Hutchinson: We just think of people

Hutchinson: We just think of people we know or have met before who lead very different lives from us, or very sexually explorative lives, or just have something about them that we think is different and unique and is not something we understand. I texted Corinne recently about Terry Richardson — I was walking down the street and I saw Terry Richardson and I looked at him and was like, “Oh, shit! I should ask him to be on the podcast!” And then I was like, “Wait a second, he’s kind of super-rapey and I don’t think …” I think it would have been a good conversation, but my feminist meter was like, “Warning, warning, he’s horrible!” But we want to speak to the people who are horrible because with social issues like catcalling, for example, if you don’t speak to the shitheads who are doing it you’re never going to get anywhere.

Do you worry about falling into that trap, now that you’ve identified and adopted this feminist stance? Do you worry about being like, “Well, we know you’re a shithead so we don’t want to hear from you”?

Hutchinson: Yeah, I think ultimately it’s always better to talk to the shitheads.

Fisher: We have shitheads on all the time; we know a ton of them.

Hutchinson: We’re all pieces of shit in some form or another, so it’s like, “That’s the area that you’re not really doing well in that I’m really angry about, so let’s talk about it.” We’re never going to bring anyone on the podcast and make them feel like an asshole or talk down to them or be condescending or be nasty to them. That’s not the point of the conversation. The point is to just talk about opinions and experiences and exchange and enlighten each other.

What are you looking forward to, in year two?

Hutchinson: Our careers. They’re getting better because of the podcast, which is really exciting.“Transparent,” “Symbolic Exemplar”
The ostensible theme of “Transparent” is transformation, and all season long, we watched the evolution of genders and individuals within one family. But what “The Symbolic Exemplar” examines with awe-inspiring focus is another of the show’s themes: expectations. Ali’s expectations for her date with a new man are so overwhelming that they affect what she perceives. Maura wants to be truly seen in her big moment in the talent show, but she’s terrified of making a fool of herself. Her children want to not be embarrassed by who Maura is in that moment, and they also want credit for merely showing up. What’s fantastic about the episode — and what’s heartbreaking about Maura’s kids giggling then slinking away during the performance of “Somebody That I Used to Know” — is the rigorous excavation of why every single person let everyone else down. Maura hasn’t been truthful about her identity for so long that deception is a reflexive habit for all the Pfeffermans. Confusion, pain and anger get in the way of each character’s expectations, and creator Jill Soloway depicts all these messy emotions without bitterness or an overdose of melodrama. The episode, which is anchored so beautifully by Jeffery Tambor’s depiction of Maura’s bravery, serves as the emotional heart of a series that brilliantly examines the cost of expectations and the painful necessity of evolution. — Mo Ryan, the Huffington Post

“Review,” “Pancakes; Divorce; Pancakes”
“Best Friend; Space” is probably a funnier episode. “Revenge; Getting Rich; Aching” is probably a darker episode. But “Pancakes; Divorce; Pancakes” is the episode to watch if you want to see how gracefully Andy Daly’s Comedy Central gem is able to spiral from comedy to tragedy to absurdist nihilism. Settled between missions to eat “an upsetting number of pancakes” and a dispiriting amount of pancakes, Forrest MacNeil undertakes a challenge that impacts more than his waistline, that could inflict more than temporary pain. After two episodes of laughing along as Forrest test-drives drug addiction, being a racist, and other paths from which he can always retreat, we witness the pathological danger of his review-every-life-experience mission. It’s here that we realize that what Forrest is doing leaves marks, that it impacts the people around him, that his commitment to this bit may be a symptom of a bigger problem. It’s here that we start to ponder the mechanics of the show-within-the-show, “Review With Forrest MacNeil,” and the complicity of the audience in the whole endeavor. And as the solemnity has fully set in, suddenly it’s even more hilarious when, later in the season, Forrest is trapped in space with an unmoored corpse and descending deeper into sexual depravity. Five stars. — Dan Fienberg, HitFix

Do you feel like the podcast has changed your ideas about your careers and what you want to be doing?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Hutchinson: เราเพียงคิดว่า คนเรารู้ หรือได้พบก่อนที่ลูกค้าเป้าหมายที่แตกต่างกันมากอยู่จากเรา หรือชีวิตทางเพศมาก explorative หรือเพียงแค่มีบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับพวกเขาที่เราคิดว่า จะแตกต่างกัน และไม่ซ้ำกัน และไม่ใช่สิ่งที่เราเข้าใจ ฉัน Corinne texted ล่าสุดเกี่ยวกับเทอร์รี่ริชาร์ดสัน — ฉันเดินลงถนน และเห็นเทอร์รี่ริชาร์ดสัน และฉันมองเขาเป็นเหมือน "โอ้ ขี้ ฉันควรถามเขาในการพอดคาสต์" แล้ว ผมชอบ "รอที่สอง เขาเป็นชนิดของซุปเปอร์ rapey และฉันไม่คิดว่า..." ผมคิดว่า ก็จะได้รับการสนทนาที่ดี แต่ฉันเมตร feminist ได้เช่น "คำเตือน คำเตือน เขาเป็นน่ากลัว" แต่เราต้องพูดกับคนน่ากลัวเนื่องจาก มีปัญหาทางสังคมเช่น catcalling เช่น ถ้าคุณไม่พูดคุยกับ shitheads ที่จะทำ คุณไม่กำลังสพคุณกังวลตกไปอยู่ในกับดักที่ ที่คุณได้ระบุ และนำท่าทาง feminist นี้ คุณกังวลเกี่ยวกับการเช่น เรารู้จักคุณ shithead เพื่อให้เราไม่อยากได้ยินจากคุณ"Hutchinson: ใช่ ผมคิดว่า ในที่สุดมันเป็นเสมอดีกว่าที่จะพูดคุยกับ shitheadsฟิชเชอร์: เรามี shitheads ตลอดเวลา เรารู้ว่าตันนั้นHutchinson: เราทุกชิ้นของคนในบางรูปแบบหรืออื่น จึงเป็นเช่น "ซึ่งเป็นพื้นที่ที่คุณกำลังทำไม่ได้จริง ๆ ทั้งที่ฉันโกรธจริง ๆ เกี่ยวกับ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับมัน" เราไม่เคยจะนำทุกคนในการพอดคาสต์ และทำให้พวกเขารู้สึกว่า asshole พูดลงไป หรือจะยอมรับ หรือจะขมไป ที่ไม่ใช่จุดของการสนทนา จุดคือการ พูดคุยเกี่ยวกับความคิดเห็น และแลกเปลี่ยนประสบการณ์ และสอนกันเพียงที่คุณกำลังมองไปข้างหน้า ในปีสองHutchinson: ของเราร่วมงานกับเรา ได้รับดีกว่า เพราะพอดคาสต์ ซึ่งเป็นที่น่าตื่นเต้นจริง ๆ ด้วย"โปร่งใส "สัญลักษณ์ Exemplar"ธีม ostensible ของ "โปร่งใส" คือ การเปลี่ยนแปลง และตลอด season เราดูวิวัฒนาการของการผสานระหว่างเพศทั้งและบุคคลภายในครอบครัว แต่ว่า "สัญลักษณ์ Exemplar" ตรวจสอบกับความอลังการเป็นอีกรูปแบบการแสดง: ความคาดหวัง ความคาดหวังของอาลีในวันเธอ มีคนใหม่จะครอบงำเพื่อว่า พวกเขามีผลต่อเธอละเว้น Maura อยากได้อย่างแท้จริงในช่วงแสดงความสามารถพิเศษของเธอใหญ่ แต่เธอเป็นคนกลัวการทำให้คนโง่ของตัวเอง ลูกต้องการไม่ได้อับอาย โดย Maura ใครที่อยู่ในขณะนั้น และพวกเขายังต้องเครดิตสำหรับการแสดงเพียงค่า สิ่งน่าอัศจรรย์เกี่ยวกับตอน — และ heartbreaking เกี่ยวกับเด็กของ Maura giggling slinking แล้ว เก็บในระหว่างปฏิบัติของ "ใครบางคนที่ใช้จะรู้" — จึงขุดอย่างเข้มงวดทุกคนเดียวให้คนอื่นลง Maura ไม่ได้สุจริตใจเกี่ยวกับข้อมูลประจำตัวของเธอสำหรับนาน ว่าหลอกลวงนิสัยสะท้อนกลับใน Pfeffermans ทั้งหมด สับสน ความเจ็บปวด และความโกรธที่ได้รับทางความคาดหวังของตัวละครแต่ละ และสร้างจิล Soloway มีภาพเหล่านี้อารมณ์ยุ่งไม่ มีรสขมหรือการใช้ยาเกินขนาดของ melodrama ตอน ซึ่งจะยึดเพื่อให้สวยงาม โดยเจฟ Tambor แสดงให้เห็นการยกย่องของ Maura เหมือนชุดที่นี่ตรวจสอบต้นทุนของความคาดหวังและความจำเป็นความเจ็บปวดของวิวัฒนาการ แห่งอารมณ์ — Ryan Mo โพสต์ Huffington"ทบทวน "แพนเค้ก หย่า แพนเค้ก""เพื่อนที่ดีที่สุด พื้นที่"คงเป็นตอนสนุก "แก้แค้น Rich รับ ปวด"อาจเป็นตอนเข้มขึ้น แต่ "แพนเค้ก หย่า แพนเค้ก"เป็นตอนที่ดูถ้าคุณต้องการดูวิธีอย่าง Andy Daly เซ็นทรัลตลกพลอยจะได้เกลียวจากตลกกับโศกนาฏกรรมมาเป็น nihilism มา ตัดสินระหว่างภารกิจกิน "เป็น upsetting จำนวนแพนเค้ก" จำนวนแพนเค้ก dispiriting, MacNeil สฟอร์เรสท์รับความท้าทายที่มีผลกระทบมากกว่าตัวของเขา ที่สามารถทำดาเมจบางมากกว่าอาการปวดชั่วคราว หลังจากตอนสองของหัวเราะตามสฟอร์เรสท์ test-drives สารเสพติด การ racist และเส้นทางอื่น ๆ ที่เขาสามารถจะถอย เราเป็นพยานอันตรายทางพยาธิวิทยาของภารกิจทบทวนทุก--ประสบการณ์ชีวิตของเขา มันอยู่ที่เราทราบว่า สฟอร์เรสท์ทำอะไรอยู่ปล่อยให้เครื่องหมาย ให้ผลกระทบต่อผู้คนรอบข้างเขา ว่า ความมุ่งมั่นของเขาเป็นบิตนี้อาจเป็นอาการของปัญหาใหญ่ ที่นี่เป็นที่เราเริ่มรำพึงกลศาสตร์ของการแสดงภายในแสดง "ทบทวนกับสฟอร์เรสท์ MacNeil" และเข้าไปของผู้ชมในการแข่งขันทั้งหมด และ solemnity ที่ได้กำหนดใน ก็จะเป็นยิ่งเฮฮาเมื่อ ในฤดูกาล สฟอร์เรสท์อยู่ติดกับพื้นที่การศพ unmoored และลึกน้อยลงทางเพศ ห้าดาว – ด่าน Fienberg, HitFixคุณรู้สึกเหมือนพอดคาสต์มีการเปลี่ยนแปลงความคิดของคุณเกี่ยวกับอาชีพของคุณและสิ่งที่คุณต้องการจะทำหรือไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฮัทชินสัน : เราแค่คิดว่าคนที่เรารู้จัก หรือได้พบมาก่อนมีชีวิตที่แตกต่างกันมากจากเรา หรือสำรวจชีวิตทางเพศ หรือเพียงแค่มีบางอย่างเกี่ยวกับพวกเขาที่เราคิดแตกต่างและเป็นเอกลักษณ์ และเป็นสิ่งที่เราเข้าใจ ฉันส่งข้อความหาชื่อเมื่อเร็ว ๆนี้เกี่ยวกับเทอร์รี่ริชาร์ดสัน - ฉันกำลังเดินอยู่บนถนน แล้วเห็นเทอร์รี่ ริชาร์ดสัน และ ฉันมองเขาและเป็นเหมือน " โอ้แม่งเอ๊ย ! ! ! ! ! ฉันควรถามเขาได้ในพอดคาสต์ ! " แล้วฉันก็แบบ " เดี๋ยว เขาเป็นซุปเปอร์ rapey และฉันไม่คิดว่า . . . . . . . " ฉันคิดว่ามันคงจะเป็นการสนทนาที่ดี แต่สตรีเครื่องวัดเป็นเหมือน " การเตือน , การเตือน เขาแย่มาก " แต่เราต้องการพูดกับคนที่กำลังแย่เพราะด้วยประเด็นทางสังคม เช่น catcalling ตัวอย่างเช่นถ้าคุณไม่พูดกับ shitheads ที่ทำ คุณไม่เคยไปที่ใดก็ได้

คุณกังวลเกี่ยวกับการล้มลงในกับดักนั้น ตอนนี้ที่คุณได้ระบุและใช้ท่าทางสตรี ? คุณกังวลเกี่ยวกับว่า " อืม เรารู้ว่าคุณเป็นคนดี ดังนั้น เราไม่อยากจะได้ยินจากคุณ "

ฮัทชินสัน : ใช่ ฉันคิดว่าในที่สุดมันเสมอดีกว่าที่จะพูดคุยกับ shitheads

ฟิชเชอร์ :เราได้ shitheads ตลอดเวลา เรารู้เยอะเลย

Hutchinson : พวกเราทั้งหมดชิ้นส่วนของอึในบางรูปแบบหรืออื่น มันก็เหมือนกับ " นั่นคือพื้นที่ที่คุณไม่ได้ทำงั้นฉันก็โกรธ จึงขอพูดคุยเกี่ยวกับมัน . " เราไม่เคยพาใครในพอดคาสต์และทำให้พวกเขารู้สึกงี่เง่า หรือพูดจากับพวกเขาหรือได้รับการยอมรับ หรือเป็นที่น่ารังเกียจเหล่านั้นนั่นไม่ใช่ประเด็นของการสนทนา ประเด็นคือจะพูดเกี่ยวกับความคิดเห็นและประสบการณ์ และแลกเปลี่ยนความรู้กัน

แล้วคุณมองไปข้างหน้าในปี 2

Hutchinson : อาชีพของเรา พวกเขากำลังที่ดีกว่าเพราะของพอดคาสต์ซึ่งเป็นที่น่าตื่นเต้นจริงๆ " โปร่งใส " สัญลักษณ์ " แบบอย่าง " เสแสร้ง
หัวข้อ " โปร่งใส " คือการแปลงและฤดูกาลที่ยาวนาน เราเฝ้าดูวิวัฒนาการของเพศ และบุคคลภายในครอบครัว แต่สิ่งที่ " แบบอย่าง " สัญลักษณ์แห่งความกลัวสร้างแรงบันดาลใจกับโฟกัสเป็นอีกธีมที่แสดง : ความคาดหวัง ของ อาลี ความคาดหวัง เดทกับผู้ชายใหม่ให้ยุ่งยาก ที่พวกเขาส่งผลกระทบต่อสิ่งที่เธอรับรู้ . Maura ต้องการอย่างแท้จริงเห็นได้ในช่วงเวลาใหญ่ของเธอในการแสดงความสามารถพิเศษแต่หล่อนหวาดกลัวทำให้คนโง่ของตัวเธอเอง ลูกจะไม่ต้องอายใคร Maura ในขณะนั้น และเขายังต้องการเครดิต เพียงแสดงขึ้น