Rice is the staple food for 60% of

Rice is the staple food for 60% of the world’s population, and 76–
78% of the endosperm is composed of starch. Based on its digestibility,
starch is classified into readily digestible starch (RDS),
slowly digestible starch (SDS), and resistant starch (RS) (Englyst
& Hudson, 1996). Resistant starch (RS) is the portion of starch that
passes undigested through the small intestine of healthy individuals
and is fermented in the large intestine. In addition, RS is subsequently
classified into four groups: RS1, RS2, RS3, and RS4 (Perera,
Meda, & Tyler, 2010). RS1 represents the starch in unprocessed
food with a physically inaccessible form. RS2 is the starch with a
natural status and a granular form, and RS3 is formed when foods
containing starch are cooked and cooled, during which process the
starch granules undergo gelatinisation and retrogradation; RS4
included those starch modified by various types of chemical treatments
(Brown, 2004). RS has been proven to be favourable for
improving glycaemic and insulinaemic responses, exhibits special
functions in the management of metabolic disorders, such as diabetes
and hyperlipidemia, and the prevention of cardiovascular
and colonic diseases (Perera et al., 2010). Screening of a large set
of barley varieties (Shu, Backes, & Rasmussen, 2012) show a wide
range of RS content, many high-amylose cultivars in rice, maize,
and barley that were developed via mutation breeding or biotechnology
breeding (Bird et al., 2007; Hallstrom, Sestili, Lafiandra,
Bjorck, & Ostman, 2011; Jiang, Lio, Blanco, Campbell, & Jane,
2010) have been proven to contain a high RS content and exhibit
a low starch in vitro enzymatic hydrolysis, which leads to slower
glucose release and can provide functional control of the glycemic
index (GI).
The starch granule structure, the ratio of amylose to amylopectin,
and the fine structure of amylopectin markedly influence the
amounts of RS (Perera et al., 2010), which exert great impacts on
the digestion of high-RS rice mutants (Yang et al., 2006). Both
high-amylose and high-RS rice mutants show apparently different
morphologies and physiochemical properties compared with normal
rice (Wei, Qin, & Zhu et al., 2010; Yang, et al., 2006). The starch
granule of high-amylose rice TRS (Wei, Qin, & Zhu et al., 2010) is
semi-compounded and contains many subgranules, whereas the
high-RS mutant contains smaller, round, and irregular starch granules
and shorter amylopectin (Shu et al., 2007). Starch granules
containing amylose and amylopectin are formed in the amyloplast
during grain filling (Jeon, Ryoo, Hahn, Walia, & Nakamura, 2010)
under interactions among ADP-glucose pyrophosphorylase (AGP),
starch synthase (SS), starch branching enzymes (BE) and starch
de-branching enzymes (DBE), and the different morphologies and
changes in the physiochemical properties of starch isolated from
different cultivars during grain filling might reflect diversities in
the grain quality (Cai, Liu, Wang, & Cai, 2011) and significantly
affect the final properties of the rice and the digestibility of the
starch. The loss or the partial reduction of the activities of one or
several of these enzymes might result in a marked difference in

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้าวเป็นอาหารหลักสำหรับ 60% ของประชากรโลก และ 76-78% ของเอนโดสเปิร์มประกอบด้วยแป้ง ตามของ digestibilityแป้งแบ่งแป้งพร้อม digestible (RDS),แป้งช้า digestible (SDS), และแป้งทน (RS) (Englystและฮัดสัน 1996) แป้งทน (RS) เป็นส่วนของแป้งที่ผ่าน undigested ผ่านลำไส้เล็กของบุคคลที่มีสุขภาพดีและหมักในลำไส้ใหญ่ นอกจากนี้ RS ได้ในเวลาต่อมาแบ่งได้ 4 กลุ่ม: RS1, RS2, RS3 และ RS4 (PereraMeda และไทเลอร์ 2010) RS1 แทนแป้งในประมวลอาหารแบบที่ร่างกายไม่ RS2 เป็นแป้งด้วยการสถานะธรรมชาติ และแบบ granular และ RS3 จะเกิดขึ้นเมื่ออาหารประกอบด้วยแป้งสุก และระบายความร้อน ด้วย ในระหว่างกระบวนการเม็ดแป้งรับ gelatinisation และ retrogradation RS4รวมแป้งที่ปรับเปลี่ยนตามชนิดต่าง ๆ ของเคมีบำบัด(สีน้ำตาล 2004) RS ได้รับการพิสูจน์จะดีสำหรับปรับปรุง glycaemic และ insulinaemic การตอบสนอง การจัดแสดงพิเศษฟังก์ชันในการจัดการการเผาผลาญผิดปกติ โรคเบาหวานเช่นและไขมันในเลือดสูง และการป้องกันของหัวใจและหลอดเลือดและ colonic โรค (Perera et al., 2010) ตรวจชุดใหญ่ของข้าวบาร์เลย์พันธุ์ (ชู Backes, & Rasmussen, 2012) แสดงเป็นเนื้อหาช่วง RS พันธุ์และสูงมากในข้าว ข้าวโพดและข้าวบาร์เลย์ที่ได้รับการพัฒนาปรับปรุงพันธุ์การกลายพันธุ์หรือเทคโนโลยีชีวภาพพันธุ์ (นกร้อยเอ็ด al., 2007 Hallstrom, Sestili, LafiandraBjorck, & Ostman, 2011 เจียง ลิโอ เต้บลังโก้ Campbell และ เจน2010 ได้รับการพิสูจน์ประกอบด้วย RS สูงเนื้อหา และแสดงเป็นแป้งในเอนไซม์ในระบบไฮโตรไลซ์ ซึ่งนำไปสู่การทำงานช้ากลูโคสออก และให้ควบคุมการทำงานของ glycemic ในดัชนี (GI)โครงสร้างเม็ดแป้ง อัตราส่วนของการปรับการ amylopectinและปรับโครงสร้างของ amylopectin อย่างเด่นชัดมีอิทธิพลต่อการยอดอาร์เอส (Perera et al., 2010), ซึ่งแรงผลกระทบที่ดีในย่อยอาหารอาร์เอสสูงข้าวสายพันธุ์ (Yang et al., 2006) ทั้งสองอย่างสายพันธุ์ข้าวที่มีปริมาณแอมิ โลสสูง และสูง RS แสดงแตกต่างกันเห็นได้ชัดmorphologies และ physiochemical คุณสมบัติเมื่อเทียบกับปกติข้าว (เว่ย ฉิน และซู et al., 2010 ยาง et al., 2006) แป้งมีเม็ดข้าวสูงและ TRS (เว่ย ฉิน & ซู et al., 2010)ทบกึ่ง และประกอบด้วย subgranules มาก ขณะmutant สูง RS ประกอบด้วยเม็ดแป้งขนาด เล็ก กลม และไม่สม่ำเสมอและ amylopectin สั้น (ชู et al., 2007) เม็ดแป้งปรับและ amylopectin มีเกิดขึ้นในการ amyloplastระหว่างข้าวบรรจุ (เจิน Ryoo ฮาห์น Walia และมุ ระ 2010)ภายใต้ระหว่างน้ำตาลใน ADP pyrophosphorylase (AGP),starch synthase (SS) แป้งแป้งและเอนไซม์โยงหัวข้อ (จะ)เอนไซม์โยงหัวข้อยกเลิก (DBE), และ morphologies ต่าง ๆ และการเปลี่ยนแปลงในคุณสมบัติ physiochemical ของแป้งที่แยกต่างหากจากพันธุ์แตกต่างกันระหว่างข้าวบรรจุอาจสะท้อนความหลากหลายในคุณภาพเมล็ดข้าว (ไก หลิว วัง และ ไก 2011) และอย่างมีนัยสำคัญผลสุดท้ายคุณสมบัติของข้าว digestibility ของแป้ง การสูญเสียหรือลดบางส่วนของกิจกรรมหนึ่ง หรือหลายของเอนไซม์เหล่านี้อาจทำให้ความแตกต่างที่ทำเครื่องหมายใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ข้าวเป็นอาหารหลักเป็น 60% ของประชากรโลกและ 76-
78% ของ endosperm ที่ประกอบด้วยแป้ง ขึ้นอยู่กับการย่อยของแป้งแบ่งเป็นแป้งที่ย่อยได้อย่างง่ายดาย (RDS) ช้าแป้งที่ย่อย (SDS) และแป้งทน (RS) (Englyst และฮัดสัน, 1996) แป้งทน (RS) เป็นส่วนหนึ่งของแป้งที่ผ่านไม่ได้แยกแยะผ่านลำไส้เล็กของบุคคลที่มีสุขภาพดีและมีการหมักในลำไส้ใหญ่ นอกจากนี้อาร์เอสต่อมาได้แบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม: RS1, RS2, RS3 และ RS4 (เพียร์ราเมดาและไทเลอร์, 2010) แสดงให้เห็นถึง RS1 แป้งในที่ยังไม่อาหารที่มีรูปแบบที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ทางร่างกาย RS2 เป็นแป้งกับที่สถานะทางธรรมชาติและรูปแบบเม็ดและ RS3 จะเกิดขึ้นเมื่ออาหารที่มีแป้งสุกและระบายความร้อนในระหว่างการดำเนินการที่เม็ดแป้งรับgelatinisation และ retrogradation; RS4 รวมแป้งเหล่านั้นแก้ไขโดยหลายประเภทของสารเคมี(บราวน์, 2004) อาร์เอสได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นที่ดีสำหรับการปรับปรุงการตอบสนองของระดับน้ำตาลในเลือดและ insulinaemic, การจัดแสดงนิทรรศการพิเศษฟังก์ชั่นในการจัดการความผิดปกติของการเผาผลาญอาหารเช่นโรคเบาหวานและไขมันในเลือดและการป้องกันโรคหัวใจและหลอดเลือดและโรคลำไส้ใหญ่(เพียร์รา et al., 2010) คัดเลือกชุดใหญ่ของพันธุ์ข้าวบาร์เลย์ (เอส Backes และรัสมุส 2012) แสดงความกว้างช่วงของเนื้อหาอาร์เอสสายพันธุ์สูงอะไมโลสจำนวนมากในข้าวข้าวโพดและข้าวบาร์เลย์ที่ถูกพัฒนาขึ้นผ่านการปรับปรุงพันธุ์กลายพันธุ์หรือเทคโนโลยีชีวภาพพันธุ์(นกและ อัล, 2007. Hallstrom, Sestili, Lafiandra, Björckและ Ostman 2011; เจียง Lio บลังแคมป์เบลและเจน2010) ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีเนื้อหาที่อาร์เอสสูงและแสดงแป้งในระดับต่ำในการย่อยของเอนไซม์หลอดทดลองซึ่งนำไปสู่ช้าปล่อยกลูโคสและสามารถให้การควบคุมการทำงานของระดับน้ำตาลในเลือดดัชนี(GI). แป้งโครงสร้างเม็ดที่อัตราส่วนของอะไมโลสที่จะ amylopectin ที่และปรับโครงสร้างของamylopectin อย่างเห็นได้ชัดมีผลต่อปริมาณของอาร์เอส(เพียร์รา et al., 2010 ) ซึ่งออกแรงผลกระทบที่ดีในการย่อยอาหารของมนุษย์กลายพันธุ์ข้าวสูงอาร์เอส(Yang et al., 2006) ทั้งอะไมโลสสูงและการกลายพันธุ์ข้าวสูงอาร์เอสแสดงให้เห็นได้ชัดว่าแตกต่างกันรูปร่างลักษณะและคุณสมบัติทางเคมีกายภาพเมื่อเทียบกับปกติข้าว(เหว่ยฉินและจู้ et al, 2010;.. ยาง, et al, 2006) แป้งเม็ดของสูงอะไมโลสข้าว TRS (เหว่ยฉินและจู้ et al., 2010) เป็นกึ่งประกอบและมีsubgranules จำนวนมากในขณะที่กลายพันธุ์สูงอาร์เอสมีขนาดเล็กกลมและเม็ดแป้งที่ผิดปกติและamylopectin สั้น ( Shu et al., 2007) เม็ดแป้งที่มีส่วนผสมของอะมิโลสและ amylopectin จะเกิดขึ้นใน amyloplast ในระหว่างการเติมเม็ด (Jeon, Ryoo, ฮาห์น Walia และนากามูระ, 2010) ภายใต้การโต้ตอบกัน pyrophosphorylase ADP กลูโคส (AGP), เทสตาร์ช (เอสเอส) เอนไซม์แยกแป้ง (พ.ศ. ) และแป้งเอนไซม์de-แยก (DBE) และรูปร่างลักษณะที่แตกต่างกันและการเปลี่ยนแปลงในคุณสมบัติทางเคมีกายภาพของแป้งที่แยกได้จากสายพันธุ์ที่แตกต่างกันในช่วงการบรรจุข้าวอาจจะสะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างในคุณภาพข้าว(Cai หลิววังและ Cai 2011) และ อย่างมีนัยสำคัญส่งผลกระทบต่อคุณสมบัติสุดท้ายของข้าวและการย่อยของแป้ง การสูญเสียหรือการลดลงบางส่วนของกิจกรรมหนึ่งหรือหลายของเอนไซม์เหล่านี้อาจส่งผลให้เกิดความแตกต่างใน