REVIEW Open AccessAssessment of ano

REVIEW Open Access
Assessment of anorexia nervosa: an overview of
universal issues and contextual challenges
Lois J Surgenor1* and Sarah Maguire2
Abstract
Aim: Anorexia Nervosa (AN) is a complex and clinically challenging syndrome. Intended for specialist audiences,
this narrative review aims to summarise the available literature related to assessment in the adult patient context,
synthesising both research evidence and clinical consensus guidelines.
Method: We provide a review of the available literature on specialist assessment of AN focusing on common
trajectories into assessment, obstacles accessing assessment, common presenting issues and barriers to the
assessment process, the necessary scope of assessment, and tools and techniques. It describes the further step of
synthesising assessment information in ways that can inform resultant care plans.
Results: In addition to assessment of core behaviours and diagnostic skills, considerations for the expert assessor
include the functions of primary care, systemic and personal barriers, knowledge of current assessment tools and
research pertaining to comorbid pathology in AN, assessing severity of illness, role of family at assessment, as well
as medical, nutritional and compulsory elements of assessment.
Conclusion: Comprehensive assessment of AN in the current healthcare context still remains largely the remit of
the specialist ED clinician. Assessment should remain an on-going process, paying particular attention to available
empirical evidence, thereby reducing the gap between research and practice.
Keywords: Anorexia nervosa, Assessment, Eating disorders
Introduction
Most health workers recognise that anorexia nervosa
(AN) is a serious disorder that results in significant disability
and impaired quality of life. Unfortunately for some,
this disorder becomes a chronic or life-shortening illness.
It is well-established that AN has the highest mortality
rate of all psychiatric disorders [1]; compared with their
peers without the illness the risk of premature death is approximately
ten-fold in a person with AN [2]. Health consequences
are widespread, both in terms of direct physical
and mental health effects and economic costs to society
overall; a recent Australian analysis placed the total yearly
direct health system costs of AN at $59.8 million [3]. This
means that although AN and AN-like conditions are relatively
rare, severe and enduring forms of AN have impairment
outcomes comparable to people with moderately
severe depression and schizophrenia [3].
Assessment and a resulting early diagnosis become a
vital task for the health system and current research
continues to suggest that, although primary care is the
context of most presentation [4] areas with specialist
services have more than double the number of diagnosable
eating disorder (ED) cases, suggesting a sizeable
proportion of diagnoses do not occur until the specialist
service level [5]. What this means for both settings is
worth discussion, but regardless, assessment skills and
knowledge of the evidence base pertaining to diagnoses
remain an important part of the skill set of the specialist
clinician.
Regardless of the setting and complexity, there are
descriptions of ‘ideal practice’ in the assessment of the
disorder and associated health difficulties. However,
assessment approaches do vary, along with models of
service delivery, admission thresholds and the resources
available in specialist settings [5]. Such factors will influence
the composition of a multidisciplinary assessment
team. There are suggestions about what constitutes an
* Correspondence: [e-mail]
1Department of Psychological Medicine, University of Otago at Christchurch,
4 Oxford Terrace, Christchurch 8140, New Zealand
Full list of author information is available at the end of the article
© 2013 Surgenor and Maguire; licensee BioMed Central Ltd. This is an Open Access article distributed under the terms of the
Creative Commons Attribution License (http://creativecommons.org/licenses/by/2.0), which permits unrestricted use,
distribution, and reproduction in any medium, provided the original work is properly cited.
Surgenor and Maguire Journal of Eating Disorders 2013, 1:29
http://www.jeatdisord.com/content/1/1/29
‘ideal’ assessment team, but rarely will services have all
recommended components, and multiple tasks may fall to
‘mini teams’ [6]. There is however areas of general consensus
about many necessary and desirable tasks of assessment
and given the above constraints it often falls to the
specialist clinician working in relative isolation to be well
versed in all factors pertinent to a comprehensive assessment.
Focusing primarily on adult populations, this paper
aims to reduce the gap between research and practice
(as it relates to assessment of AN) by firstly providing a
comprehensive review of the current literature relating
to assessment pathways, barriers to assessment, diagnostic
issues, instruments for assessment of illness and
severity, role of the family at assessment, comorbid presentations
relevant to assessment, medical, nutritional
and compulsory assessment practises. Secondly, it discusses
the process of synthesising information gathered
at assessment for the purposes of formulation and
ultimately to direct treatment.
Pathways to assessment
Links with primary care providers
Given the scarcity of specialist ED services, most people
with AN will not be seen by a specialist service in the
first instance, and for a significant number, specialist
assessment may not occur at any stage. Half of those
with an ED are first diagnosed by their primary care
physician, although of concern a sizeable minority may
go through life without any help whether this is for AN
or other emotional problems [4]. General practitioners
(GPs) and other primary health care providers are best
placed to be the health practitioners first involved in
conducting preliminary assessments, providing initial
triage, and thereafter sharing case management with
other clinicians [7]. This is partly because people with
eating disorders attend GPs and other medical speciality
services more frequently than their peer group, albeit
often for conditions seemingly unrelated to the disorder.
The presence of an ED also increases the rate of presentations
to Emergency Departments [4]. In terms of accuracy
of diagnosis, AN is the ED most often accurately
diagnosed by primary care physicians [8]. Atypical cases,
or those who do not present with all diagnostic criteria,
can be misdiagnosed [9] or considered ‘less serious’
despite clearly having a clinically significant disorder that
squarely sits within the AN spectrum.
A number of obstacles arise for primary care health
professionals in their attempt to detect AN and refer on
to ED services. Setting obstacles include the limited consultation
time available and relatively limited exposure
to AN. Clinical obstacles include patient minimisation of
behavioural and psychological symptoms, the diversity of
symptom expression, and well-hidden symptoms [7].
Further, there may be difficulty in determining which
symptoms are most important in assessing medical
acuity or how severe the condition has become.
Systemic issues also contribute to rates of diagnosis
and their accuracy. GP education about risk factors and
early warning signs as well as screening instruments like
the SCOFF [10] can assist detection and management,
particularly where GPs are expected to coordinate and
manage concurrent medical and psychiatric conditions.
Close and regular liaison with ED specialists may
encourage more regular enquiry about eating difficulties
in those who frequently present with emotional and/or
physical problems. GPs are referral “gatekeepers” (whether
intended or otherwise), and ED clinicians have a role in
supporting and educating their colleagues about frontline
assessment practices and referral thresholds. In the
regions where there are specialist services, GPs are likely
to have greater awareness of eating disorders and in turn
refer to specialist services more frequently [6]. In any
event, presentation to primary care or emergency services
should always be used as an opportunity to introduce, or
re-engage with an ED clinician or ED service if one is
available.
Facilitating assessment following referral
Early identification and treatment of AN is consistently
argued as a means to reduce the duration of AN [11,12].
A systematic review of treatment seeking has recently
estimated that the median delay from onset to treatment
for AN is 15 years [13]. Identifying the barriers between
these two time points becomes pivotal, and will likely
vary. A significant minority of people referred for ED
problems fail to attend an initial assessment [14], and
further significant attrition occurs between assessment
and providing and/or completing treatment. The following
sections discuss common obstacles and possible solutions.
System and resource barriers
There are extensive system factors contributing to delays
in accessing assessment. The shortage of services often
results in prolonged waiting lists for assessment, meaning
that by the time of assessment, patients may be
demotivated or otherwise less likely to engage in what is
offered. Tatham et al. [15] trialled an active ‘opt in’
waitlist management strategy for an ED clinic, whereby
following initial assessment patients were required to
actively select to remain on the waitlist for treatment.
While ‘opting in’ letters may reduce the waiting time for
an assessment [16], this triage approach is not without
significant risk. Specifically, those most in need of
assessment may be the least able or willing to ‘opt in’.
Long assessment waiting lists are likely to pose a barrier
to engaging in any subsequent assessment - just as these
do in many other health settings. It has been reported by
patients that this can send a distorted message that the
Surgenor and Maguire J

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทบทวนเปิดเข้าประเมินของ anorexia nervosa: ภาพรวมของปัญหาสากลและความท้าทายตามบริบทSurgenor1 J กฎหมาย * และซาราห์ Maguire2บทคัดย่อจุดมุ่งหมาย: Anorexia Nervosa (AN) คือ กลุ่มอาการที่ซับซ้อน และท้าทายทางคลินิก สำหรับผู้ชมเชี่ยวชาญเล่าเรื่องนี้ดูมีวัตถุประสงค์เพื่อมีวรรณคดีที่เกี่ยวข้องเพื่อประเมินในบริบทผู้ป่วยผู้ใหญ่ summarisesynthesising หลักฐานการวิจัยและแนวทางช่วยทางคลินิกวิธีการ: เราให้จากการทบทวนวรรณกรรมมีผู้เชี่ยวชาญประเมินการเน้นทั่วไปtrajectories เข้าประเมิน ประเมิน ร่วมกันนำเสนอปัญหาและอุปสรรคในการเข้าถึงอุปสรรคกระบวนการประเมิน ขอบเขต ประเมิน และเครื่องมือ และเทคนิคที่จำเป็น อธิบายขั้นตอนเพิ่มเติมของsynthesising การประเมินข้อมูลที่สามารถบอกผลแก่ดูแลแผนผลลัพธ์: นอกจากการประเมินพฤติกรรมหลักและทักษะวินิจฉัย ข้อควรพิจารณาสำหรับ assessor ผู้เชี่ยวชาญรวมฟังก์ชันหลัก อุปสรรคของระบบ และส่วนบุคคล ความรู้เครื่องมือการประเมินผลปัจจุบัน และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับพยาธิ comorbid ใน AN ประเมินความรุนแรงของการเจ็บป่วย บทบาทของครอบครัวที่ประเมิน เช่นเป็นองค์ประกอบทางการแพทย์ โภชนาการ และบังคับการประเมินสรุป: AN ประเมินครอบคลุมในบริบทสุขภาพยังคง รายใหญ่ของผู้เชี่ยวชาญ ED clinician ประเมินควรยังคง กระบวนการต่อเนื่อง ให้ความสนใจเฉพาะกับว่างempirical evidence, thereby reducing the gap between research and practice.Keywords: Anorexia nervosa, Assessment, Eating disordersIntroductionMost health workers recognise that anorexia nervosa(AN) is a serious disorder that results in significant disabilityand impaired quality of life. Unfortunately for some,this disorder becomes a chronic or life-shortening illness.It is well-established that AN has the highest mortalityrate of all psychiatric disorders [1]; compared with theirpeers without the illness the risk of premature death is approximatelyten-fold in a person with AN [2]. Health consequencesare widespread, both in terms of direct physicaland mental health effects and economic costs to societyoverall; a recent Australian analysis placed the total yearlydirect health system costs of AN at $59.8 million [3]. Thismeans that although AN and AN-like conditions are relativelyrare, severe and enduring forms of AN have impairmentoutcomes comparable to people with moderatelysevere depression and schizophrenia [3].Assessment and a resulting early diagnosis become avital task for the health system and current researchcontinues to suggest that, although primary care is thecontext of most presentation [4] areas with specialistservices have more than double the number of diagnosableeating disorder (ED) cases, suggesting a sizeableproportion of diagnoses do not occur until the specialistบริการระดับ [5] ซึ่งหมายความว่า การตั้งค่าทั้งสองคือมูลค่าสนทนา แต่โดยไม่คำนึงถึง การประเมินทักษะ และความรู้ของฐานหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับ diagnosesยังคง เป็นส่วนสำคัญของชุดทักษะของผู้เชี่ยวชาญclinicianไม่ตั้งค่าและความซับซ้อน มีคำอธิบายของ 'ฝึกเหมาะ' ในการประเมินการโรคและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ตามวิธีการประเมินแตกต่างกัน รวมทั้งรูปแบบของบริการจัดส่ง ขีดจำกัดศึกษา และทรัพยากรมีผู้เชี่ยวชาญการตั้งค่า [5] ปัจจัยดังกล่าวจะมีผลกระทบองค์ประกอบของการประเมิน multidisciplinaryทีมงาน มีคำแนะนำเกี่ยวกับสิ่งที่ก่อตัว* ติดต่อ: [e-mail]1Department จิตวิทยาการแพทย์ มหาวิทยาลัยโอตาโกในไครสต์เชิร์ชอ๊อกซฟอร์ด 4 ระเบียง ไครสต์เชิร์ช 8140 นิวซีแลนด์รายการทั้งหมดของข้อมูลที่ผู้เขียนได้ที่ตอนท้ายของบทความ© 2013 Surgenor และแม็ก ไกวร์ ผู้รับใบอนุญาต BioMed เซ็นทรัล จำกัด เป็นบทความเปิดเข้าแจกจ่ายภายใต้เงื่อนไขใช้ creative Commons แสดงที่มาใบอนุญาต (http://creativecommons.org/licenses/by/2.0), ซึ่งทำให้ไม่จำกัดกระจาย และการผลิตซ้ำในสื่อใด ๆ ให้ถูกต้องมีอ้างงานต้นฉบับSurgenor และแม็กไกวร์สมุดรายวันของโรค Eating 2013, 1:29http://www.jeatdisord.com/content/1/1/29ทีมประเมินที่เหมาะสมที่สุด' แต่ไม่ค่อยจะบริการได้ทั้งหมดแนะนำส่วนประกอบ และหลายงานอาจตกไป‘mini teams’ [6]. There is however areas of general consensusabout many necessary and desirable tasks of assessmentand given the above constraints it often falls to thespecialist clinician working in relative isolation to be wellversed in all factors pertinent to a comprehensive assessment.Focusing primarily on adult populations, this paperaims to reduce the gap between research and practice(as it relates to assessment of AN) by firstly providing acomprehensive review of the current literature relatingto assessment pathways, barriers to assessment, diagnosticissues, instruments for assessment of illness andseverity, role of the family at assessment, comorbid presentationsrelevant to assessment, medical, nutritionaland compulsory assessment practises. Secondly, it discussesthe process of synthesising information gatheredat assessment for the purposes of formulation andultimately to direct treatment.Pathways to assessmentLinks with primary care providersGiven the scarcity of specialist ED services, most peoplewith AN will not be seen by a specialist service in thefirst instance, and for a significant number, specialistassessment may not occur at any stage. Half of thosewith an ED are first diagnosed by their primary carephysician, although of concern a sizeable minority maygo through life without any help whether this is for ANor other emotional problems [4]. General practitioners(GPs) and other primary health care providers are bestplaced to be the health practitioners first involved inconducting preliminary assessments, providing initialtriage, and thereafter sharing case management withother clinicians [7]. This is partly because people witheating disorders attend GPs and other medical specialityservices more frequently than their peer group, albeitoften for conditions seemingly unrelated to the disorder.The presence of an ED also increases the rate of presentationsto Emergency Departments [4]. In terms of accuracyof diagnosis, AN is the ED most often accuratelydiagnosed by primary care physicians [8]. Atypical cases,or those who do not present with all diagnostic criteria,can be misdiagnosed [9] or considered ‘less serious’despite clearly having a clinically significant disorder thatsquarely sits within the AN spectrum.A number of obstacles arise for primary care healthprofessionals in their attempt to detect AN and refer onto ED services. Setting obstacles include the limited consultationtime available and relatively limited exposureto AN. Clinical obstacles include patient minimisation ofbehavioural and psychological symptoms, the diversity ofsymptom expression, and well-hidden symptoms [7].Further, there may be difficulty in determining whichsymptoms are most important in assessing medicalacuity or how severe the condition has become.Systemic issues also contribute to rates of diagnosisand their accuracy. GP education about risk factors and
early warning signs as well as screening instruments like
the SCOFF [10] can assist detection and management,
particularly where GPs are expected to coordinate and
manage concurrent medical and psychiatric conditions.
Close and regular liaison with ED specialists may
encourage more regular enquiry about eating difficulties
in those who frequently present with emotional and/or
physical problems. GPs are referral “gatekeepers” (whether
intended or otherwise), and ED clinicians have a role in
supporting and educating their colleagues about frontline
assessment practices and referral thresholds. In the
regions where there are specialist services, GPs are likely
to have greater awareness of eating disorders and in turn
refer to specialist services more frequently [6]. In any
event, presentation to primary care or emergency services
should always be used as an opportunity to introduce, or
re-engage with an ED clinician or ED service if one is
available.
Facilitating assessment following referral
Early identification and treatment of AN is consistently
argued as a means to reduce the duration of AN [11,12].
A systematic review of treatment seeking has recently
estimated that the median delay from onset to treatment
for AN is 15 years [13]. Identifying the barriers between
these two time points becomes pivotal, and will likely
vary. A significant minority of people referred for ED
problems fail to attend an initial assessment [14], and
further significant attrition occurs between assessment
and providing and/or completing treatment. The following
sections discuss common obstacles and possible solutions.
System and resource barriers
There are extensive system factors contributing to delays
in accessing assessment. The shortage of services often
results in prolonged waiting lists for assessment, meaning
that by the time of assessment, patients may be
demotivated or otherwise less likely to engage in what is
offered. Tatham et al. [15] trialled an active ‘opt in’
waitlist management strategy for an ED clinic, whereby
following initial assessment patients were required to
actively select to remain on the waitlist for treatment.
While ‘opting in’ letters may reduce the waiting time for
an assessment [16], this triage approach is not without
significant risk. Specifically, those most in need of
assessment may be the least able or willing to ‘opt in’.
Long assessment waiting lists are likely to pose a barrier
to engaging in any subsequent assessment - just as these
do in many other health settings. It has been reported by
patients that this can send a distorted message that the
Surgenor and Maguire J

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การสอบทาน Access เปิด
การประเมินโรคกลัวอ้วน: ภาพรวมของ
ปัญหาสากลและบริบทท้าทาย
ลัวส์เจ Surgenor1 * และซาร่าห์ Maguire2
บทคัดย่อ
จุดมุ่งหมาย: Anorexia Nervosa () เป็นกลุ่มอาการของโรคที่ซับซ้อนและท้าทายทางคลินิก มีไว้สำหรับผู้ชมผู้เชี่ยวชาญ
ตรวจสอบการเล่าเรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะสรุปวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับการประเมินในบริบทของผู้ป่วยผู้ใหญ่
synthesising ทั้งหลักฐานการวิจัยและแนวทางฉันทามติทางคลินิก.
วิธีการ: เรามีการทบทวนวรรณกรรมที่มีอยู่กับการประเมินของผู้เชี่ยวชาญการมุ่งเน้นไปที่พบบ่อย
ไบร์ทเข้ามาในการประเมินผลการประเมินอุปสรรคการเข้าถึงปัญหาที่พบบ่อยและนำเสนออุปสรรคใน
กระบวนการประเมินขอบเขตที่จำเป็นของการประเมินและเครื่องมือและเทคนิค มันอธิบายขั้นตอนต่อไปของ
synthesising ข้อมูลการประเมินในรูปแบบที่สามารถแจ้งแผนการดูแลผล.
ผล: นอกเหนือจากการประเมินพฤติกรรมหลักและทักษะการวินิจฉัยควรพิจารณาสำหรับการประเมินของผู้เชี่ยวชาญ
รวมถึงฟังก์ชั่นของการดูแลหลักอุปสรรคส่วนบุคคลระบบและความรู้เกี่ยวกับ เครื่องมือในการประเมินในปัจจุบันและ
การวิจัยที่เกี่ยวข้องกับพยาธิสภาพ comorbid ในการประเมินความรุนแรงของการเจ็บป่วยบทบาทของครอบครัวในการประเมินเช่นเดียวกับ
ทางการแพทย์เป็นองค์ประกอบทางโภชนาการและภาคบังคับของการประเมิน.
สรุป: การประเมินที่ครอบคลุมของการดูแลสุขภาพในบริบทปัจจุบันยังคงเป็นส่วนใหญ่ ส่งเงินของ
แพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ED การประเมินผลจะยังคงกระบวนการที่กำลังให้ความสนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จะใช้ได้
หลักฐานเชิงประจักษ์ซึ่งจะช่วยลดช่องว่างระหว่างการวิจัยและการปฏิบัติ.
คำสำคัญ: Anorexia Nervosa, การประเมินความผิดปกติของการรับประทานอาหาร
การแนะนำ
คนทำงานด้านสุขภาพส่วนใหญ่ตระหนักดีว่าโรคกลัวอ้วน
() เป็นโรคที่ร้ายแรง ที่ส่งผลให้ความพิการอย่างมีนัยสำคัญ
และคุณภาพด้อยคุณภาพของชีวิต แต่น่าเสียดายที่สำหรับบางคน
ความผิดปกตินี้จะกลายเป็นโรคเรื้อรังหรือชีวิตสั้นลง.
มันเป็นที่ยอมรับว่ามีอัตราการตายสูงที่สุด
อัตราความผิดปกติทางจิตเวชทั้งหมด [1]; เมื่อเทียบกับของพวกเขา
โดยไม่ต้องเจ็บป่วยเพื่อนความเสี่ยงของการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรจะอยู่ที่ประมาณ
สิบเท่าในคนที่มี [2] ผลกระทบด้านสุขภาพ
เป็นที่แพร่หลายทั้งในแง่ของกายภาพโดยตรง
และผลกระทบต่อสุขภาพจิตและค่าใช้จ่ายทางเศรษฐกิจให้กับสังคม
โดยรวม การวิเคราะห์ออสเตรเลียที่ผ่านมาวางเป็นประจำทุกปีรวม
ค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพโดยตรงของระบบที่ $ 59,800,000 [3] นี้
หมายความว่าถึงแม้การและเงื่อนไขที่เหมือนจะค่อนข้าง
หายากอย่างรุนแรงและยั่งยืนรูปแบบของการด้อยค่ามี
ผลเทียบได้กับคนที่มีระดับปานกลาง
โรคซึมเศร้าและจิตเภท [3].
การประเมินและการวินิจฉัยที่เกิดกลายเป็น
งานที่สำคัญสำหรับระบบสุขภาพ และการวิจัยในปัจจุบัน
ยังคงแสดงให้เห็นว่าแม้จะมีการดูแลหลักคือ
บริบทของการนำเสนอมากที่สุด [4] พื้นที่ที่มีผู้เชี่ยวชาญด้านการ
บริการที่มีมากกว่าสองเท่าของจำนวน diagnosable
ความผิดปกติของการรับประทานอาหาร (ED) กรณีการบอกเป็นนัยใหญ่
สัดส่วนของการวินิจฉัยจะไม่เกิดขึ้นจนกว่าจะถึง ผู้เชี่ยวชาญ
ระดับการให้บริการ [5] สิ่งนี้หมายความว่าสำหรับการตั้งค่าทั้งสองเป็น
มูลค่าการอภิปราย แต่ไม่ว่าทักษะการประเมินและ
ความรู้เกี่ยวกับหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับการวินิจฉัย
ยังคงเป็นส่วนสำคัญของชุดทักษะของผู้เชี่ยวชาญด้านการ
แพทย์.
โดยไม่คำนึงถึงการตั้งค่าและความซับซ้อนที่มี
รายละเอียดของที่เหมาะ การปฏิบัติในการประเมินผลของ
ความผิดปกติและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ตาม
วิธีการประเมินผลจะแตกต่างกันพร้อมกับรูปแบบของ
การส่งมอบบริการเกณฑ์การรับเข้าและทรัพยากร
ที่มีอยู่ในการตั้งค่าผู้เชี่ยวชาญ [5] ปัจจัยดังกล่าวจะมีผลต่อ
องค์ประกอบของสหสาขาวิชาชีพการประเมิน
ทีม มีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับสิ่งที่ถือว่าเป็น
จดหมาย *: [e-mail]
1 ภาควิชาจิตวิทยาแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยโอทาโกในไครสต์เชิ
4 ฟอร์ดเทอเรส, ไครสต์เชิ 8140, นิวซีแลนด์
รายการเต็มไปด้วยข้อมูลที่ผู้เขียนสามารถใช้ได้ในตอนท้ายของ บทความ
© 2013 Surgenor และแมกไกวร์; ผู้รับใบอนุญาต BioMed เซ็นทรัล จำกัด นี้เป็นบทความการเข้าถึงเปิดกระจายภายใต้เงื่อนไขของ
Creative Commons Attribution ใบอนุญาต (http://creativecommons.org/licenses/by/2.0) ซึ่งอนุญาตให้ใช้ไม่ จำกัด
การจัดจำหน่ายและการทำสำเนาในสื่อใด ๆ ให้ทำงานเดิมจะอ้างอย่างถูกต้อง.
Surgenor แมกไกวร์และวารสารการกินที่ผิดปกติ 2013 01:29
http://www.jeatdisord.com/content/1/1/29
'เหมาะ' ทีมประเมิน แต่ไม่ค่อยบริการจะมีทั้งหมด
แนะนำ ส่วนประกอบและหลายงานอาจตกอยู่กับ
ทีมมินิ '[6] มี แต่พื้นที่ของความตกลงทั่วไป
เกี่ยวกับงานหลาย ๆ ที่จำเป็นและเป็นที่น่าพอใจของการประเมิน
และได้รับข้อ จำกัด ดังกล่าวข้างต้นก็มักจะตกอยู่กับ
แพทย์ผู้เชี่ยวชาญในการแยกการทำงานที่สัมพันธ์กันจะต้อง
รอบรู้ในทุกปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการประเมินที่ครอบคลุม.
มุ่งเน้นหลักในประชากรผู้ใหญ่ บทความนี้
มีวัตถุประสงค์เพื่อลดช่องว่างระหว่างการวิจัยและการปฏิบัติ
(ที่เกี่ยวข้องกับการประเมิน) โดยตอนแรกให้
ทานที่ครอบคลุมของวรรณกรรมปัจจุบันที่เกี่ยวข้อง
เพื่อวิถีการประเมินอุปสรรคในการประเมินผลการวินิจฉัย
ปัญหาเครื่องมือสำหรับการประเมินผลของการเจ็บป่วยและ
ความรุนแรง บทบาทของครอบครัวในการประเมินการนำเสนอ comorbid
ที่เกี่ยวข้องกับการประเมินผล, การแพทย์, โภชนาการ
การปฏิบัติการประเมินและการศึกษาภาคบังคับ ประการที่สองจะกล่าวถึง
กระบวนการของการ synthesising ข้อมูลที่รวบรวม
ในการประเมินเพื่อวัตถุประสงค์ในการกำหนดและ
ในท้ายที่สุดที่จะนำการรักษา.
เตรียมความพร้อมการประเมิน
การเชื่อมโยงกับผู้ให้บริการระดับปฐมภูมิ
ได้รับความขาดแคลนของบริการ ED ผู้เชี่ยวชาญคนส่วนใหญ่
ที่มีจะไม่สามารถมองเห็นได้โดยผู้เชี่ยวชาญ บริการใน
ตัวอย่างแรกและสำหรับจำนวนมากผู้เชี่ยวชาญ
การประเมินอาจไม่เกิดขึ้นในขั้นตอนใด ครึ่งหนึ่งของผู้
ที่มี ED ได้รับการวินิจฉัยครั้งแรกโดยการดูแลหลักของพวกเขา
แพทย์แม้ว่าความกังวลเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่มากอาจจะ
ใช้ชีวิตโดยปราศจากความช่วยเหลือไม่ว่าจะเป็นสำหรับการใด ๆ
หรือปัญหาทางอารมณ์อื่น ๆ [4] ผู้ปฏิบัติงานทั่วไป
(จีพีเอส) และอื่น ๆ ที่ให้บริการดูแลสุขภาพระดับปฐมภูมิที่ดีที่สุดได้รับการ
วางให้เป็นผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพครั้งแรกใน
การดำเนินการประเมินผลเบื้องต้นให้เริ่มต้น
triage และการแบ่งปันหลังจากนั้นการจัดการกรณีที่มี
แพทย์อื่น ๆ [7] นี่คือส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนที่มี
ความผิดปกติของการรับประทานอาหารที่เข้าร่วมการประชุมจีพีเอสและอื่น ๆ ที่แพทย์เฉพาะทาง
บริการบ่อยกว่ากลุ่มเพื่อนของพวกเขาแม้ว่า
บ่อยครั้งสำหรับเงื่อนไขที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติ.
การปรากฏตัวของ ED นอกจากนี้ยังเพิ่มอัตราการนำเสนอผลงาน
การแผนกฉุกเฉิน [4] ในแง่ของความถูกต้อง
ของการวินิจฉัยเป็น ED ส่วนใหญ่มักจะถูกต้อง
วินิจฉัยโดยแพทย์ดูแลหลัก [8] กรณีผิดปกติ
หรือผู้ที่ไม่ได้นำเสนอกับเกณฑ์การวินิจฉัยทั้งหมด
สามารถวินิจฉัยผิดพลาด [9] หรือการพิจารณา 'น้อยร้ายแรง'
แม้จะเห็นได้ชัดว่ามีความผิดปกติอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิกที่
ตั้งอยู่ตรงภายในสเปกตรัม.
จำนวนอุปสรรคที่เกิดขึ้นเพื่อสุขภาพระดับปฐมภูมิ
มืออาชีพในความพยายามของพวกเขาในการตรวจสอบและอ้างอิงใน
การบริการที่ ED อุปสรรคการตั้งรวมถึงการให้คำปรึกษา จำกัด
เวลาที่มีอยู่และความเสี่ยงที่ค่อนข้าง จำกัด
ในการ อุปสรรคทางคลินิกรวมถึงการลดปริมาณของผู้ป่วย
อาการพฤติกรรมและจิตใจ, ความหลากหลายของ
การแสดงออกของอาการและอาการดีซ่อน [7].
นอกจากนี้อาจจะมีความยากลำบากในการกำหนด
อาการที่มีความสำคัญมากที่สุดในการประเมินทางการแพทย์ที่
รุนแรงหรือวิธีการที่รุนแรงสภาพได้กลายเป็น .
ปัญหาระบบยังนำไปสู่อัตราการวินิจฉัย
และความถูกต้องของพวกเขา การศึกษาเกี่ยวกับ GP ปัจจัยเสี่ยงและ
สัญญาณเตือนภัยเช่นเดียวกับการตรวจคัดกรองเช่นตราสาร
เย้ยหยัน [10] สามารถช่วยให้การตรวจสอบและการจัดการ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จีพีเอสที่คาดว่าจะประสานงานและ
จัดการเงื่อนไขทางการแพทย์และผู้ป่วยจิตเวชที่เกิดขึ้นพร้อมกัน.
ประสานงานใกล้ชิดกับผู้เชี่ยวชาญปกติ ED อาจ
ส่งเสริมให้ สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมมากกว่าปกติเกี่ยวกับปัญหาการรับประทานอาหาร
ในผู้ที่มักปัจจุบันที่มีอารมณ์และ / หรือ
ปัญหาทางกายภาพ จีพีเอสที่มีการอ้างอิง "คนเฝ้าประตู" (ไม่ว่าจะ
ตั้งใจหรืออื่น ๆ ) และแพทย์ ED มีบทบาทใน
การสนับสนุนและให้ความรู้แก่เพื่อนร่วมงานของพวกเขาเกี่ยวกับพนักงาน
การประเมินการปฏิบัติและเกณฑ์การอ้างอิง ใน
ภูมิภาคที่มีผู้ให้บริการผู้เชี่ยวชาญจีพีเอสมีแนวโน้ม
ที่จะมีความตระหนักมากขึ้นของการรับประทานอาหารผิดปกติและในทางกลับ
หมายถึงการบริการโดยผู้เชี่ยวชาญบ่อยครั้งมากขึ้น [6] ใน
กรณีที่มีการนำเสนอในการดูแลหลักหรือบริการฉุกเฉิน
ควรใช้มักจะเป็นโอกาสที่จะแนะนำหรือ
ใหม่มีส่วนร่วมกับแพทย์หรือบริการ ED ED หาก
ใช้ได้.
อำนวยความสะดวกในการประเมินต่อไปนี้อ้างอิง
การระบุและการรักษาของอย่างต่อเนื่องเป็น
ที่ถกเถียงกันอยู่ เป็นวิธีที่จะช่วยลดระยะเวลาในการ [11,12].
ทบทวนอย่างเป็นระบบของการแสวงหาการรักษาได้เมื่อเร็ว ๆ นี้
คาดว่าค่าเฉลี่ยความล่าช้าจากการโจมตีการรักษา
สำหรับ 15 ปี [13] ระบุอุปสรรคระหว่าง
ทั้งสองจุดจะกลายเป็นเวลาที่สำคัญและมีแนวโน้มที่จะ
แตกต่างกันไป ชนกลุ่มน้อยอย่างมีนัยสำคัญของคนที่เรียกว่า ED สำหรับ
ปัญหาล้มเหลวที่จะเข้าร่วมการประเมินเบื้องต้น [14] และ
การขัดสีอย่างมีนัยสำคัญต่อไปเกิดขึ้นระหว่างการประเมิน
และการให้และ / หรือจบการรักษา ต่อไปนี้
ส่วนหารือเกี่ยวกับอุปสรรคที่พบบ่อยและการแก้ปัญหาที่เป็นไปได้.
ระบบและอุปสรรคทรัพยากรที่
มีปัจจัยครอบคลุมระบบที่เอื้อต่อการมีความล่าช้า
ในการเข้าถึงการประเมิน ปัญหาการขาดแคลนบริการมักจะ
ส่งผลให้ในรายการรอเป็นเวลานานสำหรับการประเมินความหมาย
ว่าโดยเวลาของการประเมินผู้ป่วยอาจจะ
demotivated หรือมิฉะนั้นโอกาสน้อยที่จะมีส่วนร่วมในสิ่งที่
นำเสนอ Tatham et al, [15] trialled ใช้งาน 'เลือกใน'
กลยุทธ์การจัดการ waitlist สำหรับคลินิก ED โดย
ต่อไปนี้ผู้ป่วยที่ได้รับการประเมินเบื้องต้นที่จำเป็นในการ
แข็งขันเลือกที่จะยังคงอยู่ใน waitlist สำหรับการรักษา.
ขณะที่ 'การเลือก' ตัวอักษรอาจจะลดเวลาการรอคอยสำหรับ
การประเมิน [16] วิธี triage นี้ไม่ได้โดยไม่มี
ความเสี่ยงที่สำคัญ โดยเฉพาะผู้ที่มากที่สุดในความต้องการของ
การประเมินอาจจะน้อยสามารถหรือไม่เต็มใจ 'เลือก'.
ประเมินยาวรอรายชื่อมีแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดอุปสรรค
ในการมีส่วนร่วมในการประเมินผลที่ตามมาใด ๆ - เช่นเดียวกับเหล่านี้
ทำในการตั้งค่าด้านสุขภาพอื่น ๆ อีกมากมาย มันได้รับรายงานจาก
ผู้ป่วยที่ว่านี้สามารถส่งข้อความที่บิดเบือน
Surgenor แมกไกวร์และเจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประเมินทบทวนการเข้าถึง
เปิดของ Anorexia Nervosa : ภาพรวมของปัญหาและบริบทสากล

* J surgenor1 ท้าทายลูอิสและซาราห์ maguire2

เล็งบทคัดย่อ : Anorexia Nervosa ( ) เป็นยาที่ซับซ้อนและท้าทาย ซินโดรม มีไว้สำหรับผู้ชมผู้เชี่ยวชาญ
ทบทวนเรื่องเล่านี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อสรุปของวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับการประเมินในผู้ป่วยผู้ใหญ่
บริบทสังเคราะห์ทั้งหลักฐานและแนวทางการวิจัยทางคลินิกแบบฉันทามติ .
: เราให้ทบทวนวรรณกรรมของการประเมินของผู้เชี่ยวชาญของเน้นวิถีสามัญ
ในการประเมินอุปสรรคการเข้าถึงการประเมินร่วมกันนำเสนอปัญหาและอุปสรรคใน
กระบวนการประเมิน ขอบเขตที่จำเป็นในการประเมิน เครื่องมือและเทคนิค อธิบายขั้นตอนเพิ่มเติมของ
สังเคราะห์การประเมินข้อมูลในรูปแบบที่สามารถแจ้งแผนการดูแล resultant
ผลลัพธ์ : นอกเหนือไปจากการประเมินพฤติกรรมหลักและทักษะการวินิจฉัย การพิจารณาให้ผู้เชี่ยวชาญประเมิน
รวมถึงการทำงานของระบบบริการปฐมภูมิ และประสบการณ์ส่วนบุคคล ความรู้ เครื่องมือ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการประเมินปัจจุบัน
comorbid พยาธิวิทยาในการ ประเมินความรุนแรงของโรคบทบาทของครอบครัวในการประเมินเช่นกัน
เป็นแพทย์ , องค์ประกอบทางโภชนาการและการบังคับของการประเมิน .
สรุป : การประเมินการดูแลสุขภาพในบริบทปัจจุบันยังคงส่วนใหญ่ยังคงข้อจำกัดของ
แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด . การประเมินควรยังคงมีกระบวนการต่อเนื่อง ให้ความสนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหลักฐานเชิงประจักษ์ของ
,