Chapter 1: The Abhidhamma Philosoph

Chapter 1: The Abhidhamma Philosophy: Its Estimation in the Past, Its Value for the Present

The High Esteem for the Abhidhamma in Buddhist Tradition

The Abhidhamma Piṭaka, or the Philosophical Collection, forms the third great section of the Buddhist Pāli Canon (Tipiṭaka). In its most characteristic parts it is a system of classifications, analytical enumerations, and definitions, with no discursive treatment of the subject matter. In particular its two most important books, the Dhammasaṅgaṇī and the Paṭṭhāna, have the appearance of huge collections of systematically arranged tabulations, accompanied by definitions of the terms used in the tables. This, one would expect, is a type of literature scarcely likely to gain much popular appreciation. Yet the fact remains that the Abhidhamma has always been highly esteemed and even venerated in the countries of Theravāda Buddhism.

Two examples taken from the chronicles of Sri Lanka illustrate this high regard for the Abhidhamma. In the tenth century C.E., on the order of King Kassapa V, the whole Abhidhamma Piṭaka was inscribed on gold plates, and the first of these books, the Dhammasaṅgaṇī, was set with jewels. When the work was completed, the precious manuscripts were taken in a huge procession to a beautiful monastery and deposited there. Another king of Lanka, Vijayabāhu (eleventh century), used to study the Dhammasaṅgaṇī in the early morning before he took up his royal duties, and he prepared a translation of it into Sinhala, which however has not been preserved.

What were the reasons for such an extraordinary esteem for material that appears at first glance to consist of no more than dry and unattractive textbooks? And what actual importance do the two basic works of the Abhidhamma in particular, the Dhammasaṅgaṇī and the Paṭṭhāna, still have today? These are the questions that we shall attempt to answer here.

In considering the reasons for this high esteem and regard for the Abhidhamma, we may leave aside any manifestation of faith, more or less unquestioning, that evokes in the devotee a certain awe owing to the very abstruseness and bulk of these books. That apart, we may find a first explanation in the immediate impression on susceptible minds that they are faced here by a gigantic edifice of penetrative insight, which in its foundations and its layout cannot well be ascribed to a lesser mind than that of a Buddha; and this first impression will find growing confirmation in the gradual process of comprehending these teachings.

According to the Theravāda tradition the Abhidhamma is the domain proper of the Buddhas (buddhavisaya), and its initial conception in the Master’s mind (manasā desanā) is traced to the time immediately after the Great Enlightenment. It was in the fourth of the seven weeks spent by the Master in the vicinity of the Bodhi Tree that the Abhidhamma was conceived. These seven days were called by the teachers of old “the Week of the House of Gems” (ratanaghara-sattāha). “The House of Gems” is indeed a very befitting expression for the crystal-clear edifice of Abhidhamma thought in which the Buddha dwelt during that period.

The Abhidhamma as System and Method

Those who have an eye for the ingenious and the significant in the architecture of great edifices of thought will probably be impressed first by the Abhidhamma’s structural qualities, its wide compass, its inner consistency, and its far-reaching implications. The Abhidhamma offers an impressive systematization of the whole of reality as far as it is of concern to the final goal of the Buddha’s teaching—liberation from craving and suffering; for it deals with actuality from an exclusively ethical and psychological viewpoint and with a definite practical purpose.

A strikingly impressive feature of the Abhidhamma is its analysis of the entire realm of consciousness. The Abhidhamma is the first historical attempt to map the possibilities of the human mind in a thorough and realistic way, without admixture of metaphysics and mythology. This system provides a method by which the enormous welter of facts included or implied in it can be subordinated to, and be utilized by, the liberating function of knowledge, which in the Buddha’s teaching is the essential task and the greatest value of true understanding. This organizing and mustering of knowledge for such a purpose cannot fail to appeal to the practical thinker.

The Abhidhamma may also be regarded as a systematization of the doctrines contained, or implicit, in the Sutta Piṭaka, the Collection of Discourses. It formulates these doctrines in strictly philosophical (paramattha) or truly realistic (yathābhūta) language that as far as possible employs terms descriptive of functions and processes without any of the conventional (vohāra) and unrealistic concepts that assume a personality, an agent (as different from the act), a soul, or a substance.

These remarks about the systematizing import of the Abhidhamma may perhaps create the impression in the reader that the Abhidhamma is no more than “a mere method with only a formalistic function.” Leaving aside the fact that this is not so, as we shall see later, let us first quote, against this somewhat belittling attitude, a word of Friedrich Nietzsche, himself certainly no friend of rigid systematization: “Scientific spirit rests upon insight into the method.”

For the preeminently practical needs of the Buddhist the Abhidhamma fulfills the requirements stated by Bertrand Russell: “A complete description of the existing world would require not only a catalogue of the things, but also a mention of all their qualities and relations.” A systematic “catalogue of things” together with their qualities, or better “functions,” is given in the first book of the Abhidhamma, the Dhammasaṅgaṇī, a title that could well be rendered “A Catalogue (or Compendium) of Things”; and the relations, or the conditionality, of these things are treated in the Paṭṭhāna.

Some who consider themselves “strong-minded” have called systems “a refuge of feeble minds.” While it must be admitted that the conceptual labels supplied by systems (including the Abhidhamma) have often been misused as a surrogate for correct comprehension of reality, this does not mean that the fault lies in systematic thought itself. The fault lies, rather, in the attitude with which a system is developed and the use to which it is put. If systematic thought is cautiously and critically applied, it can fulfill a valuable function, providing “weapons of defense” against the overwhelming assault of innumerable internal and external impressions on the human mind. This unceasing influx of impressions, by sheer weight of number and diversity alone, can be either overpowering and fascinating or else confusing, intimidating, distracting, even dissolving. The only means by which the human mind can assimilate this vast world of plurality (papañca), at least partly, is with the aid of systematic and methodical thought. But systems may also be “aggressive weapons” when wielded by a mind that through its power of understanding tries to control and master the numerous experiences, actions, and reactions occurring in our inner and outer world, subordinating them to its own purposes.

The Abhidhamma system, however, is not concerned with an artificial, abstract world of “objects in themselves.” Insofar as it deals with external facts at all, the respective concepts relate those “external facts” to the bondage or liberation of the human mind; or they are terms auxiliary to the tasks of the understanding and mental training connected with the work of liberation.

The basically dynamic character of the Abhidhamma system, and of the concepts it employs, goes far in preventing both rigidity and any artificial simplification of a complex and ever-changing world—the faults that those inimical to them find in all “systems.” System and method bring order, coherence, and meaning into what often appears to be a world of isolated facts, which becomes amenable to our purposes only by a methodical approach. This holds true for the system of the Abhidhamma, too, in regard to the highest purpose: mind’s liberation from ignorance and suffering.

Clarification of Terms

Many thinkers of all times and cultures have insisted that a clarification of concepts and terms is a necessary basis for realistic and effective thought and action; indeed, Confucius says it is even a condition for proper governance. But throughout history the widespread confusion of ideas that has steered human destiny shows that such conceptual clarification has been neglected in nearly all branches of life and thought—a fact responsible for much misery and destruction.

It is another evidence of the scientific spirit of the Abhidhamma that the definition of its terms and of their range of application occupies a very prominent place. In particular, the Dhammasaṅgaṇī is essentially a book of classifications and definitions, while the sixth book of the Abhidhamma, the Yamaka, develops a very elaborate and cautious delimitation of terms that might appear even too labored and elaborate for our sensibility.

Since the suttas principally serve as a source of guidance for the actual daily life of the disciple, they are generally expressed in terms of conventional language (vohāra-vacana), making reference to persons and personal attributes. In the Abhidhamma, however, this sutta terminology is replaced by a more philosophically precise terminology, which accords with the egoless or “impersonal” and ever-changing nature of actuality. The Abhidhamma texts use this terminology, true in the strict or “highest sense” (paramattha), to explain in detail the main tenets of the Dhamma.

While vague definitions and loosely used terms are like blunt tools unfit to do the work they are meant for, and while concepts based

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทที่ 1: ปรัชญาไตรปิฎก: การประเมินในอดีต ค่าในปัจจุบัน ต้นทุนสูงสำหรับอภิธรรมในวัฒนธรรมชาวพุทธ Piṭaka ไตรปิฎก หรือชุดปรัชญา ฟอร์มดีส่วนที่สามของแคนนอน Pāli พุทธ (Tipiṭaka) ในส่วนของลักษณะส่วนใหญ่ เป็นระบบการจัดประเภท การแจกแจงวิเคราะห์ และ ข้อกำหนดกับไม่รักษา discursive สาระ เฉพาะ หนังสือสำคัญที่เป็นสอง Paṭṭhāna และ Dhammasaṅgaṇī มีลักษณะของคอลเลกชันขนาดใหญ่ของระบบจัดตาราง ตามคำนิยามของศัพท์ที่ใช้ในตาราง นี้ หวัง เป็นวรรณกรรมแทบน่าจะได้รับการชื่นชมนิยมมากชนิดหนึ่ง ยัง จริงอยู่ ว่า ไตรปิฎกได้เสมอแม้ venerated และนับถืออย่างสูงในประเทศพุทธศาสนาเถรวาท ตัวอย่างนำมาจากพงศาวดารของศรีลังกาแสดงเรื่องนี้สูงในไตรปิฎก ในศตวรรษสิบ C.E. ขั้นคิง Kassapa V, Piṭaka อภิธรรมทั้งที่จารึกบนแผ่นทอง ครั้งแรกของหนังสือเหล่านี้ Dhammasaṅgaṇī ถูกกันกับอัญมณี เมื่องานเสร็จสมบูรณ์ เป็นค่าไม่มาในขบวนใหญ่ไปวัดที่สวยงาม และฝากมี พระมหากษัตริย์อื่นของศรีลังกา Vijayabāhu (สิบเอ็ดศตวรรษ), ใช้ในการศึกษา Dhammasaṅgaṇī การในช่วงเช้าก่อนเขาเอาค่าหน้าที่ของเขา และเขาเตรียมแปลมันเป็นฟอนต์ ซึ่งอย่างไรก็ตาม มีไม่ถูกรักษาไว้ สาเหตุดังกล่าวเป็นพิเศษความเคารพวัสดุที่แรกประกอบด้วยตำราว่าขี้เหร่ และแห้งมากกว่าไม่ มีอะไร และสิ่งสำคัญจริงทำทั้งสองขั้นพื้นฐานงานไตรปิฎกเฉพาะ Paṭṭhāna และ Dhammasaṅgaṇī ยังมีวันนี้ นี่คือคำถามที่เราจะพยายามที่จะตอบที่นี่ ในการพิจารณาสาเหตุนี้ต้นทุนสูงและในไตรปิฎก เราอาจปล่อยไว้ยามใดศรัทธา น้อย unquestioning ที่ evokes สาวกที่มีบางความกลัวเนื่องจาก abstruseness มากและจำนวนมากของหนังสือเหล่านี้ได้ ว่า กัน เราอาจหาคำอธิบายแรกในการแสดงผลทันทีบนจิตใจไวต่อว่า พวกเขาต้องเผชิญกับที่นี่ edifice ยักษ์พิจารณา penetrative ซึ่งเป็นรากฐานและเค้าโครงของไม่ ascribed ถึงใจน้อยกว่าของพระพุทธเจ้า ด้วย และใจนี้ยืนยันการเติบโตในกระบวนการสมดุล comprehending คำสอนเหล่านี้ ตามเถรวาท ประเพณีไตรปิฎกเป็นโดเมนที่เหมาะสมของพระ (buddhavisaya), และความคิดเริ่มต้นในการวางแผนหลัก (manasā desanā) ติดตามเวลาทันทีหลังจากตรัสรู้ดี ได้ในสัปดาห์ 7 ตามหลักแห่งโพธิว่า ไตรปิฎกรู้สึก เจ็ดวันเหล่านี้ถูกเรียก โดยครูเก่า "สัปดาห์ของบ้านอัญมณี" (ratanaghara sattāha) "บ้านของอัญมณี" เป็นนิพจน์ befitting มากสำหรับ edifice ใสของอภิธรรมที่คิดว่า พระพุทธเจ้าทรงที่แน่นอน อภิธรรมเป็นระบบและวิธีการ ผู้ที่มีตาแยบยลและสำคัญในสถาปัตยกรรมของ edifices มากคิดจะคงประทับใจแรกคุณภาพโครงสร้างของอภิธรรม เข็มทิศความกว้าง ความสอดคล้องภายใน และผลกระทบของผับ ไตรปิฎกมี systematization ที่น่าประทับใจของทั้งหมดของความเป็นจริงเท่าที่จะเป็นกังวลกับเป้าหมายสุดท้ายของการสอนของพระพุทธเจ้าซึ่งปลดปล่อยอยากและทุกข์ สำหรับข้อเสนอ actuality จากจุดชมวิวโดยเฉพาะจริยธรรม และจิตใจ และวัตถุประสงค์การปฏิบัติ คุณลักษณะน่าประทับใจกว่าของไตรปิฎกคือ การวิเคราะห์ขอบเขตทั้งหมดของสติ ไตรปิฎกเป็นครั้งแรกที่ประวัติศาสตร์ต้องไปจิตใจมนุษย์อย่างละเอียด และสมจริงแบบ โดยผลิตของอภิปรัชญาและตำนาน ระบบนี้แสดงวิธีที่ welter มหาศาลของรวม หรือโดยนัยในข้อเท็จจริงสามารถ subordinated ไป และนำไปใช้ประโยชน์ โดย ฟังก์ชันไซต์อาจความรู้ ซึ่งในการสอนของพระพุทธเจ้าเป็นงานสำคัญและมูลค่าสูงสุดของการทำความเข้าใจอย่างแท้จริง ระเบียบนี้และ mustering ความรู้สำหรับวัตถุประสงค์ดังกล่าวไม่สามารถล้มยัง thinker ปฏิบัติ ไตรปิฎกอาจจะถือเป็น systematization ของหลักคำสอนที่มีอยู่ หรือ นัย ในสูตร Piṭaka คอลเลกชันประการ มัน formulates เหล่านี้อยู่ในปรัชญาอย่างเคร่งครัด (paramattha) หรือภาษาอย่างแท้จริงเป็นจริง (yathābhūta) ซึ่งเท่าที่ได้ใช้คำอธิบายของฟังก์ชันและกระบวนการ โดยทั่วไป (vohāra) และแนวคิดที่ไม่ว่าสมมติลักษณะ ตัวแทน (เป็นแตกต่างจากการกระทำ), จิตวิญญาณ หรือสาร หมายเหตุเหล่านี้เกี่ยวกับการนำเข้า systematizing ไตรปิฎกบางทีอาจสร้างความประทับใจในตัวอ่านว่าไตรปิฎกไม่มากกว่า "เพียงวิธีการที่มีเฉพาะฟังก์ชัน formalistic" ออกจากกันข้อเท็จจริงที่ว่า นี้จะไม่ดังนั้น เราจะเห็นในภายหลัง ให้เราก่อนเสนอราคา ทำค่อนข้าง belittling ทัศนคติ ฟรีดริช Nietzsche คำตัวเองไม่มีเพื่อน systematization แข็งแน่นอน: "วิทยาศาสตร์จิตวิญญาณอยู่ตามความเข้าใจถึงวิธีการ" ความต้องการปฏิบัติ preeminently ของพระพุทธศาสนา ไตรปิฎกตอบสนองความต้องตามเบอร์ทรานด์รัสเซลล์: "คำอธิบายที่สมบูรณ์ของโลกที่มีอยู่จะต้องไม่เฉพาะแคตตาล็อกสิ่ง แต่พูดถึงคุณภาพและความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งหมด" มีระบบ "แคตาล็อกสิ่ง" กับของคุณภาพ หรือดีกว่า "ฟังก์ชัน ในสมุดบัญชีเล่มแรกของอภิธรรม Dhammasaṅgaṇī เรื่องที่ไม่ดีสามารถแสดง"การแคตตาล็อก (หรือย่อ) สิ่ง" และความสัมพันธ์ หรือ conditionality สิ่งเหล่านี้จะถือว่าใน Paṭṭhāna บางคนพิจารณาตัวเอง "ใจเพชร" ได้เรียกว่าระบบ "หลบภัยของจิตใจที่เบา" ในขณะนั้นต้องยอมรับว่า ป้ายชื่อแนวคิดที่จัดทำ โดยระบบ (รวมทั้งไตรปิฎก) มีมักถูกผิดเป็นตัวแทนในการทำความเข้าใจที่ถูกต้องของความเป็นจริง นี้ไม่ได้หมายความ ว่า ข้อบกพร่องที่อยู่ในระบบความคิดตัวเอง ข้อบกพร่องที่อยู่ ค่อนข้าง ทัศนคติกับซึ่งเป็นพัฒนาระบบและการใช้ซึ่งมันจะใส่ ถ้าคิดว่าระบบจะเดิน และเหลือใช้ สามารถสนองฟังก์ชันมีค่า ให้ "อาวุธของทหาร" กับโจมตีครอบงำบงการแสดงผลภายนอก และภายในจิตใจมนุษย์ นี้อีก unceasing ของความประทับใจ โดยน้ำหนักที่แท้จริงของคนเดียว ความหลากหลายสามารถจะพอแรง และน่าสนใจ หรืออื่นสับสน intimidating รบกวน แม้ยุบ วิธีเดียวที่จิตใจของมนุษย์สามารถสะท้อนโลกกว้างใหญ่นี้ได้ (papañca), เป็นน้อยบางส่วน ด้วยความช่วยเหลือของการคิดอย่างมีระบบ และมีเหตุผล แต่ระบบอาจเป็น "อาวุธเชิงรุก" เมื่อ wielded โดยจิตใจที่ผ่านของพลังความเข้าใจพยายามควบคุม และหลักประสบการณ์จำนวนมาก การกระทำ และปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นในโลกของเราภายใน และภายนอก subordinating พวกเขาเพื่อวัตถุประสงค์ของตนเอง ระบบอภิธรรม อย่างไรก็ตาม ไม่เกี่ยวข้องกับโลกการประดิษฐ์ บทคัดย่อของ "วัตถุในตัวเอง" Insofar เป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงภายนอกทั้งหมด แนวความคิดที่เกี่ยวข้องเหล่านั้น "ข้อมูลภายนอก" ที่เกี่ยวข้องกับชายหรือปลดปล่อยจิตใจมนุษย์ หรือมีเงื่อนไขเสริมภารกิจของความเข้าใจและการฝึกอบรมจิตกับการทำงานของการปลดปล่อย อักขระแบบไดนามิกโดยทั่วไป ของระบบอภิธรรม และแนวคิดที่จะใช้ ไปในการป้องกันความแข็งแกร่งและรวบการประดิษฐ์ของโลกที่ซับซ้อน และเปลี่ยนแปลงซึ่งข้อบกพร่องที่พบเหล่านั้น inimical ไปในทุก "ระบบ" ระบบและวิธีการนำใบสั่ง โปรเจค และความหมายเป็นอะไรมักปรากฏให้ โลกแยกข้อเท็จจริง ซึ่งกลายเป็นคล้อยตามวัตถุประสงค์ของการตก โดยวิธีการมีเหตุผล นี้ถือจริงสำหรับระบบของไตรปิฎก เกินไป เรื่องวัตถุประสงค์สูงสุด: จิตใจของการปลดปล่อยจากความไม่รู้และทุกข์ ชี้แจงเงื่อนไข Thinkers หลายครั้งและวัฒนธรรมได้ยืนยันว่า การชี้แจงแนวคิดและเงื่อนไขจำเป็นพื้นฐานสำหรับการคิดที่เป็นจริง และมีประสิทธิภาพและการดำเนินการ จริง ลัทธิขงจื้อกล่าวว่า ก็แม้เงื่อนไขการกำกับดูแลที่เหมาะสม แต่ตลอดที่สับสนอย่างแพร่หลายของความคิดที่มี steered ชะตามนุษย์แสดงว่า ชี้แจงแนวคิดดังกล่าวได้ถูกที่ไม่มีกิจกรรมในเกือบทุกสาขาของชีวิตและความคิด – ความจริงชอบมากความทุกข์ยากและทำลาย มันเป็นอีกหลักฐานทางวิทยาศาสตร์จิตวิญญาณของไตรปิฎกว่า คำจำกัดความ ของข้อความ และช่วงของโปรแกรมประยุกต์ใช้ราคาโดดเด่นมาก โดยเฉพาะ Dhammasaṅgaṇī เป็นเป็นหนังสือจัดประเภทและข้อกำหนด ในขณะที่หนังสือหกของอภิธรรม Yamaka พัฒนากำหนดเขตที่ประณีต และระมัดระวังเงื่อนไขที่อาจปรากฏได้เกิน labored และประณีตสำหรับเราอย่างทัน เนื่องจาก suttas ทำหน้าที่เป็นแหล่งที่มาของคำแนะนำสำหรับชีวิตจริงของสาวกหลัก โดยทั่วไปพวกเขาจะแสดงในธรรมดาภาษา (vohāra-vacana), การอ้างอิงถึงบุคคลและคุณลักษณะส่วนบุคคล ในอภิธรรม อย่างไรก็ตาม คำศัพท์สูตรนี้ถูกแทนที่ ด้วยแม่นยำมากขึ้น philosophically คำศัพท์ ซึ่ง accords มีลักษณะ actuality egoless หรือ "ไนซ์โฮ" และเปลี่ยนแปลง ใช้ข้อความอภิธรรมนี้ศัพท์ true ในการเข้มงวด หรือ "สูงที่สุดจากรู้สึก" (paramattha), แจง tenets หลักธรรม ในขณะที่คลุมข้อกำหนดและเงื่อนไขซึ่งใช้เช่นเครื่องมือทื่อไม่เหมาะทำงานจะมีขึ้นสำหรับ และใน ขณะที่แนวคิดตาม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่ 1: พระอภิธรรมปรัชญา: การประมาณค่าของมันในอดีตความคุ้มค่าคุ้มปัจจุบันเห็นคุณค่าสูงสำหรับพระอภิธรรมในประเพณีทางพุทธศาสนาพระอภิธรรมปิฎกหรือปรัชญาการเก็บแบบฟอร์มที่ดีส่วนที่สามของบาลีวินัยชาวพุทธ(พระไตรปิฎก) ในส่วนลักษณะส่วนใหญ่มันเป็นระบบของการจำแนกประเภท, enumerations วิเคราะห์และคำจำกัดความโดยไม่มีการรักษาประเด็นของเรื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหนังสือสองเล่มที่สำคัญที่สุดที่DhammasaṅgaṇīและPaṭṭhānaที่มีการปรากฏตัวของคอลเลกชันขนาดใหญ่ของ tabulations จัดเป็นระบบที่มาพร้อมกับคำจำกัดความของคำที่ใช้ในตาราง นี้หนึ่งคาดหวังคือประเภทของวรรณกรรมแทบจะมีแนวโน้มที่จะได้รับความชื่นชมมากที่เป็นที่นิยม แต่ความจริงที่ยังคงอยู่ที่พระอภิธรรมได้เสมอนับถืออย่างสูงและบูชาแม้ในประเทศของพระพุทธศาสนาเถรวาท. สองตัวอย่างที่นำมาจากพงศาวดารของศรีลังกาแสดงให้เห็นถึงเรื่องนี้สูงสำหรับพระอภิธรรม ในซีอีศตวรรษที่สิบในการสั่งซื้อของกษัตริย์บุดดาวีทั้งพระอภิธรรมปิฎกถูกจารึกไว้บนแผ่นทองและเป็นครั้งแรกของหนังสือเหล่านี้Dhammasaṅgaṇīที่ถูกกำหนดด้วยอัญมณี เมื่องานเสร็จสมบูรณ์ต้นฉบับที่มีค่าถูกถ่ายในขบวนอย่างมากที่จะวัดที่สวยงามและมีฝาก กษัตริย์แห่งลังกาอีก Vijayabahu (ศตวรรษที่สิบเอ็ด) ที่ใช้ในการศึกษาDhammasaṅgaṇīในตอนเช้าก่อนที่เขาจะหยิบขึ้นมาพระราชกรณียกิจของเขาและเขาเตรียมการแปลลงในสิงหลซึ่ง แต่ยังไม่ได้รับการรักษา. อะไรคือเหตุผลในการ ดังกล่าวเป็นความภาคภูมิใจเป็นพิเศษสำหรับวัสดุที่ปรากฏได้อย่างรวดเร็วก่อนจะประกอบด้วยไม่เกินกว่าตำราแห้งและไม่สวย? และสิ่งที่สำคัญที่เกิดขึ้นจริงทำสองงานพื้นฐานของพระอภิธรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งDhammasaṅgaṇīและPaṭṭhānaที่ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน? เหล่านี้เป็นคำถามที่เราจะพยายามที่จะตอบที่นี่. ในการพิจารณาเหตุผลสำหรับความนิยมสูงและคำนึงถึงพระอภิธรรมเราอาจออกจากกันการรวมตัวกันของความเชื่อใด ๆ มากขึ้นหรือน้อยกังขาที่กระตุ้นในศรัทธาความกลัวบางอย่างเนื่องจาก อย่างลึกซึ้งและเป็นกลุ่มของหนังสือเหล่านี้ ว่านอกจากเราอาจหาคำอธิบายที่เป็นครั้งแรกในการแสดงผลทันทีในจิตใจอ่อนไหวต่อว่าพวกเขาจะต้องเผชิญกับที่นี่โดยสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ของความเข้าใจทะลุซึ่งในรากฐานและรูปแบบของมันไม่สามารถรวมทั้งจะกำหนดให้มีจิตใจที่น้อยกว่าที่ของพระพุทธเจ้า; และความประทับใจครั้งแรกที่จะได้พบกับการยืนยันการเจริญเติบโตในกระบวนการค่อยๆทำความเข้าใจคำสอนเหล่านี้. ตามประเพณีเถรวาทพระอภิธรรมเป็นโดเมนที่เหมาะสมของพระพุทธรูป (buddhavisaya) และความคิดเริ่มต้นในใจของโท (Manasa desanā) จะโยงไปถึง ครั้งทันทีหลังจากที่ตรัสรู้ที่ดี มันอยู่ในสี่ของเจ็ดสัปดาห์ที่ใช้โดยโทในบริเวณใกล้เคียงของต้นโพธิ์ที่พระอภิธรรมได้รู้สึก เหล่านี้เจ็ดวันถูกเรียกโดยครูของเก่า "สัปดาห์ของสภาอัญมณี" (ratanaghara-สัต) "บ้านของอัญมณี" แน่นอนการแสดงออกที่เหมาะสมมากสำหรับสิ่งปลูกสร้างที่ชัดใสของพระอภิธรรมคิดที่พระพุทธเจ้าอาศัยอยู่ในช่วงเวลานั้น. พระอภิธรรมเป็นระบบและวิธีบรรดาผู้ที่มีตาสำหรับความคิดสร้างสรรค์และที่สำคัญในสถาปัตยกรรมของ edifices ดีของความคิดอาจจะได้รับความประทับใจครั้งแรกโดยพระอภิธรรมของคุณภาพโครงสร้างเข็มทิศกว้างของความสอดคล้องภายในของตนและความหมายกว้างขวางของมัน พระอภิธรรมมีการจัดระบบที่น่าประทับใจของทั้งของความเป็นจริงเท่าที่จะเป็นกังวลกับเป้าหมายสุดท้ายของการเรียนการสอนของพระพุทธเจ้าปลดปล่อยจากความอยากและความทุกข์ทรมาน; มันเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงจากมุมมองทางจริยธรรมและจิตใจโดยเฉพาะและมีวัตถุประสงค์ในทางปฏิบัติที่ชัดเจน. คุณลักษณะที่ยอดเยี่ยมน่าประทับใจของพระอภิธรรมคือการวิเคราะห์ของดินแดนทั้งหมดของสติ พระอภิธรรมเป็นความพยายามครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่จะแมปความเป็นไปได้ของจิตใจมนุษย์ในทางที่อย่างละเอียดและเป็นจริงโดยไม่ต้องผสมอภิธรรมและตำนาน ระบบนี้จะให้วิธีที่โกลาหลอย่างมากของข้อเท็จจริงรวมหรือระบุไว้ในก็สามารถด้อยสิทธิและนำไปใช้โดยฟังก์ชั่นที่ปลดปล่อยความรู้ซึ่งในการเรียนการสอนของพระพุทธเจ้าเป็นงานที่จำเป็นและค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของความเข้าใจที่แท้จริง นี้การจัดระเบียบและการชุมนุมของความรู้สำหรับวัตถุประสงค์ดังกล่าวไม่สามารถล้มเหลวเพื่อดึงดูดนักคิดในทางปฏิบัติ. พระอภิธรรมก็อาจจะถือได้ว่าเป็นการจัดระบบของหลักคำสอนที่มีอยู่หรือโดยปริยายใน Pitaka ซูต, คอลเลกชันของวาทกรรม มันกำหนดคำสอนเหล่านี้ในทางปรัชญาอย่างเคร่งครัด (paramattha) หรืออย่างแท้จริงจริง (yathābhūta) ภาษาที่ไกลที่สุดเท่าที่เป็นไปได้มีพนักงานแง่อธิบายฟังก์ชั่นและกระบวนการโดยไม่ต้องมีการชุมนุม (vohāra) และแนวคิดที่ไม่สมจริงที่ถือว่าบุคลิกภาพตัวแทน (ในฐานะที่แตกต่างกัน จากการกระทำ) ซึ่งเป็นจิตวิญญาณหรือสาร. คำพูดเหล่านี้เกี่ยวกับการนำเข้า systematizing ของพระอภิธรรมอาจจะสร้างความประทับใจในเครื่องอ่านว่าพระอภิธรรมคือไม่เกิน "วิธีการเพียงมีเพียงฟังก์ชั่นเป็นนิสัยเจ้าระเบียบ." ออกจากกัน ความจริงที่ว่านี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเราจะได้เห็นต่อไปให้เราอ้างแรกกับทัศนคติค่อนข้างทับถมนี้คำพูดของฟรีดริชนิทที่ตัวเองแน่นอนเพื่อนคนหนึ่งของการจัดระบบแข็งไม่มี "จิตวิญญาณทางวิทยาศาสตร์ที่วางอยู่บนความเข้าใจในวิธีการ." สำหรับ ความต้องการในทางปฏิบัติ preeminently พุทธพระอภิธรรมตอบสนองความต้องการที่ระบุไว้ตามเบอร์ทรานด์รัสเซล "คำอธิบายที่สมบูรณ์ของโลกที่มีอยู่จะต้องไม่เพียง แต่แคตตาล็อกของสิ่งที่ แต่ยังกล่าวถึงคุณภาพของพวกเขาและความสัมพันธ์." เป็นระบบ " แคตตาล็อกของสิ่งที่ "ร่วมกับคุณภาพหรือดีกว่าของพวกเขา" ฟังก์ชั่น "ที่จะได้รับในหนังสือเล่มแรกของพระอภิธรรม, Dhammasaṅgaṇīชื่อเรื่องที่อาจจะกลายเป็นดี" A แคตตาล็อก (หรือย่อ) ของสิ่งต่าง ๆ "; และความสัมพันธ์หรือ conditionality ของสิ่งเหล่านี้จะได้รับการรักษาในPaṭṭhāna. บางคนที่คิดว่าตัวเอง "ใจเพชร" มีที่เรียกว่าระบบ "ที่หลบภัยของจิตใจอ่อนแอ." ในขณะที่มันต้องยอมรับว่าป้ายแนวคิดที่จัดทำโดยระบบ ( รวมทั้งพระอภิธรรม) ได้รับในทางที่ผิดมักจะเป็นตัวแทนเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้องของความเป็นจริงนี้ไม่ได้หมายความว่าผิดอยู่ในความคิดของตัวเองอย่างเป็นระบบ ความผิดอยู่ แต่ในทัศนคติที่เป็นระบบที่มีการพัฒนาและการใช้งานที่จะใส่ แต่หากความคิดอย่างเป็นระบบและนำไปใช้ด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะสามารถตอบสนองการทำงานที่มีคุณค่าให้ "อาวุธของการป้องกัน" กับการโจมตีที่ครอบงำของการแสดงผลภายในและภายนอกนับไม่ถ้วนในจิตใจมนุษย์ นี้ไหลบ่าเข้ามาตลอดการแสดงผลโดยน้ำหนักที่แท้จริงของจำนวนและความหลากหลายเพียงอย่างเดียวสามารถเป็นได้ทั้งเอาชนะและมีเสน่ห์หรืออื่น ๆ ที่ทำให้เกิดความสับสนข่มขู่รบกวนแม้ละลาย วิธีการเดียวโดยที่จิตใจมนุษย์สามารถดูดซึมโลกนี้กว้างใหญ่ของหลายฝ่าย (papañca) อย่างน้อยส่วนหนึ่งคือด้วยความช่วยเหลือของความคิดที่เป็นระบบและระเบียบ แต่ระบบนี้ยังอาจจะเป็น "อาวุธเชิงรุก" เมื่อกำใจที่ผ่านอำนาจของความเข้าใจพยายามที่จะควบคุมและต้นแบบประสบการณ์มากมายการกระทำและปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นในโลกภายในและภายนอกของเราสังกัดพวกเขาเพื่อวัตถุประสงค์ของตัวเอง. พระอภิธรรม ระบบ แต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเทียมนามธรรมของโลก ". วัตถุในตัวเองว่า" ตราบเท่าที่มันเกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงภายนอกที่ทุกแนวความคิดที่เกี่ยวข้องผู้ที่เกี่ยวข้อง "ข้อเท็จจริงภายนอก" เพื่อเป็นทาสหรือการปลดปล่อยของจิตใจมนุษย์ หรือพวกเขาเป็นคำที่ช่วยเสริมการทำงานของความเข้าใจและการฝึกอบรมทางจิตที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของการปลดปล่อย. ตัวละครแบบไดนามิกโดยทั่วไปของระบบพระอภิธรรมและแนวคิดที่จะมีพนักงานไปไกลในการป้องกันทั้งความแข็งแกร่งและความใด ๆ ที่ทำให้เข้าใจง่ายเทียมที่ซับซ้อน และไม่เคยเปลี่ยนความผิดพลาดของโลกที่ผู้ที่เป็นศัตรูกับพวกเขาหาได้ทั่วไปในระบบ "." ระบบและวิธีการที่จะนำการสั่งซื้อการเชื่อมโยงกันและมีความหมายในสิ่งที่มักจะปรากฏเป็นโลกของข้อเท็จจริงแยกซึ่งจะกลายเป็นคล้อยตามวัตถุประสงค์ของเราโดยเฉพาะ วิธีการระเบียบ นี้ถือเป็นจริงสำหรับระบบของพระอภิธรรมเกินไปในเรื่องวัตถุประสงค์สูงสุด:. ปลดปล่อยใจจากความไม่รู้และความทุกข์ทรมานชี้แจงข้อตกลงนักคิดหลายคนตลอดเวลาและวัฒนธรรมที่มีการยืนยันว่าการชี้แจงของแนวความคิดและเงื่อนไขเป็นพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับความคิดที่มีเหตุผลและมีประสิทธิภาพและการกระทำ; แน่นอนขงจื้อกล่าวว่าแม้จะมีสภาพที่เหมาะสมในการกำกับ แต่ตลอดประวัติศาสตร์ความสับสนอย่างแพร่หลายของความคิดที่ได้นำโชคชะตาของมนุษย์แสดงให้เห็นว่าการชี้แจงแนวความคิดดังกล่าวได้ถูกละเลยในเกือบทุกสาขาของชีวิตและความคิดความจริงความรับผิดชอบสำหรับความทุกข์ยากมากและการทำลาย. มันเป็นหลักฐานที่แสดงถึงจิตวิญญาณทางวิทยาศาสตร์ของพระอภิธรรมอีก ที่ความหมายของข้อตกลงและช่วงของการประยุกต์ใช้พื้นที่เป็นสถานที่ที่โดดเด่นมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งDhammasaṅgaṇīเป็นหลักหนังสือการจำแนกประเภทและคำจำกัดความในขณะที่หนังสือเล่มที่หกของพระอภิธรรม, Yamaka การพัฒนาปริมาณที่ซับซ้อนมากและระมัดระวังของข้อตกลงที่อาจปรากฏแม้ลำบากเกินไปและซับซ้อนสำหรับความรู้สึกของเรา. ตั้งแต่ Suttas หลัก ทำหน้าที่เป็นแหล่งที่มาของคำแนะนำสำหรับชีวิตประจำวันที่เกิดขึ้นจริงของสาวกที่พวกเขาจะแสดงโดยทั่วไปในแง่ของภาษาธรรมดา (vohāra-Vacana) ทำให้การอ้างอิงถึงบุคคลและคุณลักษณะส่วนบุคคล ในพระอภิธรรม แต่ศัพท์ซูตนี้จะถูกแทนที่ด้วยคำศัพท์ปรัชญาแม่นยำมากขึ้นซึ่งสอดคล้องกับที่ไร้อัตตาหรือ "ตัวตน" และธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลงของความเป็นจริง ตำราพระอภิธรรมใช้ศัพท์นี้จริงในที่เข้มงวดหรือ "ความรู้สึกมากที่สุด" (paramattha) ที่จะอธิบายในรายละเอียดหลักคำสอนหลักของธรรม. ในขณะที่คำนิยามที่คลุมเครือและเงื่อนไขการใช้อย่างหลวม ๆ เป็นเหมือนเครื่องมือทื่อไม่เหมาะที่จะทำผลงานที่พวกเขามีความหมาย สำหรับและในขณะที่แนวความคิดตาม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทที่ 1 : ปรัชญาอภิธรรม : การประมาณค่าในช่วงที่มีมูลค่าสำหรับของขวัญ

คุณค่าสูงสำหรับการปฏิบัติธรรมในพุทธประเพณี

อภิธรรมปี่ṭ aka หรือปรัชญาคอลเลกชัน , รูปแบบส่วนใหญ่ที่สามของพุทธภาษามารี Canon ( ชนิดṭ aka ) ในลักษณะมากที่สุดชิ้นส่วนเป็นระบบหมวดหมู่เครื่อง , วิเคราะห์และ , ความหมายกับการเลือกของเรื่อง โดยเฉพาะสองของหนังสือที่สำคัญที่สุด dhammasa ṅกาṇīและ PA ṭṭ H สยามนา มีลักษณะของกลุ่มใหญ่ของระบบจัดการการทดสอบ ตามคำนิยามของศัพท์ที่ใช้ในโต๊ะ นี้ , หนึ่งจะคาดหวัง , เป็นประเภทของวรรณคดีที่แทบจะไม่ได้มีแนวโน้มที่จะได้รับความชื่นชมนิยมมากแต่ความเป็นจริงยังคงอยู่ที่ ทำงานได้เสมอ เคารพนับถืออย่างสูง และแม้แต่ในประเทศ therav อุบาสกดาพุทธ

สองตัวอย่างที่นำมาจากพงศาวดารของศรีลังกาแสดงนี้ถือว่าสูงสำหรับการปฏิบัติธรรม . ในศตวรรษที่สิบใช้ในคำสั่งของกษัตริย์ kassapa V ทั้งอภิธรรมปี่ṭ aka ถูกจารึกบนแผ่นทองคำ และครั้งแรกของหนังสือเล่มนี้การ dhammasa ṅกาṇīถูกตั้งค่าด้วยอัญมณี เมื่อทำงานเสร็จต้นฉบับค่าถ่ายขบวนใหญ่ เป็นวัดที่สวยงามและฝากไว้ที่นั่น อีกหนึ่งกษัตริย์ของศรีลังกา vijayab อุบาสก Hu ( ศตวรรษที่ 11 ) , ใช้เพื่อศึกษา dhammasa ṅกาṇīในตอนเช้าก่อนที่เขาเอาพระราชกรณียกิจของพระองค์ และเขาเตรียมแปลเป็นภาษาสิงหล ,ซึ่ง แต่ไม่ได้ถูกเก็บไว้

แล้วเหตุผลเช่นการพิเศษในวัสดุที่ปรากฏได้อย่างรวดเร็วก่อนจะประกอบด้วยไม่เกินแห้งและขี้เหร่ตำรา ? และสิ่งที่จริงความสำคัญทำสองงานพื้นฐานของการปฏิบัติธรรมโดยเฉพาะ dhammasa ṅกาṇīและ PA ṭṭ H สยามนา ยังคงมีวันนี้เหล่านี้เป็นคำถามที่เราจะพยายามที่จะตอบค่ะ

ในการพิจารณาเหตุผลนี้คุณค่าสูง และพิจารณาเพื่อการปฏิบัติธรรม เราอาจทิ้งใด ๆเพิ่มเติม หรือการแสดงออกของความศรัทธา ไม่มีปัญหาน้อยกว่าที่ evokes ในศรัทธามีความกลัว อันเนื่องมาจากความไม่ชัดแจ้งมาก และเป็นกลุ่มของหนังสือเหล่านี้ ที่แยกเราอาจจะหาคำอธิบายในความประทับใจแรกทันทีในจิตใจที่อ่อนแอ พวกเขาจะต้องเผชิญกับที่นี่ โดยมีวิหารขนาดใหญ่ของความเข้าใจที่แท้ ซึ่งโดยพื้นฐานและรูปแบบของมันจะเป็นหมวดอะไรที่น้อยกว่ากว่าของพระพุทธเจ้า และความประทับใจครั้งแรกนี้จะค้นหาการยืนยันการเติบโตในกระบวนการที่ค่อยๆทำความเข้าใจคำสอนเหล่านี้

ตามประเพณี therav อุบาสก ดา การปฏิบัติธรรมเป็นโดเมนที่ถูกต้องของพระพุทธเจ้า ( buddhavisaya ) และการเริ่มต้นของความคิดในจิตใจของอาจารย์มนัส desan อุบาสกอุบาสก ) คือการตรวจสอบเวลาทันทีหลังจากตรัสรู้ดี มันเป็นสี่เจ็ดสัปดาห์ที่ใช้ โดย อาจารย์ ในบริเวณต้นโพธิ์ว่าอภิธรรมเป็นรู้สึกเหล่านี้เจ็ดวันถูกเรียกโดยครูเก่า " สัปดาห์ของบ้านแห่งอัญมณี " ( ratanaghara แซทสยาม ฮา ) " บ้านแห่งอัญมณี " ย่อมแสดงออกมากเหมาะสมสำหรับใสคฤหาสน์ของอภิธรรมคิดว่าที่พระพุทธเจ้าอยู่ในช่วงเวลานั้น .



ระบบและวิธีการทำงานเป็นผู้ที่มีตาสำหรับความคิดสร้างสรรค์และที่สำคัญในสถาปัตยกรรมยอดเยี่ยม edifices คิดว่าอาจจะต้องประทับใจแรกด้วยคุณภาพโครงสร้างของอภิธรรม เข็มทิศกว้างขวาง ความสอดคล้องภายในของ และกว้างขวางความหมาย .การปฏิบัติธรรมมีการจัดระบบที่น่าประทับใจของทั้งความเป็นจริงเท่าที่จะเป็นกังวลกับเป้าหมายสุดท้ายของการสอนของพระพุทธเจ้า จากตัณหาและทุกข์ เพราะมันเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงจากมุมมองเฉพาะจริยธรรมและแน่นอน

จุดประสงค์ในทางปฏิบัติและทางด้านจิตใจคุณลักษณะที่น่าประทับใจมากของการปฏิบัติธรรมคือ การวิเคราะห์ของดินแดนทั้งหมดของความมีสติ การปฏิบัติธรรม เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์พยายามที่จะแผนที่ความเป็นไปได้ของจิตใจมนุษย์ในวิธีที่รอบคอบและมีเหตุผล ปราศจากส่วนผสมของอภิปรัชญาและตำนาน . ระบบนี้มีวิธีการที่กลิ้งเกลือกมหาศาลของข้อมูลรวม หรือโดยนัยในจะด้อยไปและถูกใช้โดยฟังก์ชันที่มีความรู้ ซึ่งในการสอนของพระพุทธเจ้า คือ งานที่สำคัญและค่ามากที่สุดของความเข้าใจที่แท้จริง นี้จัดและรวบรวมความรู้เพื่อจุดประสงค์เช่นนั้นไม่สามารถล้มเหลวที่จะดึงดูดนักคิดจริง

การปฏิบัติธรรมอาจถือเป็นการจัดระบบของลัทธิที่มีอยู่หรือโดยนัยในสุตตะ พีṭอาคา ,