a conditioned response during extin

a conditioned response during extinction should decrease inhibitory learning, and in turn, reduce the probability of relapse.One such procedure involves exposing animals to a series of gradually strengthening excitors (Smith & Guthrie, 1921; Guthrie,1952). Such a progressive schedule evokes a small response not only in the early stage of extinction training with a thresholdstimulus, but also in the late stage, with a stimulus of the original intensity. Thus, response extinction can be accomplishedwith decreased expression of the original response throughout the extinction training process. Assuming that responseexpression is necessary to produce inhibitory learning (Rescorla, 2001, 2002), extinction without responding should bebased on an inhibition-free suppression process, such as unlearning of the conditioned association (see also Terrace, 1972,for a similar concept of inhibition-free discrimination learning in instrumental conditioning). If the conditioned association istruly eliminated rather than suppressed, by any inhibitory process in the extinction phase, then limited relapse of respondingshould be expected during testing.Notably, there have been several reports about partial renewal of spider fear in college students by changing contexts afterexposure to a series of progressively increasing fear-evoking stimuli (e.g., Mineka, Mystkowski, Hladek, & Rodriguez, 1999;Mystkowski, Craske, & Echiverri, 2002; Mystkowski, Echiverri, Labus, & Craske, 2006; Rodriguez, Craske, Mineka, Hladek,1999). They suggest that the progressive extinction schedule did not completely prevent the renewal effect. However, wecannot conclude that the progressive schedule is ineffective in reducing fear renewal, because these studies did not assessfear renewal after extinction treatment with an original stimulus of the same strength.In addition to the method of exposing animals to a series of gradually strengthening excitors, concurrent presentation ofany stimuli-evoking antagonistic reactions is also effective in weakening responses to the target excitor without evoking aninhibitory process (Guthrie, 1952). These two methods are, respectively, referred to as toleration and interference (Poppen,1970). Their combination underlies many practical procedures, including systematic desensitization therapy (Wolpe, 1958,1961). Another example of such a combination can be seen in some stimulus fading studies. For example, by using aninterlocking device, Öst (1978) gradually brightened (or faded in) a phobic picture up to the full strength and dimmed (orfaded out) a pleasurable picture down to zero illumination for treatment of a patient with phobia.The present study was initially designed to find an effective procedure for reducing the renewal effect. In this study, weadopted a generalized bait-shyness paradigm, where oral intake of toxic lithium chloride (LiCl) solution yields conditionedaversion in rats to other salty, but safe, liquids such as sodium chloride (NaCl) solution (Balagura & Smith, 1970; Balagura,Brophy, & Davenport, 1972; Nachman, 1963; Smith & Balagura, 1969). Lately, this conditioning paradigm has been used fora variety of experimental purposes (e.g., Arriola, Alonso, & Rodríguez, 2014, 2015; Baird, John, & Nuyen, 2005; Loy & Hall,2002; Nagaishi & Nakajima, 2008; Nakajima & Nagaishi, 2005), partly because it better mimics natural conditions comparedwith conventional conditioned taste aversion, which is induced by an intraperitoneal (i.p.) injection of LiCl after the targettaste intake (see Arriola, Alonso, Vázquez, & Rodríguez, 2015, for a discussion of this procedure).In the first set of experiments, aversion of rats to a salty taste induced by ingestion of the LiCl solution in one contextwas extinguished by repeated exposure of animals to an NaCl solution of constant concentration or by gradually fading anNaCl-sucrose mixture in another context. In the end, the rats were tested with the NaCl solution in the original context.Their performance was compared with that of control rats that were tested in the same, unchanged context. As explainedbelow, the results of the first experiment (Experiment 1A) were unexpected, and thus, the experiment was repeated twicewith some minor modifications (Experiments 1B and 1C). Contrary to our expectation, all of these experiments (1A, 1B, and1C) yielded numerically larger renewal effects after graded, rather than constant, extinction treatment. Hence, in Experi-ments 2 and 3, we compared the extent of spontaneous recovery and reacquisition between graded and constant extinctiongroups, respectively. In general, responding extinguished by the graded procedure was more susceptible to relapse thanconventionally extinguished responding.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปรับการตอบสนองระหว่างดับควรลดเรียนลิปกลอสไข ก จะลดความเป็นไปได้ของการกลับไปเสพ กระบวนการดังกล่าวหนึ่งเกี่ยวข้องกับสัตว์กับชุดของการค่อย ๆ เพิ่ม excitors (สมิธและ Guthrie, 1921 เปิดเผย Guthrie, 1952) กำหนดการก้าวหน้า evokes ตอบขนาดเล็กไม่เพียงแต่ ในระยะแรก ๆ ของการฝึกดับกับการ thresholdstimulus แต่ยังอยู่ ใน ระยะปลาย มีการกระตุ้นของความรุนแรงเดิม ดังนั้น ดับตอบได้ค่า accomplishedwith ลดลงของการตอบสนองเดิมตลอดการฝึกอบรมการดับ สมมติว่า responseexpression จำเป็นต้องผลิตลิปกลอสไขเรียน (Rescorla, 2001, 2002), สูญพันธุ์ไม่ มีการตอบสนองควร bebased ในกระบวนการอิสระยับยั้งการปราบปราม เช่น unlearning สมาคมปรับอากาศ (ดูระเบียง 1972 สำหรับแนวคิดที่คล้ายกันของแบ่งแยกอิสระยับยั้งการเรียนรู้ในการปรับเครื่องมือ) ถ้า istruly สมาคมปรับอากาศตัด แทน ระงับ กระบวนการลิปกลอสไขใด ๆ ในระยะสูญพันธุ์ แล้วกลับไปเสพจำกัดของ respondingshould ได้คาดว่าในระหว่างการทดสอบ ยวด มีรายงานหลายฉบับเกี่ยวกับอายุบางส่วนกลัวแมงมุมในนักเรียน โดยการเปลี่ยนบริบท afterexposure เป็นชุดของความก้าวหน้าเพิ่มขึ้น evoking กลัวสิ่งเร้า (เช่น Mineka, Mystkowski, Hladek และร็อดริเก ซ 1999 Mystkowski, Craske, & Echiverri, 2002 Mystkowski, Echiverri, Labus, & Craske, 2006 ร็อดริเกซ Craske, Mineka, Hladek, 1999) พวกเขาแนะนำว่า กำหนดการดับก้าวหน้าได้ไม่สมบูรณ์ป้องกันผลกระทบต่อ อย่างไรก็ตาม ใด ๆ สรุปว่า กำหนดการก้าวหน้าเป็นผลในการลดความกลัวต่อ เนื่องจากการศึกษาเหล่านี้ได้ไม่ assessfear ต่อหลังการรักษาสูญพันธุ์กับการกระตุ้นเศรษฐกิจเดิมของแรงเหมือนกัน นอกจากวิธีการเปิดเผยสัตว์กับชุดของการค่อย ๆ เพิ่ม excitors งานนำเสนอพร้อมกันอยู่ evoking สิ่งเร้าต่อต้านปฏิกิริยาจะยังมีประสิทธิภาพในการลดลงคำตอบ excitor เป้าหมายโดย evoking กระบวนการ aninhibitory (Guthrie, 1952) สองวิธีได้ ตามลำดับ เรียกว่าคติและสัญญาณรบกวน (Poppen, 1970) ชุดของ underlies วิธีปฏิบัติหลาย รวมทั้งรักษาระบบ desensitization (Wolpe, 1958,1961) อีกตัวอย่างหนึ่งของการรวมกันสามารถมองเห็นในบางการศึกษาค่อย ๆ กระตุ้น เช่น โดยใช้อุปกรณ์ aninterlocking, Öst (1978) ค่อย ๆ สบาย ๆ (หรือใน) รูป phobic เต็มแรงและสีเทา (orfaded ออก) รูปแขกลงรัศมีศูนย์การรักษาของผู้ป่วยด้วยโรคกลัวการ การศึกษาปัจจุบันถูกออกแบบมาตอนแรกในการค้นหาขั้นตอนมีประสิทธิภาพการลดผลกระทบต่อ ในการนี้ ศึกษา weadopted กระบวนทัศน์เป็นเหยื่อความไม่กล้าเมจแบบทั่วไป ที่บริโภคปากของพิษลิเทียมคลอไรด์ (LiCl) ทำให้ conditionedaversion ในหนูจะเค็มอื่น ๆ แต่ปลอดภัย ของเหลวเช่นโซเดียมคลอไรด์ (NaCl) แก้ปัญหา (Balagura & Smith, 1970 Balagura, Brophy และดาเวน พอร์ท 1972 Nachman, 1963 สมิธ & Balagura, 1969) เมื่อเร็ว ๆ นี้ ปรับกระบวนทัศน์นี้ได้ถูกใช้สำหรับวัตถุประสงค์ทดลอง (เช่น Arriola, Alonso และ Rodríguez, 2014, 2015 Baird จอห์น & Nuyen, 2005 ลอยและฮอลล์ 2002 Nagaishi และนา 2008 นาคาจิมะ & Nagaishi, 2005), เนื่องจากมันดีเลียนแบบสภาพธรรมชาติ comparedwith ธรรมดาปรับอากาศรส aversion ซึ่งเกิดจากฉีด intraperitoneal (i.p.) ของ LiCl หลังจากบริโภค targettaste (ดู Arriola, Alonso, Vázquez, & Rodríguez, 2015 การสนทนาของขั้นตอนนี้) ในการทดลอง aversion ของหนูรสเค็มที่เกิดจากการกินของโซลูชัน LiCl ใน contextwas หนึ่งยกเลิก โดยการสัมผัสซ้ำสัตว์ลงในโซลูชัน NaCl ที่ความเข้มข้นคงที่ หรือค่อย ๆ เฟด anNaCl ซูโครสผสมในบริบทอื่น ในสุด หนูถูกทดสอบ ด้วยโซลูชัน NaCl ในบริบทเดิม ประสิทธิภาพของพวกเขาถูกเปรียบเทียบกับของหนูควบคุมที่ทดสอบในบริบทเดียวกัน ไม่เปลี่ยนแปลง เป็น explainedbelow ทดลองแรก (การทดลอง 1A) ก็ไม่คาดคิด และดังนั้น การทดลองเป็น twicewith ซ้ำบางแก้ไขเล็กน้อย (ทดลอง 1B และ 1C) ขัดกับความคาดหวังของเรา ทุกการทดลองเหล่านี้ (1A, 1B, and1C) หาผลอายุเรียงตามตัวเลขขนาดใหญ่หลังจากแบ่งแยก แทนค่าคง การรักษาสูญพันธุ์ ดังนั้น ใน Experi-ments 2 และ 3 เราเปรียบเทียบขอบเขตการกู้อยู่และ reacquisition ระหว่างค่าคง และมีการจัดระดับ extinctiongroups ตามลำดับ ทั่วไป ยกเลิก โดยขั้นตอนมีการจัดระดับการตอบสนองได้มากไวต่อการกลับไปเสพ thanconventionally ยกเลิกตอบสนอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การตอบสนองปรับอากาศในช่วงการสูญเสียจะลดลงการเรียนรู้การยับยั้งและในทางกลับลดความน่าจะเป็นของ relapse.One ขั้นตอนดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการเปิดเผยสัตว์แบบค่อยๆเสริมสร้างความเข้มแข็ง excitors (ที่สมิ ธ แอนด์ Guthrie, 1921; Guthrie, 1952) ดังกล่าวช่วงเวลาที่มีความก้าวหน้ากระตุ้นการตอบสนองที่มีขนาดเล็กไม่เพียง แต่ในช่วงเริ่มต้นของการฝึกอบรมที่มีการสูญเสีย thresholdstimulus แต่ยังอยู่ในขั้นตอนปลายที่มีการกระตุ้นของความเข้มของเดิม ดังนั้นการสูญเสียการตอบสนองสามารถ accomplishedwith ลดลงการแสดงออกของการตอบสนองที่เดิมตลอดกระบวนการการฝึกอบรมการสูญพันธุ์ สมมติว่า responseexpression ที่จำเป็นในการผลิตการเรียนรู้การยับยั้ง (Rescorla, 2001, 2002), การสูญเสียโดยไม่ต้องตอบสนองควร bebased เกี่ยวกับขั้นตอนการปราบปรามการยับยั้งฟรีเช่น unlearning ของสมาคมปรับอากาศ (เห็น Terrace, ปี 1972 สำหรับแนวคิดที่คล้ายกันในการยับยั้ง การเรียนรู้การเลือกปฏิบัติในการใช้เครื่องมือที่ปราศจากเครื่อง) หากสมาคมปรับอากาศตัดออก istruly มากกว่าระงับโดยกระบวนการยับยั้งการสูญเสียในขั้นตอนการกำเริบของโรคแล้วจำนวน จำกัด respondingshould จะคาดว่าในช่วง testing.Notably มีการรายงานหลายเกี่ยวกับการต่ออายุบางส่วนของความกลัวแมงมุมในนักศึกษาโดยการเปลี่ยนบริบท afterexposure ไป ชุดของการเพิ่มความก้าวหน้าเร้าความกลัวความรู้สึก (เช่น Mineka, Mystkowski, Hladek และ Rodriguez, 1999; Mystkowski, Craske และ Echiverri 2002; Mystkowski, Echiverri, Labus และ Craske 2006; Rodriguez, Craske, Mineka, Hladek , 1999) พวกเขาแสดงให้เห็นว่าช่วงเวลาที่สูญเสียความก้าวหน้าไม่สมบูรณ์ป้องกันผลกระทบต่ออายุ อย่างไรก็ตาม wecannot สรุปได้ว่าช่วงเวลาที่มีความก้าวหน้าไม่ได้ผลในการลดการต่ออายุความกลัวเพราะการศึกษาเหล่านี้ไม่ได้ assessfear ต่ออายุการสูญเสียหลังการรักษาด้วยการกระตุ้นเดิมของนอกจาก strength.In เดียวกันกับวิธีการของการเปิดเผยสัตว์แบบค่อยๆเสริมสร้างความเข้มแข็ง excitors ที่ นำเสนอพร้อมกัน ofany-เร้าความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ปฏิกิริยายังมีประสิทธิภาพในการตอบสนองที่จะอ่อนตัวลง excitor เป้าหมายโดยไม่รู้สึก aninhibitory กระบวนการ (Guthrie, 1952) ทั้งสองวิธีจะตามลำดับเรียกว่าความอดทนและการรบกวน (Poppen, 1970) การรวมกันของพวกเขารองรับขั้นตอนการปฏิบัติจำนวนมากรวมทั้งการรักษาด้วยระบบ desensitization (Wolpe, 1958,1961) ตัวอย่างเช่นการรวมกันอีกสามารถเห็นได้ในบางซีดจางกระตุ้นการศึกษา ตัวอย่างเช่นโดยการใช้อุปกรณ์ aninterlocking, Öst (1978) ค่อยๆสว่าง (หรือจางหายไปใน) ภาพขี้ขึ้นอยู่กับความแข็งแรงเต็มรูปแบบและสีจาง (orfaded ออก) ภาพที่น่าพอใจลงไปที่ศูนย์ส่องสว่างสำหรับการรักษาผู้ป่วยที่มี phobia.The ปัจจุบัน การศึกษาได้รับการออกแบบในขั้นต้นจะพบว่าเป็นขั้นตอนที่มีประสิทธิภาพในการลดผลกระทบต่ออายุ ในการศึกษานี้ weadopted กระบวนทัศน์เหยื่อความอายทั่วไปที่บริโภคในช่องปากของคลอไรด์ลิเธียมที่เป็นพิษ (LiCl) อัตราผลตอบแทนการแก้ปัญหา conditionedaversion ในหนูที่อื่น ๆ เค็ม แต่ปลอดภัยของเหลวเช่นโซเดียมคลอไรด์ (NaCl) วิธีการแก้ปัญหา (Balagura สมิ ธ & 1970; Balagura, Brophy และดาเวนพอร์ต 1972; Nachman 1963; Smith & Balagura, 1969) เมื่อเร็ว ๆ นี้กระบวนทัศน์เครื่องนี้ถูกนำมาใช้หลากหลายเวทีของวัตถุประสงค์การทดลอง (เช่น Arriola อลอนโซ่และRodríguez 2014, 2015; แบร์ด, จอห์นและ Nuy​​en 2005; ลอยกระทงและฮอลล์ 2002; Nagaishi และจิมา 2008; จิมาและ Nagaishi 2005) ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมันเลียนแบบที่ดีกว่าสภาพธรรมชาติเทียบกับความเกลียดชังรสชาติปรับอากาศธรรมดาซึ่งจะเหนี่ยวนำโดยช่องท้อง (IP) ฉีด LiCl หลังจากที่การบริโภค targettaste (ดู Arriola อลอนโซ่, VázquezและRodríguez 2015 สำหรับการอภิปราย ของขั้นตอนนี้) ในชุดแรกของการทดลองความเกลียดชังของหนูที่จะรสเค็มที่เกิดจากการบริโภคของการแก้ปัญหา LiCl ใน contextwas ดับจากการสัมผัสซ้ำของสัตว์เพื่อการแก้ปัญหาโซเดียมคลอไรด์ความเข้มข้นคงที่หรือโดยการค่อย ๆ จางหายไป anNaCl-ผสมน้ำตาลซูโครส ในบริบทอื่น ในท้ายที่สุดหนูได้มีการทดสอบกับการแก้ปัญหาโซเดียมคลอไรด์ในการทำงาน context.Their เดิมเมื่อเทียบกับการควบคุมของหนูที่ได้รับการทดสอบในเดียวกันบริบทการเปลี่ยนแปลง ในฐานะที่เป็น explainedbelow ผลของการทดลองแรก (ทดลอง 1A) เป็นที่ไม่คาดคิดและทำให้การทดลองซ้ำ twicewith การปรับเปลี่ยนเล็กน้อยบางคน (ทดลอง 1B และ 1C) ขัดกับความคาดหวังของเราทั้งหมดของการทดลองเหล่านี้ (1A, 1B, and1C) ผลตัวเลขผลกระทบที่มีขนาดใหญ่ขึ้นอย่างช้า ๆ หลังจากต่ออายุมากกว่าคงรักษาสูญพันธุ์ ดังนั้นใน experi-ments ที่ 2 และ 3 เราเมื่อเทียบกับขอบเขตของการกู้คืนธรรมชาติและ reacquisition ระหว่าง extinctiongroups อย่างช้า ๆ และคงตามลำดับ โดยทั่วไปแล้วการตอบสนองดับขั้นตอนการให้คะแนนคืออ่อนแอมากขึ้นเพื่อตอบสนองการกำเริบของโรคดับ thanconventionally

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การตอบสนองปรับอากาศในระหว่างการสูญเสียควรลดการยับยั้งการเรียนรู้ และในทางกลับลดโอกาสทรุด กระบวนการดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการเปิดเผยสัตว์ชุดค่อยๆเพิ่ม excitors ( Smith & Guthrie 1921 ; Guthrie , 1952 ) เช่นตารางก้าวหน้าสามารถตอบสนองขนาดเล็กไม่เพียง แต่ในช่วงแรกของการฝึก ด้วย thresholdstimulus ,แต่แล้วในช่วงปลายกับการกระตุ้นเศรษฐกิจของความรุนแรงเดิม ดังนั้น การตอบสนองที่สามารถ accomplishedwith ลดลงการแสดงออกของคำตอบเดิมตลอดการฝึกกระบวนการ สมมติว่า responseexpression จำเป็นต้องผลิตเรียนยับยั้ง ( rescorla , 2001 , 2002 )การสูญพันธุ์โดยไม่ตอบควร bebased ในการยับยั้งกระบวนการปราบปรามฟรี เช่น unlearning ของเว็บไซด์สมาคม ( เห็นระเบียง , 1972 , แนวคิดที่คล้ายกันของการยับยั้งการปรับเครื่องมือการเรียนรู้ฟรี ) ถ้าเป็นสมาคม istruly คัดออกมากกว่าการปราบปราม โดยกระบวนการยับยั้งการใด ๆ ในเฟสแล้วอาการกำเริบ จำกัด respondingshould คาดว่าในระหว่างการทดสอบ โดยมีรายงานเกี่ยวกับบางส่วนของแมงมุมกลัวต่ออายุนักศึกษาวิทยาลัยโดยการเปลี่ยนบริบท afterexposure กับชุดของความก้าวหน้าเพิ่มความกลัว evoking สิ่งเร้าหลาย ( เช่น mineka mystkowski hladek , , , & Rodriguez , 1999 ; mystkowski craske , & echiverri , 2002 ; mystkowski , , echiverri labus & craske , , ,2006 ; craske mineka hladek Rodriguez , , , 1999 ) พวกเขาแสดงให้เห็นว่าตารางการสูญพันธุ์ก้าวหน้าไม่ได้สมบูรณ์ป้องกันการผล อย่างไรก็ตาม wecannot สรุปว่าไม่ได้ผลในการลดเวลาการต่ออายุกลัว เพราะการศึกษาเหล่านี้ไม่ได้ต่ออายุ assessfear หลังการรักษาด้วยการกระตุ้นเดิมของการสูญเสียความแข็งแรงเหมือนกันนอกจากวิธีการเปิดเผยสัตว์ชุดค่อยๆเพิ่ม excitors พร้อมกันเสนอแก้ไขปัญหากระตุ้นความรู้สึกปฏิกิริยาปฏิปักษ์ยังมีประสิทธิภาพในระดับการตอบสนองต่อเป้าหมายโดยไม่มีกระบวนการ aninhibitory evoking กไซเตอร์ ( Guthrie , 1952 ) สองวิธีการเหล่านี้ตามลำดับ เรียกว่าขันติธรรมและสัญญาณรบกวน ( พอเพิ้น , 1970 )การรวมกันของขั้นตอนการปฏิบัติหลายแผ่นอยู่ รวมทั้งการรักษาระบบ desensitization ( โวลปี้ 19581961 , ) อีกตัวอย่างของการผสมดังกล่าวสามารถเห็นได้ในบางกระตุ้นการศึกษาปิ ตัวอย่างเช่นโดยการใช้ aninterlocking อุปกรณ์Öเซนต์ ( 1978 ) ค่อยๆสว่าง ( หรือเลือนลางใน ) ของภาพได้ถึงความแข็งแรงเต็มรูปแบบและสี ( orfaded ) รูปเพลิน ลงเป็นศูนย์การส่องสว่างสำหรับการรักษาผู้ป่วยที่มีอาการกลัว การศึกษาปัจจุบันได้เริ่มออกแบบมาเพื่อหาขั้นตอนที่มีประสิทธิภาพเพื่อลดการผล ในการศึกษานี้ weadopted ทั่วไปเหยื่อความอายกระบวนทัศน์ที่ช่องปาก ปริมาณของลิเธียมคลอไรด์เป็นพิษ ( 20 . ) แก้ไขปัญหาผลผลิต conditionedaversion หนูๆ เค็ม แต่ปลอดภัย ของเหลวเช่นโซเดียมคลอไรด์ ( NaCl ) สารละลาย ( balagura & สมิธ , 1970 ; balagura ในดาเวนพอร์ท , & , 1972 ; nachman 1963 ; Smith & balagura , 1969 ) ช่วงนี้ปรับกระบวนทัศน์ได้รับใช้ประชาชนหลากหลายวัตถุประสงค์ทดลอง ( เช่น arriola ลอน&ลุยส์โรดรีเกซ , เมือง ,2014 , 2015 ; Baird , จอห์น & nuyen , 2005 ; ลอย& Hall , 2002 ; nagaishi &นาคาจิม่า , 2008 ; นากาจิม่า & nagaishi , 2005 ) ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมันเลียนแบบสภาพปกติธรรมชาติดีกว่ากับรสชาติการปรับอากาศ ซึ่งเกิดจากการฉีดเข้าช่องท้อง ( IP ) 20 . หลังจาก targettaste การบริโภค ( ดู arriola ลอน วาสเควซ , &ลุยส์โรดรีเกซ , 2015 , เมือง ,สำหรับการอภิปรายของขั้นตอนนี้ ) ในชุดแรกของการทดลอง รังเกียจของหนูให้รสเค็มเกิดจากการกลืนกินของโซลูชั่นหนึ่งใน 20 . contextwas ดับโดยการสัมผัสสัตว์ที่ซ้ำเติมสารละลายความเข้มข้นคงที่หรือค่อยเลือนหายไป annacl น้ำตาลซูโครสผสมในบริบทอื่น ในท้ายที่สุดหนูได้ทำการทดสอบกับสารละลายเกลือในบริบทเดิม ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขาเมื่อเทียบกับที่ของการควบคุมหนูที่ถูกทดสอบในแบบเดียวกัน บริบทที่ไม่เปลี่ยนแปลง เป็น explainedbelow ผลลัพธ์ของการทดลองครั้งแรกซึ่งการทดลอง ) ที่ไม่คาดคิด และ จึง และทำการทดลองซ้ำ twicewith ปรับเปลี่ยนเล็กน้อย ( และการทดลอง 1B 1C ) ขัดกับความคาดหวังของเราทั้งหมดของการทดลองเหล่านี้ ( 1A , 1B , and1c ) เป็นตัวเลขขนาดใหญ่ต่ออายุผลคะแนน มากกว่าการรักษาอย่างต่อเนื่อง . ดังนั้น ใน ments ประสบการ 2 และ 3 เราเปรียบเทียบขอบเขตของการกู้คืนธรรมชาติและ reacquisition ระหว่างประเทศคง extinctiongroups ตามลำดับ โดยทั่วไปการตอบสนองดับตามเกรดขั้นตอนที่อ่อนไหวกำเริบ thanconventionally ดับตอบสนอง