“You can’t help anybody if you’re c

“You can’t help anybody if you’re crushed under the weight of misery. You must leave this place behind,” she said. “The future could be filled with new chances for success. Do anything except lay down and die!”
“Oh, Hester,” cried the reverend. “I must die here. I don’t have the strength or courage to risk going back into the strange, cold world alone.”
Then in a deep whisper, Hester replied, “You will not go alone.
At this, Arthur Dimmesdale looked into her eyes with joy and hope.
“We won’t look back,” said Hester. “The past is gone. See!”
Then with her fingers she unhooked the scarlet letter from her breast and flung it away from her onto a rock at the edge of the stream. The letter lay there, like a lost jewel.
Hester heaved a huge sigh of relief as the burden of shame and anguish left her heart. The freedom she felt it had truly been. Hester undid her cap and let her dark, beautiful hair fall down around her shoulders. Then the sunlight came through the tops of the trees and flooded the forest.
Hester looked again at the reverend with eyes full of joy and said, “Now you must get to know our little pearl! You have seen her, but you do not really know her yet! She’s a strange child, but you will learn to love her dearly.”
“Do you think she will wasn’t to know me?” asked the reverend hopefully, “I have always been afraid of little Pearl.”
“Ah. That is so sad,” answered Hester. “She will love you dearly: She is not far off now. I will call her. Pearl! Pearl!”
Pearl was away, gathering up flowers for her mother. She heard the call and came back toward them slowly.
“Come here,” said Hester. “I want you to become a dear friend of the reverend.”
But Pearl did not obey her mother’s command. The child only pointed to her mother’s breast, devoid of the scarlet letter, and stamped her foot.
“I see,” said Hester. “Small children don’t like to see the things they’ve always known change even slightly. She is missing the was born.” Hester pointed to the letter at the edge of the stream and said, “There’s the letter, Pearl. Bring it to me now.”
You pick it up yourself,” replied Pearl. Frustrated with the child, Hester sighed and walked back on her breast.
“Do you know your mother now, child?” she said to her daughter.
“Yes, now you are my mother indeed!” said little Pearl, bounding across the stream to join them
“Come and see him, Pearl. He wants to greet you. He loves you Will you love him, too?” asked Hester.
“Does he really love us?” Pearl asked, looking at her mother in the eyes with sharp intelligence. “Will he walk hand in hand with us into town?”
“Not now, child,” answered Hester. “But soon he will be with us all the time.”
“And will he always keep his hand over his heart?” Pearl inquired.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"คุณไม่สามารถช่วยใครคุณกำลังบดภายใต้น้ำหนักของความทุกข์ยาก คุณต้องออกจากสถานที่นี้อยู่เบื้องหลัง เธอกล่าว "อนาคตอาจเต็มไป ด้วยโอกาสใหม่สู่ความสำเร็จ ทำอะไรยกเว้นวาง และตาย" "โอ้ Hester, " ร้อง reverend "ฉันต้องตายที่นี่ ฉันไม่มีความแข็งแรงหรือความกล้าที่จะเสี่ยงที่จะกลับเข้าแปลก ๆ เย็นโลกเพียงอย่างเดียว" แล้ว ใน whisper ลึก Hester ตอบ "คุณจะไม่ไปคนเดียว ที่นี้ Arthur Dimmesdale มองเข้าไปในตาของเธอ มีความสุขและความหวัง "เราจะไม่ดูกลับ กล่าวว่า Hester "อดีตหายไป ดู" ด้วยมือของเธอ เธอ unhooked ตัวอักษรสีแดงจากเต้านมของเธอ แล้วส่วนใหญ่จากเธอลงบนก้อนหินริมลำธาร ตัวอักษร วางเช่นอัญมณีหายไป Hester heaved แยกกันใหญ่ชื้นเป็นภาระของความอัปยศและความปวดร้าวเหลือใจของเธอ อย่างแท้จริงได้อิสรภาพเธอรู้สึก Hester ทำหมวกของเธอ และให้เธอผมดำ สวยงามลดลงรอบไหล่ของเธอ แล้วแสงแดดมาถึงบนสุดของต้นไม้ และป่าน้ำท่วม Hester มองอีก reverend ที่ มีสายตาที่เต็มไปด้วยความสุข และกล่าว ว่า "ตอนนี้คุณต้องรับรู้เพิร์ลของเราเล็กน้อย คุณได้เห็นเธอ แต่คุณไม่รู้จักเธอยัง เธอเป็นเด็กแปลก แต่คุณจะเรียนรู้ที่จะรักเธอลอง" "คุณคิดว่า เธอจะไม่รู้ฉัน" ถาม reverend หวังว่า "มีไข่มุกน้อยกลัว" "Ah ที่จะเศร้ามาก ตอบ Hester "เธอจะรักคุณลอง: เธอไม่ไกลตอนนี้ ฉันจะเรียกเธอ เพิร์ล เพิร์ล" เพิร์ลได้เก็บ รวบรวมดอกไม้สำหรับแม่ของเธอ เธอได้ยินการเรียก และกลับมาต่อให้ช้า "มานี่ กล่าวว่า Hester "ฉันอยากเป็น เพื่อนรักของ reverend" แต่มุกไม่เชื่อฟังคำสั่งของแม่ของเธอ เด็กชี้ไปที่เต้านมของแม่ของเธอ ไร้ตัวอักษรสีแดง และประทับฝ่าเท้าของเธอเท่านั้น "เห็น กล่าวว่า Hester "เด็กเล็กไม่ต้องการเห็นการเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่พวกเขาจะรู้จักเล็กน้อย เธอหายไปที่เกิดขึ้น " Hester ชี้ไปยังจดหมายที่ขอบของกระแสข้อมูล และกล่าว ว่า "ไม่มีตัวอักษร เพิร์ล เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ด้วย" คุณรับด้วยตนเอง ตอบกลับเพิร์ล ผิดหวังกับเด็ก Hester ถอนหายใจ แล้วเดินไปบนเต้านมของเธอ "คุณรู้จักแม่ตอนนี้ เด็ก? " เธอว่า ลูกสาวของเธอ "ใช่ ตอนนี้คุณเป็นแม่ของฉันแน่นอน" กล่าวว่า ลิตเติ้ลเพิร์ล ขอบเขตข้ามลำธารเพื่อเข้าร่วมพวกเขา "มา แล้วเห็นเขา เพิร์ล อยากทักทายคุณ เขารักคุณคุณจะรักเขา เกินไป "ถาม Hester "ไม่จริง ๆ รักเรา" เพิร์ลถาม แม่ของเธอในสายตามอง ด้วยปัญญาคม "จะคงเดินมือเราเข้าเมือง" "ไม่เชื่อ เด็ก ตอบ Hester "แต่เร็ว ๆ นี้ เขาจะอยู่กับเราตลอดเวลา" "และจะเขาเสมอมือผ่านหัวใจ" เพิร์ลทูล

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"คุณไม่สามารถช่วยใครถ้าคุณกำลังบดภายใต้น้ำหนักของความทุกข์ยาก คุณต้องออกจากสถานที่แห่งนี้ที่อยู่เบื้องหลัง "เธอกล่าว "อนาคตอาจจะเต็มไปด้วยโอกาสใหม่สำหรับการประสบความสำเร็จ ทำอะไรนอกจากนอนลงและตาย!
"" โอ้เฮสเตอร์ "ร้องไห้สาธุ "ผมจะต้องตายที่นี่ ผมไม่ได้มีความแข็งแรงหรือความกล้าที่จะมีความเสี่ยงที่จะกลับเข้ามาในที่แปลกโลกเย็นเพียงอย่างเดียว.
"จากนั้นในกระซิบลึกเฮสเตอร์กล่าวว่า" คุณจะไม่ได้ไปคนเดียว.
ตอนนี้อาร์เธอร์ Dimmesdale มองเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความสุขและ หวังว่า.
"เราจะไม่มองย้อนกลับไป" เฮสเตอร์กล่าวว่า "ที่ผ่านมาหายไป ดู!
"จากนั้นด้วยมือของเธอปลดตัวอักษรสีแดงจากเต้านมของเธอและโยนมันออกไปจากเธอลงบนก้อนหินที่ขอบของกระแส ตัวอักษรวางที่นั่นเหมือนอัญมณีที่หายไป.
เฮสเตอร์ heaved ถอนหายใจครั้งใหญ่ของการบรรเทาภาระของความอัปยศและความปวดร้าวเหลือหัวใจของเธอ เสรีภาพที่เธอรู้สึกว่ามันได้รับอย่างแท้จริง เฮสเตอร์ undid หมวกเธอและปล่อยให้ความมืดของเธอผมสวยล้มลงรอบไหล่ของเธอ จากนั้นแสงแดดผ่านมาท็อปส์ซูของต้นไม้และน้ำท่วมป่า.
เฮสเตอร์ดูอีกครั้งที่นายด้วยตาเต็มความสุขและกล่าวว่า "ตอนนี้คุณต้องได้รับรู้ว่ามุกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเรา! คุณได้เห็นเธอ แต่คุณไม่ได้จริงๆรู้จักเธอ ๆ ! เธอเป็นเด็กที่แปลก แต่คุณจะเรียนรู้ที่จะรักเธออย่างสุดซึ้ง.
"" คุณคิดว่าเธอจะไม่ได้รู้ว่าผม? "ถามนายหวังว่า" ฉันได้รับเสมอกลัวมุกเล็ก ๆ น้อย ๆ .
"" อา นั่นเป็นเรื่องน่าเศร้ามาก "เฮสเตอร์ตอบ "เธอจะรักคุณอย่างสุดซึ้ง: เธอไม่ห่างไกลในขณะนี้ ฉันจะเรียกเธอ เพิร์ล! เพิร์ล
"เพิร์ลเป็นไปรวบรวมขึ้นดอกไม้สำหรับแม่ของเธอ เธอได้ยินเสียงเรียกและกลับไปยังพวกเขามาช้า.
"มาที่นี่" เฮสเตอร์กล่าวว่า "ฉันต้องการให้คุณที่จะกลายเป็นเพื่อนรักของสาธุ."
แต่เพิร์ลไม่ได้ปฏิบัติตามคำสั่งของแม่ของเธอ ลูกคนเดียวชี้ไปที่เต้านมของแม่ของเธอไร้ตัวอักษรสีแดงเข้มและกระทืบเท้าของเธอ.
"ผมเห็น" เฮสเตอร์กล่าวว่า "เด็กเล็กไม่ชอบที่จะเห็นสิ่งที่พวกเขาได้รู้จักกันเสมอการเปลี่ยนแปลงแม้เพียงเล็กน้อย เธอจะหายไปเกิด. "เฮสเตอร์ชี้ไปยังตัวอักษรที่ขอบของกระแสและกล่าวว่า" มีตัวอักษรเป็นเพิร์ล นำมันมาให้ฉันตอนนี้.
"คุณหยิบมันขึ้นมาด้วยตัวเอง" ตอบเพิร์ล ผิดหวังกับเด็กเฮสเตอร์ถอนหายใจและเดินกลับมาที่หน้าอกของเธอ.
"คุณรู้ไหมว่าแม่ของคุณตอนนี้เด็ก?" เธอบอกว่าลูกสาวของเธอ.
"ใช่ตอนนี้คุณแม่ของฉันแน่นอน!" กล่าวว่าเล็ก ๆ น้อย ๆ เพิร์ลวิ่งข้ามลำธาร ร่วมกับพวกเขา
"มาเห็นเขาเพิร์ล เขาต้องการที่จะทักทายคุณ เขารักคุณคุณจะรักเขามากเกินไป?
"ถามเฮสเตอร์." เขารักเรา "เพิร์ลถามว่ามองไปที่แม่ของเธอในสายตาที่คมชัดด้วยปัญญา "เขาจะเดินจับมือกับเราเข้าไปในเมือง?"
"ไม่ใช่ตอนนี้เด็ก" เฮสเตอร์ตอบ "แต่ในไม่ช้าเขาจะอยู่กับเราตลอดเวลา."
"และจะเขามักจะให้มือของเขามากกว่าหัวใจของเขา?" สอบถามเพิร์ล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" คุณไม่สามารถช่วยใครได้ ถ้าคุณกำลังทำลายภายใต้น้ำหนักของความทุกข์ คุณต้องออกจากสถานที่นี้ไว้ " เธอกล่าว " ในอนาคตอาจจะเต็มไปด้วยโอกาสใหม่สำหรับความสำเร็จ ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอน และตาย "
" โอ้ เฮสเตอร์ " ร้องไห้ครับ " ผมจะตายที่นี่ ผมไม่มีกำลัง หรือกล้าที่จะเสี่ยงกลับเข้าไปแปลก , โลกเย็นคนเดียว "
แล้วกระซิบลึกเฮสเตอร์กล่าวว่า " คุณจะไม่ไปคนเดียว .
ที่ อาเธอร์ dimmesdale มองตาเธอด้วยความหวัง
" เราไม่กลับไปดู " บอกว่า เฮสเตอร์ " ที่ผ่านมาแล้ว เห็นไหม ! "
แล้วกับนิ้วของเธอเธอ unhooked จดหมายของ Scarlet จากเต้านมของเธอและโยนมันออกไปจากเธอลงบนก้อนหินริมลำธาร จดหมายวางตรงนั้น เหมือนสูญเสีย
เพชรเฮสเตอร์ถอนใจยาวใหญ่โล่งเป็นภาระของความอับอายและเจ็บปวดหัวใจเธอ อิสรภาพ เธอ รู้สึก มันอย่างแท้จริงเป็น เฮสเตอร์แกะหมวกของเธอและปล่อยให้เธอมืดผมสวยล้มลงบนไหล่ของเธอ แล้วแสงแดดก็ผ่านยอดไม้ และท่วมป่า
เฮสเตอร์ดูหลวงพ่อ ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุข และกล่าวว่า" ตอนนี้คุณต้องได้รับรู้มุกเล็ก ๆน้อย ๆของเรา คุณเห็นเธอ แต่คุณไม่ทราบจริงๆเลย ! เธอเป็นเด็กที่แปลก แต่คุณจะได้เรียนรู้ที่จะรักเค้าอย่างสุดซึ้ง "
" คุณคิดว่าเธอจะไม่ได้รู้จักฉัน ? " ถาม หลวงพ่อหวัง ผมก็กลัว ๆมุก "
" อ๊ะ ที่เศร้า " ตอบ เฮสเตอร์ " เธอจะรักแพง : เธออยู่ไม่ไกลแล้วผมจะโทรหาเธอ ไข่มุก ! ไข่มุก ! "
ไข่มุกไปรวบรวมดอกไม้สำหรับแม่ของเธอ เธอได้ยินเสียงเรียก และกลับมาต่อพวกเขาอย่างช้าๆ .
" มานี่ " บอกว่า เฮสเตอร์ " ฉันต้องการให้คุณกลายเป็นเพื่อนรักของบาทหลวง "
แต่ไข่มุกไม่ได้ทำตามที่แม่สั่ง เด็กชี้ไปที่แม่เต้านมไร้ตัวอักษรสีแดง และเท้าของเธอประทับ .
" ฉันเห็น " บอกว่า เฮสเตอร์" เด็กเล็ก ๆไม่ ชอบ ได้เห็นสิ่งที่พวกเขามาตลอด ว่าเปลี่ยน แม้แต่เล็กน้อย เธอจะหายไปเกิด " เฮสเตอร์ชี้ไปยังตัวอักษรที่ขอบของกระแสและกล่าวว่า " มีจดหมาย , มุก เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ "
คุณหยิบมันขึ้นมาเอง " ตอบมุก หงุดหงิดกับเด็ก เฮสเตอร์ถอนหายใจและเดินกลับไปบนหน้าอกของเธอ .
" คุณรู้ของคุณแม่แล้ว ลูก" เธอพูดกับลูกสาวของเธอ .
" ใช่ ตอนนี้คุณเป็นแม่ฉันจริงๆ " บอกว่า เล็ก ๆน้อย ๆมุก วิ่งข้ามลำธารเพื่อเข้าร่วมพวกเขา
" มาเจอ มุก เขาต้องการพบคุณ เขาชอบเธอ เธอจะรักเขาด้วย ? " ถามเฮสเตอร์ .
" เขารักเราจริงรึเปล่า " มุกถาม มองแม่ของเธอในสายตากับคมปัญญา " เขาจะเดินจูงมือกับเราเข้าไปในเมือง "
" ไม่ใช่ตอนนี้