Community-centric Participatory Des

Community-centric Participatory Design
It has been argued that PD with communities, in
particular indigenous or minority groups, does not rely on
the application of the right method. Rather, it implies
defining and negotiating design tools, methods and
processes around the needs of a specific locality,
including a contextual definition of local forms of
participation (Winschiers-Teophilus et al., 2010).
Successful collaborative design with communities entails
design in the here and now, with designers and
communities co-creating their own relevant tools and
techniques, and agreeing on those processes that provide
adequate responses and solutions to the situation at hand.
A notable feature of community-centric PD is the reconfiguration
of the design space, tools, and workflows
by taking the local as central point of reference (Sabiescu,
2013). Maja van der Velden (2010) describes it as
“design for the contact zone”. The concept is borrowed
from the work of Mary Louise Pratt (1991), who defines
it as a social space of encounter between different cultural
groups, characterised by exchange, but also clashes and
conflict. Contact zones currently and historically
characterise those contexts marked by colonialism and
un-balanced power relations, which may produce unique
practices and representations. For Van der Velden
articulations and rigid determinants, such as the fixed
roles of ‘designer’ and ‘user’. It is a localized practice in
which joint actions and interactions contribute to shaping
site-specific roles, tools, workflows and design concepts
in a dynamic and evolving way. For example, Rodil and
colleagues (2012:89-90) describe the process of codesigning
a 3D visualisation space for indigenous
knowledge in Namibia: “…it was all a big melting pot:
Where designer, the artefact and the space melt together
within the design process, where the object of design
becomes the tool for participation and where the designer
becomes a part of the community and the community
becomes designers.”
This process of local re-configuration can forge novel or
re-interpret existing tools and techniques. For instance,
Verran and Christie (2007:226) argue that video, a
representational technology in the Western tradition, can
be re-configured in indigenous contexts as performative
act. A video-recorded testimonial can be enacted as a
traditional Aboriginal performance, in which the
storyteller draws live connections to tribe histories and
geographies. This enables video as “technology of
representation” to be appropriated and re-configured as
“video as technologies of witness” (p. 221). This reconfiguration
marks a transition from a Western view of
knowledge as representation, to the indigenous view
embraced by the Yolngu aboriginal group, where
knowledge is a re-enactment, a performative act
circumscribed to a specific place and time (p. 219).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ออกแบบมีส่วนร่วมชุมชนเจ้าพระยาการโต้เถียงที่ PD กับชุมชน ในโดยเฉพาะคนพื้นเมืองหรือกลุ่มชนกลุ่มน้อย ไม่ต้องอาศัยใช้วิธีการเหมาะสม ค่อนข้าง มันหมายถึงออกแบบเครื่องมือ วิธีการกำหนด และการเจรจาต่อรอง และกระบวนการรอบ ๆ ความต้องการของท้องถิ่นที่เฉพาะเจาะจงรวมถึงคำจำกัดความตามบริบทของท้องถิ่นในรูปแบบมีส่วนร่วม (Winschiers Teophilus et al., 2010)มีการออกแบบร่วมกันประสบความสำเร็จกับชุมชนที่นี่และเดี๋ยวนี้ มีนักออกแบบ และชุมชนร่วมสร้างเครื่องมือที่เกี่ยวข้องของตนเอง และเทคนิค และภายใต้กระบวนการดังกล่าวที่ให้ตอบสนองอย่างเพียงพอและการแก้ปัญหาสถานการณ์ที่คุณลักษณะโดดเด่นของชุมชนเจ้าพระยา PD เป็นการกำหนดค่าการออกแบบ เครื่องมือ และเวิร์กโฟลว์โดยมีท้องถิ่นเป็นจุดศูนย์กลางของการอ้างอิง (Sabiescu2013) การอธิบาย Velden van der เทนนิส (2010) เป็น"การออกแบบสำหรับโซนติดต่อ" แนวคิดยืมมาจากการทำงานของแมรีหลุยส์คิด (1991), ที่กำหนดมันเป็นช่องว่างทางสังคมของพบระหว่างต่างวัฒนธรรมกลุ่ม แลกเปลี่ยน ประสบการ์ แต่ยัง clashes และความขัดแย้ง ติดต่อเขตปัจจุบัน และอดีตcharacterise บริบทที่ทำเครื่องหมาย โดยอาณานิคม และความสัมพันธ์ไม่สมดุลพลังงาน ซึ่งอาจผลิตเฉพาะปฏิบัติและนำเสนอ สำหรับ Velden Van derarticulations และดีเทอร์มิแนนต์แข็ง เช่นคงบทบาทของ 'ออกแบบ' และ 'ผู้ใช้' จึงเป็นการปฏิบัติในท้องถิ่นร่วมดำเนินการและการโต้ตอบที่นำไปสู่การสร้างรูปร่างบทบาทเฉพาะ เครื่องมือ เวิร์กโฟลว์ และแนวคิดการออกแบบในแบบไดนามิกและวิธีการพัฒนา ตัวอย่าง Rodil และเพื่อนร่วมงาน (2012:89-90) อธิบายกระบวนการในการตรวจช่องว่างการสร้างมโนภาพ 3D สำหรับพื้นความรู้ในนามิเบีย: "... .it คือ ทั้งหมดบิ๊กฝึกฝน:ออกแบบ artefact และพื้นที่ละลายเข้าด้วยกันในกระบวนการออกแบบ ที่วัตถุประสงค์ของการออกแบบกลายเป็นเครื่องมือสำหรับการเข้าร่วม และที่แบบกลายเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนและชุมชนจะออกแบบ"ขั้นตอนการตั้งค่าคอนฟิกใหม่ท้องถิ่นสามารถปลอมนวนิยาย หรือการแปลเครื่องมือที่มีอยู่และเทคนิค ตัวอย่างVerran และคริสตี้ (2007:226) โต้แย้งว่า วิดีโอ การสามารถเทคโนโลยี representational ในประเพณีตะวันตกสามารถกำหนดค่าใหม่ในบริบทพื้นเป็น performativeพระราชบัญญัติ เรื่องที่บันทึกวิดีโอที่สามารถตราเป็นการแบบประสิทธิภาพสงวน ซึ่งการstoryteller วาดสดเชื่อมต่อเผ่าประวัติ และgeographies ทำให้วิดีโอเป็น "เทคโนโลยีของนำเสนอ"ที่จะจัดสรร และการกำหนดค่าให้เป็น"วิดีโอเป็นเทคโนโลยีของพยาน" (p. 221) กำหนดค่าใหม่นี้เครื่องเปลี่ยนจากมุมมองของตะวันตกความรู้เป็นการแสดง มองพื้นในอ้อมกอดของกลุ่มสงวน Yolngu ที่ความรู้มีออกใหม่ พระราชบัญญัติ performativecircumscribed ระบุสถานที่และเวลา (p. 219)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชุมชนมีส่วนร่วมเป็นศูนย์กลางการออกแบบจะได้รับการถกเถียงกันอยู่ว่า PD กับชุมชนในกลุ่มชนพื้นเมืองหรือชนกลุ่มน้อยโดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ต้องอาศัยการประยุกต์ใช้วิธีการที่เหมาะสม แต่ก็หมายถึงการกำหนดและการเจรจาต่อรองเครื่องมือการออกแบบวิธีการและขั้นตอนการประมาณความต้องการของท้องถิ่นที่เฉพาะเจาะจงรวมทั้งความหมายตามบริบทของรูปแบบของท้องถิ่นมีส่วนร่วม(Winschiers-Teophilus et al., 2010). ประสบความสำเร็จในการออกแบบการทำงานร่วมกันกับชุมชนในรายละเอียดในการออกแบบที่นี่และตอนนี้มีนักออกแบบและชุมชนร่วมสร้างเครื่องมือที่เกี่ยวข้องของตัวเองและเทคนิคและเห็นพ้องกับกระบวนการเหล่านั้นที่ให้การตอบสนองที่เพียงพอและการแก้ปัญหาสถานการณ์ที่อยู่ในมือ. ที่เป็นลักษณะเด่นของ PD ชุมชนเป็นศูนย์กลางคือการปรับตำแหน่งของการออกแบบพื้นที่เครื่องมือและขั้นตอนการทำงานโดยการท้องถิ่นเป็นจุดกลางของการอ้างอิง (Sabiescu, 2013) Maja แวนเดอร์เวลเดน (2010) อธิบายว่ามันเป็น"การออกแบบสำหรับโซนการติดต่อ" แนวคิดยืมมาจากการทำงานของแมรี่หลุยส์แพรตต์ (1991) ที่กำหนดเป็นพื้นที่ทางสังคมของการเผชิญหน้ากันระหว่างวัฒนธรรมที่แตกต่างกันกลุ่มที่โดดเด่นด้วยการแลกเปลี่ยนแต่ยังขัดแย้งและความขัดแย้ง โซนติดต่อในปัจจุบันและในอดีตลักษณะบริบทเหล่านั้นทำเครื่องหมายโดยการล่าอาณานิคมและความสัมพันธ์เชิงอำนาจยกเลิกการสมดุลซึ่งอาจผลิตที่ไม่ซ้ำกันการปฏิบัติและการแสดง สำหรับ Van der Velden articulations และปัจจัยแข็งเช่นคงบทบาทของ'ออกแบบ' และ 'ของผู้ใช้ มันเป็นภาษาท้องถิ่นในการปฏิบัติที่กระทำร่วมกันและการมีปฏิสัมพันธ์มีส่วนร่วมในการสร้างบทบาทของเว็บไซต์ที่เฉพาะเจาะจงเครื่องมือเวิร์กโฟลว์และแนวคิดการออกแบบในลักษณะแบบไดนามิกและการพัฒนา ยกตัวอย่างเช่น Rodil และเพื่อนร่วมงาน(2012: 89-90) อธิบายขั้นตอนการ codesigning พื้นที่สร้างภาพ 3 มิติสำหรับชนพื้นเมืองรู้ในนามิเบีย: "... มันคือทั้งหมดที่หลอมขนาดใหญ่: ที่ไหนออกแบบสิ่งประดิษฐ์และพื้นที่ละลายเข้าด้วยกันภายในขั้นตอนการออกแบบที่วัตถุของการออกแบบจะกลายเป็นเครื่องมือสำหรับการมีส่วนร่วมและสถานที่ที่นักออกแบบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนและชุมชนจะกลายเป็นนักออกแบบ. "กระบวนการของการปรับโครงสร้างในท้องถิ่นสามารถปลอมหรือนวนิยายเรื่องนี้อีกครั้งตีความเครื่องมือที่มีอยู่และเทคนิค ยกตัวอย่างเช่นVerran และคริสตี้ (2007: 226) ยืนยันว่าวิดีโอเทคโนโลยีดำเนินการในประเพณีตะวันตกสามารถกำหนดค่าใหม่ในบริบทที่เป็นชนพื้นเมืองperformative กระทำ รับรองวิดีโอที่บันทึกไว้สามารถตราเป็นผลการดำเนินงานอะบอริจิแบบดั้งเดิมซึ่งในเล่าดึงการเชื่อมต่ออยู่กับชนเผ่าประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ ซึ่งจะช่วยให้วิดีโอเป็น "เทคโนโลยีของการแสดง" ที่จะจัดสรรและกำหนดค่าใหม่เป็น"วิดีโอเป็นเทคโนโลยีของพยาน" (พี. 221) เสียใหม่นี้นับเป็นการเปลี่ยนแปลงจากมุมมองตะวันตกของความรู้เป็นตัวแทนไปที่มุมมองของชนพื้นเมืองกอดโดยกลุ่มอะบอริจิYolngu ที่ความรู้เป็นตรากฎหมายใหม่, การกระทำ performative circumscribed ไปยังสถานที่และเวลาที่ระบุ (พี. 219)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นศูนย์กลางการออกแบบ
จะได้รับการถกเถียงกันอยู่ว่า PD กับชุมชนใน
ประเทศกลุ่มหรือชนกลุ่มน้อยโดยเฉพาะ ไม่ต้องพึ่งพา
การประยุกต์ใช้วิธีการที่เหมาะสม แต่มันหมายถึงการกำหนดและตรวจสอบการออกแบบเครื่องมือ

วิธีการและกระบวนการความต้องการของท้องถิ่นเฉพาะ
รวมทั้งความหมายบริบทรูปแบบท้องถิ่นของ
มีส่วนร่วม ( winschiers teophilus et al . ,2010 ) .
ร่วมกันออกแบบที่ประสบความสำเร็จกับชุมชนใช้
ออกแบบในที่นี่และตอนนี้ กับนักออกแบบและร่วมสร้างชุมชนของตัวเอง

เทคนิคและเครื่องมือที่เกี่ยวข้อง และเลือกผู้ที่ให้คำตอบที่เพียงพอ
กระบวนการและการแก้ไขปัญหาสถานการณ์ในมือ
เป็นคุณสมบัติเด่นของ PD เป็นศูนย์กลางชุมชนคือปรับ
ของ พื้นที่ , ออกแบบเครื่องมือ และเวิร์กโฟลว์
โดยการใช้ในท้องถิ่นเป็นจุดศูนย์กลางของการอ้างอิง ( sabiescu
, 2013 ) มายา แวน เดอ เวลเดน ( 2010 ) อธิบายเป็น
" การออกแบบสำหรับเขตติดต่อ " แนวคิดจะยืม
จากผลงานของ แมรี่ แพรตต์ ( 1991 ) ที่กำหนด
เป็นพื้นที่ทางสังคมของการเผชิญหน้าระหว่างกลุ่มวัฒนธรรม
แตกต่างกันลักษณะโดยการแลกเปลี่ยน แต่ยัง
การปะทะกันและความขัดแย้ง ติดต่อโซนในปัจจุบันและในประวัติศาสตร์
นักศึกษาผู้ที่ทำเครื่องหมายด้วยบริบทและการล่าอาณานิคม
และความสัมพันธ์เชิงอำนาจที่สมดุล ซึ่งอาจให้ผลการปฏิบัติเฉพาะ
และตัวแทน . สำหรับ ฟาน เดอร์ เวลเดน
articulations เอาจริงเอาจัง และปัจจัย เช่น การแก้ไข
บทบาทของ ' ออกแบบ ' และ ' ผู้ใช้ ' มันเป็นถิ่นปฏิบัติการ
ซึ่งการกระทําร่วมกัน ปฏิสัมพันธ์สนับสนุนรูปร่าง
บทบาทเฉพาะเครื่องมือเวิร์กโฟลว์และแนวคิดการออกแบบ
ในลักษณะแบบไดนามิกและพัฒนา ตัวอย่างเช่น rodil และ
เพื่อนร่วมงาน ( 2012:89-90 ) อธิบายกระบวนการของ codesigning
พื้นที่ภาพ 3D สำหรับภูมิปัญญาพื้นบ้าน
ในนามิเบีย : " . . . . . . . มันใหญ่เบ้าหลอม :
ที่ออกแบบสิ่งประดิษฐ์และพื้นที่ละลายกัน
ภายในกระบวนการออกแบบ ซึ่งวัตถุประสงค์ของการออกแบบ
กลายเป็นเครื่องมือสำหรับ การมีส่วนร่วมและที่ออกแบบ
กลายเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน และชุมชน

กลายเป็นนักออกแบบ " กระบวนการของการกำหนดค่าเป็นท้องถิ่นนี้สามารถสร้างใหม่หรือ
Re ตีความที่มีอยู่ในเครื่องมือและเทคนิค ตัวอย่างเช่น
verran กับคริสตี้ ( 2007:226 ) ยืนยันว่าวิดีโอ ,
เทคโนโลยีดำเนินการในประเพณีตะวันตก สามารถเป็นอีกครั้งค่า
ในบริบทท้องถิ่นทำ performative

วีดีโอบันทึกรับรองสามารถประกาศใช้เป็น
การแสดงพื้นเมืองดั้งเดิม ซึ่งนิทานวาดสดในการเชื่อมต่อกับประวัติศาสตร์

ซึ่งตระกูล . นี้จะช่วยให้วิดีโอเป็น " เทคโนโลยี
แทน " ให้เหมาะสมและกำหนดค่าเป็น
" วิดีโอเป็นเทคโนโลยีของพยาน " ( หน้า 221 ) นี้ปรับ
เครื่องหมายเปลี่ยนจากมุมมองตะวันตกของ
ความรู้ในฐานะตัวแทนเพื่อชาวพื้นเมืองวิว
embraced โดยชาวพื้นเมืองกลุ่มที่
ความรู้เป็นอีกกฎหมาย , พระราชบัญญัติ performative
พื้นที่ที่ จํากัด ไปเฉพาะสถานที่และเวลา ( หน้า 219 )