But she asks herself whether she co

But she asks herself whether she could be as brave as Thomas. What if one of the hurtful people who had racially abused her girls was in danger, she wonders. "Would I save them, or would I stand there and say, 'You deserved it, you were a jerk.' I just don't know the answer to that, yet. Maybe that is why I am so struck by her."

Brunner and Gunderson both often think of the teenager's actions. But Thomas, now in her 30s and living in Houston, Texas, does not. She prefers to concentrate on what more she can do in future, rather than what she has achieved in the past.

"I don't want to think that this is the best I could ever be. In life you are always striving to do better."

Thomas says she tries to do something to break down racial stereotypes every day. No grand gestures - she thinks that small, regular acts of kindness are more important.

"The biggest thing you can do is just be kind to another human being. It can come down to eye contact, or a smile. It doesn't have to be a huge monumental act."

Looking back at his photos of Thomas pushing back the mob that day in June 1996, Brunner says: "We would all like to be a bit like Keshia, wouldn't we? She didn't think about herself. She just did the right thing."

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แต่เธอถามตัวเองว่าเธออาจจะต้องกล้าหาญที่ Thomas ถ้าหนึ่งคน hurtful ที่ racially ได้ถูกหญิงเธอได้ตกอยู่ในอันตราย เธอสิ่งมหัศจรรย์ "ฉันจะบันทึกพวกเขา หรือฉันยืนมี และพูด 'คุณสมควร คุณมี jerk เป็น' เพียงแค่ยังไม่รู้คำตอบที่ บางทีนั่นคือเหตุผลที่ฉันดังนั้นฉันหลง โดยเธอ" บรูนเนอร์และ Gunderson ทั้งสองมักจะคิดว่า การกระทำของวัยรุ่น แต่ Thomas ตอนนี้อาศัยอยู่ในฮูสตัน เท็กซัส และ 30s ของเธอไม่ เธอต้องการเน้นมากกว่าเธอทำอะไรในอนาคต แทนเธอได้รับในอดีต"ไม่อยากจะคิดว่า ที่ นี่ดีที่สุดที่ฉันเคยอาจจะ ในชีวิต คุณเสมอมุ่งมั่นที่จะทำดี" Thomas กล่าวว่า เธอพยายามที่จะทำการแบ่งเชื้อชาติมักทุกวัน ท่าทางไม่แกรนด์ - เธอคิดกิจการขนาดเล็ก ปกติของสำคัญ "สิ่งที่ใหญ่ที่สุดที่คุณสามารถทำได้ก็จะดีกับมนุษย์อีก ก็สามารถมาลงไปตา ยิ้ม มันไม่ได้มีพระราชบัญญัติอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่" มองไปที่ภาพถ่ายของเขาของ Thomas กดกลับม็อบวันที่ในเดือนมิถุนายนปี 1996 บรูนเนอร์กล่าวว่า: "เราทั้งหมดต้องเป็นบิตเช่น Keshia ไม่เราหรือไม่ เธอไม่คิดถึงตัวเอง เธอเพียงแค่ไม่ได้ในสิ่งที่ดี"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่เธอก็ถามตัวเองว่าเธออาจจะเป็นความกล้าหาญเป็นโทมัส เกิดอะไรขึ้นถ้าหนึ่งในคนที่เป็นอันตรายที่ได้ทำร้ายเชื้อชาติสาวของเธอตกอยู่ในอันตรายเธอสงสัย "ฉันจะช่วยพวกเขาหรือฉันจะยืนอยู่ตรงนั้นและพูดว่า 'คุณสมควรได้รับมันคุณก็กระตุก.' ผมก็ไม่ทราบคำตอบที่ยัง. บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ฉันกำลังหลงได้โดยเธอ. " Brunner และ Gunderson ทั้งสองมักจะคิดว่าการกระทำของวัยรุ่น แต่โทมัสขณะนี้อยู่ในยุค 30 ของเธอและอาศัยอยู่ในฮูสตัน, เท็กซัสไม่ได้ เธอชอบที่จะมีสมาธิกับสิ่งที่มากขึ้นเธอสามารถทำในอนาคตมากกว่าสิ่งที่เธอได้ประสบความสำเร็จในอดีตที่ผ่านมา. "ผมไม่ต้องการที่จะคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้เป็น. ในชีวิตคุณมักจะมุ่งมั่นที่จะทำดี . " โทมัสกล่าวว่าเธอพยายามที่จะทำอะไรบางอย่างที่จะทำลายลงแบบแผนเชื้อชาติทุกวัน ไม่มีท่าทางแกรนด์ - เธอคิดว่าขนาดเล็กทำหน้าที่ปกติของความเมตตาความสำคัญมากขึ้น. "สิ่งที่ใหญ่ที่สุดที่คุณสามารถทำได้เป็นเพียงเป็นชนิดไปยังอีกมนุษย์ก็สามารถลงมาให้เข้าตาหรือรอยยิ้ม แต่ไม่ได้มี.. . ที่จะมีการกระทำที่ยิ่งใหญ่ " มองย้อนกลับไปที่ภาพถ่ายของเขาของโทมัสกลับมาผลักดันม็อบในวันนั้นในเดือนมิถุนายนปี 1996 Brunner กล่าวว่า "เราทุกคนชอบที่จะเป็นบิตเช่น Keshia จะไม่เราเธอไม่ได้คิดว่า? เกี่ยวกับตัวเอง. เธอเพิ่งทำสิ่งที่ถูกต้อง. "