Other displays included, for instan

Other displays included, for instance, the Spectacle of Excess, about the great Indian wedding; Fake It
till You Make It, about designer copies that are never like a copy; Patrons and Power, about the corporate
sponsorship and patronage in the industry, with special focus on the role of the alcohol industry in
sponsoring fashion weeks; and Dream Factory, focusing on the connections between Bollywood costume
design and the ramp, and several other displays. The exhibition also featured several short movies that
I created together with Arash Taheri and that were edited by Tage Rivas Tollefsen.3
Questions of power: Industry, design and market
Since the days of Diana Vreeland, we have seen an increasing involvement of fashion insiders in
what has become the business of exhibiting fashion, Lisa Loppa from Antwerpen ModeMuseum
(MoMu) being one of the latest additions. Feeding off the prestige of the museum the brands profit,
and the museum is turned not only into a vehicle of corporate prestige, but into a business in its
own right. While the state may have many interests and its own propaganda, be they of the nationalist
or happy multiculturalism kind, for instance, its power over or engagement with individual
exhibitions is fairly limited compared to the direct control designers or sponsors exert over the way
they are represented, censoring statements and publications in the process. This became obvious to
me when discussing loan options for my exhibition with several designers in New Delhi. Most of
them insisted on having full control over what was being published, the context in which their
pieces were exhibited, and what the labels said. Only a few were willing to give me a free hand to
contextualize the pieces the way I saw fit (i.e. Samant Chauhan and Sabyasachi Mukherjee). The
other exhibited pieces by Satya Paul, Manish Arora and Rina Dhaka, were purchased independently
by the museum and now belong to its collections, and the designers were not involved in the process.
While I recognize the value of discussing their work with designers, and indeed that formed a
great part of my research, as a curator I am reluctant to be told what to exhibit, how to exhibit it and
most critically what information to leave out (Stevenson 2008). Such an enterprise can easily become
a mere reproduction of the brand narrative set within the authoritative setting of a museum that to
most visitors is still a neutral institution connected to ideals of education, learning and even ‘truth’.
Thus the institution gives weight and authority to the knowledge that it transmits. While my aim
has not been to present the ‘one and only’ truth, the aim of the exhibition was to transmit some of
the insights gained in my long-term anthropological research. This aim would have been compromised
by the requirement of the designers, regardless of how much I respect their work, to have
total control. Therefore, I exercised my curatorial liberty and created an exhibition largely informed
by my research and, even with Samant, we developed a presentation that was both critical of the
idea and role of designer, while at the same time pointing out the conundrums that designers face,
for instance in relation to their labour force.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แสดงอื่น ๆ รวม เช่น น่าตื่นเต้นของส่วนเกิน เกี่ยวกับอินเดียแต่งดี ปลอมได้จนคุณทำได้ เกี่ยวกับการออกแบบสำเนา ที่มีเช่นสำเนา ไม่เคย อุปถัมภ์และอำนาจ การดำเนินการเกี่ยวกับสนับสนุนและอุปถัมภ์ในอุตสาหกรรม พิเศษเน้นบทบาทของอุตสาหกรรมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในสัปดาห์แฟชั่นสนับสนุน ฝันโรง งาน เน้นการเชื่อมต่อระหว่างเครื่องแต่งกายนิยมและออกแบบทางลาด และหลายอื่น ๆ แสดง ภาพยนตร์สั้นหลายที่ยังโดดเด่นของนิทรรศการที่สร้างร่วมกับ Arash Taheri และที่ถูกแก้ไข โดย Tage Rivas Tollefsen.3คำถามของพลังงาน: อุตสาหกรรม การออกแบบ และการตลาดตั้งแต่วันที่ของ Diana Vreeland เราได้เห็นการมีส่วนร่วมเพิ่มขึ้นของบุคคลภายในแฟชั่นในสิ่งได้กลายเป็นธุรกิจอย่างมีระดับแฟชั่น Lisa Loppa จาก Antwerpen ModeMuseum(MoMu) เพิ่มล่าสุด อาหารลดศักดิ์ศรีของพิพิธภัณฑ์กำไรแบรนด์และเปิดพิพิธภัณฑ์ไม่เพียงแต่ เป็นยานพาหนะของบริษัทเพรสทีจ แต่ เป็นธุรกิจขวาเอง ในขณะที่รัฐอาจมีประโยชน์มากและโฆษณาชวนเชื่อของตัวเอง ต้องการชาตินิยมของพวกเขาหรือ multiculturalism ความสุข ชนิด เช่น เป็นอำนาจเหนือหรือมีบุคคลนิทรรศการมีค่อนข้างจำกัดเมื่อเทียบกับนักออกแบบควบคุมโดยตรง หรือสนับสนุนแรงผ่านทางพวกเขาจะแสดง censoring งบและสิ่งพิมพ์ในกระบวนการ นี้เป็นไปฉันเมื่อสนทนายืมตัวในนิทรรศการของฉันกับนักออกแบบหลายในนิวเดลี ส่วนใหญ่พวกเขายืนยันต้องมีการควบคุมเต็มรูปแบบมีการเผยแพร่สิ่ง บริบทที่ตนมีการจัดแสดงชิ้น และป้ายชื่อว่า อะไร ไม่ได้ยินดีให้ฉันมือฟรีcontextualize ชิ้นแบบที่ผมเห็นพอดี (เช่น Samant Chauhan และ Sabyasachi Mukherjee) ที่ซื้อชิ้นอื่น ๆ exhibited โดย Paul สัตยา Manish แรรีนาบาลี ธากา อิสระโดยพิพิธภัณฑ์ และตอนนี้ เป็นสมาชิกของคอลเลกชัน และนักออกแบบไม่ได้เกี่ยวข้องในกระบวนการในขณะที่ฉันรู้จักค่าของคุยงานกับนักออกแบบ และแน่นอนที่เกิดขึ้นเป็นส่วนดีของวิจัยของฉัน เป็นภัณฑารักษ์ที่ฉันไม่ได้บอกว่า สิ่งที่จัดแสดง การแสดงนั้น และมากที่สุดถึงข้อมูลการปล่อยออก (สตีเวนสัน 2008) องค์กรดังกล่าวสามารถทำงานได้อย่างง่ายดายการทำซ้ำเล่าเรื่องแบรนด์เพียงตั้งภายในการตั้งค่าไทม์พิพิธภัณฑ์ที่ผู้เข้าชมมากที่สุดเป็นสถาบันกลางที่เชื่อมต่อกับอุดมคติของการศึกษา เรียน และแม้ 'ความจริง'ดังนั้น สถาบันการให้น้ำหนักและหน่วยงานความรู้ที่จะส่ง ขณะที่จุดมุ่งหมายของฉันไม่ได้นำเสนอการ ' หนึ่ง และเพียง ' ความจริง จุดประสงค์ของนิทรรศการคือการ ส่งของรับข้อมูลเชิงลึกในวิจัยพัณฑ์ของระยะยาว จุดมุ่งหมายนี้จะถูกโจมตีโดยความต้องการของนักออกแบบ โดยมากนับถืองาน มีควบคุมทั้งหมด ดังนั้น ฉันใช้เสรีภาพของฉันภัณฑารักษ์ และสร้างนิทรรศการส่วนใหญ่ทราบโดยงานวิจัยของฉัน และ Samant เราพัฒนางานนำเสนอที่มีทั้งความสำคัญของการความคิดและบทบาทของนักออกแบบ ที่กันชี้หน้าที่นักออกแบบ ออกแบบ conundrumsตัวอย่างเกี่ยวกับความแรง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การแสดงอื่น ๆ รวมถึงตัวอย่างเช่นปรากฏการณ์ของส่วนเกินประมาณแต่งงานอินเดียที่ดี; ปลอมมัน
จนกว่าคุณทำให้มันเกี่ยวกับสำเนาการออกแบบที่ไม่เหมือนสำเนา; องค์อุปถัมภ์และพาวเวอร์, องค์กรเกี่ยวกับ
การสนับสนุนและอุปถัมภ์ในอุตสาหกรรมที่มีความสำคัญเป็นพิเศษเกี่ยวกับบทบาทของอุตสาหกรรมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใน
สัปดาห์แฟชั่นที่ให้การสนับสนุน; และโรงงานที่มีความฝันมุ่งเน้นไปที่การเชื่อมต่อระหว่างเครื่องแต่งกายบอลลีวูด
ออกแบบและทางลาดและการแสดงอื่น ๆ อีกหลาย นิทรรศการยังให้ความสำคัญภาพยนตร์สั้นหลายอย่างที่
ฉันสร้างขึ้นร่วมกับ Arash Taheri และที่ได้รับการแก้ไขโดยเดือดดาลวา Tollefsen.3
คำถามของการใช้พลังงาน: อุตสาหกรรมการออกแบบและการตลาด
ตั้งแต่วันที่ไดอาน่า Vreeland เราได้เห็นการมีส่วนร่วมที่เพิ่มขึ้นของคนในแฟชั่น
สิ่งที่ได้กลายเป็นธุรกิจของการจัดแสดงแฟชั่นลิซ่า Loppa จาก Antwerpen Modemuseum
(MoMu) เป็นหนึ่งของการเพิ่มล่าสุด การให้อาหารออกศักดิ์ศรีของพิพิธภัณฑ์กำไรแบรนด์,
พิพิธภัณฑ์และเปิดไม่เพียง แต่เข้าไปในรถของศักดิ์ศรีขององค์กร แต่ในธุรกิจของตนใน
สิทธิของตัวเอง ในขณะที่รัฐอาจมีความสนใจจำนวนมากและการโฆษณาชวนเชื่อของตัวเองไม่ว่าจะเป็นของชาติ
วัฒนธรรมหลากหลายชนิดหรือมีความสุขเช่นอำนาจของตนเหนือหรือการมีส่วนร่วมกับบุคคล
ที่ถูก จำกัด การจัดนิทรรศการอย่างเป็นธรรมเมื่อเทียบกับการออกแบบการควบคุมโดยตรงหรือผู้สนับสนุนออกแรงมากกว่าวิธีการที่
พวกเขามี แทนการตัดทอนงบและสิ่งพิมพ์ในกระบวนการ เรื่องนี้กลายเป็นที่ชัดเจนที่จะ
ให้ฉันเมื่อพูดถึงตัวเลือกการกู้เงินสำหรับการจัดนิทรรศการของฉันกับนักออกแบบหลายแห่งในนิวเดลี ส่วนใหญ่ของ
พวกเขายืนยันว่ามีการควบคุมเต็มรูปแบบผ่านสิ่งที่ถูกตีพิมพ์บริบทที่พวกเขา
ถูกจัดแสดงชิ้นส่วนและสิ่งที่ป้ายดังกล่าว เพียงไม่กี่มีความเต็มใจที่จะให้ฉันมือฟรีให้กับ
บริบทชิ้นวิธีที่ผมเห็นสมควร (เช่น Samant ชัวฮานและ Sabyasachi Mukherjee)
ชิ้นอื่น ๆ แสดงโดยพอลสัตยา, Manish Arora และ Rina ธากากำลังซื้ออย่างอิสระ
โดยพิพิธภัณฑ์และตอนนี้เป็นคอลเลกชันของตนและนักออกแบบที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในกระบวนการ.
ในขณะที่ฉันได้ตระหนักถึงคุณค่าของการทำงานของพวกเขาพูดคุยกับนักออกแบบและ แน่นอนที่เกิดขึ้น
ส่วนใหญ่ของการวิจัยของฉันเป็นภัณฑารักษ์ผมลังเลที่จะบอกสิ่งที่จะแสดงวิธีการที่จะแสดงมันและ
มากที่สุดอย่างยิ่งว่าข้อมูลที่จะออกจากออก (สตีเวนสัน 2008) ดังกล่าวเป็นองค์กรที่สามารถกลายเป็น
เพียงการทำสำเนาของการเล่าเรื่องแบรนด์ตั้งอยู่ภายในการตั้งค่าเผด็จการของพิพิธภัณฑ์ที่
มีผู้เข้าชมมากที่สุดยังคงเป็นสถาบันการศึกษาที่เป็นกลางเชื่อมต่อกับอุดมคติของการศึกษาเรียนรู้และแม้กระทั่ง 'ความจริง'.
ดังนั้นสถาบันการศึกษาจะช่วยให้น้ำหนักและผู้มีอำนาจ เพื่อความรู้ที่จะส่ง ในขณะที่จุดมุ่งหมายของฉัน
ยังไม่ได้รับที่จะนำเสนอ 'หนึ่งเดียว' ความจริงจุดประสงค์ของงานคือการส่งบางส่วนของ
ข้อมูลเชิงลึกที่ได้รับในระยะยาวของฉันการวิจัยทางมานุษยวิทยา จุดมุ่งหมายนี้จะได้รับการโจมตี
จากความต้องการของนักออกแบบโดยไม่คำนึงถึงว่าผมเคารพการทำงานของพวกเขาที่จะมี
การควบคุมทั้งหมด ดังนั้นผมใช้สิทธิเสรีภาพภัณฑารักษ์ของฉันและสร้างนิทรรศการแจ้งส่วนใหญ่
จากการวิจัยของฉันและแม้จะมี Samant เราพัฒนางานนำเสนอที่เป็นทั้งที่สำคัญของ
ความคิดและบทบาทของนักออกแบบในขณะที่ในเวลาเดียวกันชี้ให้เห็น conundrums ที่ต้องเผชิญกับนักออกแบบ ,
เช่นในความสัมพันธ์กับกำลังแรงงานของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แสดงผลอื่น ๆรวม เช่น ปรากฏการณ์เกิน เกี่ยวกับการแต่งงานอินเดียดี ; ปลอม
จนมันทำให้คุณ เกี่ยวกับออกแบบสำเนาที่ไม่เหมือนคัดลอก ; ลูกค้าและอำนาจ เรื่องของการสนับสนุนและอุปถัมภ์
ในอุตสาหกรรมโดยเน้นพิเศษในบทบาทของอุตสาหกรรมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใน
ให้สปอนเซอร์ สัปดาห์แฟชั่น และโรงงานผลิตฝันเน้นการเชื่อมต่อระหว่างสวนเครื่องแต่งกาย
ออกแบบ และทางลาด และการแสดงอื่น ๆ นิทรรศการยังเด่นภาพยนตร์สั้นหลายที่
ฉันสร้างร่วมกับ arash taheri และที่ถูกแก้ไขโดย tage ริวาส tollefsen 3
คำถามของพลังงาน : อุตสาหกรรม , การออกแบบและการตลาด
ตั้งแต่วันของ ไดอาน่า วรีแลนด์ เราได้เห็นการเพิ่มการมีส่วนร่วมของติมอร์ใน
แฟชั่นสิ่งที่ได้กลายเป็นธุรกิจจัดแสดงแฟชั่น ลิซ่า loppa จาก Bath modemuseum
( momu ) เป็นหนึ่งของการเพิ่มล่าสุด หยุดให้อาหารศักดิ์ศรีของพิพิธภัณฑ์ยี่ห้อไร
และพิพิธภัณฑ์ กลับกลายเป็นไม่เพียง แต่เป็นรถของศักดิ์ศรีขององค์กร แต่เป็นธุรกิจใน
ใช่เอง ในขณะที่รัฐอาจมีความสนใจมากและโฆษณาของตนเอง เป็นพวกชาตินิยม
หรือความสุข การมีวัฒนธรรมหลากหลายชนิด เช่น มีอำนาจเหนือ หรือ หมั้นกับนิทรรศการบุคคล
ค่อนข้างจำกัดเมื่อเทียบกับการควบคุมโดยตรงออกแบบหรือสปอนเซอร์ออกแรงผ่านวิธีการ
พวกเขาจะแสดง ข้อมูลงบการเงิน และสิ่งพิมพ์ในกระบวนการ นี้กลายเป็นที่เห็นได้ชัด

ผมเมื่อพูดถึงตัวเลือกเงินกู้สำหรับงานแสดงของฉันมีหลายนักออกแบบในนิวเดลี ที่สุดของ
เขายืนกรานที่จะมีการควบคุมเต็มรูปแบบผ่านสิ่งที่ถูกตีพิมพ์เผยแพร่ ในบริบทที่ชิ้นของพวกเขา
ถูกจัดแสดง และมีป้ายบอก เพียงไม่กี่ยินดีให้ฉันมือฟรี
contextualize ชิ้นที่ผมเห็นพอดี ( เช่น samant Chauhan sabyasachi และชี )
มีชิ้นอื่น ๆโดย Manish Arora ฯพอล และถูกซื้อโดยอิสระ
รินะธากาโดยพิพิธภัณฑ์และตอนนี้เป็นของคอลเลกชันของตนและนักออกแบบไม่ได้เกี่ยวข้องในกระบวนการ .
ผมตระหนักถึงคุณค่าของการอภิปรายผลงานของนักออกแบบ และแน่นอนว่ารูปแบบที่
ส่วนที่ดีของการวิจัยของฉันเป็นผู้ดูแลฉันลังเลที่จะบอกสิ่งที่จะแสดงวิธีการแสดงแล้ว
สุดท้ายสิ่งที่ข้อมูลที่จะปล่อยออกมา ( สตีเวนสัน 2551 )เช่นองค์กรสามารถกลายเป็น
การสืบพันธุ์เพียงของแบรนด์ในการตั้งค่าการตั้งค่าสิทธิ์ของพิพิธภัณฑ์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด

ยังเป็นกลางต่ออุดมการณ์ของสถาบัน การศึกษา การเรียนรู้ และแม้ ' ความจริง ' .
ดังนั้นสถาบันให้หนักและอำนาจให้ความรู้ว่ามันส่ง ในขณะที่
จุดมุ่งหมายของฉันยังไม่ได้ถูกนำเสนอ หนึ่ง และความจริงเท่านั้น "จุดประสงค์ของนิทรรศการคือการส่งบางส่วนของข้อมูลที่ได้รับในการวิจัยทางมานุษยวิทยา
ระยะยาวของผม เป้าหมายนี้จะถูกบุกรุก
โดยความต้องการของนักออกแบบ ไม่ว่ายังไงฉันเคารพงานของพวกเขาที่จะมี
การควบคุมทั้งหมด ดังนั้น ผมจึงใช้สิทธิเสรีภาพภัณฑารักษ์และสร้างนิทรรศการแจ้งส่วนใหญ่
โดยการวิจัยของฉันและแม้ samant ด้วย ,เราพัฒนา การนำเสนอที่เป็นทั้งวิกฤติของ
แนวคิดและบทบาทของนักออกแบบ , ในขณะที่ในเวลาเดียวกันชี้ให้เห็น Conundrums นักออกแบบใบหน้า
ตัวอย่างเช่นในความสัมพันธ์ของพวกเขาแรงงานบังคับ