ที่ทุ่งหญ้าเขียวขจีแห่งหนึ่งมีแม่ลา

ที่ทุ่งหญ้าเขียวขจีแห่งหนึ่งมีแม่ลากับลูกลา
ทุกเช้าแม่ลาจะตอยต้อนลูกๆไปกินหญ้ากับฝูง

จนกระทั่งวันหนึ่งลาก็เบื่อที่จะต้องตามฝูงไปกินหญ้า

ลูกลาก็เลยหนีไปเล่นอยู่ตัวคนเดียว

.ขณะที่ลูกลากำลังกินหญ้าอยู่

ลูกลาก็ได้ยินเสียงร้องเพลงที่ไพเราะมากลอยมา
“เสียงอะไรหนะเพราะจัง”
ลูกลาจึงเดินตามเสียงร้องนั้นไป“ใครเป็นคนร้องกันนะ”
พอเดินตามเสียงไปเลื่อยๆก็พบว่าต้นเสีงก็คือ...
ลูกลาเลยถามว่า”เธอเองหรอที่ร้องเพลงหนะ”

เสียงของลาใหญ่มากเลยทำให้จักจั่นตกใจกลัว
“จากเกิดอะไรขึ้นๆ”

ลูกลาเลยบอกว่า”ไม่มีอะไรๆฉันเองๆเธอชื่ออะไรหรอ”
จักจั่นเลยตอบว่า”ฉันชื่อจักจั่นจ้า”

ลูกลาเลยถามจักจั่นว่า”เสียงของเธอไพเราะมากเลยนะ เธอทำยังไงหรอฉันอยากมีเสียงเหมือนเธอบ้างจัง”
“จริงหรอๆแล้วทุกวันนี้ตอนเช้าเธอกินอะไรหรอ”

ลูกลาตอบว่า”อ้อฉันหรอฉันก็กินหญ้าหนะสิ”

จักจั่นเลยบอกลาว่า”ไม่ได้นะไม่ได้ถ้าธออยากเสียงดีเหมือนฉันเธอต้องมากินน้ำค้างอย่างฉัน”


จักจั่นพูดต่อว่า”เธอต้องกินทุกเช้าด้วยนะ”

ลูกลาเมื่อได้ยินอย่านั้นจึงพูดว่า “โอเคจ้าฉันจะทำตามที่เธอบอก”

ตั้งแต่นั้นมาลูกลาก็แอบไปกินน้ำค้างเพียงตัวเดียว

ฝูงลาเริ่มเกิดความสงสัยไม่เห็นลูกลามากินหญ้าหลายวัน

จนวันหนึ่งก็เห็นลูกลาล้มลง
เนื่องจากไม่ได้กินอะไรนอกจากน้ำค้างมาหลายวันลูกลาจึงหิวมากและไม่มีแรงที่จะเดิน

และในที่สุดลูกลาก็ตายไป

ทุกๆคนต่างก็เสียใจกันมาก

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผู้อื่น
อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา”

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่ทุ่งหญ้าเขียวขจีแห่งหนึ่งมีแม่ลากับลูกลาทุกเช้าแม่ลาจะตอยต้อนลูกๆไปกินหญ้ากับฝูงจนกระทั่งวันหนึ่งลาก็เบื่อที่จะต้องตามฝูงไปกินหญ้า




ลูกลาก็เลยหนีไปเล่นอยู่ตัวคนเดียวขณะที่ลูกลากำลังกินหญ้าอยู่



ลูกลาก็ได้ยินเสียงร้องเพลงที่ไพเราะมากลอยมา
" เสียงอะไรหนะเพราะจัง "
ลูกลาจึงเดินตามเสียงร้องนั้นไป " ใครเป็นคนร้องกันนะ " พอเดินตามเสียงไปเลื่อยๆก็พบว่าต้นเสีงก็คือ

. . . . . . .ลูกลาเลยถามว่า " เธอเองหรอที่ร้องเพลงหนะเสียงของลาใหญ่มากเลยทำให้จักจั่นตกใจกลัว
"

" จากเกิดอะไรขึ้นๆลูกลาเลยบอกว่า " ไม่มีอะไรๆฉันเองๆเธอชื่ออะไรหรอ "

"
"
จักจั่นเลยตอบว่าฉันชื่อจักจั่นจ้า "ลูกลาเลยถามจักจั่นว่า " เสียงของเธอไพเราะมากเลยนะเธอทำยังไงหรอฉันอยากมีเสียงเหมือนเธอบ้างจัง "
" จริงหรอๆแล้วทุกวันนี้ตอนเช้าเธอกินอะไรหรอ "

ลูกลาตอบว่า " อ้อฉันหรอฉันก็กินหญ้าหนะสิ "

จักจั่นเลยบอกลาว่า " ไม่ได้นะไม่ได้ถ้าธออยากเสียงดีเหมือนฉันเธอต้องมากินน้ำค้างอย่างฉัน "


จักจั่นพูดต่อว่า " เธอต้องกินทุกเช้าด้วยนะ "

ลูกลาเมื่อได้ยินอย่านั้นจึงพูดว่า " โอเคจ้าฉันจะทำตามที่เธอบอก "

ตั้งแต่นั้นมาลูกลาก็แอบไปกินน้ำค้างเพียงตัวเดียว




ฝูงลาเริ่มเกิดความสงสัยไม่เห็นลูกลามากินหญ้าหลายวันจนวันหนึ่งก็เห็นลูกลาล้มลงเนื่องจากไม่ได้กินอะไรนอกจากน้ำค้างมาหลายวันลูกลาจึงหิวมากและไม่มีแรงที่จะเดินและในที่สุดลูกลาก็ตายไปทุกๆคนต่างก็เสียใจกันมาก







" สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผู้อื่นนิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า"
อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา