Frye and others are attracted to Ju

Frye and others are attracted to Jung's theories not only because of the richness of imagery and narrative elements (what Jung and his collaborator Carl Kerényi came to call "mythologems") but because these theories, like those of Cassirer and Lévi-Strauss, command for myth a central cultural position, unassailable by reductive intellectual methods or procedures. By entitling the third essay of Anatomy of Criticism "Archetypal Criticism: Theory of Myths," Frye suggests a conceptual means of drawing individual and apparently unrelated archetypal images--the fundaments of psyche and culture--into a coherent and ultimately hierarchical framework of "mythoi," one organizing not only individual literary works but the entire system of literary works, that is, literature. Thus, for example, works in the "realistic," or representational, mode (the ill-fated "modern" novel Lévi-Strauss speaks of) stand (nonpejoratively) at the opposite end of the spectrum from those in the "mythical mode," which, because they are about characters having the greatest possible powers and who act "near or at the conceivable limits of desire" (136), are the "most abstract and conventionalized" (134). The abstract and conventional qualities Frye attributes to the mythic mode in literature are ultimately reflective of the irreducible and inescapable place of myth itself; so conceived, Western literature, massively funded by the powerful myths of the Bible and classical culture, might be thought of as having a "grammar" or coherent structural principles basic to any critical organization or account of historical development. That Frye ultimately identifies the "quest-myth" in its various forms as the central myth (mono-myth) of literature and the source of literary genres is at once the logical conclusion of his approach to myth criticism and the source of ongoing debate.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Frye และอื่น ๆ มีใจทฤษฎีของ Jung ไม่เท่าเนื่องจากความเข้มข้นขององค์ประกอบภาพและการเล่าเรื่อง (อะไรจุงและทำงานร่วมกันของ Carl Kerényi มาเรียก "mythologems") แต่เนื่อง จากทฤษฎีเหล่านี้ เช่น Cassirer และนิสเตราส์ คำสั่งสำหรับตำนานที่วัฒนธรรมตำแหน่งกลาง unassailable รูปภาพวิธีการทางปัญญาหรือกระบวนการ โดย entitling เรียงสามของกายวิภาควิจารณ์ "ไร Archetypal วิจารณ์:ทฤษฎีของตำนาน" Frye แนะนำหมายถึงแนวคิดการวาดแต่ละคน และเห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวไร archetypal ภาพ - สี fundaments ของจิตใจและวัฒนธรรม - ลงในกรอบสอดคล้อง และในที่สุดตามลำดับชั้นของ "mythoi หนึ่งจัดงานวรรณกรรมแต่ละไม่เพียงแต่ระบบทั้งหมดของงานวรรณกรรม คือ วรรณกรรม ดังนั้น เช่น ทำงานในโหมด "สมจริง" หรือ representational (จากสลาย "ทันสมัย" นวนิยายพูดนิ) ยืน (nonpejoratively) ปลายตรงข้ามของสเปกตรัมจากการ "ตำนาน "โหมดที่ เนื่องจากพวกเขาจะเกี่ยวกับตัวละครที่มีอำนาจได้มากที่สุดและผู้ที่ทำหน้าที่ "ใกล้ หรือ ที่ขีดจำกัดเป็นไปได้ของความปรารถนา" (136), "สุดนามธรรม และ conventionalized " (134) นามธรรม และทั่วไปคุณภาพ Frye แอตทริบิวต์ของโหมดเทพนิยายในวรรณคดีจะสะท้อนแสงในที่สุดของอย่างต่ำ และหลบหนีไม่พ้นของตำนานตัวเอง ดังนั้นวรรณกรรมรู้สึก ตะวันตก ผู้ได้รับทุนในตำนานที่ทรงพลังของพระคัมภีร์และวัฒนธรรมคลาสสิก อาจคิดว่า การมี "ไวยากรณ์" หรือสอดคล้องโครงสร้างหลักการพื้นฐานสำคัญองค์กรหรือบัญชีของการพัฒนาทางประวัติศาสตร์ ว่า Frye สุดระบุ "เควสตำนาน" ในรูปแบบต่าง ๆ เป็นตำนานเซ็นทรัล (โมโนตำนาน) ของเอกสารและแหล่งที่มาของวรรณกรรมแนวได้ในครั้งเดียวสรุปตรรกะของวิธีการวิจารณ์ตำนานและมาของการอภิปรายอย่างต่อเนื่อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฟรายและคนอื่น ๆ ที่จะดึงดูดให้ทฤษฎีของจุงไม่เพียงเพราะความอุดมสมบูรณ์ของภาพและองค์ประกอบการเล่าเรื่อง (สิ่งที่จุงและสมรู้ร่วมคิดของเขาคาร์ล Kerenyi มาจะเรียกว่า "mythologems") แต่เนื่องจากทฤษฎีเหล่านี้เหมือนพวก Cassirer ลีวายส์สเตราส์, คำสั่งสำหรับการ ตำนานตำแหน่งวัฒนธรรมกลางทำร้ายด้วยวิธีการทางปัญญาลดลงหรือขั้นตอน โดยใบเรียงความที่สามของกายวิภาคของการวิจารณ์ "วิจารณ์เทพ: ทฤษฎีของตำนาน" ฟรายแสดงให้เห็นวิธีการแนวความคิดของการวาดภาพตามแบบฉบับของแต่ละบุคคลและไม่เกี่ยวข้องเห็นได้ชัด - ญของจิตใจและวัฒนธรรม - เป็นกรอบการทำงานที่สอดคล้องกันและในที่สุดลำดับชั้นของ " mythoi "หนึ่งไม่เพียง แต่การจัดงานวรรณกรรมของแต่ละบุคคล แต่ระบบทั้งหมดของงานวรรณกรรมที่เป็นวรรณกรรม ดังนั้นสำหรับตัวอย่างผลงานใน "ความจริง" หรือดำเนินการโหมด (อาภัพนวนิยาย "สมัยใหม่" Levi-Strauss พูดถึง) ยืน (nonpejoratively) ที่ปลายตรงข้ามของสเปกตรัมจากผู้ที่อยู่ในโหมด "ตำนาน "ซึ่งเพราะพวกเขาจะเกี่ยวกับตัวละครที่มีพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและผู้ที่ทำหน้าที่" ที่อยู่ใกล้หรือข้อ จำกัด ที่เป็นไปได้ของความปรารถนา "(136) คือ" ที่สุดนามธรรมและจอมปลอม "(134) คุณภาพนามธรรมและธรรมดาฟรายแอตทริบิวต์โหมดเทพนิยายในวรรณคดีในท้ายที่สุดการสะท้อนแสงของสถ​​านที่ลดลงและหลีกเลี่ยงไม่ได้ของตำนานตัวเอง; รู้สึกดังนั้นวรรณกรรมตะวันตกได้รับการสนับสนุนอย่างหนาแน่นโดยตำนานที่มีประสิทธิภาพของพระคัมภีร์และคลาสสิกวัฒนธรรมอาจจะคิดว่าเป็น "ไวยากรณ์" หรือหลักการโครงสร้างพื้นฐานเชื่อมโยงกันกับองค์กรใด ๆ ที่สำคัญหรือบัญชีของพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ ที่ในที่สุดฟรายระบุแสวงหา "ตำนาน" ในรูปแบบต่างๆที่เป็นตำนานกลาง (ขาวดำตำนาน) ของวรรณกรรมและแหล่งที่มาของวรรณกรรมประเภทที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นข้อสรุปเชิงตรรกะของวิธีการของเขาตำนานวิจารณ์และแหล่งที่มาของการอภิปรายอย่างต่อเนื่อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฟรายและคนอื่นสนใจจองทฤษฎีเท่านั้น เพราะส่วนขององค์ประกอบภาพและการเล่าเรื่อง ( ที่จองและร่วมมือของเขาคาร์ล Ker éงี่ ก็เรียก " mythologems " ) แต่เนื่องจากทฤษฎีเหล่านี้ ผู้ที่ชอบ cassirer และ L é vi สเตราส์ คำสั่งสำหรับตำนานตำแหน่งวัฒนธรรมภาคกลาง , โรงแรม โดยวิธีการทางปัญญา การลดลงหรือการ . โดยถือว่าเป็นการเรียงความที่สามของกายวิภาคศาสตร์ของการวิจารณ์ " ตามแบบฉบับ วิจารณ์ทฤษฎีของตำนาน " ฟรายชี้ให้เห็นแนวคิดวิธีการวาดแต่ละภาพ . . . และดูเหมือนว่าไม่เกี่ยวข้องกันตามแบบฉบับ fundaments วัฒนธรรมของจิตใจและ . . . . . . ในท้ายที่สุดการติดต่อกัน และกรอบของ " mythoi " หนึ่งในการไม่เพียง แต่แต่ละคนวรรณกรรม แต่ระบบทั้งหมดของวรรณกรรม ผลงานที่เป็นวรรณกรรม ดังนั้น ตัวอย่างเช่น ผลงานใน " มีเหตุผล " หรือตัวแทน , โหมด ( ป่วยโชคชะตา " สมัยใหม่ " นวนิยาย L é vi สเตราส์พูด ) ยืน ( nonpejoratively ) ที่ปลายตรงข้ามของสเปกตรัมจากใน " โหมดในตำนาน " ซึ่ง , เพราะพวกเขามีเกี่ยวกับตัวละครที่มีพลังมากที่สุดและ ใครทำ " ใกล้หรือในขอบเขตเป็นไปได้ของความปรารถนา " ( 136 ) เป็น " ที่สุดของนามธรรมและ conventionalized " ( 134 ) นามธรรมและแบบคุณภาพ ฟรายคุณลักษณะโหมดตำนานโบราณในวรรณกรรมสุดดังของสถานที่และลดลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในตำนานนั่นเอง ดังนั้น conceived ตะวันตกวรรณกรรม และได้รับการสนับสนุนจากตำนานของพระคัมภีร์ที่มีวัฒนธรรม และคลาสสิก อาจถูกมองว่ามี " ไวยากรณ์ " หรือติดต่อกันโครงสร้างหลักการพื้นฐานใด ๆ ที่สำคัญ องค์กร หรือบัญชี พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ ที่ ฟรายสุดระบุ " เควสตำนาน " ในรูปแบบต่าง ๆเป็นตำนานกลาง ( Mono ตำนาน ) ของวรรณกรรมและแหล่งที่มาของประเภทวรรณกรรมที่เมื่อตรรกะข้อสรุปของวิธีการของเขาที่จะวิจารณ์ ตำนาน และที่มาของการอภิปรายอย่างต่อเนื่อง