Consequently, we recommend that app

Consequently, we recommend that appropriate new legislation in
countries in transition be enacted:
(1) First, such countries must develop carefully crafted accreditation
benchmarks for initial minimal standards and for quality
assessment and improvement over time. The benchmarks should not be only the leading public universities in the country, but
could include other nearby regions or quality private universities.
The state and institutions need to understand that ‘‘one size
does not fit all institutions.’’ Appropriate standards should be
established for differentiated types of institutions (Sadlak 1994).
(2) In the accreditation review process, the agency coordinating the
review should include knowledgeable and highly regarded
scholars from both sectors on all review teams. The teams
should be selected wisely with due process for scholars and
representation of the institution type being reviewed. Reviewers
must not come from just the Ministry or public sector.
(3) The accreditation requirements should mandate that all private
universities offering degrees must be non-profit. Alternatively, if
they control private businesses, then these separate non-academic
agencies should be treated like any other business. This
requirement of separating higher education from proprietary
institutions is controversial in several countries, but through the
transitional period it minimises possible exploitation of students.
(4) The accreditation process must require an external board of
trustees or overseers to the institution under review in both
sectors; this board should give periodic review of appropriate
institutional performance objectives for accountability purposes.
(5) Appropriate tax policies must be addressed to facilitate the
growth and development of the education service industry
especially at the post-secondary level. Two types of policy can
provide incentives and disincentives for advancement. The first
policy encourages tax deductions for contributions to institutions,
while the second avoids taxing the revenue of non-profit
institutions. Tax policy that increases governmental revenue (via
a revenue tax) against private institutions is inexcusable, except
to prevent the development of private higher education under a
false belief that private institutions are for-profit. The heavy
philanthropy in industrialised countries has benefited both
public and private institutions, and has been a major source of
income for private and increasingly for public institutions
(Johnstone 2001). Governments in a few developing countries
have recognised the value of such tax breaks. Unfortunately,
only Poland in Central and Eastern Europe permits such tax
deductions currently. This simple mechanism has had dramatic
effects on the growth of higher education around the world, and has generated large resources to higher education without
costing central government forgone taxes.
(6) Ministries of education need to ‘‘decentralise’’ their decisionmaking
powers concerning administration of public and private
universities. By decentralising institutional decision-making,
institutions can become more responsive to the changing needs
of economies. Bureaucrats in central ministries were not successful
in the former Soviet system and there is limited evidence
that they can now succeed in a more market economy.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดังนั้น เราขอแนะนำกฎหมายใหม่ที่เหมาะสมในประเทศในช่วงการเปลี่ยนภาพจะบัญญัติ:(1) ก่อน เช่นประเทศต้องพัฒนาด้านการรับรองที่สร้างขึ้นอย่างระมัดระวังเกณฑ์มาตรฐาน สำหรับมาตรฐานเริ่มต้นน้อยที่สุด และมีคุณภาพประเมินและปรับปรุงช่วงเวลา เกณฑ์มาตรฐานควรเป็นเพียงการนำมหาวิทยาลัยในประเทศ แต่อาจรวมถึงพื้นที่ใกล้เคียงหรือมหาวิทยาลัยเอกชนคุณภาพอื่น ๆรัฐและสถาบันจำเป็นต้องเข้าใจว่า '' ขนาดหนึ่งพอดีกับทุกสถาบัน '' มาตรฐานที่เหมาะสมควรก่อตั้งขึ้นสำหรับชนิดต่าง ๆ ของสถาบัน (Sadlak 1994)(2) ในยอมทบทวนกระบวนการ ประสานงานหน่วยงานตรวจทานควรมีความรู้ ความสูงถือนักวิชาการจากทั้งสองภาคในทั้งหมดทบทวนทีมงาน ทีมควรเลือกอย่างชาญฉลาด ด้วยกระบวนการสำหรับนักวิชาการ และแสดงชนิดสถาบันกำลังตรวจทานอยู่ ผู้ตรวจทานต้องมาจากเพียงกระทรวงหรือภาครัฐ(3)ความต้องการการรับรองควร mandate ที่ส่วนตัวทั้งหมดมหาวิทยาลัยเสนอองศาต้องไม่แสวงหากำไร หรือ ถ้าธุรกิจส่วนตัว จากนั้นเหล่านี้แยกต่างหากไม่ใช่วิชาการควบคุมพวกเขาหน่วยงานควรได้รับการปฏิบัติเหมือนธุรกิจอื่น ๆ นี้ความต้องการศึกษาจากฟทร์แวร์สถาบันจะแย้งในหลายประเทศ แต่ถึงระยะอีกรายการที่มัน minimises ได้เอารัดเอาเปรียบนักเรียน(4) การรับรองต้องต้องการภายนอกคณะมูลนิธิหรือ overseers เพื่อสถาบันภายใต้การตรวจสอบทั้งในภาค คณะกรรมการนี้ควรให้ตรวจสอบเป็นระยะ ๆ ของที่เหมาะสมวัตถุประสงค์สถาบันประสิทธิภาพสำหรับวัตถุประสงค์ด้านความรับผิดชอบ(5) ต้องให้ความสนใจนโยบายภาษีที่เหมาะสมเพื่ออำนวยความสะดวกเจริญเติบโตและพัฒนาของอุตสาหกรรมการบริการการศึกษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับอุดมศึกษา สองชนิดของนโยบายมีแรงจูงใจและ disincentives สำหรับความก้าวหน้า ครั้งแรกให้หักภาษีสำหรับจัดสรรให้สถาบันในขณะที่สองหลีกเลี่ยง taxing รายได้ของนิสิตสถาบัน นโยบายภาษีที่เพิ่มรายได้ภาครัฐ (ผ่านภาษีรายได้) กับสถาบันส่วนตัวคือ inexcusable ยกเว้นเพื่อป้องกันการพัฒนาอุดมศึกษาเอกชนภายใต้การความเชื่อผิดที่สถาบันส่วนตัว for-profit หนักกุศล industrialised ประเทศได้รับประโยชน์ทั้งสองสถาบันรัฐ และเอกชน และมีแหล่งสำคัญของรายได้ส่วนตัว และเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สถาบันภาครัฐ(Johnstone 2001) รัฐบาลในบางประเทศมียังค่าของแบ่งภาษีดังกล่าว อับภาษีดังกล่าวอนุญาตให้เฉพาะประเทศโปแลนด์ในกลางและยุโรปตะวันออกหักอยู่ กลไกเรื่องนี้ได้อย่างมากผลในการเจริญเติบโตของการศึกษาทั่วโลก และมีสร้างทรัพยากรขนาดใหญ่การศึกษาโดยต้นทุนภาษีรัฐบาลกลาง forgone(6) กระทรวงศึกษาต้อง '' decentralise'' decisionmaking ของพวกเขาอำนาจเกี่ยวกับการบริหารงานของรัฐและเอกชนมหาวิทยาลัย โดยตัดสินใจสถาบัน decentralisingสถาบันสามารถทำงานตอบสนองความต้องการเปลี่ยนแปลงมากขึ้นของประเทศ Bureaucrats ในทบวงกรมกลางไม่ประสบความสำเร็จในอดีตระบบโซเวียต และมีหลักฐานจำกัดว่า ตอนนี้พวกเขาสามารถสำเร็จในระบบเศรษฐกิจตลาดเพิ่มเติม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดังนั้นเราขอแนะนำว่าการออกกฎหมายใหม่ที่เหมาะสมใน
ประเทศในการเปลี่ยนแปลงจะตรา:
(1) ครั้งแรกที่ประเทศดังกล่าวจะต้องพัฒนาที่สร้างขึ้นอย่างได้รับการรับรอง
มาตรฐานสำหรับมาตรฐานที่น้อยที่สุดเริ่มต้นและมีคุณภาพสำหรับ
การประเมินและการปรับปรุงอยู่ตลอดเวลา มาตรฐานไม่ควรจะเป็นเพียงมหาวิทยาลัยชั้นนำของประชาชนในประเทศ แต่
อาจรวมถึงภูมิภาคใกล้เคียงอื่น ๆ หรือมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีคุณภาพ.
รัฐและสถาบันการศึกษาต้องเข้าใจว่า'' หนึ่งขนาด
ไม่พอดีกับทุกสถาบัน. '' มาตรฐานที่เหมาะสมควรได้รับการ
จัดตั้งขึ้น ชนิดที่แตกต่างกันของสถาบัน (Sadlak 1994).
(2) ในกระบวนการตรวจสอบการรับรองซึ่งเป็นหน่วยงานประสานงาน
การตรวจสอบควรมีความรู้และได้รับการยกย่อง
จากนักวิชาการทั้งภาคในทีมตรวจสอบทั้งหมด ทีม
ควรจะเลือกอย่างชาญฉลาดกับกระบวนการสำหรับนักวิชาการและ
ตัวแทนของประเภทสถาบันการถูกตรวจสอบ แสดงความคิดเห็นที่
จะต้องได้มาจากกระทรวงหรือหน่วยงานภาครัฐ.
(3) ความต้องการได้รับการรับรองควรอาณัติส่วนตัวที่
มหาวิทยาลัยเสนอองศาจะต้องไม่แสวงหาผลกำไร หรือถ้า
พวกเขาควบคุมธุรกิจเอกชนนั้นไม่ใช่ทางด้านวิชาการเหล่านี้แยก
หน่วยงานที่ควรได้รับการปฏิบัติเหมือนธุรกิจอื่น ๆ นี้
ความต้องการในการแยกศึกษาที่สูงขึ้นจากการที่เป็นกรรมสิทธิ์ของ
สถาบันเป็นที่ถกเถียงกันในหลาย ๆ ประเทศ แต่ผ่าน
ช่วงเวลาจะช่วยลดการใช้ประโยชน์เป็นไปได้ของนักเรียน.
(4) กระบวนการพิสูจน์ต้องกำหนดคณะกรรมการภายนอกของ
คณะกรรมาธิการหรือดูแลให้สถาบันการศึกษาภายใต้การทบทวนทั้งใน
ภาค ; บอร์ดนี้ควรให้ทบทวนความเหมาะสม
วัตถุประสงค์ประสิทธิภาพสถาบันเพื่อวัตถุประสงค์ในการรับผิดชอบ.
(5) นโยบายภาษีที่เหมาะสมจะต้องได้รับการแก้ไขเพื่อความสะดวกใน
การเจริญเติบโตและการพัฒนาของอุตสาหกรรมการบริการการศึกษา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับหลังมัธยมศึกษา ทั้งสองประเภทของนโยบายสามารถ
ให้สิ่งจูงใจและขาดแรงจูงใจสำหรับความก้าวหน้า เป็นครั้งแรกที่
มีนโยบายส่งเสริมให้หักภาษีสำหรับเงินสมทบสถาบัน
ขณะที่สองหลีกเลี่ยงการเดินทางโดยรถแท็กซี่มีรายได้ที่ไม่แสวงหากำไร
สถาบัน นโยบายภาษีที่เพิ่มรายได้ของภาครัฐ (ผ่าน
ภาษีรายได้) กับสถาบันเอกชนจะอภัยยกเว้น
เพื่อป้องกันไม่ให้การพัฒนาของภาคเอกชนการศึกษาที่สูงขึ้นภายใต้
ความเชื่อที่ผิดว่าสถาบันเอกชนที่แสวงหาผลกำไร หนัก
ทำบุญในประเทศอุตสาหกรรมได้รับประโยชน์ทั้งสอง
สถาบันของรัฐและเอกชนและได้รับแหล่งที่มาของ
รายได้ให้กับภาคเอกชนและมากขึ้นสำหรับสถาบันของรัฐ
(Johnstone 2001) รัฐบาลในไม่กี่ประเทศที่กำลังพัฒนา
ได้รับการยอมรับคุณค่าของการแบ่งภาษีดังกล่าว แต่น่าเสียดายที่
มีเพียงโปแลนด์ในภาคกลางและยุโรปตะวันออกอนุญาตเช่นภาษี
การหักเงินในขณะนี้ กลไกที่เรียบง่ายมีการแสดงละคร
ผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของการศึกษาที่สูงขึ้นทั่วโลกและได้สร้างทรัพยากรขนาดใหญ่เพื่อการศึกษาที่สูงขึ้นโดยไม่ต้อง
เสียค่าใช้จ่ายภาษีงดรัฐบาลกลาง.
(6) กระทรวงศึกษาต้อง'' อำนาจ'' การตัดสินใจของพวกเขา
เกี่ยวกับอำนาจการบริหาร ของภาครัฐและเอกชน
มหาวิทยาลัย โดยกระจายการตัดสินใจสถาบัน
จะกลายเป็นสถาบันขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการที่เปลี่ยนแปลง
ของเศรษฐกิจ ข้าราชการในกระทรวงกลางไม่ประสบความสำเร็จ
ในระบบอดีตสหภาพโซเวียตและมีหลักฐาน จำกัด
ที่ตอนนี้พวกเขาสามารถประสบความสำเร็จในระบบเศรษฐกิจการตลาดมากขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ดังนั้นเราขอแนะนำที่เหมาะสม กฎหมายใหม่ในประเทศในการเปลี่ยนแปลงเป็นไป :

( 1 ) ครั้งแรก ประเทศต้องพัฒนาสร้างขึ้นมาอย่างระมัดระวัง การรับรองมาตรฐานและมาตรฐานน้อยที่สุด

เริ่มต้นสำหรับการประเมินคุณภาพและปรับปรุงตลอดเวลา มาตรฐานไม่ควรเป็นเพียงชั้นนำของรัฐในประเทศแต่
อาจรวมถึงพื้นที่ใกล้เคียงอื่น ๆหรือมหาวิทยาลัยเอกชนคุณภาพ .
รัฐและสถาบันต้องเข้าใจว่า '
ขนาด 'one ไม่พอทุกสถาบัน ' ' มาตรฐานที่ควรจะเป็น
สร้างความแตกต่างประเภทของสถาบัน ( sadlak 1994 )
( 2 ) กระบวนการในการพิสูจน์ตรวจสอบ หน่วยงานประสานงานควร
รีวิว ได้แก่ ความรู้ และการยอมรับอย่างสูง
นักวิชาการจากภาคทั้งสองทีมรีวิวทั้งหมด ทีม
ควรเลือก wisely ตามกระบวนการของนักวิชาการและตัวแทนของสถาบันการศึกษาประเภท
ถูกทบทวน ผู้แสดงความคิดเห็น
ต้องไม่มาจากกระทรวงหรือภาครัฐ .
( 3 ) รับรองความต้องการควรอาณัติว่ามหาวิทยาลัยเอกชน
เสนอองศาต้องไม่หวังผลกำไร หรือถ้า
พวกเขาควบคุมธุรกิจเอกชนแล้วเหล่านี้แยกต่างหากไม่วิชาการ
หน่วยงานควรปฏิบัติเหมือนธุรกิจอื่น ๆ นี้ความต้องการของการอุดมศึกษา

จากเจ้าของสถาบัน มีอีกหลายประเทศ แต่ช่วงเปลี่ยนผ่าน
มันช่วยลดการเอารัดเอาเปรียบที่สุดของนักเรียน .
( 4 ) กระบวนการรับรองต้องมีคณะกรรมการจากภายนอก
กรรมการหรือผู้ดูแลให้สถาบันการศึกษาภายใต้การตรวจสอบทั้งในส่วนนี้ควรให้
; คณะกรรมการทบทวนเป็นระยะที่เหมาะสมสำหรับวัตถุประสงค์ในการแสดงครั้งนี้สถาบัน
.
( 5 ) นโยบายภาษีที่เหมาะสมจะต้อง addressed เพื่อความสะดวก
การเจริญเติบโตและการพัฒนาของอุตสาหกรรมบริการการศึกษา
โดยเฉพาะในระดับหลังมัธยมศึกษา . สองประเภทของนโยบายสามารถ