Researchers have examined how teach

Researchers have examined how teachers’ beliefs about the age-appropriateness of mathematics instruction affect their support of mathematics development in the preschool classroom (Sarama and Clements, 2009). Research over time has been dominated by a trend toward an appreciation of children’s mathematical competence. For decades, educators have debated the age-appropriateness of mathematics instruction (Ginsburg and Golbeck, 2004). These debates have generally been framed in the context of developmental appropriateness—are children developmentally ready for mathematics in preschool? As an example of early thinking on children’s mathematical abilities, Maffei and Buckley (1980) argued that perception drives preoperational children’s thinking, limiting their ability to reason. However, in the last three decades, research has demonstrated young children’s mathematical competence and capacity to learn. Observations by Greenes et al. (2004), some 25 years later, on their mathematics program for 4- and 5-year-olds indicated that during the play of mathematical board games, children considered both alternative moves and their consequences. These observations refer to a board game in which players are required to count the number of sides of a shape in order to move their pieces. Toward the end of the game, in order to know whether a particular shape is beneficial to their advancement on the board, players must count how many spaces are necessary to win the game and then subtract the number of sides on the prospective shape. This ability not only to determine the numerosity of the sides of a shape but to plan future moves based on this numerosity belies Mattei’s and Buckley’s stated constraints on young children’s mathematical thinking. In the past decade, several publications have supported the idea that children are capable of substantive mathematical understanding (Baroody et al., 2006; Ginsburg and Amit, 2008; Klein et al., 2011; Sarama and Clements, 2009). Evidence from teacher focus groups and detailed questionnaires indicates that age-appropriateness is a concept that continues to influence teachers’ implementation of mathematics instruction in the classroom (Ginsburg et al., 2006).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นักวิจัยมีการตรวจสอบว่าความเชื่อของครูเกี่ยวกับการพัฒนาการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ที่มีผลต่อการสนับสนุนการพัฒนาคณิตศาสตร์ในห้องเรียนก่อนวัยเรียน (Sarama และเคลเมนท์ 2009) การวิจัยในช่วงเวลาได้ถูกครอบงำ โดยแนวโน้มต่อความชื่นชมความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็ก ทศวรรษ นักการศึกษามีถกเถียงกันพัฒนาการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ (Ginsburg และ Golbeck, 2004) โดยทั่วไปมีการกรอบอภิปรายเหล่านี้ในบริบทของการพัฒนาความเหมาะสม — พร้อมเด็กสอดสำหรับคณิตศาสตร์ในโรงเรียนอนุบาลหรือไม่ เป็นตัวอย่างของการคิดล่วงหน้าบนความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็ก Buckley (1980) และ Maffei โต้เถียงว่า รับรู้ขับคิด preoperational เด็ก จำกัดความสามารถในการใช้เหตุผล อย่างไรก็ตาม ในสามทศวรรษที่ผ่านมา การวิจัยได้แสดงให้เห็นความสามารถทางคณิตศาสตร์และความสามารถในการเรียนรู้ของเด็ก สังเกตโดย Greenes et al. (2004), บาง 25 ปี ในโปรแกรมคณิตศาสตร์สำหรับ 4 และ 5-ขวบแสดงว่า ในระหว่างการเล่นของเกมส์คณิตศาสตร์ เด็กพิจารณาย้ายทางเลือกและผลกระทบของพวกเขา ข้อสังเกตเหล่านี้หมายถึงเกมกระดานซึ่งผู้เล่นจะต้องนับจำนวนด้านของรูปร่างเพื่อย้ายชิ้นของพวกเขา ไปยังส่วนท้ายของเกม เพื่อที่จะทราบว่า รูปร่างเฉพาะที่จะเป็นประโยชน์ต่อความก้าวหน้าของพวกเขาบนกระดาน ผู้เล่นต้องนับจำนวนช่องจำเป็นในการชนะเกม และจากนั้น ลบจำนวนด้านบนรูปทรงอนาคต ความสามารถนี้ไม่เพียงแต่ การกำหนด numerosity ของด้านของรูปร่าง แต่ การวางแผนในอนาคตย้ายอิง numerosity นี้คุ้มค่าของ Mattei และของ Buckley ระบุข้อจำกัดในการคิดทางคณิตศาสตร์ของเด็ก ในทศวรรษที่ผ่านมา หลายแห่งสนับสนุนความคิดที่ว่า เด็กมีความสามารถในการเข้าใจคณิตศาสตร์สำคัญ (Baroody et al. 2006 Ginsburg และ Amit, 2008 Klein et al. 2011 Sarama และเคลเมนท์ 2009) หลักฐานจากกลุ่มโฟกัสครูและรายละเอียดแบบสอบถามระบุว่า พัฒนาการที่เป็นแนวคิดที่ยังคงมีอิทธิพลต่อการดำเนินงานครูสอนคณิตศาสตร์ในชั้นเรียน (Ginsburg et al. 2006)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักวิจัยได้ตรวจสอบวิธีความเชื่อของครูเกี่ยวกับอายุความเหมาะสมของการเรียนการสอนคณิตศาสตร์มีผลต่อการสนับสนุนของพวกเขาในการพัฒนาคณิตศาสตร์ในห้องเรียนเด็กก่อนวัยเรียน (Sarama และเคลเมนท์ 2009) การวิจัยในช่วงเวลาที่ได้รับการครอบงำโดยแนวโน้มต่อการแข็งค่าของความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็ก สำหรับทศวรรษที่ผ่านการศึกษามีการถกเถียงกันอายุความเหมาะสมของการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ (กินส์เบิร์กและ Golbeck, 2004) การอภิปรายเหล่านี้ได้รับโดยทั่วไปกรอบในบริบทของความเหมาะสม-เป็นเด็กพัฒนาการพัฒนาพร้อมสำหรับคณิตศาสตร์ในโรงเรียนอนุบาล? เป็นตัวอย่างของการคิดในช่วงต้นของเด็กความสามารถทางคณิตศาสตร์, Maffei และบัคลี่ย์ (1980) ความแย้งว่าการรับรู้ไดรฟ์ความคิดเด็ก preoperational ของการกำหนดความสามารถในการให้เหตุผล อย่างไรก็ตามในช่วงสามทศวรรษการวิจัยได้แสดงให้เห็นความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กและความสามารถในการเรียนรู้ ข้อสังเกตโดย Greenes et al, (2004), 25 ปีต่อมาในโปรแกรมคณิตศาสตร์ของพวกเขาสำหรับ 4- 5 ปี olds ชี้ให้เห็นว่าในระหว่างการเล่นเกมกระดานคณิตศาสตร์ที่เด็กทั้งพิจารณาการเคลื่อนไหวทางเลือกและผลที่ตามมาของพวกเขา ข้อสังเกตเหล่านี้หมายถึงเกมกระดานที่ผู้เล่นจะต้องนับจำนวนของด้านของรูปทรงในการสั่งซื้อที่จะย้ายชิ้นส่วนของพวกเขา ในช่วงท้ายของเกมเพื่อที่จะทราบไม่ว่าจะเป็นรูปร่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งจะเป็นประโยชน์ต่อความก้าวหน้าของพวกเขาในคณะกรรมการผู้เล่นจะต้องนับจำนวนช่องว่างที่มีความจำเป็นที่จะชนะเกมแล้วลบจำนวนของด้านบนรูปทรงที่คาดหวัง ความสามารถนี้ไม่เพียง แต่จะตรวจสอบ numerosity ของด้านของรูปทรง แต่ในการวางแผนการเคลื่อนไหวในอนาคตขึ้นอยู่กับ numerosity นี้ปฏิเสธ Mattei และบัคลี่ย์ จำกัด ที่ระบุไว้ในความคิดทางคณิตศาสตร์ของเด็ก ในทศวรรษที่ผ่านมาหลายสิ่งพิมพ์ได้รับการสนับสนุนความคิดที่ว่าเด็กที่มีความสามารถทางคณิตศาสตร์ของความเข้าใจเนื้อหาสาระ (Baroody et al, 2006;. กินส์เบิร์กและ Amit 2008; Klein et al, 2011;. Sarama และเคลเมนท์ 2009) หลักฐานจากการโฟกัสกลุ่มครูและแบบสอบถามที่มีรายละเอียดแสดงให้เห็นว่าอายุความเหมาะสมเป็นแนวคิดที่ยังคงมีอิทธิพลต่อการดำเนินงานของครูในการสอนคณิตศาสตร์ในห้องเรียน (กินส์เบิร์ก et al., 2006)