Removal of N and P by microalgae de

Removal of N and P by microalgae depends on the concentrations
of these nutrients in the microalgal biomass. The
N and P requirements of microalgae have been an active
research field in microalgal ecology and physiology for over
half a century. In 1958, Redfield studied nutrient concentrations
in marine microalgae and found a ratio of about 106:16:1
C:N:P (molar ratio) in the biomass, a ratio that is since then
known as the Redfield ratio (Redfield, 1958). It soon became
apparent, however, that this ratio is not fixed and that
nutrient concentrations in microalgal biomass can be quite
variable, particularly in freshwater species (Rhee, 1978).
Microalgae have the ability to adjust the N and P concentration
of their biomass depending on the supply of nutrients in
the medium, resulting in a low nutrient concentration in the
biomass when the supply of a nutrient is low and a higher
concentration when the supply is high (e.g. Geider and La
Roche, 2002; Rhee, 1978; Sterner and Elser, 2002). The
microalgal P concentration can range from 0.03% to more
than 3% of dry biomass and the microalgal N concentration
can range from 3% up to 12% (Reynolds, 2006). Because N and
P are used by microalgae to produce various biochemical
compounds, changes in the concentrations of N and P in the
biomass will influence the biochemical composition of the
biomass (Klausmeier et al., 2004; Loladze and Elser, 2011).
Nitrogen is predominantly used for synthesis of proteins
while P is mainly incorporated into ribosomal RNA. When
either N or P are limiting, the protein content of the cell is
reduced and cell division slows down but C acquisition
through photosynthesis continues. Therefore, cells tend to
accumulate C-rich metabolites such as carbohydrates or
lipids when the supply of N and P is low (Gonzalez-Fern
andez

and Ballesteros, 2012; Smith et al., 2010). Induction of N or P
limitation is commonly used in microalgal production for
biofuels to increase the carbohydrate or lipid yield (Craggs
et al., 2013).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การกำจัดไนโตรเจนและฟอสฟอรัสจากสาหร่ายทะเลขนาดเล็กขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของสารอาหารเหล่านี้ในชีวมวลสาหร่าย ต้องการไนโตรเจนและฟอสฟอรัสของสาหร่ายทะเลขนาดเล็กได้รับการใช้งานด้านการวิจัยในระบบนิเวศของสาหร่ายและสรีรวิทยามานานกว่าครึ่งศตวรรษ ในปี 1958 เรดฟิลด์ศึกษาความเข้มข้นของสารอาหารในสาหร่ายทะเลและพบว่าอัตราส่วนประมาณ106: 16: 1 C: N: P (อัตราส่วนโดยโมล) ในชีวมวลอัตราส่วนที่ตั้งแต่นั้นรู้จักกันเป็นอัตราส่วนเรดฟิลด์(เรดฟิลด์, 1958) . เร็ว ๆ นี้มันก็กลายเป็นที่เห็นได้ชัดแต่ที่อัตราส่วนนี้จะไม่คงที่และความเข้มข้นของสารอาหารในชีวมวลสาหร่ายสามารถค่อนข้างตัวแปรเฉพาะอย่างยิ่งในสายพันธุ์น้ำจืด (รีฮ์, 1978). สาหร่ายมีความสามารถในการปรับ n และความเข้มข้นของ P ชีวมวลของพวกเขาขึ้น ในการจัดหาของสารอาหารในกลางส่งผลให้ความเข้มข้นของสารอาหารต่ำในชีวมวลเมื่ออุปทานของสารอาหารอยู่ในระดับต่ำและสูงกว่าความเข้มข้นเมื่ออุปทานสูง(เช่น Geider และ La Roche 2002; Rhee 1978; Sterner และ Elser, 2002) เข้มข้น P สาหร่ายสามารถช่วงจาก 0.03% ให้มากขึ้นกว่า3% ของชีวมวลแห้งและความเข้มข้นของสาหร่าย N ไม่สามารถช่วงจาก3% ถึง 12% (นาดส์ 2006) เพราะยังไม่มีและP จะถูกใช้โดยสาหร่ายในการผลิตทางชีวเคมีต่างๆสารประกอบการเปลี่ยนแปลงในระดับความเข้มข้นของไนโตรเจนและฟอสฟอรัสในชีวมวลจะมีผลต่อองค์ประกอบทางชีวเคมีของชีวมวล. (Klausmeier et al, 2004;. Loladze และ Elser 2011) ไนโตรเจนเป็น ส่วนใหญ่ใช้ในการสังเคราะห์โปรตีนในขณะที่P เป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งส่วนใหญ่เข้าโซมอลอาร์เอ็นเอ เมื่อทั้ง N หรือ P มีการ จำกัด ปริมาณโปรตีนของเซลล์จะลดลงและการแบ่งเซลล์ช้าลงแต่การเข้าซื้อกิจการ C ผ่านการสังเคราะห์อย่างต่อเนื่อง ดังนั้นเซลล์มีแนวโน้มที่จะเกิดการสะสมสารC-ที่อุดมไปด้วยเช่นคาร์โบไฮเดรตหรือไขมันเมื่ออุปทานของไนโตรเจนและฟอสฟอรัสอยู่ในระดับต่ำ(กอนซาเล-เฟิร์น Andez? และบาเยสเตรอ 2012;. สมิ ธ , et al, 2010) การเหนี่ยวนำของ N หรือ P ข้อ จำกัด ที่เป็นที่นิยมใช้ในการผลิตสาหร่ายสำหรับเชื้อเพลิงชีวภาพเพื่อเพิ่มผลผลิตคาร์โบไฮเดรตหรือไขมัน(แคร็กส์et al., 2013)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การกำจัดไนโตรเจนและฟอสฟอรัส โดยสาหร่ายขนาดเล็กขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของสารอาหารเหล่านี้ใน
ชีวมวลสาหร่าย .
n และ p ความต้องการเลี้ยงสาหร่ายได้เป็นสนามวิจัยนิเวศวิทยาและสรีรวิทยาของสาหร่ายในงาน

สำหรับมากกว่าครึ่งศตวรรษ ในปี 1958 เรดฟิลด์ศึกษาความเข้มข้นของธาตุอาหาร
ในทะเลสาหร่ายและพบว่าอัตราส่วนของเกี่ยวกับ 106:16:1
c : N : P ( อัตราส่วนโดยโมล ) ในชีวมวลอัตราส่วนที่ตั้งแต่นั้นมา
เรียกว่าอัตราส่วน เรดฟิลด์ ( เรดฟิลด์ , 1958 ) มันเร็วกลาย
ชัดเจน อย่างไรก็ตาม อัตราส่วนนี้จะไม่คงที่และ
ความเข้มข้นของธาตุอาหารในชีวมวลสาหร่ายจะสามารถแปรค่อนข้าง
, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสายพันธุ์น้ำจืด ( Rhee , 1978 ) .
สาหร่ายขนาดเล็กมีความสามารถในการปรับความเข้มข้นของ N P
ของชีวมวลขึ้นอยู่กับอุปทานของสารอาหารใน
ขนาดกลาง ,ส่งผลให้ความเข้มข้นของธาตุอาหารต่ำใน
ชีวมวลเมื่ออุปทานของสารอาหารต่ำ และความเข้มข้นสูงกว่า
เมื่ออุปทานสูง ( เช่น geider และ La
โรช , 2002 ; Rhee , 1978 ; สเตอร์เนอร์ และ เอลเซอร์ , 2002 )
สาหร่ายเข้มข้น P สามารถช่วงจาก 0.03 % มากกว่า
กว่า 3% ของมวลชีวภาพแห้ง และสาหร่ายเข้มข้น
n สามารถช่วงจากร้อยละ 3 ถึงร้อยละ 12 ( Reynolds , 2006 ) เพราะ n
P ใช้สาหร่ายขนาดเล็กเพื่อผลิตสารประกอบชีวเคมี
ต่างๆ , การเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของไนโตรเจนและฟอสฟอรัสใน
ชีวมวลจะมีอิทธิพลต่อองค์ประกอบทางชีวเคมีของ
ชีวมวล ( klausmeier et al . , 2004 ; loladze และเอลเซอร์ , 2011 ) .
ไนโตรเจนเด่นใช้สำหรับการสังเคราะห์ของโปรตีนเป็นส่วนประกอบส่วนใหญ่เป็น P
ในขณะที่ ribosomal RNA เมื่อ
n หรือ p มีจำกัดเหมือนกัน ,ปริมาณโปรตีนของเซลล์จะลดลง และการแบ่งเซลล์ช้าลง

แต่ C ซื้อผ่านการสังเคราะห์แสง ต่อไป ดังนั้น เซลล์มักจะ
สะสม rich หลายชนิดเช่น คาร์โบไฮเดรตหรือไขมัน
เมื่ออุปทานของ N และ P ต่ำ ( กอนซาเลซ เฟิร์น
andez และ

Ballesteros , 2012 ; Smith et al . , 2010 ) การเหนี่ยวนำของ N หรือ P
ข้อจำกัดเป็นที่นิยมใช้ในการผลิตสาหร่ายสำหรับ
เชื้อเพลิงชีวภาพเพื่อเพิ่มผลผลิต ( คาร์โบไฮเดรตหรือไขมัน craggs
et al . ,
) )