In Henry Blake Fuller's 1895 novel,

In Henry Blake Fuller's 1895 novel, With the Procession, the artistic young Truesdale Marshall, just returned home from a prolonged grand tour, looked upon his native Chicago as a “hideous monster, a piteous, floundering monster too. It almost called for tears. Nowhere a more tireless activity, yet nowhere a result so pitifully grotesque, gruesome, appalling.” Marshall was not alone: many observers of late-nineteenth- and early-twentieth-century America—residents, visitors, and expatriates alike—believed that its cities were ugly. The shapelessness of American cities was due in large measure to the extraordinary speed with which they had developed: between 1860 and 1910, the number of American cities with more than 100,000 residents rose from 8 to 50. By 1910, several cities had passed the one million mark. Such statistics are crucial to understanding the City Beautiful impulse. Despite its preoccupation with aesthetic effect, the movement concerned far more than facade: the quest for beauty paralleled the search for the functional and humane city. Urban planning as the twentieth century would know it developed out of the City Beautiful—both as a phase of it and a reaction to it—and its coalition of planners, of paid experts and unpaid volunteers, of architects, artists, civic officials, journalists, business people, and interested ordinary citizens.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในนวนิยายปีค.ศ. 1895 เพื่อเฮนรีเบลก Fuller กับที่ขบวน การศิลปะหนุ่ม Truesdale มาร์แชลล์ เพิ่งกลับจากทัวร์แกรนด์นาน มองชิคาโกเขาพื้นเมืองเป็นการ " hideous มอนสเตอร์ มอนสเตอร์ piteous, floundering เกินไป มันเกือบจะเรียกน้ำตา ไม่มีที่ไหนกิจกรรมมาก tireless ได้ไม่มีที่ไหนผลลัพธ์เพื่อเสิร์ฟ pitifully สยดสยอง ไฮ" มาร์แชลไม่อยู่คนเดียว: ผู้สังเกตการณ์จำนวนมากของสายปั้นจั่น - และ -ศตวรรษที่ยี่สิบต้นอเมริกา — คน ผู้เยี่ยมชม และชาวต่างชาติเหมือนกันซึ่งเชื่อว่า เป็นเมืองน่าเกลียด Shapelessness ของเมืองเป็นในวัดใหญ่ที่พวกเขาได้พัฒนาขึ้นความเร็วพิเศษ: 1860 และ 1910 หมายเลขของเมืองมีมากกว่า 100000 คนกุหลาบจาก 8 ไป 50 โดย 1910 หลายเมืองได้ผ่านเครื่องหมายหนึ่งล้าน สถิติดังกล่าวมีความสำคัญเข้าใจกระแสเมืองสวยงาม แม้ preoccupation มีผลต่อความงาม ความเคลื่อนไหวเกี่ยวข้องไกลมากกว่ากระจก: แสวงหาความงามแห่งดวงหาเมืองมนุษยธรรม และทำงาน การวางแผนเป็นศตวรรษที่ยี่สิบจะรู้ว่า มันพัฒนาจากเมืองสวยเมือง — ทั้งสองเป็นระยะของมันและปฏิกิริยาจะ — และรัฐบาลของ ของวางแผน ผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับค่าจ้างและอาสาสมัครยังไม่ได้ชำระ สถาปนิก ศิลปิน หน้าที่พลเมือง นักข่าว นักธุรกิจ และประชาชนทั่วไปที่สนใจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในนวนิยาย 1895 เฮนรี่เบลคฟุลเลอร์ด้วยขบวน, ศิลปะหนุ่ม Truesdale มาร์แชลล์เพิ่งกลับบ้านจากแกรนด์ทัวร์เป็นเวลานานมองชิคาโกบ้านเกิดของเขาเป็น "มอนสเตอร์ที่น่าเกลียดที่น่าสังเวช, พยามยามมอนสเตอร์มากเกินไป มันเกือบจะเรียกน้ำตา ไม่มีที่ไหนเป็นกิจกรรมที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยมากขึ้น แต่ไม่มีที่ไหนเลยเพื่อให้ผลผิดปกติอย่างน่าสงสาร, น่ากลัวน่ากลัว "มาร์แชลล์ก็ไม่ได้คนเดียว. ผู้สังเกตการณ์หลายสายที่สิบเก้าและต้นศตวรรษที่ยี่สิบอเมริกาประชาชนเข้าชมและชาวต่างชาติเหมือนกันเชื่อว่ามัน เป็นเมืองที่น่าเกลียด shapelessness ของเมืองอเมริกันเป็นเพราะในวัดที่มีขนาดใหญ่ความเร็วพิเศษกับที่พวกเขามีการพัฒนา: ระหว่าง 1860 และ 1910 จำนวนของเมืองอเมริกันที่มีมากกว่า 100,000 ผู้อยู่อาศัยเพิ่มขึ้นจาก 8 ถึง 50 1910 โดยหลายเมืองได้ผ่านการอย่างใดอย่างหนึ่ง ล้าน สถิติดังกล่าวมีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจเมืองแรงกระตุ้นที่สวยงาม แม้จะมีความกังวลที่มีผลต่อความงาม, การเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องมากเกินกว่าที่ซุ้ม: การแสวงหาความงามขนานค้นหาเมืองทำงานและมนุษยธรรม การวางผังเมืองเป็นศตวรรษที่ยี่สิบจะรู้ว่ามันพัฒนามาจากเมืองที่สวยงามทั้งเป็นขั้นตอนของมันและการเกิดปฏิกิริยากับมันและพันธมิตรของนักวางแผนของผู้เชี่ยวชาญและอาสาสมัครที่ค้างชำระจ่ายสถาปนิกศิลปินเจ้าหน้าที่เทศบาลนักข่าว นักธุรกิจและประชาชนทั่วไปที่สนใจ