Linguistics is the scientific[1] st

Linguistics is the scientific[1] study of language.[2] There are three aspects to this study: language form, language meaning, and language in context.[3] The earliest activities in the description of language have been attributed to Pāṇini, who was an early student of linguistics[4](fl. 4th century BCE),[5] with his analysis of Sanskrit in Ashtadhyayi.[6]

Linguistics analyzes human language as a system for relating sounds (or signs in signed languages) and meaning.[7] Phonetics studies acoustic and articulatory properties of the production and perception of speech sounds and non-speech sounds. The study of language meaning, on the other hand, deals with how languages encode relations between entities, properties, and other aspects of the world to convey, process, and assign meaning, as well as to manage and resolve ambiguity. While the study of semantics typically concerns itself with truth conditions, pragmatics deals with how context influences meanings.[8]

Grammar is a system of rules which govern the form of the utterances in a given language. It encompasses both sound[9] and meaning, and includes phonology (how sounds and gestures function together), morphology (the formation and composition of words), and syntax (the formation and composition of phrases and sentences from words).[10

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ภาษาศาสตร์คือ การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ [1] ของภาษา [2] มีอยู่สามด้านการศึกษา: แบบฟอร์มภาษา ความหมายของภาษา และภาษาในบริบท [3] มีการบันทึกกิจกรรมที่สุดในคำอธิบายของภาษา Pāṇini เจ้านักเรียนภาษาศาสตร์เป็นต้น [4] (ชั้น 4 เซ็นจูรี่คริสตศักราช), [5] กับภาษาสันสกฤตใน Ashtadhyayi การวิเคราะห์ของเขา [6]ภาษาศาสตร์วิเคราะห์ภาษามนุษย์เป็นระบบที่เกี่ยวกับเสียง (หรือในภาษาที่ได้รับการรับรอง) และความหมาย [7] สัทศาสตร์ศึกษาคุณสมบัติ articulatory และระดับของการผลิตและการรับรู้ของเสียงเสียงและเสียงไม่ใช่เสียง การศึกษาภาษาหมายถึง เกี่ยวข้องกับวิธีภาษาการเข้ารหัสความสัมพันธ์ระหว่างเอนทิตี คุณสมบัติ และด้านอื่น ๆ ของโลก การ สื่อ กระบวนการ กำหนดความหมาย รวมทั้งจัดการ และแก้ไขปัญหาความคลุมเครือในทางกลับกัน ในขณะที่การศึกษาความหมายโดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับตัวเอง ด้วยเงื่อนไขความจริง วจนปฏิบัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับวิธีบริบทมีผลต่อความหมาย [8]ไวยากรณ์คือ ระบบของกฎซึ่งควบคุมรูปแบบของ utterances ในภาษาที่กำหนด มันครอบคลุมทั้งเสียง [9] และความหมาย และวารสารมนุษยศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร (ว่าเสียงและรูปแบบลายเส้นทำงานร่วมกัน), สัณฐานวิทยา (กำเนิดและองค์ประกอบของคำ), และไวยากรณ์ (กำเนิดและองค์ประกอบของวลีและประโยคจากคำ) [10

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ภาษาศาสตร์เป็นวิทยาศาสตร์ [ 1 ] เรียนภาษา [ 2 ] มี 3 ลักษณะ คือ เพื่อศึกษารูปแบบ ความหมาย ภาษา ภาษา และภาษาในบริบท [ 3 ] โดยกิจกรรมในรายละเอียดของภาษาได้ ประกอบกับ ปาณินิ ใครเป็นนักเรียนแรกของภาษาศาสตร์ [ 4 ] ( . ศตวรรษที่ BCE ) , [ 5 ] กับการวิเคราะห์ของภาษาสันสกฤตใน ashtadhyayi [ 6 ]

ภาษาศาสตร์วิเคราะห์ ภาษา มนุษย์เป็นระบบที่เกี่ยวกับเสียง ( หรือป้ายในลายเซ็นภาษา ) และความหมาย [ 7 ] " การศึกษาอะคูสติกและพูดไม่ชัด คุณสมบัติของการผลิตและการรับรู้เสียงคำพูดและไม่ใช่คำพูดเสียง การศึกษาความหมายของภาษา ในมืออื่น ๆที่เกี่ยวข้องกับวิธีการที่ภาษาเข้ารหัสความสัมพันธ์ระหว่างองค์กร คุณสมบัติและด้านอื่น ๆของโลกในการถ่ายทอดกระบวนการและให้ความหมายเช่นเดียวกับที่จะจัดการและแก้ไขความกำกวม ในขณะที่การศึกษาอรรถศาสตร์มักจะกังวลตัวเองกับสภาพความจริง วัจนปฏิบัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับวิธีบริบทที่มีความหมาย [ 8 ]

ไวยากรณ์ เป็นระบบของกฎที่ควบคุมรูปแบบของคำพูดที่ระบุในภาษา มันครอบคลุมทั้งเสียง [ 9 ] และความหมายและรวมถึงระบบเสียง ( ว่าเสียงและท่าทางการทำงานร่วมกัน ) สัณฐานวิทยา ( การก่อตัวและองค์ประกอบของคำและวากยสัมพันธ์ ( การก่อตัวและองค์ประกอบของวลีและประโยคจากคำ [ 10
)