When projects grow it is usual to s

When projects grow it is usual to split the code of a program in different source code files. In these cases, the interface and implementation are generally separated. Taking a library of functions as example, the interface generally consists of declarations of the prototypes of all the functions that can be called. These are generally declared in a "header file" with a .h extension, and the implementation (the definition of these functions) is in an independent file with c++ code.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อโครงการเติบโต เป็นปกติในการแยกรหัสของโปรแกรมในแฟ้มโค้ดต้นฉบับแตกต่างกัน ในกรณีเหล่านี้ อินเตอร์เฟซการใช้งานอยู่โดยทั่วไปแยก การไลบรารีของฟังก์ชันตัวอย่าง อินเตอร์เฟซโดยทั่วไปประกอบด้วยประกาศของต้นแบบของฟังก์ชันทั้งหมดที่สามารถเรียกใช้ โดยทั่วไปเหล่านี้จะถูกประกาศใน "แฟ้มหัวข้อ" ขยาย.h และใช้งาน (นิยามของฟังก์ชันเหล่านี้) เป็นแฟ้มอิสระกับรหัส c

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อโครงการเติบโตเป็นปกติในการแบ่งรหัสของโปรแกรมในไฟล์รหัสต้นฉบับที่แตกต่างกัน ในกรณีนี้อินเตอร์เฟซและการดำเนินการจะถูกแยกออกโดยทั่วไป การห้องสมุดของฟังก์ชั่นเป็นตัวอย่างอินเตอร์เฟซโดยทั่วไปประกอบด้วยของการประกาศของต้นแบบของฟังก์ชั่นทั้งหมดที่สามารถเรียกได้ว่า เหล่านี้มีการประกาศโดยทั่วไปใน "แฟ้มส่วนหัว" ที่มีนามสกุล .h และการดำเนินการ (ความคมชัดของฟังก์ชันเหล่านี้) อยู่ในไฟล์ที่เป็นอิสระกับครหัส ++

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อโครงการเติบโตเป็นปกติเพื่อแยกรหัสของโปรแกรมในไฟล์รหัสแหล่งที่มาที่แตกต่างกัน ในกรณีนี้ อินเตอร์เฟซและการดำเนินงานโดยทั่วไปจะแยกออกจากกัน ใช้ห้องสมุดของฟังก์ชั่น เช่น อินเตอร์เฟซโดยทั่วไปประกอบด้วย การประกาศของต้นแบบของฟังก์ชันทั้งหมดที่สามารถจะเรียกว่า เหล่านี้โดยทั่วไปจะประกาศใน " ไฟล์ส่วนหัว " กับ H ส่วนขยายและการใช้คำนิยามของฟังก์ชันเหล่านี้อยู่ในแฟ้มอิสระ C รหัส