Psychiatric mental health nursing (

Psychiatric mental health nursing (PMHN) faculty face the herculean task of preparing students to engage in and benefit from their psychiatric nursing courses. Securing clinical sites is essential to accomplishing this task; however, it is something many baccalaureate faculty struggle to do. To provide students with opportunities to practice and acquire psychiatric nursing skills, faculty have experimented with simulation approaches that are both fiscally and physically feasible to facilitate student learning. To meet this challenge, PMHN faculty of a private university located in the western United States developed a model for teaching undergraduate nursing students communication and therapeutic relationship skills experientially through simulation with peer mentorship and support. The current study evaluated the effectiveness of this approach from the perspective of the students who participated in the model. Student feedback was garnered from midterm course evaluations and analyzed by PMHN faculty.
BACKGROUND
In many nursing programs, PMHN skills are taught in both didactic classes and clinical settings. Such dual exposure is expected to help students acquire the critical communication and interpersonal competencies outlined in the Essentials of Psychiatric Mental Health Nursing in the BSN Curriculum (American Psychiatric Nurses Association & International Society of Psychiatric Mental Health Nurses, 2008) and illustrated in Table 1. Therapeutic communication is a core skill in nursing (Varcarolis & Halter, 2010) and is emphasized in the Essentials document, which maintains that skill development in this area must occur across the curriculum.
The level of instruction needed to accomplish the objectives of the curriculum document, given time and resource constraints, is a challenge for many baccalaureate programs. Faculty struggle with ways to sequence and teach communication and relational skills across the undergraduate curriculum. Waiting to teach fundamental communication skills until the psychiatric rotation, which often occurs later in the curriculum, puts students at a disadvantage and may negatively impact patient care. An additional barrier to teaching communication and relational skills is the difficulty of providing psychiatric nursing clinical experiences, given a lack of quality clinical sites (Patzel , Ellinger, & Hamera, 2007).
Student barriers to teaching communication and interpersonal competencies also exist. Unfortunately, the negative stigmatization of mental illness in society can affect nursing students, who often experience heightened anxiety interacting with patients with a psychiatric diagnosis. Happell, Robins, and Gough (2008) found that many nursing students lacked essential skills and knowledge to care for patients with psychiatric diagnosis; other researchers reported that student nurses felt anxious, fearful, and lacked confidence interacting with patients in the psychiatric clinical setting (Robinson-Smith, Bradley, & Meakim, 2009). Negative attitudes about working with patients with psychiatric problems have arisen from these emotions and self-doubts (Stuart, 2009).
Some mental health simulation strategies have been successful in decreasing student anxiety, improving communication skill competency, and increasing self-confidence (Lang & Hahn, 2013; Robinson-Smith et al., 2009; Webster, 2013). However, extensive training requirements, heavy demands on faculty time, and costs are often potential barriers to their use. The model outlined in the current article used senior nursing students as patients and communication coaches to address some of these barriers.
LITERATURE REVIEW
Although medical-surgical simulations have been well developed and researched, a shortage exists of evidence based research supporting simulated learning using mental health standardized patients (juffries, 2007; Webster, 2013; Webster, Seldomridge, & Rockrlli, 2012). A review of the literature found a sustained history of educators’ attempts to bridge the gap between communication skills taught in the classroom and student clinical experience. Peplau was the first to use written process recordings as an educational technique to help students improve their communication and relationship skills (Varcarolis & Halter, 2010). Unfortunately, this methodology is fraught with problems of students’ inaccurate memories of the interaction and low awareness of nonverbal behaviors. In addition, the lack of faculty observation results in many missed teaching and learning opportunities (Kameg, Mitchell, Clochesy, Howard, & Suresky, 2009; Webster, 2013).
Research literature indicates several different types of mental health simulations that have been tried with varying success. Using computerized mannequins to teach communication skills has had limited success because of the mannequins’ restricted communication ability and incapability to replicate nonverbal communication (Kameg, Mitchell, Clochesy, Howard, & Suresky, 2010;). Mannequin-based simulations wear used for a suicide scenario (Hermanns, Lilly, & Crawley, 2011) and in a postsurgical agitated, depressed, and suicidal patient scenario (Lehr & Kaplan, 2013) where the focus was on communication skills in crisis situations, not on other types of patient presentations. A systematic review of the effectiveness of simulation in undergraduate simulation using mannequins found that simulation is an effective pedagogy for teaching nursing skills and knowledge, but determining the level of fidelity for generating significant learning outcomes remained elusive (Foronda, Liu, & Bauman, 2013). Substantiating learning outcomes from simulation learning activities is an area for investigation.
Because mannequin-based mental health simulations have not been fully effective, several educators have trialed standardized patients (SPs) with a mental health diagnosis as a learning strategy to teach therapeutic communication skills to nursing students (Kameg et al., 2009; Webster, 2013). Critical to the success of the SP approach has been the SPs’ understanding of symptoms of mental illness and their ability to articulate them spontaneously in the scenario (King & Ott, 2012). Another essential component of a successful simulation proved to be the ability of SPs to contribute to the simulation debriefing. SP post simulation debriefings were shown to be valuable in providing the student nurse with feedback about personal aspects of the encounter from the patient’s perspective (Teherani, Hauer, & O’Sullivan, 2008), as well as feedback about the student nurse’s empathetic behavior (Davis, Josephsen, & Macy, 2013).
Educators have been creative in the recruitment of appropriate SPs to meet student simulation needs. Davis et al. (2013) attempted to use theater students as SPs and offered university credit, but they had difficulty recruiting enough students to meet the needed hours. Another SP recruiting variation was to use professional actors and undergraduate psychology students who were required to participate for service learning hours (Robinson-Smith et al., 2009). Kidd, Morgan, and Savery (2012) had nursing students practice therapeutic communication skills and navigate their computer avatars through a virtual world. Although this approach was a unique application of technology, effectiveness was hindered by the learning curve, as novices had to learn the technical aspects of the program.
A common limitation with SP models is the heavy demand on time and resources. Having both full and part time nursing faculty play the role of SPs was a strategy used by several researchers (King & Ott, 2012; Lang &Hahn, 2013; Sharpnack, Goliat, Baker, Rogers, & Shockey, 2013). Other resources for SPs have included nursing alumni (Alfes, 2013), psychiatric nurses, former nursing students (Szpak & Kameg, 2011), and volunteer community members (Sharpnack et al., 2013). Recruiting and training a large pool of authentic SPs each semester has proven to be a consistent challenge (Alfes, 2013; Davis et al., 2013). The literature review revealed various preparation and training approaches. Davis et al. (2013) required video and Website use, combined with 1 hour of rehearsal time, for each simulation. Alfes’ (2013) SP training required 2 hours. However, the use of mannequins and SPs can be expensive in terms of human resources, equipment costs, faculty time, and limited laboratory space (Brown, 2008)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คณะ (PMHN) การพยาบาลสุขภาพจิตจิตเวชหน้างาน herculean เตรียมนักเรียนเข้าร่วมใน และได้รับประโยชน์จากหลักสูตรการพยาบาลจิตเวช รักษาความปลอดภัยไซต์ทางคลินิกเป็นสิ่งสำคัญในการทำงานนี้ อย่างไรก็ตาม มันเป็นสิ่งหลาย baccalaureate ต่อสู้คณะทำงาน เพื่อให้นักเรียน มีโอกาสในการฝึก และได้รับทักษะการพยาบาลจิตเวช คณะมีเบื้อง ด้วยวิธีการจำลองที่มีทั้ง fiscally และร่างกายเป็นไปได้เพื่อช่วยนักเรียนที่เรียนรู้ เพื่อตอบสนองความท้าทายนี้ PMHN คณะของมหาวิทยาลัยเอกชนในสหรัฐอเมริกาตะวันตกพัฒนาแบบจำลองสำหรับทุนระดับปริญญาตรีสอนพยาบาลสื่อสารของนักเรียนและรักษาความสัมพันธ์ทักษะ experientially ด้วยการจำลองสถานการณ์ด้วยการอบรมเพียร์และการสนับสนุน การศึกษาปัจจุบันประเมินประสิทธิภาพของวิธีการนี้จากมุมมองของนักเรียนที่เข้าร่วมในแบบจำลอง ความคิดเห็นนักเรียนรวบรวมจากการประเมินกลางภาคหลักสูตร และวิเคราะห์ โดยคณะ PMHNพื้นหลัง ในหลาย ๆ โปรแกรมพยาบาล PMHN ทักษะที่สอนในคลาพลวัตและการตั้งค่าทางคลินิก ถ่ายภาพคู่ดังกล่าวคาดว่าจะช่วยนักเรียนที่ได้รับการสื่อสารที่สำคัญและความสามารถมนุษยสัมพันธ์ที่ระบุไว้ในการสิ่งของจิตแพทย์จิตสุขภาพพยาบาลในหลักสูตร BSN (สมาคมพยาบาลจิตเวชอเมริกันและนานาชาติสังคมของจิตแพทย์จิตสุขภาพพยาบาล 2008) และแสดงในตารางที่ 1 รักษาสื่อสารเป็นทักษะหลักในการพยาบาล (Varcarolis & ฟั่น 2010) และเน้นในสิ่งนั้น ซึ่งรักษาที่ พัฒนาทักษะด้านนี้ต้องเกิดขึ้นในหลักสูตรระดับของคำแนะนำที่จำเป็นเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของเอกสารหลักสูตร กำหนดข้อจำกัดของเวลาและทรัพยากร เป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับ baccalaureate จำนวนมาก คณะกับวิธีการลำดับ และสอนทักษะสัมพันธ์และการสื่อสารในหลักสูตรระดับปริญญาตรี รอสอนทักษะการสื่อสารขั้นพื้นฐานจนถึงการหมุนทางจิตเวช ซึ่งมักจะเกิดขึ้นต่อไปในหลักสูตร การทำให้นักเรียนเป็นรอง และอาจส่งผลกระทบในการดูแลผู้ป่วย อุปสรรคการเพิ่มเติมการสอนเชิงทักษะและการสื่อสารมีความยากลำบากให้จิตแพทย์พยาบาลประสบการณ์ทางคลินิก รับไม่มีคุณภาพเว็บไซต์คลินิก (Patzel, Ellinger, & Hamera, 2007)นักศึกษาอุปสรรคการสอนความสามารถมนุษยสัมพันธ์และการสื่อสารที่ยังมีอยู่ อับ stigmatization ลบของโรคจิตในสังคมมีผลต่อนักเรียนพยาบาล ที่มักจะพบความวิตกกังวลสูงโต้ตอบกับผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยทางจิตเวช Happell, Robins และสาย (2008) พบว่า นักเรียนพยาบาลหลายคนขาดทักษะที่จำเป็นและความรู้การดูแลผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยทางจิตเวช นักวิจัยอื่น ๆ รายงานว่า นักศึกษาพยาบาลสักหลาดกระตือรือร้น น่ากลัว และขาดความมั่นใจกับผู้ป่วยการคลินิกจิตเวช (โรบินสันสมิธ Bradley, & Meakim, 2009) ทัศนคติเชิงลบเกี่ยวกับการทำงานกับผู้ป่วยที่มีปัญหาทางจิตเวชได้เกิดขึ้นจากอารมณ์เหล่านี้และ self-doubts (Stuart, 2009) บางภาวะจำลองกลยุทธ์ได้ประสบความสำเร็จในการลดความวิตกกังวลของนักเรียน ปรับปรุงความสามารถด้านทักษะการสื่อสาร และเพิ่มความมั่นใจ (Lang และฮาห์น 2013 โรบินสัน-Smith et al., 2009 เว็บสเตอร์ 2013) อย่างไรก็ตาม ต้องหนักครอบคลุมความต้องการการฝึกอบรม คณะเวลา และค่าใช้จ่ายมักเป็นอุปสรรคกับการใช้ แบบจำลองที่อธิบายไว้ในบทความปัจจุบันใช้นักศึกษาพยาบาลอาวุโสเป็นผู้ป่วยและการสื่อสารผู้สอนเพื่อแก้ไขอุปสรรคเหล่านี้อย่างใดอย่างหนึ่งการทบทวนวรรณกรรม แม้ว่าแพทย์ผ่าตัดจำลองได้วิจัย และพัฒนาดี ขาดแคลนอยู่หลักฐานที่ใช้ประกอบการวิจัยจำลองการเรียนรู้โดยใช้มาตรฐานสุขภาพจิตผู้ป่วย (juffries, 2007 เว็บสเตอร์ 2013 เว็บสเตอร์ Seldomridge, & Rockrlli, 2012) จากการทบทวนวรรณกรรมที่พบประวัติ sustained ของความพยายามในการเชื่อมต่อช่องว่างระหว่างการสื่อสารสอนในห้องเรียนและนักศึกษาประสบการณ์ทางคลินิก Peplau คนแรกใช้กระบวนการเขียนบันทึกเป็นการศึกษาเทคนิคเพื่อช่วยให้นักเรียนปรับปรุงการสื่อสารและทักษะสัมพันธ์ (Varcarolis & ฟั่น 2010) อับ วิธีนี้เต็มไป ด้วยปัญหาของความทรงจำที่ไม่ถูกต้องนักของการโต้ตอบและ nonverbal พฤติกรรมจิตสำนึกต่ำ นอกจากนี้ ขาดคณะสังเกตผลในพลาดสอน และเรียนรู้โอกาส (Kameg, Mitchell, Clochesy, Howard, & Suresky, 2009 เว็บสเตอร์ 2013) วรรณกรรมงานวิจัยบ่งชี้ว่า สุขภาพจิตจำลองที่พยายามกับความสำเร็จที่แตกต่างกันหลายชนิด ใช้ mannequins คอมพิวเตอร์เพื่อสอนทักษะการสื่อสารมีจำกัดความสำเร็จของ mannequins ความสามารถในการสื่อสารจำกัดและ incapability ในการจำลองอวัจนภาษา (Kameg, Mitchell, Clochesy, Howard, & Suresky, 2010;) สวมตามแมนนีควินจำลองที่ใช้ สำหรับสถานการณ์การฆ่าตัวตาย (Hermanns ลิลลี่ และวิคครอ วเลย์ 2011) และ ใน postsurgical นั้นกระตุ้นทำ เรื่องราว และอยากฆ่าตัวตายผู้ป่วยสถานการณ์สมมติ (Lehr และ Kaplan, 2013) ที่โฟกัสได้ในทักษะการสื่อสารในสถานการณ์วิกฤต ไม่บนชนิดของงานนำเสนอผู้ป่วยอื่น ทบทวนระบบประสิทธิภาพของอัตราการใช้ mannequins ตรีจำลองพบว่า จำลองเป็นการสอนมีประสิทธิภาพการสอนการพยาบาลทักษะและความรู้ แต่การกำหนดระดับของความจงรักภักดีสำหรับสร้างผลลัพธ์การเรียนรู้ที่สำคัญยังคง เปรียว (Foronda หลิว และบา วแมน 2013) Substantiating ผลจากการจำลองการเรียนกิจกรรมการเรียนรู้เป็นพื้นที่สำหรับการตรวจสอบ เพราะไม่ได้เต็มประสิทธิภาพตามแมนนีควินสุขภาพจิตจำลอง นักการศึกษาต่าง ๆ มีผู้ป่วยมาตรฐาน trialed (SPs) วินิจฉัยสุขภาพจิตเป็นกลยุทธ์การเรียนการสอนทักษะการสื่อสารการรักษาพยาบาลนักเรียน (Kameg et al., 2009 เว็บสเตอร์ 2013) สำคัญสู่ความสำเร็จของวิธี SP ได้ของ SPs เข้าใจอาการของโรคจิตและความสามารถในการออกเสียงให้ธรรมชาติในสถานการณ์ (เตียงคิงไซส์และ Ott, 2012) อีกส่วนประกอบสำคัญของการจำลองประสบความสำเร็จพิสูจน์แล้วว่าเป็นความสามารถของ SPs ไปดังจำลอง Debriefings จำลองลง SP ได้แสดงเพื่อเป็นประโยชน์ในการให้บริการพยาบาลนักเรียนมีความคิดเห็นเกี่ยวกับลักษณะส่วนบุคคลของพบจากมุมมองของผู้ป่วย (Teherani, Hauer และโร งง 2008), ตลอดจนความคิดเห็นเกี่ยวกับนักเรียนเป็นพยาบาลทำงาน empathetic (Davis, Josephsen, & Macy, 2013) นักการศึกษามีความคิดสร้างสรรค์ในการสรรหาบุคลากรของ SPs ที่เหมาะสมเพื่อตอบสนองความต้องการจำลองของนักเรียน Davis et al. (2013) พยายามที่จะใช้นักเรียนโรงละครเป็น SPs และเสนอสินเชื่อมหาวิทยาลัย แต่พวกเขามีปัญหาในการสรรหานักเรียนเพียงพอตามเวลาจำเป็น SP อีกสรรหารูปแบบที่ใช้นักแสดงมืออาชีพและนักศึกษาระดับปริญญาตรีจิตวิทยาซึ่งจำเป็นต้องมีส่วนร่วมในบริการเรียนชั่วโมง (โรบินสัน-Smith et al., 2009) คิด มอร์แกน และ Savery (2012) มีนักศึกษาพยาบาลฝึกทักษะการสื่อสารรักษา และนำอวตารคอมพิวเตอร์ของพวกเขาผ่านโลกเสมือนจริง แม้ว่าวิธีการนี้ถูกใช้เฉพาะเทคโนโลยี ประสิทธิภาพผู้ที่ขัดขวาง โดยเส้นโค้งการเรียนรู้ เป็นสามเณรได้เรียนรู้ทางด้านเทคนิคของโปรแกรม ข้อจำกัดทั่วไปกับรุ่น SP เป็นความหนักเวลาและทรัพยากร มีทั้งแบบเต็มและ part time พยาบาลคณะเล่น บทบาทของ SPs เป็นกลยุทธ์ที่ใช้ โดยนักวิจัยหลาย (เตียงคิงไซส์และ Ott, 2012 ลังและฮาห์น 2013 Sharpnack, Goliat เบเกอร์ โรเจอร์ส & Shockey, 2013) ทรัพยากรอื่น ๆ ใน SPs ได้รวมศิษย์เก่าพยาบาล (Alfes, 2013), พยาบาลจิตเวช อดีตพยาบาลนักเรียน (Szpak & Kameg, 2011), และสมาชิกอาสาสมัคร (Sharpnack et al., 2013) สรรหา และฝึกอบรมกลุ่มใหญ่ของ SPs แท้แต่ละภาคเรียนได้พิสูจน์เป็น ความท้าทายที่สอดคล้องกัน (Alfes, 2013 Davis et al., 2013) ทบทวนวรรณกรรมเปิดเผยเตรียมการต่าง ๆ และวิธีการฝึกอบรม วิดีโอจำ Davis et al. (2013) และการใช้เว็บไซต์ รวมกับเวลาซ้อม สำหรับการจำลองแต่ละ 1 ชั่วโมง Alfes' (2013) SP ฝึกต้อง 2 ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม การใช้ mannequins และ SPs จะมีราคาสูงในด้านทรัพยากรบุคคล ค่าอุปกรณ์ คณะ และเวลาปฏิบัติการจำกัดพื้นที่ (สีน้ำตาล 2008)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สุขภาพจิตจิตเวชพยาบาล (PMHN) คณะเผชิญกับงานที่ยากของการเตรียมความพร้อมให้นักเรียนมีส่วนร่วมในและได้รับประโยชน์จากหลักสูตรพยาบาลจิตเวชของพวกเขา การรักษาความปลอดภัยสถานที่คลินิกเป็นสิ่งจำเป็นที่จะประสบความสำเร็จงานนี้; แต่มันเป็นสิ่งที่หลายคนต่อสู้คณะบัณฑิตที่จะทำ เพื่อให้นักศึกษามีโอกาสที่จะฝึกฝนและเรียนรู้ทักษะการพยาบาลจิตเวชคณะได้ทดลองด้วยวิธีการจำลองที่มีทั้ง fiscally และเป็นไปได้ทางร่างกายเพื่อความสะดวกในการเรียนรู้ของนักเรียน เพื่อตอบสนองความท้าทายนี้คณะ PMHN ของมหาวิทยาลัยเอกชนที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกาพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนนักศึกษาพยาบาลระดับปริญญาตรีการสื่อสารและทักษะในการรักษาความสัมพันธ์ประสพการณ์ผ่านการจำลองที่มีการให้คำปรึกษาแบบ peer และการสนับสนุน การศึกษาในปัจจุบันการประเมินประสิทธิภาพของวิธีการนี้จากมุมมองของนักเรียนที่เข้าร่วมในรูปแบบ ข้อเสนอแนะของนักศึกษาที่ถูกรวบรวมมาจากการประเมินผลหลักสูตรมิดเทอมและวิเคราะห์โดยคณะ PMHN.
ความเป็นมา
ในโปรแกรมการพยาบาลหลายทักษะ PMHN ได้รับการสอนทั้งในการเรียนการสอนและการตั้งค่าทางคลินิก ดังกล่าวเปิดรับคู่คาดว่าจะช่วยให้นักเรียนได้รับการสื่อสารที่สำคัญและความสามารถระหว่างบุคคลที่ระบุไว้ใน Essentials ของจิตเวชพยาบาลสุขภาพจิตในหลักสูตร BSN (จิตแพทย์อเมริกันสมาคมพยาบาลและนานาชาติสมาคมพยาบาลจิตเวชสุขภาพจิต 2008) และแสดงในตารางที่ 1 การสื่อสารการรักษาเป็นทักษะหลักในการพยาบาล (Varcarolis และบัญชี, 2010) และจะเน้นในเอกสาร Essentials ซึ่งรักษาการพัฒนาทักษะที่อยู่ในบริเวณนี้จะต้องเกิดขึ้นข้ามหลักสูตร.
ระดับการเรียนการสอนที่จำเป็นเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของเอกสารหลักสูตร เวลาที่กำหนดและ จำกัด ของทรัพยากรเป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับโปรแกรมปริญญาตรีจำนวนมาก คณะต่อสู้ด้วยวิธีการลำดับและสอนการสื่อสารและทักษะเชิงสัมพันธ์ข้ามหลักสูตรระดับปริญญาตรี รอที่จะสอนทักษะในการสื่อสารขั้นพื้นฐานจนถึงการหมุนจิตเวชซึ่งมักจะเกิดขึ้นต่อไปในหลักสูตรทำให้นักเรียนที่เสียเปรียบและอาจส่งผลกระทบในทางลบการดูแลผู้ป่วย อุปสรรคเพิ่มเติมเพื่อการสื่อสารการเรียนการสอนและทักษะเชิงสัมพันธ์เป็นความยากลำบากในการให้ประสบการณ์ทางคลินิกจิตเวชพยาบาลที่ได้รับการขาดของเว็บไซต์ที่มีคุณภาพทางคลินิก (Patzel, Ellinger และ Hamera 2007).
ปัญหาและอุปสรรคการสื่อสารเพื่อการศึกษาเพื่อการเรียนการสอนและความสามารถระหว่างบุคคลยังมีชีวิตอยู่ แต่น่าเสียดายที่ตราบาปเชิงลบของความเจ็บป่วยทางจิตในสังคมจะมีผลต่อนักศึกษาพยาบาลที่มักจะมีความคิดริเริ่มประสบการณ์ความวิตกกังวลการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยโรคทางจิตเวช Happell, ร็อบบินส์และกอฟ (2008) พบว่านักศึกษาพยาบาลจำนวนมากขาดทักษะที่สำคัญและความรู้ในการดูแลผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยโรคทางจิตเวช; นักวิจัยอื่น ๆ รายงานว่านักศึกษาพยาบาลรู้สึกวิตกกังวลหวาดกลัวและขาดความเชื่อมั่นในการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ป่วยในคลินิกจิตเวช (โรบินสันสมิ ธ , แบรดลีย์และ Meakim 2009) ทัศนคติเชิงลบเกี่ยวกับการทำงานร่วมกับผู้ป่วยที่มีปัญหาทางจิตเวชจะเกิดขึ้นจากอารมณ์เหล่านี้และข้อสงสัยในตัวเอง (Stuart, 2009).
บางกลยุทธ์การจำลองสุขภาพจิตได้รับการประสบความสำเร็จในการลดความวิตกกังวลของนักเรียน, การปรับปรุงขีดความสามารถทักษะในการสื่อสารและเพิ่มความมั่นใจในตนเอง (Lang & ฮาห์น, 2013; โรบินสันสมิ ธ และคณะ, 2009;. เว็บสเตอร์, 2013) อย่างไรก็ตามความต้องการการฝึกอบรมความต้องการหนักในเวลาคณาจารย์และค่าใช้จ่ายมักจะมีอุปสรรคที่อาจเกิดขึ้นกับการใช้งานของพวกเขา รูปแบบที่ระบุไว้ในบทความที่ใช้ในปัจจุบันนักศึกษาพยาบาลอาวุโสเป็นผู้ป่วยและผู้ฝึกสอนการสื่อสารเพื่อที่อยู่บางส่วนของอุปสรรคเหล่านี้.
ทบทวนวรรณกรรม
แม้ว่าแบบจำลองทางการแพทย์ผ่าตัดได้รับการพัฒนาอย่างดีและวิจัยปัญหาการขาดแคลนที่มีอยู่ของหลักฐานการวิจัยที่สนับสนุนการเรียนรู้โดยใช้จำลองสุขภาพจิต ผู้ป่วยที่ได้มาตรฐาน (juffries 2007; เว็บสเตอร์, 2013; เว็บสเตอร์, Seldomridge และ Rockrlli, 2012) การทบทวนวรรณกรรมพบประวัติศาสตร์ของความพยายามอย่างต่อเนื่องการศึกษาเพื่อลดช่องว่างระหว่างทักษะการสื่อสารการเรียนการสอนในห้องเรียนและนักเรียนประสบการณ์ทางคลินิก Peplau เป็นครั้งแรกที่จะใช้บันทึกขั้นตอนการเขียนเป็นเทคนิคการศึกษาเพื่อช่วยให้นักเรียนพัฒนาทักษะการสื่อสารและความสัมพันธ์ของพวกเขา (Varcarolis และบัญชี, 2010) แต่น่าเสียดายที่วิธีการนี้จะเต็มไปด้วยปัญหาของนักเรียน 'ความทรงจำที่ไม่ถูกต้องของการปฏิสัมพันธ์และการรับรู้ที่ต่ำของพฤติกรรมอวัจนภาษา นอกจากนี้การขาดของคณะผลการสังเกตในการเรียนการสอนที่ไม่ได้รับจำนวนมากและโอกาสการเรียนรู้ (Kameg, มิทเชลล์ Clochesy ฮาวเวิร์ดและ Suresky 2009; เว็บสเตอร์, 2013).
วรรณกรรมการวิจัยบ่งชี้หลายประเภทของการจำลองสุขภาพจิตที่ได้รับการพยายามกับ ความสำเร็จที่แตกต่างกัน การใช้หุ่นคอมพิวเตอร์ในการสอนทักษะการสื่อสารที่มี จำกัด ประสบความสำเร็จเพราะความสามารถในการสื่อสารหุ่น 'ที่ จำกัด และความไม่สามารถที่จะทำซ้ำการสื่อสารอวัจนภาษา (Kameg, มิทเชลล์ Clochesy ฮาวเวิร์ดและ Suresky 2010;) นางแบบจำลองที่ใช้สวมใส่ใช้สำหรับสถานการณ์การฆ่าตัวตาย (Hermanns, ลิลลี่, และรอว์ลีย์, 2011) และใน postsurgical ใจหดหู่และสถานการณ์ผู้ป่วยฆ่าตัวตาย (เอ่อ & Kaplan, 2013) ที่มุ่งเน้นเป็นทักษะการสื่อสารในสถานการณ์วิกฤต ไม่ได้อยู่ในประเภทอื่น ๆ ของการนำเสนอผลงานของผู้ป่วย ระบบตรวจสอบประสิทธิภาพของการจำลองในการจำลองระดับปริญญาตรีโดยใช้หุ่นจำลองพบว่าเป็นการเรียนการสอนที่มีประสิทธิภาพสำหรับการเรียนการสอนทักษะการพยาบาลและความรู้ แต่การกำหนดระดับของความจงรักภักดีในการสร้างผลการเรียนรู้ที่สำคัญยังคงเข้าใจยาก (Foronda หลิวและบาว, 2013) . substantiating ผลการเรียนรู้จากกิจกรรมการเรียนรู้แบบจำลองเป็นพื้นที่สำหรับการตรวจสอบ.
เพราะนางแบบที่ใช้การจำลองสุขภาพจิตยังไม่ได้รับที่มีประสิทธิภาพอย่างเต็มที่การศึกษาหลายแห่งมีการ trialed ผู้ป่วยที่ได้มาตรฐาน (SPs) กับการวินิจฉัยสุขภาพจิตเป็นกลยุทธ์การเรียนรู้ที่จะสอนทักษะการสื่อสารเพื่อการรักษา นักศึกษาพยาบาล (Kameg et al, 2009;. เว็บสเตอร์, 2013) สำคัญต่อความสำเร็จของวิธีการ SP ที่ได้รับความเข้าใจ SPs ของอาการของความเจ็บป่วยทางจิตและความสามารถของพวกเขาที่จะเป็นปล้องพวกเขาเป็นธรรมชาติในสถานการณ์ (กิ่งและจับไต๋, 2012) อีกองค์ประกอบสำคัญของการประสบความสำเร็จในการจำลองการพิสูจน์แล้วว่าเป็นความสามารถของ SPs เพื่อนำไปสู่การซักถามจำลอง SP debriefings จำลองโพสต์ที่ได้รับการแสดงที่จะมีคุณค่าในการให้บริการนักศึกษาพยาบาลที่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับลักษณะส่วนบุคคลของการเผชิญหน้าจากมุมมองของผู้ป่วย (Teherani, Hauer และซัลลิแวน, 2008) รวมทั้งข้อเสนอแนะเกี่ยวกับพฤติกรรมของความเห็นอกเห็นใจของนักศึกษาพยาบาล ( เดวิส Josephsen และเมซี, 2013).
การศึกษาได้รับความคิดสร้างสรรค์ในการรับสมัครของ SPs ที่เหมาะสมเพื่อตอบสนองความต้องการการจำลองนักศึกษา เดวิสและคณะ (2013) พยายามที่จะใช้นักเรียนเป็นละคร SPs และเสนอสินเชื่อที่มหาวิทยาลัย แต่พวกเขามีความยากลำบากในการสรรหานักเรียนเพียงพอที่จะตอบสนองความจำเป็นชั่วโมง รูปแบบการสรรหา SP อีกประการหนึ่งคือการใช้นักแสดงมืออาชีพและนักศึกษาระดับปริญญาตรีจิตวิทยาที่ถูกต้องมีส่วนร่วมสำหรับชั่วโมงการเรียนรู้การบริการ (โรบินสันสมิ ธ et al., 2009) Kidd, มอร์แกนและ Savery (2012) มีนักเรียนพยาบาลฝึกทักษะการสื่อสารการรักษาและนำทางประจำเครื่องคอมพิวเตอร์ของพวกเขาผ่านโลกเสมือนจริง แม้ว่าวิธีการนี้เป็นโปรแกรมที่ไม่ซ้ำของเทคโนโลยีที่มีประสิทธิภาพได้รับการขัดขวางโดยการเรียนรู้ที่เป็นสามเณรได้เรียนรู้ด้านเทคนิคของโปรแกรม.
ข้อ จำกัด ร่วมกันกับรุ่น SP เป็นความต้องการหนักในเวลาและทรัพยากร มีทั้งเต็มเวลาและเป็นส่วนหนึ่งของคณะพยาบาลเล่นบทบาทของ SPs เป็นกลยุทธ์ที่ใช้โดยนักวิจัยหลายคน (พระมหากษัตริย์และจับไต๋, 2012; Lang & ฮาห์น, 2013; Sharpnack, Goliat, เบเคอร์, โรเจอร์สและ Shockey, 2013) ทรัพยากรอื่น ๆ สำหรับ SPs ได้รวมศิษย์เก่าพยาบาล (Alfes, 2013), พยาบาลจิตเวชนักศึกษาพยาบาลอดีต (Szpak & Kameg 2011) และสมาชิกในชุมชนอาสาสมัคร (Sharpnack et al., 2013) การสรรหาและการฝึกอบรมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ของสำนักเป็นจริงแต่ละภาคการศึกษาได้พิสูจน์แล้วว่าเป็นความท้าทายที่สอดคล้องกัน (Alfes, 2013;. เดวิส, et al, 2013) การทบทวนวรรณกรรมเปิดเผยการเตรียมความพร้อมต่างๆและวิธีการฝึกอบรม เดวิสและคณะ (2013) วิดีโอที่ต้องการและการใช้งานเว็บไซต์รวมกับ 1 ชั่วโมงของเวลาซ้อมสำหรับการจำลองแต่ละ Alfes '(2013) การฝึกอบรมที่จำเป็น SP 2 ชั่วโมง อย่างไรก็ตามการใช้หุ่น SPs และอาจมีราคาแพงในแง่ของทรัพยากรมนุษย์, ค่าใช้จ่ายอุปกรณ์เวลาอาจารย์และพื้นที่ปฏิบัติการ จำกัด (บราวน์ 2008)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การพยาบาลสุขภาพจิตจิตเวช ( pmhn ) คณะหน้างานตลอดการเตรียมนักเรียนที่จะมีส่วนร่วมในหลักสูตรพยาบาลจิตเวช และได้รับประโยชน์จากพวกเขา การรักษาความปลอดภัยเว็บไซต์ทางคลินิกเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อบรรลุงานนี้ อย่างไรก็ตาม มันเป็นสิ่งที่หลายบัณฑิตคณะต่อสู้เพื่อทำ ให้นักศึกษาได้ฝึกปฏิบัติและได้รับทักษะทางการพยาบาลจิตเวชคณะได้ทดลองด้วยการจำลองวิธีการที่ทั้ง fiscally และร่างกายที่เป็นไปได้เพื่อความสะดวกในการเรียนรู้ ของนักเรียน เพื่อตอบสนองความท้าทายนี้pmhn คณะของมหาวิทยาลัย เอกชนตั้งอยู่ในตะวันตกของสหรัฐอเมริกา พัฒนารูปแบบการสอนนักศึกษาพยาบาลระดับปริญญาตรีการสื่อสารและสัมพันธภาพเพื่อการบำบัดทักษะ experientially ผ่านจำลองกับการให้คำปรึกษาเพื่อน และการสนับสนุน การศึกษาปัจจุบันการประเมินประสิทธิภาพของวิธีการนี้จากมุมมองของนักเรียนที่เข้าร่วมในรูปแบบความคิดเห็นของนักศึกษาหลักสูตรการประเมินผลและวิเคราะห์รวบรวมจากการสอบโดยคณะ pmhn .

พื้นหลังในโปรแกรมการพยาบาลหลายทักษะ pmhn สอนทั้งชั้นเรียนคำสอนและการตั้งค่าทางคลินิกเช่นคู่แสงคาดว่าจะช่วยให้นักเรียนได้รับการสื่อสารที่สำคัญและสมรรถนะบุคคล ที่ระบุไว้ในความสำคัญของการพยาบาลสุขภาพจิตจิตเวชในหลักสูตร BSN ( สมาคมพยาบาลจิตเวชอเมริกัน&สมาคมระหว่างประเทศของพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช 2008 ) แสดงในตารางที่ 1การสื่อสารเพื่อการบำบัดรักษาเป็นหลักทักษะในการพยาบาล ( varcarolis &เชือกแขวนคอ , 2010 ) และจะเน้นในสาระสำคัญของเอกสาร ซึ่งยังคงพัฒนาฝีมือแรงงานในพื้นที่นี้ต้องเกิดขึ้นผ่านหลักสูตร .
ระดับการเรียนการสอนต้องการเพื่อให้บรรลุ วัตถุประสงค์ของหลักสูตร เอกสาร ให้เวลาและข้อ จำกัด ทรัพยากร คือความท้าทายสำหรับโปรแกรมบัณฑิตมากมายคณะต่อสู้กับวิธีการลำดับและสอนทักษะการสื่อสารและความสัมพันธ์ในระดับปริญญาตรีหลักสูตร รอที่จะสอนทักษะการสื่อสารขั้นพื้นฐานจนถึงการจิตเวช ซึ่งมักจะเกิดขึ้นต่อไปในหลักสูตร ทำให้ผู้เรียนเป็นฝ่ายเสียเปรียบและอาจส่งผลกระทบในเชิงลบต่อการดูแลผู้ป่วยอุปสรรคในการสื่อสาร และทักษะการสอนเพิ่มเติม สัมพันธ์ คือ ความยากในการให้การพยาบาลจิตเวชคลินิกประสบการณ์ให้ขาดของเว็บไซต์ทางคลินิกที่มีคุณภาพ ( patzel เอลิงเงอร์ , & hamera , 2550 ) .
นักเรียนอุปสรรคการสื่อสารการสอน และสมรรถนะบุคคล ยัง มีอยู่ ขออภัยมีการตีตราลบสุขภาพจิตในสังคมอาจมีผลต่อนักศึกษาพยาบาลที่มักพบความกังวลควรมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยโรคทางจิตเวช happell โรบินส์ , และ กอฟ ( 2551 ) พบว่า นักศึกษาพยาบาลมีความรู้และทักษะที่จำเป็นมากในการดูแลผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยโรคจิตเวช ; นักวิจัยอื่น ๆรายงานว่านักศึกษาพยาบาลรู้สึกกระวนกระวายใจน่ากลัว และขาดความมั่นใจในตัวเองการโต้ตอบกับผู้ป่วย ในการตั้งค่าทางคลินิกจิตเวช ( โรบินสัน สมิธ แบรดลี่ย์ & meakim , 2009 ) ทัศนคติเกี่ยวกับการทำงานกับผู้ป่วยที่มีปัญหาทางจิตได้เกิดขึ้นจากอารมณ์เหล่านี้และตนเองสงสัย ( Stuart , 2009 ) .
บางกลยุทธ์การจำลองสุขภาพจิตได้รับการประสบความสำเร็จในการลดความวิตกกังวลของนักเรียนการปรับปรุงความสามารถด้านทักษะการสื่อสาร และเพิ่มความมั่นใจในตนเอง ( Lang &ฮาห์น 2013 ; โรบินสัน Smith et al . , 2009 ; Webster , 2013 ) อย่างไรก็ตาม ความต้องการฝึกอบรมที่กว้างขวางของเวลาและค่าใช้จ่ายหนักในคณะ มักจะมีอุปสรรคเกิดขึ้น ใช้ของพวกเขารุ่นที่ระบุไว้ในบทความปัจจุบันใช้รุ่นพี่นักศึกษาพยาบาลเป็นผู้ป่วยและการสื่อสารโค้ชที่อยู่บางส่วนของอุปสรรคเหล่านี้

ถึงแม้ว่าผลการทบทวนวรรณกรรมทางการแพทย์ราคาประหยัดได้รับการพัฒนาและวิจัยการขาดแคลนมีอยู่หลักฐานงานวิจัยสนับสนุนการจำลองการเรียนรู้โดยใช้มาตรฐานผู้ป่วยสุขภาพจิต ( juffries , 2007 ; Webster , 2013 ;เว็บสเตอร์ seldomridge & rockrlli , 2012 ) การทบทวนวรรณกรรมพบ sustained ประวัติของนักการศึกษา ' ความพยายามที่จะเชื่อมช่องว่างระหว่างทักษะการสื่อสาร การสอนในชั้นเรียน และนักเรียนประสบการณ์ทางคลินิก peplau เป็นคนแรกที่ใช้เขียนบันทึกกระบวนการเป็นเทคนิคการศึกษาเพื่อช่วยให้นักเรียนพัฒนาทักษะการสื่อสารของพวกเขาและความสัมพันธ์ ( varcarolis ท่อน& ,2010 ) แต่วิธีการนี้จะเต็มไปด้วยปัญหาความไม่ถูกต้องของนักเรียนมีปฏิสัมพันธ์และความตระหนักต่ำพฤติกรรมแบบ . นอกจากนี้ การขาดของคณะสังเกตการณ์จากหลายเกี่ยวกับ การเรียนการสอน โอกาส ( kameg มิชเชล clochesy ฮาวเวิร์ด & suresky , 2009 ; Webster
2013 )วรรณกรรมวิจัยบ่งชี้ว่า หลายประเภทของการจำลองสถานการณ์สุขภาพจิตที่ได้รับการพยายามที่ประสบความสำเร็จ ใช้หุ่นคอมพิวเตอร์สอนทักษะการสื่อสารที่มีความสำเร็จ จำกัด เพราะหุ่น ' incapability เพื่อเลียนแบบและจำกัดความสามารถในการสื่อสารอวัจนภาษา ( kameg มิชเชล clochesy ฮาวเวิร์ด & suresky , 2010 ; )หุ่นที่ใช้จำลองสถานการณ์ ( ไว้ใช้สำหรับการฆ่าตัวตาย hermanns ลิลลี่ & Crawley , 2011 ) และใน postsurgical กระวนกระวาย หดหู่ และสถานการณ์ผู้ป่วยฆ่าตัวตาย ( แลร์& Kaplan , 2013 ) ที่มุ่งเน้นในทักษะการสื่อสารในสถานการณ์วิกฤต ไม่ใช่ประเภทอื่น ๆของงานนำเสนอของผู้ป่วยการทบทวนอย่างเป็นระบบประสิทธิภาพของการจำลองในระดับปริญญาตรีโดยใช้หุ่นจำลอง พบว่าเป็นครูที่มีทักษะการสอนการพยาบาลและความรู้ แต่การกำหนดระดับของการสร้างที่สำคัญการเรียนรู้ยังคงเข้าใจยาก ( foronda หลิว& , อุนจิ , 2013 )substantiating ผลการเรียนจากการจำลองกิจกรรมการเรียนรู้ คือ พื้นที่เพื่อสอบสวน เพราะสุขภาพจิต
หุ่นจำลองได้เต็มประสิทธิภาพ หลายนักการศึกษาไปดำเนินคดีผู้ป่วยมาตรฐาน ( SPS ) กับสุขภาพจิตการวินิจฉัยเป็นการเรียนรู้กลยุทธ์การสอนทักษะการสื่อสารเพื่อการบำบัดรักษาให้นักศึกษาพยาบาล ( kameg et al . , 2009 ; Webster , 2013 ) .ที่สำคัญเพื่อความสำเร็จของ SP วิธีการได้รับ SP ' เข้าใจอาการของความเจ็บป่วยทางจิตและความสามารถของพวกเขาเป็นปล้องคล่องในสถานการณ์ ( กษัตริย์&มี , 2012 ) อีกหนึ่งองค์ประกอบสำคัญของจำลองที่ประสบความสำเร็จพิสูจน์แล้วว่าเป็น ความสามารถของ SP เพื่อนำไปสู่การสอบสวนการสอบสวนจำลอง SP โพสต์ได้เป็นคุณค่าในการให้นักศึกษาพยาบาลมีความคิดเห็นเกี่ยวกับลักษณะส่วนบุคคลของการเผชิญหน้าจากมุมมองของผู้ป่วย ( teherani hauer & , , o'sullivan , 2008 ) , ตลอดจนความคิดเห็นเกี่ยวกับพฤติกรรม empathetic นักศึกษาพยาบาล ( เดวิส josephsen & Macy ,
, 2013 )นักการศึกษาได้สร้างสรรค์ในการสรรหา SP ที่เหมาะสมเพื่อตอบสนองความต้องการการของนักเรียน Davis et al . ( 2013 ) พยายามที่จะใช้นักเรียนโรงละครเป็น SP และเสนอสินเชื่อของมหาวิทยาลัย แต่พวกเขามีความยากลําบาก รับสมัครนักเรียน พอเจอเวลาต้องการอีกรูปแบบคือการใช้ SP รับสมัครนักแสดงมืออาชีพและนักศึกษาจิตวิทยาปริญญาตรีที่ต้องเข้าร่วมให้บริการการเรียนรู้ชั่วโมง ( โรบินสัน Smith et al . , 2009 ) จอมโจรคิด มอร์แกน และ ซาเวอรี ( 2012 ) มีนักศึกษาพยาบาลฝึกใช้ทักษะการสื่อสารและนำทางรูปคอมพิวเตอร์ของพวกเขาผ่านโลกเสมือนถึงแม้ว่าวิธีการนี้เป็นโปรแกรมเฉพาะของเทคโนโลยี ประสิทธิภาพ ถูกขัดขวางโดยการเรียนรู้เป็นสามเณรได้เรียนรู้ด้านเทคนิคของโปรแกรม .
ข้อจำกัดทั่วไปกับรุ่น SP คือความต้องการมากในเวลาและทรัพยากร มีทั้งแบบเต็มเวลา และส่วนที่คณะพยาบาล บทบาทของ SP เป็นกลยุทธ์ที่ใช้โดยนักวิจัยหลาย ( กษัตริย์&มี , 2012 ; Lang &ฮาห์น2013 ; sharpnack goliat , เบเกอร์ โรเจอร์ &ช็อกคีย์ , 2013 ) ทรัพยากรอื่น ๆสำหรับ SP ได้รวมศิษย์เก่าพยาบาล ( alfes 2013 ) , พยาบาลจิตเวช , นักศึกษาพยาบาลอดีต ( szpak & kameg , 2011 ) และสมาชิกอาสาสมัครชุมชน ( sharpnack et al . , 2013 ) การสรรหาและการฝึกอบรมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ของ SP แท้ในแต่ละภาคการศึกษาได้พิสูจน์ให้เป็นความท้าทายที่สอดคล้องกัน ( alfes 2013 ; Davis et al . , 2013 )การทบทวนวรรณกรรมพบการเตรียมการต่างๆ และวิธีการฝึก Davis et al . ( 2013 ) ต้องการ วิดีโอ และเว็บไซต์ ใช้ รวมกับ 1 ชั่วโมงของเวลาซ้อม แต่ละระบบ alfes ' ( 2013 ) SP การฝึกอบรมต้อง 2 ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม การใช้หุ่นและ SP สามารถจะมีราคาแพงในแง่ของทรัพยากร ต้นทุน อุปกรณ์ เวลา คณะมนุษย์ และพื้นที่ปฏิบัติการ จำกัด ( สีน้ำตาล , 2008 )