They looked at each other for a mom

They looked at each other for a moment without speaking, and then fell into conversation,
explaining the cause of their meeting so far from their homes. It was delightful to find that
they both felt the same wish--to learn a little more of their native country--and as there was
no sort of hurry they stretched themselves out in a cool, damp place, and agreed that they
would have a good rest before they parted to go their ways.
"What a pity we are not bigger," said the Osaka frog; "for then we could see both towns from
here, and tell if it is worth our while going on."
"Oh, that is easily managed," returned the Kyoto frog. "We have only got to stand up on our
hind legs, and hold onto each other, and then we can each look at the town he is traveling to."
This idea pleased the Osaka frog so much that he at once jumped up and put his front paws
on the shoulder of his friend, who had risen also. There they both stood, stretching
themselves as high as they could, and holding each other tightly, so that they might not fall
down. The Kyoto frog turned his nose towards Osaka, and the Osaka frog turned his nose towards Kyoto; but the foolish frogs forgot that when they stood up their great eyes lay in the
backs of their heads, and that though their noses might point to the places to which they
wanted to go, their eyes beheld the places from which they had come.
"Dear me!" cried the Osaka frog, "Kyoto is exactly like Osaka. It is certainly not worth such a
long journey. I shall go home!"
"If I had had any idea that Osaka was only a copy of Kyoto I should never have traveled all
this way," exclaimed the frog from Kyoto, and as he spoke he took his hands from his friend's
shoulders, and they both fell down on the grass. Then they took a polite farewell of each
other, and set off for home again, and to the end of their lives they believed that Osaka and
Kyoto, which are as different to look at as two towns can be, were as alike as two peas.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พวกเขามองกันครู่โดยไม่ต้องพูด แล้ว ตกลงไปในการสนทนาอธิบายสาเหตุของการประชุมห่างไกลจากบ้านของพวกเขา ก็พบว่างามพวกเขาทั้งสองรู้สึกต้องเดียว - การเรียนรู้น้อย และเป็น ประเทศบ้านเกิด - มีไม่เรียงรีบจะยืดตัวออกในเย็น ชื้น และตกลงที่จะจะมีบริการด้วยรอยยิ้มก่อนจะศึกษาธิการไปวิธีของพวกเขา"สงสารอะไรเราไม่ใหญ่ กล่าวว่า กบโอซาก้า "ในนั้น เราได้เห็นทั้งหมดจากที่นี่ และบอกถ้า เป็นมูลค่าในขณะที่เราไปบนไว้ ""โอ้ ที่จะจัดการได้อย่างง่ายดาย คืนกบเกียวโต "เราเท่านั้นได้มีการยืนบนของเราขาหลัง ค้างไว้ไปกัน และจากนั้น เราสามารถดูแต่ละเมืองที่เขาเดินทางไป "ความคิดนี้ใจมากว่า เขากันไปค่า และใส่ paws ของเขาหน้ากบโอซาก้าบนไหล่ของเพื่อนของเขา ที่มีการเพิ่มขึ้นยัง มีทั้งคู่ยืน ยืดตัวเองสูงที่สุดเท่าที่พวกเขาไม่สามารถ และจับกันแน่น เพื่อให้พวกเขาอาจไม่ตกลง กบเกียวโตเปิดจมูกของเขาไปยังโอซาก้า และกบโอซาก้าเปิดจมูกของเขาไปยังเมืองเกียวโต แต่กบโง่ลืมว่า เมื่อพวกเขาลุกขึ้นยืนตาดีวางไว้ในหลังของศีรษะของพวกเขา และที่ว่าตน noses อาจชี้ไปที่พวกเขาอยากไป ตา beheld สถานที่ซึ่งพวกเขาได้มา"รักฉัน! " ร้องโอซาก้ากบ "เกียวโตได้เหมือนโอซาก้า มันไม่คุ้มค่าเช่นการการเดินทางที่ยาวนาน ฉันจะกลับบ้าน""ถ้าผมเคยมีความคิดใด ๆ ที่โอซาก้าถูกเฉพาะสำเนาของเกียวโต ฉันจะไม่ได้เดินทางทั้งหมดด้วยวิธีนี้ ทางหลุดรอดกบจากเกียวโต และเขาพูด เขาเอามือของเขาจากเพื่อนของเขาไหล่ และพวกเขาทั้งสองล้มลงบนหญ้า จาก นั้นพวกเขาจึงอำลาสุภาพของแต่ละอื่น ๆ และชุดออกสำหรับบ้านอีกครั้ง และการสิ้นสุดของชีวิตของพวกเขา พวกเขาเชื่อว่าโอซาก้า และเกียวโต ซึ่งเป็นแตกต่างกันดูมีสองเมือง มีเหมือนกันที่สองถั่ว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พวกเขามองหน้ากันสักครู่โดยไม่ต้องพูดแล้วตกลงไปในการสนทนา
อธิบายสาเหตุของการประชุมของพวกเขาเพื่อให้ห่างไกลจากบ้านของพวกเขา มันเป็นที่น่ายินดีที่จะพบว่า
พวกเขาทั้งสองรู้สึกปรารถนาเดียวกัน - ที่จะเรียนรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ ของประเทศบ้านเกิดของพวกเขา - และในขณะที่มี
การจัดเรียงของพวกเขาไม่รีบร้อนที่ยืดตัวเองออกมาในที่เย็นและชื้นและตกลงว่าพวกเขา
จะมี . ส่วนที่เหลือดีก่อนที่จะแยกกันไปวิธีการของพวกเขา
"สิ่งที่น่าเสียดายที่เราไม่ได้ใหญ่กว่า" กบโอซาก้ากล่าวว่า; "สำหรับเราก็จะได้เห็นเมืองทั้งจาก
ที่นี่และบอกว่าจะมีมูลค่าในขณะที่ของเราที่เกิดขึ้น. "
"โอ้ที่จัดการได้อย่างง่ายดาย" กลับกบเกียวโต "เราได้มีเพียงที่จะยืนขึ้นของเรา
ขาหลังและถือไปยังแต่ละอื่น ๆ แล้วเราแต่ละคนสามารถดูเมืองที่เขาจะเดินทางไป. "
ความคิดนี้ยินดีกบโอซาก้ามากว่าเขากระโดดในครั้งเดียวและใส่ อุ้งเท้าด้านหน้าของเขา
บนไหล่ของเพื่อนของเขาที่ได้ปรับตัวเพิ่มขึ้น มีพวกเขาทั้งสองยืนยืด
ตัวเองให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้และถือกันแน่นเพื่อที่ว่าพวกเขาอาจจะไม่ตก
ลง กบเกียวโตหันจมูกของเขาที่มีต่อโอซาก้าและโอซาก้ากบหันจมูกของเขาที่มีต่อเกียวโต; แต่กบโง่ลืมว่าเมื่อพวกเขาลุกขึ้นยืนสายตาที่ยอดเยี่ยมของพวกเขาอยู่ใน
ด้านหลังของหัวของพวกเขาและว่าแม้ว่าจมูกของพวกเขาอาจชี้ไปยังสถานที่ที่พวกเขา
อยากจะไปตาก็เห็นสถานที่จากที่พวกเขาได้มา.
" รักฉัน! " ร้องไห้กบโอซาก้า "เกียวโตเป็นเหมือนโอซาก้า. แน่นอนมันเป็นไม่คุ้มค่าเช่น
การเดินทางที่ยาวนาน. ฉันจะกลับบ้าน! "
"ถ้าผมได้มีความคิดที่ว่าโอซาก้าเป็นเพียงสำเนาของเกียวโตที่ฉันไม่ควรจะเดินทางใด ๆ
นี้ วิธี "อุทานกบจากเกียวโตและในขณะที่เขาพูดเขาเอามือของเขาจากเพื่อนของเขา
ไหล่และพวกเขาทั้งสองล้มลงบนพื้นหญ้า พวกเขาจึงเอาอำลาสุภาพของแต่ละ
อื่น ๆ และออกเดินทางไปบ้านอีกครั้งและในตอนท้ายของชีวิตของพวกเขาพวกเขาเชื่อว่าโอซาก้าและ
เกียวโตซึ่งเป็นที่แตกต่างกันไปดูที่เป็นเมืองทั้งสองจะเป็นไปได้ก็เป็นเหมือนกันเป็นสองถั่ว .

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พวกเขามองกันสักพัก โดยไม่ต้องพูด แล้วตกลงไปในการอธิบายสาเหตุของการสนทนา ,
การประชุมของพวกเขาห่างไกลจากบ้านของพวกเขา มันน่ายินดีที่พบว่าพวกเขาทั้งสองรู้สึกปรารถนาเหมือนกัน
-- เรียนรู้เพิ่มเติมเล็กน้อยของประเทศบ้านเกิดของพวกเขา . . . และมีการจัดเรียงของพวกเขา
ไม่รีบยืดตัวเองออกในที่ชื้นเย็น และตกลงกันว่าพวกเขา
would have a good rest before they parted to go their ways.
"What a pity we are not bigger," said the Osaka frog; "for then we could see both towns from
here, and tell if it is worth our while going on."
"Oh, that is easily managed," returned the Kyoto frog. " We have only got to stand up on our
hind legs, and hold onto each other, and then we can each look at the town he is traveling to."
This idea pleased the Osaka frog so much that he at once jumped up and put his front paws
on the shoulder of his friend, who had risen also. There they both stood, stretching
themselves as high as they could, and holding each other tightly, so that they might not fall
down. The Kyoto frog turned his nose towards Osaka, and the Osaka frog turned his nose towards Kyoto;แต่กบโง่ ลืมไปว่า เมื่อเขาลุกขึ้น ดวงตาที่ยอดเยี่ยมของพวกเขาวางใน
หลังศีรษะของพวกเขา และแม้ว่าจมูกจะชี้ไปยังสถานที่ที่พวกเขา
อยากไป ตาก็มองดูสถานที่ที่พวกเขามา .
" ที่รักฉัน ! " โอซาก้า เกียวโต กบร้อง " เหมือนที่โอซาก้า มันแน่นอนไม่คุ้มค่าเช่น
การเดินทางที่ยาวนาน ผมจะกลับบ้าน ! "
"If I had had any idea that Osaka was only a copy of Kyoto I should never have traveled all
this way," exclaimed the frog from Kyoto, and as he spoke he took his hands from his friend's
shoulders, and they both fell down on the grass. Then they took a polite farewell of each
other, and set off for home again, and to the end of their lives they believed that Osaka and
Kyoto,ที่แตกต่างกันเพื่อดูเป็นสองเมืองที่สามารถมีเหมือนกันสอง Peas