2. Botanical descriptionThe genus H

2. Botanical description
The genus Hibiscus (Malvaceae) includes more than 300 species of annual or perennial herbs, shrubs or trees ( Wang, Morris, Tonnis, Davis, & Pederson, 2012). Hs (syn.: Abelmoschus cruentus (Bertol.) Walp., Furcaria sabdariffa Ulbr., Hibiscus cruentus Bertol., Hibiscus fraternus L., Hibiscus palmatilobus Baill. and Sabdariffa rubra Kostel ( The Plant list, 2010) is commonly known as roselle, hibiscus, Jamaica sorrel or red sorrel (English) and in Arabic, karkadeh ( Ali et al., 2005 and Ross, 2003). Its native distribution is uncertain, some believe that is from India or Saudi Arabia ( Ismail, Ikram, & Nazri, 2008), while Murdock ( Murdock, 1959) showed evidence that Hs was domesticated by the black populations of western Sudan (Africa) sometime before 4000 BC. Nowadays, it is widely cultivated in both tropical and subtropical regions ( Morton, 1987 and USDA, 2007) including India, Saudi Arabia, China, Malaysia, Indonesia, The Philippines, Vietnam, Sudan, Egypt, Nigeria and México ( Chewonarin et al., 1999, Dung et al., 1999, Eslaminejad and Zakaria, 2011, Ismail et al., 2008, Mahran et al., 1979, Rao, 1996, Sharaf, 1962 and Yagoub Ael et al., 2004).

There are two main varieties of Hs, the first being Hs var. altissima Wester, cultivated for its jute-like fibre and the second is Hs var. sabdariffa. The second variety includes shorter bushy forms, which have been described as races: bhagalpuriensi, intermedius, albus and ruber. The first variety has green, red-streaked, inedible calyces, while the second and third race have yellow-green edible calyces (var. ruber) and also yield fibre ( Morton, 1987).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

2.
คำอธิบายพฤกษศาสตร์สกุลHibiscus (Malvaceae) รวมกว่า 300 ชนิดของสมุนไพรประจำปีหรือไม้ยืนต้นพุ่มไม้หรือต้นไม้ (วังมอร์ริส Tonnis เดวิสและเดอร์สัน, 2012) Hs (SYN .: Abelmoschus cruentus (Bertol.) Walp. Furcaria sabdariffa Ulbr. Hibiscus cruentus Bertol. Hibiscus fraternus ลิตร Hibiscus palmatilobus Baill. และฤทธิ์ rubra Kostel (รายการพืช 2010) เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นกระเจี๊ยบ ชบาจาไมก้าสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลแดง (อังกฤษ) และในภาษาอาหรับ karkadeh (อาลี et al., 2005 และรอสส์, 2003). การกระจายพื้นเมืองของมันคือความไม่แน่นอนบางคนเชื่อว่ามาจากอินเดียหรือประเทศซาอุดิอารเบีย (อิสมาอิล Ikram และ Nazri 2008) ในขณะที่เมอร์ (Murdock, 1959) แสดงให้เห็นหลักฐานว่า Hs ได้โดดเด่นโดยประชากรสีดำของตะวันตกซูดาน (แอฟริกา) บางครั้งก่อน พ.ศ. 4000. ปัจจุบันก็มีการปลูกกันอย่างแพร่หลายทั้งในภูมิภาคเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน (มอร์ตัน, ปี 1987 และ USDA 2007) รวมทั้งอินเดียซาอุดิอารเบีย, จีน, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, ซูดาน, อียิปต์, ไนจีเรียและเม็กซิโก (Chewonarin et al., 1999 Dung et al., 1999 Eslaminejad และเรีย 2011, อิสมาอิลเอ al., 2008 Mahran et al., 1979 ราวปี 1996 Sharaf 1962 และ Yagoub Ael et al., 2004). มีสองสายพันธุ์หลักของ Hs เป็นตัวแรก var Hs altissima ตะวันตกปลูกเส้นใยปอเหมือนและสองคือ var Hs sabdariffa ความหลากหลายรวมถึงรูปแบบที่สองเป็นพวงสั้นที่ได้รับการอธิบายว่าการแข่งขัน: bhagalpuriensi, intermedius, อัลบัสและ ruber ความหลากหลายแรกมีสีเขียว, สีแดงลาย, calyces กินไม่ได้ในขณะที่การแข่งขันรอบสองและสามมี calyces กินสีเหลืองสีเขียว (var. ruber) และยังให้ผลผลิตเส้นใย (มอร์ตัน 1987)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

2 . สวนพฤกษศาสตร์รายละเอียด
สกุลชบา ( Malvaceae ) มีมากกว่า 300 ชนิดของปี หรือไม้ยืนต้น สมุนไพร พุ่มไม้หรือต้นไม้ ( หวัง มอร์ริส tonnis เดวิส & Pederson , 2012 ) HS ( ; Related : โครงการย่อยที่ cruentus ( bertol ) น . furcaria ของ ulbr , ชบา , ชบา cruentus bertol . fraternus ลิตร ชบา palmatilobus สมาชิก . และการตรวจสอบรูบรา kostel ( รายชื่อพืช2010 ) เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปเป็นกระเจี๊ยบ , ดอกชบา , จาเมกาสีน้ำตาลหรือสีแดงสีแสด ( ภาษาอังกฤษ ) และในภาษาอาหรับ karkadeh ( Ali et al . , 2005 และ Ross , 2003 ) จำหน่ายของพื้นเมือง ไม่แน่นอน บางคนเชื่อว่ามาจากอินเดียหรือประเทศซาอุดีอาระเบีย ( Ismail ikram & , , นก , 2008 ) ในขณะที่เมอร์ด็อก ( เมอร์ด็อก1959 ) พบหลักฐานว่า HS ก็โดดเด่น โดยประชากรสีดำตะวันตกของซูดาน ( แอฟริกาใต้ ) ก่อนพ.ศ. 4000 ในปัจจุบัน มีการปลูกกันอย่างแพร่หลายทั้งในภูมิภาคเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ( Morton , 1987 และ USDA , 2007 ) รวมทั้งอินเดีย , ซาอุดิอาระเบีย , จีน , มาเลเซีย , อินโดนีเซีย , ฟิลิปปินส์ , เวียดนาม ซูดาน อียิปต์ ไนจีเรีย และ ชีโวนรินทร์ Xico ( M é et al . , 1999 , มูลสัตว์ et al . , 1999eslaminejad Zakaria และ 2011 Ismail et al . , 2008 , mahran et al . , 1979 , ราว , 1996 , ชาราฟ 2505 และ yagoub AEL et al . , 2004 ) .

มี 2 พันธุ์หลักของ HS , เป็นครั้งแรกโดยใช้ระบบ HS wester เพาะปลูกของปอเช่นเส้นใย และส่วนที่สอง เป็น HS ) ของ . ความหลากหลายที่สองรวมถึงรูปแบบสั้นฟู ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเผ่าพันธุ์ : bhagalpuriensi ทรีทเมนต์ , ,อัลบัส และรูเบอร์ ความหลากหลายแรกมีสีเขียว สีแดงลายกินไม่ได้ calyces , ในขณะที่สองและการแข่งขันที่สามมี calyces ที่กินได้ เขียว เหลือง ( พันธุ์ยางพารา ) และยังให้ผลผลิตเส้นใย ( Morton , 1987 )