When I was a child in Thailand, I u

When I was a child in Thailand, I used to ask myself why my friends and I have to stand in line in front of the flag pole and sing the national anthem every morning in school. Everyday at 8 a.m. and 6 p.m. all radio and television stations will play the national anthem and show the pictures of the King and royal family. Everyone stops their activities whether they are running, shopping or eating. They stand still until the song ends. Every car stops. The policemen stand steadily and touch their eyebrow with the right hand. It’s an incident I see everyday. Thai people do so in order to pay respect to the king and his family. In the movie theatres, before the movie starts, the Royal anthem will be played and again the pictures of the King will be shown. I always wonder who the king is and why Thai people have to see and know about the king so much. When I came home, I asked my mother about the king. She looked at me with her warm smile and told me, “The king is a man who reigns the country and the King had done many good things for the country and Thai people. That is why all the Thai people respect and love the King very much.” Then she gave me a little book about the king. That night, I was reading it until I slept.
Since I heard about the King and royal family a lot, I started to be interested in them. I tried to find many books about them. I read and I found that his life was very interesting.
The King, His Majesty King Bhumibol Adulyadej the Great, King Rama IX, the ninth King of Chakri Dynasty of Thailand, was born in Cambridge, Massachusetts, the United States of America, on December 5, 1927. His Majesty came to the throne on June 9, 1946, when he was only 18 years of age, and was crowned as The King of Thailand on May 5, 1950. His ceremonial name, according to the ancient tradition is “Phrabat Somdej Phra Paramindra Maha Bhumibol Adulyadej Mahitaladhibet Ramadhibodi Chakrinarubodindara Sayamindaradhiraj Boromanatbophit”. That day, His Majesty pronounced the traditional oath of accession which stated, “We will reign with righteousness for the benefit and happiness of the Siamese people”. Since then, over 60 years after his coronation, everyday, His Majesty has been concerned about the uplifting of the general well-being of the Thai people. His Majesty has traveled throughout the kingdom visiting his people, though there was rain, sunshine, floods, or difficult ways to go through rural barren areas, to listen to his villagers’ problems. His Majesty tried to solve these problems with Royal projects, giving the villagers knowledge to improve themselves to have a better livelihood. There is a picture that impresses all of Thai people. It is a picture of The King. In that picture, His Majesty holds a map in his left hand, a pencil in right hand, and there is a sweat drop on the tip on his nose. I saw this picture everywhere, and every time I saw it there would be a smile on my face and deep in my heart.
Nowadays, His Majesty the King is well recognized as the heart and soul of the Thai nation, as the longest-reigning monarch in the history of the world. But, how many people know why Thai people love their King so much? If you ask Thai people, “Who is the one you most love and esteem?” The answer surely is “Nai Luang” or my King.
One of my favorite books has many stories to express the love of Thai people for their King. In the story “My stake”, Mom Rajawongse Cuckrit Pramoch, a member of the Royal family, asked His Majesty “Have you ever been discouraged?” His Majesty answered “Yes, I have. Sometimes troubles are discouraging. But I can't be disheartened, because my stakes are very high. My stakes are the country and happiness of all of the Thai people”. An another story I read, I learned that many years ago His Majesty visited people in poverty in the North East of Thailand because there was a drought for many years. When His Majesty arrived there, an old woman crept to him and asked for the water. His Majesty said, “Don’t worry. There will be water here. We will give you water”. Incredibly, it suddenly rained. That made people and the entourages surprised. I like this story very much. I told this story to my friends then they said, “He is a deity from heaven”.
When I grew up, I went to the university which was established by one of the kings of Thailand. The university was named after the king’s name, Chulalongkorn University. I feel very proud of my university. Many times, when there was an important event such as a conference that had important people around the world come to Thailand, it took place at my university. I sometimes saw a king and the family passing by when they came to my university to attend an important occasion. The people would sit politely on the ground and wait to see the king. Thai people believe that if they have a chance to see the King in person, they will have good lives. I am very happy to have a chance to get a graduate diploma from a daughter of the king. It is not easy to have an opportunity to be close and get something hand to hand from the royal family. Not many universities in Thailand are honored to have such an opportunity. The King and his family will give the diploma to the graduated students who graduate from public universities only. On my commencement day, I heard a very impressive story about the king from my teacher. He told that over the past 40 years, His Majesty have given diplomas to more than 100,000 graduate students every year. The rector of the university asked His Majesty to give diplomas to master and doctoral degree only. But His Majesty said that he can’t because most students graduate with only a bachelor degree and they have only one chance to get diploma from his hand. One day; moreover, when His Majesty was giving diplomas, the electric light was broken down. One student lost his opportunity to have his picture taken with the king. After the last student got his diploma, His Majesty let that student took a picture again. I think if I were that student, I would be very happy because the king gave me special attention.
This year, there was a very important event about the King of Thailand. On June 9, it was the 60th Anniversary Celebration of His Majesty the King’s accession to the Throne. Many important people, royal families and leaders of countries around the world came to Thailand and celebrated in this event. I now understand that the Thai King is loved and respected by many people, not only in Thailand.
So June 9, 2006 was pronounced a national holiday due to this celebration. It was 7 in the morning; I went to join the people to celebrate this important day. When I arrived at the location where the ceremony was to take place, I was very excited to see many people waiting to see the King. I think there were almost million of people in that place. Everyone wore a special designed yellow T-shirt and yellow wristband for this event. We all waved royal-yellow flags. It was very amazing that there were so many people doing the same thing. An old man standing next to me said that some people came to this place since 11 p.m. of yesterday to attend this ceremony. I said to myself that if I came here later than this, I might not find a space to stand. At 10:11 a.m. the King, Queen and other members of the royal family came to the throne hall. At 11:24 a.m., the King and the Queen appeared on the balcony in their Royal attire to greet the people. Everyone sang a Thai Royal anthem loudly. Everyone was happy, proud to be born in Thailand and have such a great king. After the spokesman officially began the ceremony, the King gave a brief speech to all the people. He and the Royal family thanked everyone for being there and wishing them the best. He wished for all Thai people to love each other and be in harmony. He wanted the Thai people to adhere to righteous thinking and act reasonably. When the speech was finished, the king waved his hand to the people. The crowd began to give a deafening cheer of “Long Live the King” “Long Live the King” “Long Live the King”…… until the king left there.
After the ceremony, I took a taxi to a place called Impact Arena where there was an exhibition showing the life and all the activities that the King had done to improve the country. It took a long time to get to the place because there was heavy traffic. I was supposed to meet my mother there, but there were so many people and I thought for sure I could not find her. So I called my mother and told her that we should not meet. It took me three hours to see only one section because I could not walk freely. It was so crowded that people had to flow into the flood of people. The exhibition was nationally broadcast and at 7 p.m. every Thai person all over the country, including me, lit up candles and sang the song composed for the royal family together. I unconsciously cried with joy when I was singing. After the song ended, many fireworks were shot into the sky. They were the most beautiful fireworks I have experienced in my entire life. When I went back home, I saw my father watching the news showing the celebration that I attended in the morning. They showed the pictures from different angles. In one picture from the high angle, I saw the people wearing the yellow T-shirt everywhere. It looked like Chow Praya River, the main river of Thailand. I saw many people, actors, actresses, children, the old and the handicapped. They all cried with joy. I can say that I had the best sleep in my life that night. My heart was filled with joy. I am very proud to be Thailand born in a country that has the great king. “I love my King.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อเด็กในประเทศไทย เคยถามตัวเองว่าทำไมเพื่อนของฉันและฉันต้องยืนเข้าแถวหน้าเสาธง และร้องเพลงชาติทุกเช้าในโรงเรียน ทุกวันตั้งแต่เวลา 8.00 น.และ 18.00 น.สถานีวิทยุและโทรทัศน์ทั้งหมดจะเล่นเพลงชาติ และแสดงรูปภาพของพระมหากษัตริย์และพระราชวงศ์ ทุกคนหยุดกิจกรรมของพวกเขาว่าพวกเขาจะทำงาน ช้อปปิ้ง หรือกิน พวกเขายืนยังจนเพลงจบ รถทุกคันหยุด ตำรวจในพื้นที่ยืนอย่างต่อเนื่อง และสัมผัสของคิ้ว ด้วยมือขวา มันเป็นเหตุการณ์ที่เห็นทุกวัน คนไทยทำให้การนับถือพระมหากษัตริย์และครอบครัว ในละครภาพยนตร์ ก่อนเริ่มภาพยนตร์ จะเล่นเพลงรอยัล และอีกครั้ง จะแสดงภาพของพระมหากษัตริย์ ฉันเคยสงสัยว่า ที่กษัตริย์และทำไมคนไทยต้องดู และรู้เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์มาก เมื่อฉันมาบ้าน ถามแม่เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ เธอมองฉัน ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นของเธอ และบอกฉัน "พระมหากษัตริย์เป็นคน reigns ประเทศ และกษัตริย์ทำสิ่งดีสำหรับประเทศและคนไทย นั่นคือเหตุผลที่ทุกคนไทยเคารพ และรักในหลวงมากขึ้น" แล้วเธอให้ฉันหนังสือน้อยเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ คืน ฉันได้อ่านมันจนกว่าฉันนอนหลับ เนื่องจากผมได้ยินเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์มาก ผมเริ่มที่จะสนใจในพวกเขา ฉันพยายามหาหนังสือมากมายเกี่ยวกับพวกเขา ฉันอ่าน และพบว่า ชีวิตน่าสนใจมาก พระมหากษัตริย์ พระสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช พระ ๙ 9 พระมหากษัตริย์ของราชวงศ์จักรีของไทย เกิดในเคมบริดจ์ แมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกาของ อเมริกา บน 5 ธันวาคม 1927 พระราชบัลลังก์มาพร้อมบน 9 มิถุนายน 1946 เมื่อเขามีอายุเพียง 18 ปี และมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์ของไทยใน 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 ชื่อของเขาพิธี ตามประเพณีโบราณคือ "พระบาทสมเด็จพระ Paramindra มหาเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช Mahitaladhibet Ramadhibodi Chakrinarubodindara Sayamindaradhiraj Boromanatbophit" วันที่ แนวออกเสียงคำสัตย์ปฏิญาณดั้งเดิมของทะเบียนที่ระบุไว้ "เราจะครอบครอง ด้วยความชอบธรรมประโยชน์และความสุขของชาวสยาม" ตั้งแต่นั้น 60 ปีหลังจากเขาฉัตรมงคล ทุกวัน สมเด็จพระมีการกังวลเกี่ยวกับด้านทั่วไปเป็นอยู่ที่ดีของคนไทย พระได้เดินทางทั่วราชอาณาจักรไปคนของเขา แต่มีฝน ซันไชน์ อุทกภัย หรือวิธีที่ยากจะผ่านชนบทพื้นที่แห้งแล้ง เพื่อรับฟังปัญหาของชาวบ้านเขา พระที่พยายามจะแก้ปัญหาเหล่านี้ ด้วยโครงการรอยัล ให้ความรู้เพื่อปรับปรุงตัวเองให้ดำรงชีวิตดีกว่าชาวบ้าน มีรูปภาพที่ประทับใจคนไทยทั้งหมด รูปภาพของพระมหากษัตริย์ได้ ในรูปภาพนั้น สมเด็จพระถือแผนที่ในมือซ้าย ดินสอในมือขวา และมีหยดเหงื่อบนบนจมูกของเขา ผมเห็นภาพนี้ทุก และทุกครั้งที่ผมเห็น มันจะมีรอยยิ้ม บนใบหน้าของฉัน และลึก ในหัวใจของฉัน ปัจจุบัน พระบาทสมเด็จได้ดีรับรู้เป็นหัวใจและจิตวิญญาณของไทยประเทศชาติ พระมหากษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์โลก แต่ อย่างไรหลายคนรู้ว่าทำไมคนไทยรักกษัตริย์มาก ถ้าคุณถามคนไทย "ใครเป็นหนึ่งคุณสุดรัก และเคารพ" คำตอบก็คือ "นายหลวง" หรือกษัตริย์ของฉัน หนังสือเล่มโปรดของฉันอย่างใดอย่างหนึ่งมีเรื่องราวมากมายเพื่อแสดงความรักของคนไทยสำหรับกษัตริย์ ในเรื่อง "เดิมพันของฉัน" หม่อม Pramoch มิลล์ Cuckrit เป็นสมาชิกของรอยัล ถามสมเด็จพระ "เคยท้อหรือไม่" พระตอบ "ใช่ แล้ว บางครั้งปัญหามี discouraging แต่ฉันไม่สามารถ disheartened เพราะฉันสูงมาก ของฉันประเทศและความสุขของคนไทย" มีเรื่องอื่นที่อ่าน ฉันรู้ว่า หลายปีที่ผ่านมาสมเด็จพระชมคนยากจนในเหนือของไทยเนื่องจากมีภัยแล้งเป็นเวลาหลายปี เมื่อสมเด็จพระถึงมี หญิง crept เขา และขอน้ำ พระกล่าวว่า "เถอะ จะมีน้ำที่นี่ เราจะให้น้ำ " อย่างเหลือเชื่อ ทันใดนั้นฝนตกด้วย คนที่ทำและ entourages แปลกใจ ผมชอบเรื่องนี้มาก ฉันบอกเรื่องนี้กับเพื่อนของฉัน แล้วพวกเขากล่าว ว่า "พระองค์คือพระเจ้าจากสวรรค์" เมื่อฉันโตขึ้น ผมไปมหาวิทยาลัยซึ่งก่อตั้ง โดยพระมหากษัตริย์ของไทย มหาวิทยาลัยแต่ตั้งชื่อตามชื่อของพระมหากษัตริย์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฉันรู้สึกภูมิใจมากที่มหาวิทยาลัยของฉัน หลายครั้ง เมื่อมีเหตุการณ์สำคัญเช่นการประชุมที่สำคัญคนทั่วโลกมาไทย มันเกิดขึ้นที่มหาวิทยาลัยของฉัน ผมบางครั้งเห็นกษัตริย์และช่วยครอบครัว โดยเมื่อพวกเขามาถึงมหาวิทยาลัยของฉันเข้าร่วมโอกาสสำคัญ คนจะสุภาพนั่งบนพื้นดิน แล้วรอดูพระ คนไทยเชื่อว่า ถ้าพวกเขามีโอกาสที่จะดูพระคน พวกเขาจะมีชีวิตที่ดี ผมดีใจมากที่มีโอกาสที่จะได้รับประกาศนียบัตรสำเร็จการศึกษาจากลูกสาวของกษัตริย์ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่ได้มีโอกาสใกล้ชิด และได้รับสิ่งที่มือมือจากพระบรมวงศานุวงศ์ มหาวิทยาลัยไม่มากนักในประเทศไทยจะยกย่องได้มีโอกาส พระมหากษัตริย์และครอบครัวของเขาจะให้ประกาศนียบัตรนักเรียนจบการศึกษาที่สำเร็จจากมหาวิทยาลัยเท่านั้น ในวันเริ่มของฉัน ฉันได้ยินเรื่องราวน่าประทับใจมากเกี่ยวกับกษัตริย์จากครูของฉัน เขาบอกว่า ที่ปีผ่านมา 40 สมเด็จพระให้วุฒิบัตรการศึกษากว่า 100000 ทุกปี อธิการบดีของมหาวิทยาลัยขอแนวการให้วุฒิบัตรหลัก และเอกปริญญาเท่านั้น แต่พระของเขากล่าวว่า ไม่ เพราะนักศึกษาส่วนใหญ่ศึกษา ด้วยปริญญาตรีเท่านั้น และมีโอกาสเดียวจะได้รับประกาศนียบัตรจากพระหัตถ์ วันหนึ่ง นอกจากนี้ เมื่อพระพระให้ปริญญาบัตร แสงไฟฟ้าเสียลง นักเรียนหนึ่งสูญเสียโอกาสของเขาจะมีภาพของเขากับพระมหากษัตริย์ หลังจากนักศึกษาสุดท้ายได้ประกาศนียบัตรของเขา เขาพระให้นักเรียนที่เอารูปอีก ผมคิดว่า ถ้าฉันเป็นนักเรียนที่ ฉันจะมีความสุขมาก เพราะพระมหากษัตริย์ให้ฉันความสนใจพิเศษ ปีนี้ มีเหตุการณ์สำคัญเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ไทย บน 9 มิถุนายน มันเป็นการร่วมฉลองครบรอบเฉลิมฉลองของพระบาทสมเด็จของทะเบียนราชบัลลังก์ หลายคนสำคัญ พระบรมวงศานุวงศ์ และผู้นำประเทศทั่วโลกมายังประเทศไทย และเฉลิมฉลองในครั้งนี้ ตอนนี้ผมเข้าใจว่า ในหลวงรัก และการยอมรับจากหลาย ๆ คน ไม่เฉพาะในประเทศไทย 9 มิถุนายน 2006 ถูกออกเสียงเป็นนักขัตฤกษ์เนื่องจากงานเฉลิมฉลองดังนั้น มันเป็น 7 เช้า ผมไปเข้าร่วมเพื่อเฉลิมฉลองวันสำคัญนี้ เมื่อฉันมาถึงสถานที่ที่ประกอบพิธีมีขึ้น ผมตื่นเต้นมากที่เห็นหลายคนรอดูพระ ผมคิดว่า มีเกือบล้านคนในสถานที่ ทุกคนสวมเสื้อสีเหลืองออกแบบพิเศษและสายรัดข้อมือสีเหลืองสำหรับเหตุการณ์นี้ เรา waved ธงสีเหลืองรอยัล มันน่าทึ่งมากที่มีคนจำนวนมากที่ทำในสิ่งเดียวกัน มีคนยืนอยู่ข้างฉันกล่าวว่า บางคนมาถึงสถานที่นี้ตั้งแต่ 11 น.ของเมื่อวานนี้เข้าร่วมพิธีนี้ ผมพูดกับตัวเองว่า ถ้าฉันมาที่นี่ช้ากว่านี้ ฉันอาจไม่พบพื้นที่ยืน เวลา 10:11 น. กษัตริย์ พระราชินี และสมาชิกคนอื่น ๆ ของพระบรมวงศานุวงศ์มาถึงพระที่นั่ง เวลา 11:24 น. กษัตริย์และราชินีปรากฏบนระเบียงในชุดของรอยัลทักทายคน ทุกคนร้องเพลงรอยัลไทยดัง ทุกคนมีความสุข ความภูมิใจที่จะเกิดในประเทศไทย และได้พระดี หลังจากโฆษกทางเริ่มพิธี พระให้พูดสั้น ๆ ทุกคน พระองค์และราชตระกูลขอบคุณทุกคนมี และต้องการพวกเขาดีที่สุด เขาปรารถนาสำหรับทุกคนไทยรักกัน และความกลมกลืน เขาอยากให้คนไทยยึดติดกับความคิดที่ชอบธรรม และดำเนินการสมเหตุสมผล เมื่อเสร็จสิ้นการปราศรัย พระ waved มือประชาชน ฝูงชนเริ่มให้เชียร์ deafening "ยาวอยู่ที่กษัตริย์" "Long Live กษัตริย์" "ทรงพระเจริญ"...จนกษัตริย์ซ้ายมี หลังจากพิธี ฉันเอารถแท็กซี่ไปเรียกว่า Impact Arena มีนิทรรศการแสดงชีวิตและกิจกรรมทั้งหมดที่กษัตริย์ได้ทำการพัฒนาประเทศ มันใช้เวลานานเพื่อไปสถานที่เนื่องจากมีปริมาณการใช้งานหนัก ไม่ควรให้ตรงกับแม่ของฉันมี แต่มีคนมาก และฉันคิดว่า แน่นอนฉันไม่พบเธอ ฉันเรียกแม่ และบอกเธอว่า เราจะไม่ตอบสนอง มันเอาฉัน 3 ชั่วโมงเพื่อดูส่วนหนึ่งเท่านั้นเนื่องจากผมอาจไม่เดินได้อย่างอิสระ ดังนั้นคนที่คนเคยไหลเข้าน้ำท่วมของคนได้ นิทรรศการนี้ได้เผยแพร่ผลงาน และที่ 7 น. ทุกคนไทยทั่วประเทศ รวมทั้ง ฉันรับเทียน และร้องเพลงประกอบด้วยพระบรมวงศานุวงศ์เข้าด้วยกัน รับข้า มีความสุขเมื่อฉันได้ร้องเพลง หลังจากเพลงจบ ดอกไม้ไฟมากถูกยิงเข้าไปในท้องฟ้า พวกดอกไม้ไฟสวยที่สุดที่ฉันมีประสบการณ์ในชีวิต เมื่อฉันเดินกลับบ้าน ผมเห็นคุณพ่อดูข่าวแสดงการเฉลิมฉลองที่ฉันเข้าร่วมในตอนเช้า พวกเขาแสดงให้เห็นภาพจากมุมที่แตกต่าง ในภาพหนึ่งจากมุมสูง ผมเห็นคนใส่เสื้อสีเหลืองทุก มันดูเหมือนชาวแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำหลักของประเทศไทย ผมเห็นหลายคน นักแสดง นักแสดง เด็ก เก่า และอำนวยการ พวกเขาร้อง ด้วยความสุข ฉันสามารถพูดได้ว่า ผมนอนหลับที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันคืน หัวใจของฉันก็เต็มไป ด้วยความสุข ผมภูมิใจมากที่เป็น ประเทศไทยที่เกิดในประเทศที่มีพระเจ้าตากสินมหาราช "ฉันรักกษัตริย์ของฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อตอนที่ผมยังเป็นเด็กในประเทศไทยผมเคยถามตัวเองว่าทำไมเพื่อนของฉันและฉันต้องยืนอยู่ในเส้นที่ด้านหน้าของเสาธงและร้องเพลงชาติวันในทุกโรงเรียน ทุกวันที่ 08:00 และ 18:00 ทุกสถานีวิทยุและโทรทัศน์จะเล่นเพลงชาติและแสดงภาพของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระราชวงศ์ ทุกคนหยุดกิจกรรมของพวกเขาว่าพวกเขากำลังทำงาน, ช้อปปิ้งหรือรับประทานอาหาร พวกเขายืนนิ่งจนเพลงจบลง กำลังมองหารถหยุด ตำรวจยืนอยู่อย่างต่อเนื่องและสัมผัสคิ้วของพวกเขาด้วยมือข้างขวา มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผมเห็นในชีวิตประจำวัน คนไทยทำเช่นนั้นเพื่อที่จะจ่ายส่วนที่เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์และครอบครัวของเขา ในโรงภาพยนตร์ก่อนที่หนังเริ่ม, เพลงสรรเสริญพระบารมีจะเล่นอีกครั้งและภาพของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะแสดง ฉันมักจะสงสัยว่าผู้ที่พระมหากษัตริย์และทำไมคนไทยต้องดูและรู้เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์มาก เมื่อฉันมาบ้านผมถามแม่ของฉันเกี่ยวกับกษัตริย์ เธอมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นของเธอและบอกผมว่า "พระมหากษัตริย์เป็นคนที่ผู้ปกครองประเทศและพระมหากษัตริย์ได้ทำสิ่งที่ดีมากสำหรับประเทศและคนไทย นั่นคือเหตุผลที่คนไทยทุกคนเคารพและรักในหลวงมาก. "จากนั้นเธอให้ฉันหนังสือเล่มเล็ก ๆ เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ คืนนั้นผมอ่านมันจนฉันนอน.
ตั้งแต่ผมได้ยินเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระราชวงศ์จำนวนมากผมเริ่มที่จะมีความสนใจในพวกเขา ฉันพยายามที่จะหาหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับพวกเขา ฉันอ่านและฉันพบว่าชีวิตของเขาเป็นที่น่าสนใจมาก.
คิงพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช, สมเด็จพระพระรามเก้าเก้ากษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรีของประเทศไทยเกิดในเคมบริดจ์, แมสซาชูเซต, สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ วันที่ 5 ธันวาคม 1927 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 1946 เมื่อเขาอายุเพียง 18 ปีของอายุและปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 1950 เขาชื่อพระราชพิธีตามประเพณีโบราณคือ "พระบาทสมเด็จพระ Paramindra มหาภูมิพลอดุลยเดช Mahitaladhibet Ramadhibodi Chakrinarubodindara Sayamindaradhiraj Boromanatbophit" วันนั้นพระบาทสมเด็จออกเสียงคำสาบานแบบดั้งเดิมของคู่สัญญาที่ระบุว่า "เราจะปกครองแผ่นดินโดยธรรมเพื่อประโยชน์สุขของมหาชนชาวสยาม" ตั้งแต่นั้นมานานกว่า 60 ปีหลังจากพิธีบรมราชาภิเษกของเขาในชีวิตประจำวันพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงได้รับการกังวลเกี่ยวกับการยกระดับความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของคนไทย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้เดินทางไปทั่วราชอาณาจักรเข้ามาเยี่ยมชมคนของเขาแม้ว่าจะมีฝนตก, แสงแดด, น้ำท่วม, หรือวิธีการยากที่จะไปผ่านพื้นที่แห้งแล้งชนบทที่จะรับฟังปัญหาชาวบ้านของเขา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพยายามที่จะแก้ปัญหาเหล่านี้กับโครงการหลวงให้ความรู้ชาวบ้านในการปรับปรุงตัวเองให้มีการดำรงชีวิตที่ดีขึ้น มีภาพที่ประทับใจของคนไทยคือ มันเป็นภาพของพระมหากษัตริย์ ในภาพที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงถือแผนที่ในมือซ้ายของเขาดินสอในมือข้างขวาและมีหยดเหงื่อที่ปลายจมูกของเขา ผมเห็นภาพนี้ทุกที่และทุกครั้งที่ผมเห็นว่ามันจะมีรอยยิ้มบนใบหน้าของฉันและลึกลงไปในหัวใจของฉัน.
ปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้รับการยอมรับทั้งหัวใจและจิตวิญญาณของชาติไทยเป็นครองราชย์นานที่สุด พระมหากษัตริย์ในประวัติศาสตร์ของโลก แต่กี่คนที่รู้ว่าทำไมคนไทยรักในหลวงของพวกเขามาก? หากคุณถามคนไทย "คนที่คุณรักมากที่สุดคือใครและความภาคภูมิใจ?" คำตอบก็คือ "ในหลวง" หรือพระมหากษัตริย์ของฉัน.
หนึ่งในหนังสือเล่มโปรดของฉันมีเรื่องราวมากมายที่จะแสดงความรักของคนไทยสำหรับพระมหากษัตริย์ของพวกเขา ในเรื่อง "สัดส่วนการถือหุ้นของฉัน" หม่อมราชวงศ์ Cuckrit Pramoch สมาชิกของพระราชวงศ์ถามพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว "คุณเคยท้อแท้" พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตอบว่า "ใช่ฉันมี บางครั้งปัญหาจะหมดกำลังใจ แต่ผมไม่สามารถท้อแท้เพราะเดิมพันของฉันมีสูงมาก เดิมพันของฉันเป็นของประเทศและความสุขทั้งหมดของคนไทย " อีกเรื่องหนึ่งที่ผมอ่านผมได้เรียนรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเยี่ยมราษฎรที่อยู่ในความยากจนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยเพราะมีความแห้งแล้งเป็นเวลาหลายปี เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมาถึงที่นั่นหญิงชราพุ่งกับเขาและขอให้น้ำ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวล จะมีน้ำที่นี่ เราจะให้คุณน้ำ " อย่างไม่น่าเชื่อมันก็ฝนตก ที่ทำให้ผู้คนและผู้ติดตามประหลาดใจ ผมชอบเรื่องนี้มาก ผมเล่าเรื่องให้เพื่อนของฉันนี้แล้วพวกเขาก็กล่าวว่า "เขาเป็นเทพจากสวรรค์".
เมื่อผมโตขึ้นผมก็ไปมหาวิทยาลัยซึ่งเป็นที่ยอมรับโดยหนึ่งของพระมหากษัตริย์ของไทย มหาวิทยาลัยที่ได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของกษัตริย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผมรู้สึกภาคภูมิใจของมหาวิทยาลัยของฉัน หลายครั้งเมื่อมีเหตุการณ์ที่สำคัญเช่นการประชุมที่มีคนที่สำคัญทั่วโลกมาเมืองไทยก็เกิดขึ้นที่มหาวิทยาลัยของฉัน บางครั้งผมเห็นกษัตริย์และผ่านครอบครัวโดยเมื่อพวกเขามาถึงมหาวิทยาลัยของฉันที่จะเข้าร่วมในโอกาสสำคัญ คนจะนั่งอยู่บนพื้นดินอย่างสุภาพและรอที่จะเห็นพระมหากษัตริย์ คนไทยเชื่อว่าถ้าพวกเขามีโอกาสที่จะเห็นพระมหากษัตริย์ในคนพวกเขาจะมีชีวิตที่ดี ผมมีความสุขมากที่จะมีโอกาสที่จะได้รับประกาศนียบัตรจบการศึกษาจากลูกสาวของกษัตริย์ มันไม่ง่ายที่จะมีโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิดและได้รับบางสิ่งบางอย่างมือกับมือจากพระราชวงศ์ ไม่หลายมหาวิทยาลัยในประเทศไทยรู้สึกเป็นเกียรติที่มีโอกาสดังกล่าว พระมหากษัตริย์และครอบครัวของเขาจะให้ประกาศนียบัตรในการจบการศึกษาของนักเรียนที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยของรัฐเท่านั้น ในวันเริ่มต้นของฉันฉันได้ยินเรื่องราวที่น่าประทับใจมากเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์จากครูของฉัน เขาบอกว่าในช่วงที่ผ่านมา 40 ปีที่ผ่านมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงได้รับประกาศนียบัตรถึงกว่า 100,000 นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาทุกปี อธิการบดีของมหาวิทยาลัยถามพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพื่อให้ประกาศนียบัตรที่จะโทและปริญญาเอกเท่านั้น แต่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวกล่าวว่าเขาไม่สามารถเพราะนักเรียนส่วนใหญ่จบการศึกษามีเพียงศึกษาระดับปริญญาตรีและพวกเขามีเพียงหนึ่งโอกาสที่จะได้รับประกาศนียบัตรจากมือของเขา วันหนึ่ง; ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงได้รับการให้ประกาศนียบัตรแสงไฟฟ้าถูกทำลายลง นักศึกษาคนหนึ่งสูญเสียโอกาสของเขาที่จะมีภาพของเขาที่ถ่ายด้วยพระมหากษัตริย์ หลังจากที่นักเรียนที่ผ่านมาได้รับประกาศนียบัตรของเขาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวให้นักศึกษาที่เอาภาพอีกครั้ง ผมคิดว่าถ้าฉันเป็นนักเรียนนั้นผมจะมีความสุขมากเพราะกษัตริย์ให้ผมสนใจเป็นพิเศษ.
ปีนี้มีเหตุการณ์ที่สำคัญมากเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ไทย เมื่อวันที่ 9 มิถุนายนว่ามันเป็นงานฉลองครบรอบ 60 ปีของพระบาทสมเด็จภาคยานุวัติของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในการครองสิริราชสมบัติ บุคคลสำคัญหลายพระราชครอบครัวและผู้นำของประเทศทั่วโลกเข้ามาในประเทศไทยและมีการเฉลิมฉลองในครั้งนี้ ตอนนี้ผมเข้าใจว่าพระมหากษัตริย์ไทยเป็นที่รักและเคารพโดยคนจำนวนมากไม่เพียง แต่ในประเทศไทย.
ดังนั้น 9 มิถุนายน 2006 ก็ประกาศวันหยุดประจำชาติเนื่องจากการเฉลิมฉลองนี้ มันเป็น 7 ในตอนเช้า; ผมไปร่วมคนที่จะเฉลิมฉลองวันสำคัญนี้ เมื่อฉันมาถึงที่สถานที่ที่เป็นพิธีที่จะใช้สถานที่ที่ผมรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะเห็นหลาย ๆ คนรอคอยที่จะเห็นพระมหากษัตริย์ ผมคิดว่ามีเกือบล้านคนที่อยู่ในสถานที่ที่ ทุกคนสวมเสื้อสีเหลืองพิเศษที่ออกแบบเสื้อยืดและสายรัดข้อมือสีเหลืองสำหรับเหตุการณ์นี้ เราทุกคนโบกธงพระราชสีเหลือง มันน่าทึ่งมากที่มีผู้คนจำนวนมากทำในสิ่งเดียวกัน ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ข้างฉันบอกว่าบางคนมาถึงสถานที่นี้ตั้งแต่ 23:00 ของเมื่อวานนี้เพื่อเข้าร่วมพิธีนี้ ผมพูดกับตัวเองว่าถ้าผมมาที่นี่ช้ากว่านี้ผมอาจจะไม่ได้พบกับพื้นที่ที่จะยืน ที่ 10:11 พระมหากษัตริย์พระราชินีและสมาชิกคนอื่น ๆ ของพระราชวงศ์มาถึงพระที่นั่ง ที่ 11:24, พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระราชินีที่ปรากฏบนระเบียงในชุดรอยัลของพวกเขาที่จะทักทายคน ทุกคนร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีไทยเสียงดัง ทุกคนมีความสุขความภาคภูมิใจที่ได้เกิดขึ้นในประเทศไทยและมีเช่นพระมหากษัตริย์ หลังจากโฆษกอย่างเป็นทางการเริ่มพิธีกษัตริย์ให้คำพูดสั้น ๆ ให้กับทุกคน เขาและครอบครัวรอยัลขอบคุณทุกคนสำหรับการมีและพวกเขาต้องการสิ่งที่ดีที่สุด เขาอยากให้คนไทยทุกคนรักกันและอยู่ในความสามัคคี เขาอยากให้คนไทยยึดมั่นในความคิดและการกระทำที่ชอบธรรมพอสมควร เมื่อพูดเสร็จกษัตริย์โบกมือให้กับประชาชน ฝูงชนเริ่มให้กำลังใจอึกทึกของ "Long Live กษัตริย์" "กษัตริย์ทรงพระเจริญ" "Long Live กษัตริย์" ...... จนกระทั่งกษัตริย์ทิ้งไว้ที่นั่น.
หลังจากพิธีผมเอารถแท็กซี่ไปยังสถานที่ที่เรียกว่าอิมแพ็คอารีน่าที่ มีการจัดนิทรรศการแสดงชีวิตและกิจกรรมทั้งหมดที่พระมหากษัตริย์ได้ทำเพื่อปรับปรุงประเทศ มันใช้เวลานานที่จะได้รับไปยังสถานที่เพราะมีการจราจรหนาแน่น ผมควรที่จะตอบสนองความต้องการของแม่ของฉันมี แต่มีคนจำนวนมากและผมคิดว่าสำหรับแน่ใจว่าฉันไม่สามารถหาเธอ ดังนั้นผมจึงเรียกว่าแม่ของฉันและบอกเธอว่าเราไม่ควรตอบสนอง ผมใช้เวลาสามชั่วโมงที่จะเห็นเพียงส่วนหนึ่งเพราะผมไม่สามารถเดินได้อย่างอิสระ มันเป็นที่แออัดเพื่อให้ประชาชนมีการไหลลงสู่น้ำท่วมของผู้คน นิทรรศการได้รับการออกอากาศทั่วประเทศและที่ 7:00 คนไทยทุกคนทั่วประเทศรวมทั้งผมสว่างขึ้นเทียนและร้องเพลงประกอบพระราชวงศ์ด้วยกัน ฉันไม่รู้ร้องไห้ด้วยความสุขเมื่อฉันกำลังร้องเพลง หลังจากที่เพลงจบดอกไม้ไฟจำนวนมากถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า พวกเขาเป็นดอกไม้ไฟที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยมีประสบการณ์ในชีวิตของฉันทั้งหมด เมื่อผมกลับบ้านผมเห็นพ่อของฉันดูข่าวที่แสดงให้เห็นการเฉลิมฉลองที่ฉันเข้าร่วมในตอนเช้า พวกเขาแสดงให้เห็นภาพจากมุมที่แตกต่าง หนึ่งในภาพจากมุมสูงผมเห็นคนสวมใส่สีเหลืองเสื้อยืดทุกที่ มันดูเหมือน Chow เจ้าพระยา, แม่น้ำสายหลักของประเทศไทย ผมเห็นหลาย ๆ คน, นักแสดงดาราเด็กเก่าและคนพิการ พวกเขาทุกคนร้องไห้ด้วยความสุข ฉันจะบอกว่าผมมีการนอนหลับที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันในคืนนั้น หัวใจของฉันก็เต็มไปด้วยความสุข ผมภูมิใจมากที่ได้เกิดในประเทศไทยประเทศที่มีพระมหากษัตริย์ "ผมรักในหลวงของฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อฉันเป็นเด็กในไทย ผมเคยถามตัวเองว่าทำไมฉันและเพื่อนๆต้องเข้าแถวหน้าเสาธง และร้องเพลงชาติทุกเช้าในโรงเรียน ทุกวันเวลา 8 โมงเช้า และ 6 โมงเย็นทุกสถานีวิทยุและโทรทัศน์จะเล่นเพลงชาติ และแสดงรูปภาพของกษัตริย์และราชวงศ์ ทุกคนหยุดกิจกรรมของพวกเขาว่าพวกเขาจะทำงาน ช้อปปิ้ง หรือ กินข้าวพวกเขายังคงยืนอยู่จนกระทั่งเพลงจบ รถทุกคันหยุด ตำรวจยืนอย่างมั่นคงและสัมผัส คิ้วของพวกเขาด้วยมือขวา มันเป็นเหตุการณ์ที่ผมเห็นทุกวัน คนไทยทำ ดังนั้นเพื่อเคารพในหลวงและครอบครัวของเขา ในโรงหนังก่อนหนังเริ่ม เพลงสรรเสริญพระบารมีจะเล่นและอีกรูปของกษัตริย์จะถูกแสดงผมสงสัยมาตลอดว่ากษัตริย์จะเป็นใครและทำไมคนไทยต้องเห็นและรู้เกี่ยวกับกษัตริย์มาก เมื่อฉันกลับมาบ้าน ฉันถามแม่เกี่ยวกับกษัตริย์ เธอมองฉันด้วยรอยยิ้มอบอุ่นของเธอและบอกฉันว่า " กษัตริย์ผู้ปกครองประเทศ และได้ทรงทำสิ่งดีๆเพื่อประเทศชาติและประชาชนชาวไทย นั่นคือเหตุผลที่คนไทยทุกคนเคารพและรักพระองค์มาก" แม่ก็ให้หนังสือเล่มเล็ก ๆน้อย ๆเกี่ยวกับกษัตริย์ คืนนั้น ฉันได้อ่านมัน จนฉันหลับไป
เพราะว่าฉันได้ยินเกี่ยวกับกษัตริย์และราชวงศ์มาก ผมเริ่มมีความสนใจในพวกเขา ฉันพยายามที่จะหาหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับพวกเขา ผมอ่านและผมพบว่า ชีวิตของเขาก็น่าสนใจมาก
พระราชา , พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช รัชกาลที่ 9 แห่งราชวงศ์จักรี กษัตริย์ 9 ของประเทศไทยเกิดใน Cambridge , Massachusetts , สหรัฐอเมริกา , วันที่ 5 ธันวาคม 2470 . ฝ่าบาทเสด็จขึ้นครองราชย์วันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2489 เมื่อเขาอายุได้เพียง 18 ปีของอายุและได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2493 . เป็นชื่อของเขาตามประเพณีโบราณ คือ " พระบาทสมเด็จพระ paramindra มหาภูมิพลอดุลยเดช mahitaladhibet ramadhibodi chakrinarubodindara sayamindaradhiraj boromanatbophit " วันนั้นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงประกาศคำสาบานดั้งเดิมของหนังสือที่กล่าวว่า " เราจะทรงครองแผ่นดินโดยธรรมเพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม " ตั้งแต่นั้นมา กว่า 60 ปีราชาภิเษกของเขาทุกวัน ฝ่าบาททรงเป็นห่วงใจของความเป็นอยู่ทั่วไปของคนไทย ฝ่าบาททรงเดินทางไปทั่วอาณาจักรเยี่ยมประชาชนของพระองค์ แม้ไม่มีฝน น้ำท่วม แสงแดด หรือยาก วิธีที่จะไปผ่านพื้นที่ที่แห้งแล้งในชนบท เพื่อรับฟังปัญหาของชาวบ้านเขา ฝ่าบาททรงพยายามแก้ไขปัญหาเหล่านี้กับโครงการหลวงการให้ความรู้เพื่อพัฒนาตนเองให้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น มีภาพที่ประทับใจของคนไทย มันเป็นรูปของกษัตริย์ ในรูปนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงถือแผนที่อยู่ในมือข้างซ้าย ดินสอในมือข้างขวา และมีหยดเหงื่อบนปลายบนจมูกของเขา ผมเห็นภาพนี้ทุกที่และทุกครั้งที่ผมเห็นมันมีรอยยิ้มบนใบหน้าของฉันและในส่วนลึกของหัวใจ
ทุกวันนี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นที่รู้จักดี เป็นหัวใจและจิตวิญญาณของคนไทยทั้งชาติ เป็นพระมหากษัตริย์ครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลก แต่กี่คนที่รู้ว่าทำไมคนไทยรักพระมหากษัตริย์มาก ถ้าคุณถามคนไทย " ใครคือคนที่คุณรักมากที่สุด และ เคารพ ?