anxiety-Interview Mini-WAI (Linden & Muschalla, 2007).
inability to enter the workplace because of severe
anxiety symptoms and
- reduction of symptoms when going away from the workplace.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่ทำงานบ้านและความวิตกกังวล
มักจะมีสิ่งเร้าซึ่งมีความเสี่ยงโดยเฉพาะอย่างยิ่งกระตุ้นความกังวล : มีชนชั้นทางสังคม
( โทมัส &ไฮน์ส , 2007 ) , สามารถมีความขัดแย้งกับเพื่อนร่วมงาน หรือผู้บังคับบัญชามักจะอธิบายในแง่ของขวักไขว่หรือ
สั่ง ( bilgel aytac , &ไบรัม , 2006 ; Y ı LD ı R ı M & Y ı LD ı R ı M , 2007 ) ซึ่งอาจกระตุ้นความวิตกกังวลทางสังคม อาจจะมี
ความไม่แน่นอนเกี่ยวกับอนาคต และรักษางาน ( strazdins et al . , 2004 ) ซึ่งอาจกระตุ้นทั่วไปกังวล
ภัยคุกคามที่มีอยู่ . นอกจากนี้ยังมีความต้องการความสำเร็จซึ่งอาจกระตุ้นการรับรู้ของภาระงานสูง และ overtaxation หรือการรับรู้ขององค์กร ( nishikitani นากาโอะ karita , , &โนมูระ ยาโนะ , 2005 ; turnipseed , 1998 )การรับรู้ของภาระงานสูง เป็นแง่มุมหนึ่งที่ยืนอยู่ในความสัมพันธ์กับระดับการรับรู้แคบที่ทำงานเกี่ยวข้องกับ
ความวิตกกังวล ( muschalla , 2008 ) สามารถมีปัจจัยสิ่งแวดล้อมทางกายภาพ และ endangerments ( แมคโดนัลด์ colota ชอบไม้ป่าเดียวกัน& karlinsky , , , 2003 ; มู et al . , 2007 ) , หรือการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้าง ( แคมป์เบลล์&พริกไทย , 2006 ; ตะ , 2000 ) ซึ่งสามารถกระตุ้นความกังวลพบว่า ความเครียดจากการทํางานที่ปรากฏและภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวลใน diagnosable คนงานหนุ่มสาวสุขภาพดีก่อนหน้านี้ ( เมล et al . , 2007 ) ความกังวลเกี่ยวกับสถานประกอบการได้รับมักจะอธิบาย
โดยใช้ประเภทปกติของความผิดปกติของความวิตกกังวลหรือความรู้สึกของความวิตกกังวลทั่วไป ( แฮสเลิ่ม et al . , 2005 ;
เมล et al . , 2007 ; wieclaw , 2006 ) อย่างไรก็ตามนอกจากนี้ยังมีคุณภาพความกังวลที่เฉพาะเจาะจงที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเร้าที่เฉพาะเจาะจงหรือ
สภาพการทำงาน เช่น การแสดงความวิตกกังวลของศิลปิน ( fehm &ชมิดท์ , 2006 ) หรือสภาวะความเครียดของพยาบาล
( laposa et al . , 2003 ; MacDonald et al . , 2003 ) และคอมพิวเตอร์ที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี หรือกลัวแก่อายุพนักงาน ( บิวเทล
และ al . , 2004 ) เกี่ยวกับหลัง