Jupiter is the fifth planet from th

Jupiter is the fifth planet from the Sun and the largest planet in the Solar System. It is a gas giant with mass one-thousandth of that of the Sun but is two and a half times the mass of all the other planets in the Solar System combined. Jupiter is a gas giant, along with Saturn. Uranus and Neptune are ice giants. Together, these four planets are sometimes referred to as the Jovian, giant, or outer planets. The planet was known by astronomers of ancient times.[11] The Romans named the planet after the Roman god Jupiter.[12] When viewed from Earth, Jupiter can reach an apparent magnitude of −2.94, bright enough to cast shadows,[13] and making it on average the third-brightest object in the night sky after the Moon and Venus. (Mars can briefly match Jupiter's brightness at certain points in its orbit.)

Jupiter is primarily composed of hydrogen with a quarter of its mass being helium, although helium only comprises about a tenth of the number of molecules. It may also have a rocky core of heavier elements,[14] but like the other gas giants, Jupiter lacks a well-defined solid surface. Because of its rapid rotation, the planet's shape is that of an oblate spheroid (it possesses a slight but noticeable bulge around the equator). The outer atmosphere is visibly segregated into several bands at different latitudes, resulting in turbulence and storms along their interacting boundaries. A prominent result is the Great Red Spot, a giant storm that is known to have existed since at least the 17th century when it was first seen by telescope. Surrounding Jupiter is a faint planetary ring system and a powerful magnetosphere. There are also at least 67 moons, including the four large moons called the Galilean moons that were first discovered by Galileo Galilei in 1610. Ganymede, the largest of these moons, has a diameter greater than that of the planet Mercury.

Jupiter has been explored on several occasions by robotic spacecraft, most notably during the early Pioneer and Voyager flyby missions and later by the Galileo orbiter. The most recent probe to visit Jupiter was the Pluto-bound New Horizons spacecraft in late February 2007. The probe used the gravity from Jupiter to increase its speed. Future targets for exploration in the Jovian system include the possible ice-covered liquid ocean on the moon Europa.tructure
Jupiter is composed primarily of gaseous and liquid matter. It is the largest of four gas giants as well as the largest planet in the Solar System with a diameter of 142,984 km (88,846 mi) at its equator. The density of Jupiter, 1.326 g/cm3, is the second highest of the gas giants, but lower than for any of the four terrestrial planets.

Composition
Jupiter's upper atmosphere is composed of about 88–92% hydrogen and 8–12% helium by percent volume or fraction of gas molecules. Since a helium atom has about four times as much mass as a hydrogen atom, the composition changes when described as the proportion of mass contributed by different atoms. Thus, the atmosphere is approximately 75% hydrogen and 24% helium by mass, with the remaining one percent of the mass consisting of other elements. The interior contains denser materials such that the distribution is roughly 71% hydrogen, 24% helium and 5% other elements by mass. The atmosphere contains trace amounts of methane, water vapor, ammonia, and silicon-based compounds. There are also traces of carbon, ethane, hydrogen sulfide, neon, oxygen, phosphine, and sulfur. The outermost layer of the atmosphere contains crystals of frozen ammonia.[15][16] Through infrared and ultraviolet measurements, trace amounts of benzene and other hydrocarbons have also been found.[17]

The atmospheric proportions of hydrogen and helium are close to the theoretical composition of the primordial solar nebula. Neon in the upper atmosphere only consists of 20 parts per million by mass, which is about a tenth as abundant as in the Sun.[18] Helium is also depleted, to about 80% of the Sun's helium composition. This depletion is a result of precipitation of these elements into the interior of the planet.[19] Abundances of heavier inert gases in Jupiter's atmosphere are about two to three times that of the Sun.

Based on spectroscopy, Saturn is thought to be similar in composition to Jupiter, but the other gas giants Uranus and Neptune have relatively much less hydrogen and helium.[20] Because of the lack of atmospheric entry probes, high-quality abundance numbers of the heavier elements are lacking for the outer planets beyond Jupiter.

Mass and SizeJupiter's mass is 2.5 times that of all the other planets in the Solar System combined—this is so massive that its barycenter with the Sun lies above the Sun's surface at 1.068 solar radii from the Sun's center. Although this planet dwarfs the Earth with a diameter 11 times as great, it is considerably less dense. Jupiter's volume is that of about 1,321 Earths, yet the planet is only 318 times as massive.[3][21] Jupiter's radius is about 1/10 the radius of the Sun,[22] and its mass is 0.001 times the mass of the Sun, so the density of the two bodies is similar.[23] A "Jupiter mass" (MJ or MJup) is often used as a unit to describe masses of other objects, particularly extrasolar planets and brown dwarfs. So, for example, the extrasolar planet HD 209458 b has a mass of 0.69 MJ, while Kappa Andromedae b has a mass of 12.8 MJ.[24]

Theoretical models indicate that if Jupiter had much more mass than it does at present, the planet would shrink.[25] For small changes in mass, the radius would not change appreciably, and above about 500 M⊕ (1.6 Jupiter masses)[25] the interior would become so much more compressed under the increased gravitation force that the planet's volume would decrease despite the increasing amount of matter. As a result, Jupiter is thought to have about as large a diameter as a planet of its composition and evolutionary history can achieve. The process of further shrinkage with increasing mass would continue until appreciable stellar ignition is achieved as in high-mass brown dwarfs having around 50 Jupiter masses.[26]

Although Jupiter would need to be about 75 times as massive to fuse hydrogen and become a star, the smallest red dwarf is only about 30 percent larger in radius than Jupiter.[27][28] Despite this, Jupiter still radiates more heat than it receives from the Sun; the amount of heat produced inside the planet is similar to the total solar radiation it receives.[29] This additional heat radiation is generated by the Kelvin–Helmholtz mechanism through contraction. This process results in the planet shrinking by about 2 cm each year.[30] When it was first formed, Jupiter was much hotter and was about twice its current diameter.[31]

Internal structure
Jupiter is thought to consist of a dense core with a mixture of elements, a surrounding layer of liquid metallic hydrogen with some helium, and an outer layer predominantly of molecular hydrogen.[30] Beyond this basic outline, there is still considerable uncertainty. The core is often described as rocky, but its detailed composition is unknown, as are the properties of materials at the temperatures and pressures of those depths (see below). In 1997, the existence of the core was suggested by gravitational measurements,[30] indicating a mass of from 12 to 45 times the Earth's mass or roughly 4%–14% of the total mass of Jupiter.[29][32] The presence of a core during at least part of Jupiter's history is suggested by models of planetary formation involving initial formation of a rocky or icy core that is massive enough to collect its bulk of hydrogen and helium from the protosolar nebula. Assuming it did exist, it may have shrunk as convection currents of hot liquid metallic hydrogen mixed with the molten core and carried its contents to higher levels in the planetary interior. A core may now be entirely absent, because gravitational measurements are not yet precise enough to rule that possibility out entirely.[30][33]

The uncertainty of the models is tied to the error margin in hitherto measured parameters: one of the rotational coefficients (J6) used to describe the planet's gravitational moment, Jupiter's equatorial radius, and its temperature at 1 bar pressure. The Juno mission, which launched in August 2011, is expected to better constrain the values of these parameters, and thereby make progress on the problem of the core.[34]

The core region is surrounded by dense metallic hydrogen, which extends outward to about 78% of the radius of the planet.[29] Rain-like droplets of helium and neon precipitate downward through this layer, depleting the abundance of these elements in the upper atmosphere.[19][35]

Above the layer of metallic hydrogen lies a transparent interior atmosphere of hydrogen. At this depth, the temperature is above the critical temperature, which for hydrogen is only 33 K[36] (see hydrogen). In this state, there are no distinct liquid and gas phases—hydrogen is said to be in a supercritical fluid state. It is convenient to treat hydrogen as gas in the upper layer extending downward from the cloud layer to a depth of about 1,000 km,[29] and as liquid in deeper layers. Physically, there is no clear boundary—the gas smoothly becomes hotter and denser as one descends.[37][38]

The temperature and pressure inside Jupiter increase steadily toward the core, due to the Kelvin–Helmholtz mechanism. At the "surface" pressure level of 10 bars, the temperature is around 340 K (67 °C; 152 °F). At the phase transition region where hydrogen—heated beyond its critical point—becomes metallic, it is believed the temperature is 10,000 K (9,700 °C; 17,500 °F) and the pressure is 200 GPa. The temperature at the core boundary is estimated to be 36,000 K (35,700 °C; 64,300 °F) and the interior pressure is roughly 3,000–4,500 GPa.[29]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ห้าจากดวงอาทิตย์และดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ เป็นก๊าซที่ยักษ์กับหนึ่ง thousandth มวลของดวงอาทิตย์ที่ ได้เป็นสองแบบครึ่งเวลา และมวลของทั้งหมดดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ ในระบบสุริยะรวม ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวแก๊สยักษ์ กับดาวเสาร์ได้ ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนเป็นยักษ์น้ำแข็ง กัน ดาวเคราะห์สี่เหล่านี้บางอย่างเป็น Jovian ยักษ์ หรือดาวเคราะห์รอบนอก โลกได้รู้จัก โดยนักดาราศาสตร์โบราณ[11] โรมชื่อว่าโลกหลังจากพระเจ้าโรมันจูปิเตอร์[12] เมื่อดูจากโลก ดาวพฤหัสบดีสามารถถึงขนาดปรากฏการของ −2.94 สว่างพอที่จะทอด เงา, [13] และทำให้ โดยเฉลี่ยวัตถุสามสว่างมากที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืนหลังจากดวงจันทร์และดาวศุกร์ (ดาวอังคารสามารถสั้น ๆ ตรงกับความสว่างของดาวพฤหัสบดีจุดบางอย่างในวงโคจรของมัน)ดาวพฤหัสบดีเป็นหลักประกอบด้วยไฮโดรเจนกับสี่ของมวลเป็นฮีเลียม แม้ว่าฮีเลียมประมาณสิบของจำนวนโมเลกุลที่ประกอบด้วยเฉพาะ มันมีหลักหินหนักองค์ประกอบ, [14] แต่เหมือนอื่น ๆ ก๊าซยักษ์ ดาวพฤหัสบดีไม่มีพื้นผิวเป็นของแข็งโดย เนื่องจากการหมุนอย่างรวดเร็ว รูปร่างของโลกคือทรงคล้ายทรงกลมมี oblate (ครบถ้วนเป็นกระพุ้งเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดรอบเส้นศูนย์สูตร) บรรยากาศภายนอกจะมองเห็นแยกเป็นหลายวงที่ต่าง latitudes เกิดความปั่นป่วนและพายุตามขอบ interacting ผลที่โดดเด่นคือ จุด แดง ใหญ่ พายุยักษ์ที่เป็นที่รู้จักกันมีอยู่ตั้งแต่ในศตวรรษที่ 17 เมื่อมันถูกต้องเห็น ด้วยกล้องโทรทรรศน์ รอบดาวพฤหัสบดีเป็นระบบวงแหวนดาวเคราะห์ลมและแม็กนีโตสเฟียร์มีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ยังมีน้อย 67 ดวงจันทร์ รวมทั้งดวงจันทร์ขนาดใหญ่สี่เรียกว่าดวงจันทร์ Galilean ที่ถูกพบครั้งแรก โดยกาลิเลโอ Galilei ใน 1610 เกนีย์เมด ใหญ่ที่สุดของดวงจันทร์เหล่านี้ มีขนาดที่ใหญ่กว่าของดาวพุธดาวพฤหัสบดีได้ถูกสำรวจในหลาย ๆ ด้าน โดยยานอวกาศหุ่นยนต์ ส่วนใหญ่ใน ช่วงแรก ๆ ผู้บุกเบิกและ Voyager flyby ภารกิจ และในภายหลัง โดย orbiter กาลิเลโอ โพรบล่าสุดไปดาวพฤหัสบดีคือ ยานอวกาศฮอลิซันส์ใหม่ของดาวพลูโตที่ถูกผูกไว้ในช่วงปลายเดือน 2007 กุมภาพันธ์ โพรบที่ใช้แรงโน้มถ่วงจากดาวพฤหัสบดีเพื่อเพิ่มความเร็ว สำรวจในระบบ Jovian เป้าหมายในอนาคตรวมถึงสามารถปกคลุมน้ำแข็งน้ำทะเลบนดวงจันทร์ Europa.tructureดาวพฤหัสบดีเป็นส่วนประกอบหลักของเรื่องเป็นต้น และของเหลว เป็นใหญ่ที่สุดสี่แก๊สยักษ์เป็นดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ มีขนาด 142,984 กม. (88,846 mi) ที่เส้นศูนย์สูตรของ ความหนาแน่นของดาวพฤหัสบดี 1.326 g/cm3 เป็นที่สองสูงสุดของยักษ์ใหญ่แก๊ส แต่น้อยกว่าของดาวเคราะห์คล้ายสี่องค์ประกอบบรรยากาศบนของดาวพฤหัสบดีประกอบด้วยประมาณ 88 – 92% ไฮโดรเจนและฮีเลียม 8 – 12% โดยปริมาตรเปอร์เซ็นต์หรือเศษส่วนของโมเลกุลก๊าซ เนื่องจากอะตอมฮีเลียมมีประมาณ สี่ครั้งมวลมากเป็นไฮโดรเจนอะตอม การเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบเมื่ออธิบายเป็นสัดส่วนของมวลโดยอะตอมแตกต่างกัน ดังนั้น บรรยากาศได้ประมาณ 75% 24% และไฮโดรเจนฮีเลียม โดยมวล มีเหลือหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของมวลที่ประกอบด้วยองค์ประกอบอื่น ๆ ภายในประกอบด้วยวัสดุ denser ที่กระจายอยู่ประมาณ 71% ไฮโดรเจน ฮีเลียม 24% และ 5% อื่น ๆ องค์ประกอบ โดยมวล บรรยากาศประกอบด้วยยอดติดตาม ของมีเทน ไอน้ำ แอมโมเนีย สารซิลิกอนตาม นอกจากนี้ยังมีร่องรอยของคาร์บอน ethane ไฮโดรเจนซัลไฟด์ นีออน ออกซิเจน phosphine และซัลเฟอร์ ชั้นนอกสุดของบรรยากาศประกอบด้วยผลึกน้ำแข็งแอมโมเนีย[15][16] โดยใช้วัดรังสีอัลตราไวโอเลต และอินฟราเรด จำนวนการติดตามของเบนซีนและสารไฮโดรคาร์บอนอื่น ๆ นอกจากนี้ยังพบ[17]สัดส่วนบรรยากาศของไฮโดรเจนและฮีเลียมอยู่ใกล้องค์ประกอบทฤษฎีของเนบิวลาแสง primordial นีออนในบรรยากาศบนเท่านั้นประกอบด้วย 20 ส่วนต่อล้าน โดยมวล ซึ่งเป็นเกี่ยวกับสิบเป็นที่อุดมสมบูรณ์ในอาทิตย์ฮีเลียม [18] นอกจากนี้สิ้นสุดลง ประมาณ 80% ของส่วนประกอบฮีเลียมของดวงอาทิตย์ นี้จนหมดจะเกิดจากฝนขององค์ประกอบเหล่านี้ลงในภายในของโลก[19] abundances ของก๊าซเฉื่อยหนักในบรรยากาศของดาวพฤหัสบดีมีประมาณสองถึงสามเท่าของดวงอาทิตย์ตามก แซทเทิร์นเป็นความคิดที่คล้ายในองค์ประกอบของดาวพฤหัส แต่อื่น ๆ ก๊าซยักษ์ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนมีค่อนข้างน้อยมากไฮโดรเจนและฮีเลียม[20] เนื่องจากอยู่ของขาดบรรยากาศรายการคลิปปากตะเข้ หมายเลขคุณภาพสูงความอุดมสมบูรณ์ของธาตุหนักขาดสำหรับดาวเคราะห์รอบนอกนอกเหนือจากดาวพฤหัสบดีมวลและของ SizeJupiter เป็น 2.5 เท่าของดาวเคราะห์อื่น ๆ ในระบบสุริยะรวมทั้งหมดซึ่งเป็นขนาดใหญ่เพื่อให้ความ barycenter กับดวงอาทิตย์อยู่เหนือพื้นผิวของดวงอาทิตย์ที่รัศมีแสงอาทิตย์ 1.068 จากใจกลางของดวงอาทิตย์ แม้ว่าโลกนี้ dwarfs โลก มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 11 ครั้งเป็นดี จะหนาแน่นน้อยมาก เสียงของดาวพฤหัสบดีคืออักษรของโลกประมาณ 1,321 ยังโลกเป็นครั้งที่ 318 เป็นใหญ่[3][21] ดาวพฤหัสบดีของรัศมีคือประมาณ 1/10 รัศมีของดวงอาทิตย์, [22] และมวลของคือ 0.001 เท่ามวลของดวงอาทิตย์ ดังนั้นความหนาแน่นของร่างกายสองคล้ายกัน[23] เป็น "มวลดาวพฤหัสบดี" (MJ หรือ MJup) มักใช้เป็นหน่วยมวลของวัตถุอื่น ๆ แคระน้ำตาลและดาวเคราะห์นอกระบบโดยเฉพาะอย่างยิ่งการอธิบาย ดังนั้น เช่น การดาวเคราะห์ HD 209458 b ได้มวลของ 0.69 MJ ในขณะที่มวลของ 12.8 MJ มีกัปปะแอนดรอเมดาบี[24]แบบจำลองทฤษฎีบ่งชี้ว่า หากดาวพฤหัสบดีมีมวลมากขึ้นกว่าไม่มี โลกจะหด[25] การเปลี่ยนแปลงขนาดเล็กมวล รัศมีจะไม่เปลี่ยนแปลง appreciably และ เหนือ M⊕ ประมาณ 500 (1.6 ดาวพฤหัสบดีฝูง) [25] ภายในจะเป็นบีบมากภายใต้แรงแรงโน้มถ่วงที่เพิ่มขึ้นที่ปริมาณของโลกจะลดลงแม้ มีจำนวนเรื่องเพิ่มขึ้น ดังนั้น ดาวพฤหัสเป็นความคิดที่จะมีขนาดประมาณใหญ่ที่เป็นดาวเคราะห์ขององค์ประกอบของภาพ และประวัติวิวัฒนาการสามารถบรรลุ กระบวนการสูญเสียไปกับการเพิ่มมวลจะต่อไปจนกว่าทำการจุดระเบิดของดาวฤกษ์ที่เห็นในมวลสูงแคระน้ำตาลที่มีมวลชนดาวพฤหัสบดีประมาณ 50[26]แม้ดาวพฤหัสบดีจะต้องมีประมาณ 75 ครั้งเป็นขนาดใหญ่ฟิวส์ไฮโดรเจน และกลายเป็น ดาว ดาวแคระแดงขนาดเล็กที่สุดเท่านั้นในรัศมีใหญ่กว่าดาวพฤหัสบดีประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์[27][28] แม้นี้ ดาวพฤหัสบดียังแผ่กระจายออกความร้อนมากขึ้นกว่าที่ได้รับจากดวงอาทิตย์ จำนวนความร้อนที่ผลิตภายในโลกเป็นคล้ายกับรังสีแสงอาทิตย์ทั้งหมดที่ได้รับ[29] รังสีความร้อนเพิ่มเติมนี้ถูกสร้างขึ้น โดยกลไกเคลวิน – Helmholtz ถึงหดตัว กระบวนการนี้เกิดในโลกที่หดตัว โดยประมาณ 2 ซม.แต่ละปี[30] เมื่อมันก่อนก่อ ดาวพฤหัสบดีถูกมากร้อน และกำลังสองของขนาดปัจจุบัน[31]โครงสร้างภายในดาวพฤหัสบดีเป็นความคิดประกอบ ด้วยองค์ประกอบ รอบชั้นของไฮโดรเจนเหลวโลหะกับฮีเลียมบางส่วน และที่ชั้นนอกของโมเลกุลไฮโดรเจนเป็นหลักความหนาแน่นสูง[30] นอกเหนือจากนี้เค้าพื้นฐาน มีความไม่แน่นอนยังคงมาก อธิบายหลักเป็นหินมักจะ แต่องค์ประกอบของรายละเอียดไม่ทราบ เป็นคุณสมบัติของวัสดุในอุณหภูมิและความดันที่ความลึก (ดูด้านล่าง) ในปี 1997 การดำรงอยู่ของหลักถูกแนะนำ โดยการวัดความโน้มถ่วง, [30] ระบุมวลของ 12 ครั้งที่ 45 ของโลกจำนวนมาก หรือประมาณ 4%-14% ของมวลรวมของดาวพฤหัสบดี[29][32] ก็หลักในระหว่างที่มีการแนะนำอย่างน้อยส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของดาวพฤหัสบดี โดยรูปแบบของการก่อตัวดาวเคราะห์ก่อตัวเริ่มต้นของหลักหิน หรือน้ำแข็งที่มีขนาดใหญ่พอที่จะเก็บของจำนวนมากของไฮโดรเจนและฮีเลียมจากเนบิวลา protosolar เกี่ยวข้องกับการ สมมติว่า ไม่มี มันอาจมี shrunk เป็นกระแสการพาของเหลวร้อนผสมกับแกนหลอมละลายโลหะไฮโดรเจน และดำเนินเนื้อหาระดับสูงดาวเคราะห์ภายใน หลักอาจจะขาดทั้งหมด เนื่องจากการวัดความโน้มถ่วงยังไม่แม่นยำพอที่สามารถออกกฎทั้งหมดได้[30][33]ความไม่แน่นอนของแบบจำลองเชื่อมโยงกับหลักประกันข้อผิดพลาดในพารามิเตอร์ที่วัดมาจนบัด: หนึ่งของสัมประสิทธิ์ในการหมุน (J6) ที่ใช้ในการอธิบายช่วงความโน้มถ่วงของโลก รัศมีเส้นศูนย์สูตรของดาวพฤหัส และอุณหภูมิที่ความดัน 1 บาร์ หน้าที่จูโน ซึ่งเปิดตัวในเดือน 2011 สิงหาคม คาดว่าจะดีจำกัดค่าของพารามิเตอร์เหล่านี้ และทำให้ความคืบหน้าในปัญหาหลัก[34]ภูมิภาคหลักล้อมรอบ ด้วยความหนาแน่นสูงโลหะไฮโดรเจน ซึ่งขยายขาออกประมาณ 78% ของรัศมีของโลก[29] เหมือนฝนหยดฮีเลียมและนีออน precipitate ลงผ่านชั้นนี้ depleting มายองค์ประกอบเหล่านี้ในบรรยากาศบน[19][35]เหนือชั้นของโลหะไฮโดรเจนอยู่บรรยากาศภายในโปร่งใสของไฮโดรเจน ที่ความลึกนี้ อุณหภูมิอยู่เหนืออุณหภูมิสำคัญ ซึ่งสำหรับไฮโดรเจนมีเพียง 33 K [36] (ดูไฮโดรเจน) ในสถานะนี้ มีไม่แตกต่างกันของเหลวและแก๊สระยะ — ว่า ไฮโดรเจนอยู่ในสถานะของเหลว supercritical สะดวกในการรักษาไฮโดรเจน เป็นก๊าซในชั้นบนที่ขยายลงจากชั้นเมฆได้ลึกถึงประมาณ 1000 km, [29] และ เป็นของเหลวในชั้นลึกได้ ร่างกาย มีขอบเขตไม่ชัดเจน — ก๊าซได้อย่างราบรื่นจะร้อน และ denser เป็นหนึ่งตกทอด[37][38]อุณหภูมิและความดันภายในดาวพฤหัสบดีเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องไปทางหลัก เนื่องจากกลไกเคลวิน – Helmholtz ในระดับ "พื้นผิว" ความดัน 10 บาร์ อุณหภูมิได้ประมาณ 340 K (67 ° C; 152 ° F) ในภูมิภาคเปลี่ยนระยะที่ไฮโดรเจน — เร่าร้อนเกินกว่าจุดสำคัญ — กลายเป็นโลหะ เชื่ออุณหภูมิ 10000 K (9,700 ° C; 17,500 ° F) และความดัน 200 GPa อุณหภูมิที่ขอบเขตหลักคือประมาณ 36,000 K (35,700 ° C; 64,300 ° F) และความดันภายในนับเป็นเกรดเฉลี่ย 3000 4500[29]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ที่ห้าจากดวงอาทิตย์และดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ มันเป็นดาวก๊าซยักษ์ที่มีมวลหนึ่งพันที่ของดวงอาทิตย์ แต่เป็นสองเท่าครึ่งหนึ่งของมวลทั้งหมดของดาวเคราะห์ดวงอื่นในระบบสุริยะรวม ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวก๊าซยักษ์พร้อมกับดาวเสาร์ ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนเป็นน้ำแข็งยักษ์ ร่วมกันทั้งสี่ดาวเคราะห์บางครั้งเรียกว่าดาวพฤหัสบดีซึ่งเป็นยักษ์ใหญ่หรือดาวเคราะห์ชั้นนอก ดาวเคราะห์ที่เป็นที่รู้จักกันโดยนักดาราศาสตร์ของสมัยโบราณ. [11] ชาวโรมันชื่อดาวเคราะห์หลังจากโรมันเทพเจ้าจูปิเตอร์. [12] เมื่อมองจากโลกดาวพฤหัสบดีสามารถเข้าถึงโชติมาตรปรากฏของ -2.94, สว่างพอที่จะทำให้เกิดเงา [13 ] และทำให้โดยเฉลี่ยวัตถุสามที่สว่างที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืนหลังจากที่ดวงจันทร์และดาวศุกร์ (ดาวอังคารในเวลาสั้น ๆ สามารถตรงกับความสว่างของดาวพฤหัสบดีในบางจุดในวงโคจรของมัน.) ดาวพฤหัสบดีเป็นหลักประกอบด้วยไฮโดรเจนกับหนึ่งในสี่ของฮีเลียมเป็นมวลของมันแม้ว่าฮีเลียมเท่านั้นประกอบด้วยประมาณหนึ่งในสิบของจำนวนโมเลกุล นอกจากนี้ยังอาจมีแกนหินของธาตุที่หนักกว่า [14] แต่เช่นเดียวกับก๊าซยักษ์อื่น ๆ ดาวพฤหัสบดีขาดทั้งกำหนดพื้นผิวของแข็ง เพราะการหมุนอย่างรวดเร็วของรูปทรงของโลกเป็นที่ของลูกกลมรูปไข่ (มันมีคุณสมบัติกระพุ้งเล็กน้อย แต่ที่เห็นได้ชัดเจนรอบเส้นศูนย์สูตร) บรรยากาศด้านนอกจะเห็นได้ชัดแยกออกเป็นหลายกลุ่มที่ละติจูดที่แตกต่างกันส่งผลให้ในความวุ่นวายและพายุตามแนวรอยต่อปฏิสัมพันธ์ของพวกเขา ผลที่โดดเด่นเป็นจุดแดงใหญ่, พายุยักษ์ที่เป็นที่รู้จักกันว่ามีอยู่อย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 เมื่อมันเป็นครั้งแรกโดยกล้องโทรทรรศน์ รอบดาวพฤหัสบดีเป็นระบบวงแหวนดาวเคราะห์ลมและสนามแม่เหล็กที่มีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ยังมีอย่างน้อย 67 ดวงจันทร์รวมทั้งสี่ดวงจันทร์ที่มีขนาดใหญ่ที่เรียกว่าดวงจันทร์ของกาลิเลโอที่ถูกค้นพบครั้งแรกโดย Galileo Galilei ใน 1610 แกนีมีดที่ใหญ่ที่สุดของดวงจันทร์เหล่านี้มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางมากกว่าที่ดาวพุธ. ดาวพฤหัสบดีได้รับการสำรวจ หลายต่อหลายครั้งโดยยานอวกาศหุ่นยนต์ที่โดดเด่นที่สุดในช่วงต้นบุกเบิกและรอบโลกภารกิจบินผ่านและต่อมาโดยยานอวกาศกาลิเลโอ การสอบสวนที่ผ่านมามากที่สุดในการเยี่ยมชมดาวพฤหัสบดีเป็นดาวพลูโตยานอวกาศที่ถูกผูกไว้เปิดโลกทัศน์ใหม่ในปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2007 การสอบสวนที่ใช้แรงโน้มถ่วงจากดาวพฤหัสบดีเพื่อเพิ่มความเร็วของมัน โดยเป้าหมายในอนาคตสำหรับการสำรวจในระบบดาวพฤหัสบดี ได้แก่ มหาสมุทรของเหลวน้ำแข็งปกคลุมเป็นไปได้บนดวงจันทร์ Europa.tructure ดาวพฤหัสบดีประกอบด้วยหลักของเรื่องที่เป็นก๊าซและของเหลว มันเป็นที่ใหญ่ที่สุดของสี่ดาวก๊าซยักษ์เช่นเดียวกับดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 142,984 กิโลเมตร (88,846 ไมล์) ที่เส้นศูนย์สูตรของมัน ความหนาแน่นของดาวพฤหัสบดี 1.326 g / cm3, เป็นครั้งที่สองที่สูงที่สุดของดาวก๊าซยักษ์ แต่ต่ำกว่าสำหรับใด ๆ ของดาวเคราะห์สี่บก. องค์ประกอบชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัสบดีจะประกอบด้วยประมาณ 88-92% ไฮโดรเจนและฮีเลียม 8-12% โดย ปริมาณร้อยละหรือส่วนของโมเลกุลของก๊าซ ตั้งแต่อะตอมฮีเลียมมีประมาณสี่เท่ามวลมากที่สุดเท่าที่อะตอมไฮโดรเจนองค์ประกอบที่มีการเปลี่ยนแปลงเมื่ออธิบายว่าสัดส่วนของมวลส่วนโดยอะตอมที่แตกต่างกัน ดังนั้นบรรยากาศจะอยู่ที่ประมาณ 75% ไฮโดรเจนและฮีเลียม 24% โดยมวลมีหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่ของมวลประกอบด้วยองค์ประกอบอื่น ๆ ภายในประกอบด้วยวัสดุทึบดังกล่าวว่าการกระจายเป็นประมาณ 71% ไฮโดรเจนฮีเลียม 24% และ 5% องค์ประกอบอื่น ๆ โดยมวล บรรยากาศที่มีร่องรอยของก๊าซมีเทน, ไอน้ำ, แอมโมเนียและสารซิลิคอน นอกจากนี้ยังมีร่องรอยคาร์บอนอีเทน, ก๊าซไข่เน่านีออน, ออกซิเจน, ฟอสฟีนและกำมะถัน ชั้นนอกสุดของชั้นบรรยากาศที่มีผลึกแอมโมเนียแช่แข็ง. [15] [16] ผ่านวัดอินฟราเรดและรังสีอัลตราไวโอเลตร่องรอยของสารเบนซีนและสารไฮโดรคาร์บอนอื่น ๆ ได้รับนอกจากนี้ยังพบ. [17] สัดส่วนบรรยากาศของไฮโดรเจนและฮีเลียมอยู่ใกล้กับ องค์ประกอบทางทฤษฎีของเนบิวลาแสงอาทิตย์แรก นีออนในบรรยากาศชั้นบนเท่านั้นประกอบด้วย 20 ส่วนต่อล้านโดยมวลซึ่งเป็นหนึ่งในสิบเป็นที่อุดมสมบูรณ์ในขณะที่ดวงอาทิตย์ [18] ฮีเลียมจะหมดยังไปประมาณ 80% ของก๊าซฮีเลียมองค์ประกอบของดวงอาทิตย์ การสูญเสียครั้งนี้เป็นผลมาจากการตกตะกอนขององค์ประกอบเหล่านี้เข้าไปภายในของดาวเคราะห์. [19] อนุภาคของก๊าซเฉื่อยหนักในชั้นบรรยากาศของดาวพฤหัสบดีจะประมาณสองถึงสามเท่าของดวงอาทิตย์จากสเปกโทรสโก, ดาวเสาร์เป็นความคิดที่คล้ายกันใน องค์ประกอบกับดาวพฤหัสบดี แต่ก๊าซยักษ์อื่น ๆ ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนมีไฮโดรเจนค่อนข้างน้อยมากและฮีเลียม. [20] เพราะขาด probes รายการบรรยากาศที่มีคุณภาพสูงหมายเลขอุดมสมบูรณ์ของธาตุที่หนักกว่าจะขาดสำหรับดาวเคราะห์ชั้นนอกเกินกว่าดาวพฤหัสบดีมวลและมวล SizeJupiter เป็น 2.5 เท่าของทุกดาวเคราะห์ดวงอื่นในระบบสุริยะรวมนี้เป็นจำนวนมากเพื่อให้ barycenter กับดวงอาทิตย์อยู่เหนือพื้นผิวของดวงอาทิตย์ที่ 1.068 รัศมีแสงอาทิตย์จากใจกลางของดวงอาทิตย์ แม้ว่าโลกนี้คนแคระโลกที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 11 เท่าดีก็เป็นอย่างมากความหนาแน่นน้อยกว่า ปริมาณของดาวพฤหัสบดีคือประมาณ 1,321 ดินยังดาวเคราะห์เพียง 318 ครั้งเป็นใหญ่. [3] [21] รัศมีของดาวพฤหัสบดีเป็นเรื่องเกี่ยวกับ 1/10 รัศมีของดวงอาทิตย์ [22] และมวลของมันเป็นครั้ง 0.001 มวลของ ดวงอาทิตย์เพื่อให้ความหนาแน่นของทั้งสองหน่วยงานมีความคล้ายคลึง. [23] "ดาวพฤหัสบดีมวล" (MJ หรือ MJup) มักจะถูกนำมาใช้เป็นหน่วยในการอธิบายมวลของวัตถุอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งดาวเคราะห์และดาวแคระน้ำตาล ดังนั้นสำหรับตัวอย่างเช่นดาวเคราะห์นอกระบบ HD 209458 B มีมวล 0.69 MJ ขณะที่คัปปา Andromedae B มีมวลของ 12.8 MJ. [24] ทฤษฎีแบบจำลองแสดงให้เห็นว่าถ้าดาวพฤหัสบดีมีมวลมากขึ้นกว่าที่มันไม่ในปัจจุบันโลก จะหดตัว. [25] สำหรับการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ในมวลรัศมีจะไม่เปลี่ยนประเมินและเหนือประมาณ 500 M⊕ (1.6 ดาวพฤหัสบดีฝูง) [25] การตกแต่งภายในจะกลายเป็นที่ถูกบีบอัดมากขึ้นภายใต้แรงโน้มถ่วงที่เพิ่มขึ้นว่าปริมาณของโลก จะลดลงแม้จะมีจำนวนที่เพิ่มขึ้นของเรื่อง เป็นผลให้ดาวพฤหัสบดีเป็นความคิดที่มีเกี่ยวกับขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ดาวเคราะห์ขององค์ประกอบและประวัติศาสตร์วิวัฒนาการสามารถบรรลุ กระบวนการของการหดตัวต่อไปด้วยมวลที่เพิ่มขึ้นจะดำเนินต่อไปจนกว่าจะมีการจุดระเบิดของดาวฤกษ์ที่เห็นคือความสำเร็จในขณะที่ดาวแคระน้ำตาลสูงมีมวลประมาณ 50 ดาวพฤหัสบดีมวล. [26] แม้ว่าดาวพฤหัสบดีจะต้องมีประมาณ 75 เท่าขนาดใหญ่ที่จะหลอมรวมไฮโดรเจนและกลายเป็นดาว คนแคระสีแดงที่เล็กที่สุดเป็นเพียงประมาณร้อยละ 30 มีขนาดใหญ่ในรัศมีกว่าดาวพฤหัสบดี [27] [28] อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ดาวพฤหัสบดียังคงแผ่กระจายความร้อนมากขึ้นกว่าที่ได้รับจากดวงอาทิตย์. ปริมาณของความร้อนที่ผลิตภายในดาวเคราะห์คล้ายกับพลังงานแสงอาทิตย์ทั้งหมดได้รับ. [29] นี่การแผ่รังสีความร้อนที่เพิ่มขึ้นถูกสร้างขึ้นโดยกลไกเคลวิน-Helmholtz ผ่านการหดตัว ผลการดำเนินการนี้ในโลกหดตัวลงประมาณ 2 ซม. ในแต่ละปี. [30] เมื่อมันถูกสร้างขึ้นครั้งแรกที่ดาวพฤหัสบดีเป็นร้อนมากและเป็นสองเท่าขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางปัจจุบัน. [31] ภายในโครงสร้างดาวพฤหัสบดีเป็นความคิดที่ประกอบด้วยแกนหนาแน่นไปด้วย ส่วนผสมขององค์ประกอบโดยรอบของชั้นโลหะไฮโดรเจนเหลวกับฮีเลียมบางส่วนและชั้นนอกส่วนใหญ่ของโมเลกุลไฮโดรเจน. [30] นอกเหนือจากโครงร่างพื้นฐานนี้ยังคงมีความไม่แน่นอนมาก แกนอธิบายมักจะเป็นหิน แต่องค์ประกอบรายละเอียดเป็นที่รู้จักเช่นเดียวกับคุณสมบัติของวัสดุที่อุณหภูมิและความกดดันของความลึกเหล่านั้น (ดูด้านล่าง) ในปี 1997, การดำรงอยู่ของแกนได้รับการแนะนำโดยวัดแรงโน้มถ่วง [30] แสดงให้เห็นมวลของ 12-45 เท่าของมวลของโลกหรือประมาณ 4% -14% ของมวลรวมของดาวพฤหัสบดี. [29] [32] การปรากฏตัวของแกนในช่วงอย่างน้อยส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของดาวพฤหัสบดีเป็นข้อเสนอแนะโดยรูปแบบของการก่อตัวของดาวเคราะห์ที่เกี่ยวข้องกับการก่อตัวเริ่มต้นของแกนหินหรือน้ำแข็งที่มีขนาดใหญ่พอที่จะเก็บรวบรวมจำนวนมากของไฮโดรเจนและฮีเลียมจากเนบิวลา protosolar สมมติว่ามันไม่อยู่ก็อาจจะมีการหดตัวเป็นกระแสการพาความร้อนของโลหะเหลวร้อนไฮโดรเจนผสมกับแกนหลอมเหลวและดำเนินเนื้อหาให้อยู่ในระดับที่สูงขึ้นในการตกแต่งภายในของดาวเคราะห์ หลักตอนนี้อาจจะหายไปอย่างสิ้นเชิงเพราะการวัดแรงโน้มถ่วงยังไม่แม่นยำพอที่จะครองความเป็นไปได้ว่าออกไปอย่างสิ้นเชิง [30] [33]. ความไม่แน่นอนของแบบจำลองจะเชื่อมโยงกับอัตรากำไรข้อผิดพลาดในการวัดพารามิเตอร์บัดนี้หนึ่งของค่าสัมประสิทธิ์การหมุน (J6) ใช้เพื่ออธิบายขณะที่แรงโน้มถ่วงของโลกรัศมีเส้นศูนย์สูตรของดาวพฤหัสบดีและอุณหภูมิที่ความดัน 1 บาร์ ภารกิจจูโนซึ่งเปิดตัวในเดือนสิงหาคม 2011 ที่คาดว่าจะดีกว่า จำกัด ค่าของพารามิเตอร์เหล่านี้และจึงทำให้ความคืบหน้าในการแก้ปัญหาของแกน. [34] ภูมิภาคหลักล้อมรอบด้วยโลหะไฮโดรเจนหนาแน่นซึ่งทอดตัวออกไปด้านนอกประมาณ 78% ของรัศมีของโลก. [29] หยดฝนเหมือนตกตะกอนฮีเลียมและนีออนลงผ่านชั้นนี้ทำลายความอุดมสมบูรณ์ขององค์ประกอบเหล่านี้ในบรรยากาศชั้นบน. [19] [35] เหนือชั้นของไฮโดรเจนโกหกโลหะ บรรยากาศภายในโปร่งใสของไฮโดรเจน ที่ระดับความลึกนี้อุณหภูมิสูงกว่าอุณหภูมิที่สำคัญซึ่งสำหรับไฮโดรเจนเป็นเพียง 33 K [36] (ดูไฮโดรเจน) ในรัฐนี้ไม่มีของเหลวที่แตกต่างและก๊าซไฮโดรเจนขั้นตอนมีการกล่าวถึงอยู่ในสถานะของไหล มันจะสะดวกในการรักษาไฮโดรเจนเป็นก๊าซในชั้นบนขยายลดลงจากชั้นเมฆที่ระดับความลึกประมาณ 1,000 กม. [29] และในขณะที่สภาพคล่องในชั้นลึก ร่างกายไม่มีขอบเขตที่ชัดเจนได้อย่างราบรื่นกลายเป็นก๊าซร้อนและหนาแน่นเป็นหนึ่งลง. [37] [38] อุณหภูมิและความดันภายในเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องของดาวพฤหัสบดีที่มีต่อหลักเนื่องจากกลไกเคลวิน-Helmholtz ที่ "พื้นผิว" ระดับความดัน 10 บาร์อุณหภูมิอยู่ที่ประมาณ 340 K (67 ° C; 152 ° F) ในภูมิภาคช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ไฮโดรเจนร้อนเกินกว่าที่สำคัญจุดกลายเป็นโลหะมีความเชื่ออุณหภูมิ 10,000 K (9,700 ° C; 17,500 ° F) และความดัน 200 GPa อุณหภูมิที่หลักเขตแดนประมาณ 36,000 K (35,700 ° C; 64300 ° F). และความดันภายในเป็นประมาณ 3,000-4,500 GPa [29]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ที่ห้าจากดวงอาทิตย์และดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ มันเป็นดาวก๊าซยักษ์ที่มีมวลพันหนึ่งของดวงอาทิตย์ แต่เป็นสองและครึ่งครั้ง มวลของดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ ในระบบสุริยะรวมกัน ดาวพฤหัสบดีเป็นก๊าซยักษ์พร้อมกับดาวเสาร์ ดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนเป็นยักษ์น้ำแข็ง ด้วยกัน สี่เหล่านี้บางครั้งเรียกว่าดาวเคราะห์โจเวียน ยักษ์หรือดาวเคราะห์ชั้นนอก . ดาวเคราะห์ที่เป็นที่รู้จักกันโดยนักดาราศาสตร์สมัยโบราณ . [ 11 ] ชาวโรมันชื่อดาวเคราะห์หลังจากโรมันพระเจ้าดาวพฤหัสบดี [ 12 ] เมื่อมองจากโลก ดาวพฤหัสสามารถเข้าถึงความส่องสว่างปรากฏของ− 2.94 , สว่างพอที่จะโยนเงา [ 13 ] และทำให้เฉลี่ยที่ 3 วัตถุในท้องฟ้ากลางคืน หลังจากที่ดวงจันทร์และดาวศุกร์( ดาวอังคารพอจะตรงกับดาวพฤหัสบดีสว่างในบางจุดในโคจร )

ดาวพฤหัสบดีเป็นหลักประกอบด้วยไฮโดรเจนกับไตรมาสของมวลเป็นฮีเลียมฮีเลียมเท่านั้น แม้ว่าประกอบด้วยเกี่ยวกับสิบของจำนวนของโมเลกุล มันอาจจะมีแกนหินของธาตุที่หนัก , [ 14 ] แต่เหมือนยักษ์อื่น ๆก๊าซดาวพฤหัสขาดต่อผิวของแข็ง เพราะการหมุนอย่างรวดเร็วของรูปร่างของดาวเคราะห์ของสุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมันซึ่งเป็นทรงกลมแบน ( กอปรเล็กน้อยแต่ชัดเจนนูนรอบเส้นศูนย์สูตร ) บรรยากาศภายนอก มีเป็นตัวเป็นตนแยกได้เป็นวงดนตรีหลายที่ละติจูดที่แตกต่างกันส่งผลให้ความวุ่นวายและพายุตามของพวกเขามีปฏิสัมพันธ์ขอบเขต ผลที่โดดเด่นเป็นจุดแดงดี