There have been supporters of soil

There have been supporters of soil macrofauna
as bioindicators (Majer, 1983) because they believe
that they conform to most of the following attributes
which are considered desirable qualities of
an indicator. The indicator should be:
• closely related to one or more of the assessment
goals,
• important to the overall structure and function
of the agroecosystem,
• responsive to a range of environmental stresses,
• easily measured and quantifiable,
• easily interpreted,
• holistic and
• have integrative effects over time (Pankhurst,
1994).
Others have been more cautious in their endorsement
of bioindicators of soil health and
suggest much more basic research is required
(Paoletti and Bressen, 1996).
There are three principal reasons for examining
soil macrofauna and their relationship with soil
health and soil sustainability. Firstly, recent government
reports (Hamblin, 1992; Standing Committee
on Agriculture and Resource Management,
1993) have identified their potential as bioindicators
of soil sustainability at the farm level, though
at this stage there has been little rigorous experimentation
to test their validity in Australian
agroecosystems (Pankhurst et al., 1995). Bioindicators
are required to monitor changes in soil
health and to provide early warning of adverse
trends and identification of problem areas (Pieri et
al., 1995). Secondly, farmers need indicators of
soil health which they can easily and reliably use
to monitor their soil sustainability. Ease and reliability
are significant properties as farmers are
unlikely to adopt the soil sustainability indicators
derived by scientists, if they require too much
technical expertise, are expensive and timely to
conduct, and the results are difficult to interpret
(Baker and Dalby, 1994). Thirdly, farmers have
been slow to adopt sustainable management practices
because they cannot see the benefits of the
new techniques and perceive a higher risk and
uncertainty with them (Vanclay, 1992). At the
same time there is a strong desire by farmers to
monitor their farm goals and determine if changes
in farm management are leading towards a more
sustainable farming system. A simple monitoring
tool which illustrates trends in soil health may act
as a persuader to change or affirm management
practices. There is also a need to reconcile the
land manager's short-term goals, and decisions
made for continued economic survival of an agricultural
enterprise with the short- to long-term
requirements of the ecosystem to ensure true sustainability.
To achieve a balance between shortterm
economic considerations and long-term
resource conservation there has been a development
of natural resource accounting which incorporates
soil health, regional environmental
impacts, farm profitability, and government policy
to evaluate agricultural sustainability (Faeth et
al., 1991 after Doran et al., 1996).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีการสนับสนุนของ macrofauna ดินเป็น bioindicators (Majer, 1983) เนื่องจากเชื่อว่าพวกเขาสอดคล้องกับที่สุดของแอตทริบิวต์ต่อไปนี้ซึ่งถือว่าคุณภาพต้องของตัวบ่งชี้ ตัวบ่งชี้ควรจะ:•ความสัมพันธ์ของการประเมินเป้าหมาย•ที่สำคัญโครงสร้างโดยรวมและฟังก์ชันของ agroecosystem•ตอบสนองถึงความเครียดสิ่งแวดล้อม•วัดปริมาณ ได้ และวัดได้ง่าย•แปลง่าย ๆ•แบบองค์รวม และ•มีผลแบบบูรณาการช่วงเวลา (เรือนเบี้ย1994)อื่น ๆ ได้ระมัดระวังมากขึ้นในการสลักหลังของ bioindicators ดินสุขภาพ และแนะนำมากจำเป็นต้องวิจัยเพิ่มเติม(Paoletti และ Bressen, 1996)มีสามเหตุผลหลักสำหรับการตรวจสอบmacrofauna ดินและความสัมพันธ์กับดินความยั่งยืนสุขภาพและดิน ประการแรก รัฐบาลล่าสุดรายงาน (Hamblin, 1992 ยืนกรรมการการเกษตรและการจัดการทรัพยากร1993) ได้ระบุศักยภาพของพวกเขาเป็น bioindicatorsอย่างยั่งยืนในดินที่ระดับฟาร์ม แม้ว่าในขั้นตอนนี้ ได้มีการทดลองอย่างเข้มงวดน้อยการทดสอบการมีผลบังคับใช้ในออสเตรเลียagroecosystems (เรือนเบี้ยและ al., 1995) Bioindicatorsจะต้องตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงในดินสุขภาพและให้คำเตือนแรกของร้ายรหัสของปัญหาและแนวโน้ม (Pieri etal., 1995) ประการที่สอง เกษตรกรต้องตัวบ่งชี้ของดินสุขภาพที่ง่าย และได้การตรวจสอบความยั่งยืนของดิน ความสะดวกและความน่าเชื่อถือมีคุณสมบัติสำคัญเป็นเกษตรกรไม่น่าจะนำตัวชี้วัดความยั่งยืนดินสืบทอดมา โดยนักวิทยาศาสตร์ หากพวกเขาต้องการมากเกินไปความเชี่ยวชาญทางด้านเทคนิค มีราคาแพง และทันเวลาเพื่อปฏิบัติ และผลลัพธ์ยากต่อการแปล(เบเกอร์และ Dalby, 1994) ประการ เกษตรกรได้ การล่าช้าที่จะนำวิธีบริหารจัดการอย่างยั่งยืนเพราะพวกเขาไม่เห็นประโยชน์ของการเทคนิคใหม่ ๆ และสังเกตความเสี่ยงสูง และความไม่แน่นอนด้วย (Vanclay, 1992) ที่ขณะเดียวกันมีความปรารถนาดี โดยเกษตรกรตรวจสอบฟาร์มเป้าหมาย และตรวจการเปลี่ยนแปลงในการจัดการฟาร์มจะนำทางมากขึ้นระบบการทำฟาร์มอย่างยั่งยืน ตรวจสอบง่ายเครื่องมือที่แสดงให้เห็นถึงแนวโน้มสุขภาพดินอาจทำเป็น persuader การเปลี่ยนแปลง หรือรับรองการจัดการปฏิบัติการ นอกจากนี้ยังมีความต้องการที่ดินจัดการเป้าหมายระยะสั้น และการตัดสินใจทำเพื่อความอยู่รอดทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องของการเกษตรองค์กรมีการให้ระยะยาวสั้นข้อกำหนดของระบบนิเวศให้ยั่งยืนอย่างแท้จริงเพื่อให้เกิดสมดุลระหว่าง shorttermพิจารณาเศรษฐกิจ และระยะยาวการอนุรักษ์ทรัพยากรมีได้รับการพัฒนาของบัญชีทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งประกอบด้วยดินสุขภาพ สิ่งแวดล้อมภูมิภาคผลกระทบ ผลกำไรฟาร์ม และนโยบายรัฐบาลการประเมินความยั่งยืนทางการเกษตร (Faeth etal., 1991 หลังจากที่เบ็นโดรัน et al., 1996)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีการสนับสนุนของสัตว์ทะเลหน้าดิน
เป็นดัชนีชี้ (Majer, 1983) เพราะพวกเขาเชื่อ
ว่าพวกเขาสอดคล้องกับที่สุดของคุณลักษณะดังต่อไปนี้
ซึ่งถือเป็นคุณสมบัติที่พึงประสงค์ของ
ตัวบ่งชี้ ตัวบ่งชี้ที่ควรจะ:
•ที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งของการประเมิน
เป้าหมาย
•สิ่งสำคัญที่จะโครงสร้างโดยรวมและการทำงาน
ของระบบนิเวศเกษตร,
•ตอบสนองต่อช่วงของการเน้นสิ่งแวดล้อม,
•วัดได้อย่างง่ายดายและเชิงปริมาณ
•ตีความได้อย่างง่ายดาย
•แบบองค์รวม และ
มีผลกระทบ•บูรณาการในช่วงเวลา (เรือนเบี้ย,
1994).
อื่น ๆ ได้รับความระมัดระวังมากขึ้นในการรับรองของพวกเขา
ของดัชนีชี้สุขภาพของดินและ
แนะนำการวิจัยขั้นพื้นฐานอื่น ๆ อีกมากมายที่จะต้อง
(Paoletti และ Bressen, 1996).
มีสามเหตุผลหลักสำหรับการตรวจสอบเป็น
ดิน สัตว์ทะเลและความสัมพันธ์กับดิน
สุขภาพและความยั่งยืนของดิน ประการแรกรัฐบาลที่ผ่านมา
รายงาน (Hamblin 1992; คณะกรรมาธิการ
ด้านการเกษตรและการจัดการทรัพยากร,
1993) ได้ระบุที่มีศักยภาพของพวกเขาเป็นดัชนีชี้
ของการพัฒนาอย่างยั่งยืนของดินในระดับฟาร์ม แต่
ในขั้นตอนนี้ได้มีการทดลองอย่างเข้มงวดเล็ก ๆ น้อย ๆ
ในการทดสอบความถูกต้องของพวกเขาในออสเตรเลีย
agroecosystems (เรือนเบี้ย et al., 1995) ดัชนีชี้
จะต้องตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงในดิน
สุขภาพและเพื่อให้การเตือนภัยที่ไม่พึงประสงค์ของ
แนวโน้มและบัตรประจำตัวของพื้นที่ที่มีปัญหา (Pieri และ
al., 1995) ประการที่สองเกษตรกรต้องตัวชี้วัดของ
สุขภาพของดินที่พวกเขาสามารถได้อย่างง่ายดายและเชื่อถือได้ใช้
ในการตรวจสอบการพัฒนาอย่างยั่งยืนของดินของพวกเขา ความง่ายและความน่าเชื่อถือ
ที่มีคุณสมบัติที่สำคัญเป็นเกษตรกร
ไม่น่าจะนำมาใช้ตัวชี้วัดความยั่งยืนของดิน
ที่ได้มาโดยนักวิทยาศาสตร์ถ้าพวกเขาต้องการมากเกินไป
ความเชี่ยวชาญทางเทคนิคมีราคาแพงและทันเวลาที่จะ
ดำเนินการและผลที่เป็นเรื่องยากที่จะตีความ
(เบเกอร์และ Dalby, 1994) ประการที่สามเกษตรกรได้
รับช้าที่จะนำมาใช้ปฏิบัติจัดการอย่างยั่งยืน
เพราะพวกเขาไม่สามารถมองเห็นประโยชน์ของ
เทคนิคใหม่และรับรู้ว่ามีความเสี่ยงที่สูงขึ้นและ
ความไม่แน่นอนกับพวกเขา (Vanclay, 1992) ใน
ขณะเดียวกันมีความปรารถนาดีจากเกษตรกรเพื่อ
ตรวจสอบเป้าหมายฟาร์มของพวกเขาและตรวจสอบหากมีการเปลี่ยนแปลง
ในการจัดการฟาร์มจะนำไปสู่การเพิ่มเติม
ระบบเกษตรกรรมยั่งยืน ตรวจสอบง่าย
เครื่องมือที่แสดงให้เห็นถึงแนวโน้มในการดูแลสุขภาพของดินอาจทำหน้าที่
เป็นผู้ชักชวนในการเปลี่ยนแปลงหรือยืนยันการจัดการ
การปฏิบัติ นอกจากนี้ยังมีความจำเป็นที่จะกระทบ
เป้าหมายระยะสั้นผู้จัดการที่ดินและการตัดสินใจ
ทำเพื่อความอยู่รอดทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องของการเกษตร
องค์กรที่มีระยะสั้นถึงระยะยาว
ความต้องการของระบบนิเวศเพื่อให้แน่ใจว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่แท้จริง.
เพื่อให้บรรลุความสมดุลระหว่างระยะสั้น
ทางเศรษฐกิจ การพิจารณาและระยะยาว
การอนุรักษ์ทรัพยากรได้มีการพัฒนา
ของการบัญชีทรัพยากรธรรมชาติซึ่งประกอบด้วย
ดินสุขภาพสิ่งแวดล้อมในภูมิภาค
ส่งผลกระทบต่อการทำกำไรของฟาร์มและนโยบายของรัฐบาล
ในการประเมินความยั่งยืนทางการเกษตร (Faeth และ
al., 1991 หลังจาก Doran et al., 1996) .

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีผู้สนับสนุน
การวิเคราะห์ดินเป็นดัชนีทางชีวภาพ ( เมเจอร์ , 1983 ) เพราะพวกเขาเชื่อว่าพวกเขาสอดคล้องกับที่สุด

ซึ่งถือว่าเป็นคุณลักษณะคุณภาพที่พึงประสงค์ของ
ตัวบ่งชี้ ดังนี้ ตัวบ่งชี้ที่ควร :
- เกี่ยวข้องกับหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งของการประเมิน

- เป้าหมายสำคัญต่อโครงสร้างโดยรวมและการทำงานของ agroecosystem

,- การตอบสนองต่อช่วงของความเครียดสิ่งแวดล้อม
-
- และสามารถวัดเชิงปริมาณได้ง่าย , ตีความ ,
-
มีลักษณะบูรณาการแบบองค์รวมและแต่ละช่วงเวลา ( เรือนเบี้ย

คนอื่น , 1994 ) ได้ระมัดระวังมากขึ้นในการรับรองของพวกเขา
ของทางสุขภาพของดินและแนะนำงานวิจัยมากขั้นพื้นฐานมากขึ้น

ที่จําเป็น ( และ เปาเลทติ bressen , 1996 )
3
เหตุผลหลักสำหรับการตรวจสอบการวิเคราะห์ดินและความสัมพันธ์กับสุขภาพและความยั่งยืนของดินดิน
. ประการแรก รายงานรัฐบาล
ล่าสุด ( ที่ตั้ง , 1992 ; คณะกรรมการยืน

ด้านการเกษตรและการจัดการทรัพยากร , 1993 ) มีการระบุศักยภาพของดินเป็นดัชนีทางชีวภาพ
ของความยั่งยืนในระดับฟาร์ม แม้ว่า
ในขั้นตอนนี้ มีการทดลองเล็ก ๆน้อย ๆ อย่างเข้มงวด เพื่อทดสอบความถูกต้องของพวกเขาในออสเตรเลีย

พฤติกรรม ( เรือนเบี้ย et al . , 1995 ) วิจัย
จะต้องตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงในสุขภาพของดิน
และให้เตือนภัยล่วงหน้าของแนวโน้มที่ไม่พึงประสงค์และการระบุพื้นที่ปัญหา (

pieri et al . , 1995 ) ประการที่สอง เกษตรกรต้องการตัวบ่งชี้
สุขภาพของดินที่พวกเขาสามารถได้อย่างง่ายดายและเชื่อถือได้ใช้
ติดตามของพวกเขาดินยั่งยืน ความสะดวกและความน่าเชื่อถือ

เป็นคุณสมบัติสำคัญ เป็นเกษตรกร คือไม่ใช้ดินยั่งยืนตัวบ่งชี้
ได้มาโดยนักวิทยาศาสตร์ ถ้าพวกเขาต้องการความเชี่ยวชาญทางเทคนิคมากเกินไป

แพงและทันเวลาที่จะประพฤติ และผลลัพธ์จะยากที่จะตีความ
( Baker and Dalby , 1994 ) ประการที่สาม ชาวนา
ช้าอุปการะปฏิบัติอย่างยั่งยืนเพราะพวกเขาไม่สามารถจัดการ

เห็นประโยชน์ของเทคนิคใหม่และรับรู้ความเสี่ยงที่สูงขึ้นและ
ความไม่แน่นอนกับพวกเขา ( vanclay , 1992 ) ใน เวลาเดียวกัน มีแรง


ติดตามเป้าหมายความต้องการของเกษตรกรฟาร์มของพวกเขาและระบุว่า การเปลี่ยนแปลงในการจัดการฟาร์ม เป็นผู้นํา

อย่างยั่งยืนต่อมากกว่าการ ง่าย ๆเครื่องมือที่แสดงให้เห็นถึงแนวโน้มในการติดตาม

สุขภาพดินอาจจะทำท่าเป็นผู้ชักชวนให้เปลี่ยนหรือยืนยันแนวทางการจัดการ

นอกจากนี้ยังต้องง้อ
ผู้จัดการที่ดิน เป้าหมายระยะสั้น และการตัดสินใจ
ทำให้ต่อเศรษฐกิจการอยู่รอดขององค์กรเกษตร
กับสั้น - ความต้องการระยะยาวของระบบนิเวศ เพื่อให้แน่ใจว่าจริง

เพื่อให้เกิดความยั่งยืน ความสมดุลระหว่างการพิจารณาทางเศรษฐกิจและการอนุรักษ์ทรัพยากรระยะยาวุ


มีการพัฒนาทรัพยากรดิน
สุขภาพซึ่งประกอบด้วยบัญชี ธรรมชาติภูมิภาคสิ่งแวดล้อม
ผลกระทบ ธุรกิจฟาร์ม และนโยบายของรัฐบาลเพื่อประเมินความยั่งยืนของการเกษตร (

faeth et al . , 1991 หลังจากที่ดูแรน et al . , 1996 )