Traditional methods of allocating m

Traditional methods of allocating manufacturing overhead

Let's look at several methods used to allocate manufacturing overhead. Keep in mind that if the method does not allocate the true amount of factory overhead, the cost per unit of product will be wrong and could result in management making a flawed decision. As you review these method, ask yourself for each given product, will the allocated amount of overhead reflect the actual amount of overhead used in that item's production? If a cause-and-effect relationship is not evident, is there at least an obvious correlation between manufacturing overhead and the basis for the allocation (such as machine hours)? If there is no correlation, the allocation method is suspect and could result in the improper amount of overhead being assigned to individual products.

Allocating manufacturing overhead via direct labor
In the early 1900s it was logical to allocate manufacturing overhead on the basis of direct labor hours (or direct labor cost). The manufacturing process was not automated, there were hardly any variations in the products made (think Model T cars), and customers did not demand such things as just-in-time deliveries or bar coding. In those day, when manufacturers increased the amount of direct labor, there was likely to be a related increase in such things as the number of factory supervisors, the factory space to be maintained, and factory supplies and utilities consumed. In other words, there was a high degree of correlation between the quantity of direct labor used and the amount of manufacturing overhead used. By allocating manufacturing overhead on the basis of direct labor hours, a product requiring 30 direct labor hours would be allocated twice as much manufacturing overhead as a product requiring 15 direct labor hours.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ด้วยวิธีปันส่วนค่าใช้จ่ายในการผลิตลองดูหลายวิธีใช้การจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิต โปรดทราบว่า หากวิธีการปันส่วนยอดเงินจริงของค่าใช้จ่ายในโรงงาน ต้นทุนต่อหน่วยของผลิตภัณฑ์จะไม่ถูกต้อง และอาจส่งผลในการจัดการการตัดสินใจข้อผิดพลาด เมื่อคุณตรวจทานวิธีนี้ ถามตัวคุณเองสำหรับแต่ละผลิตภัณฑ์ที่กำหนด ยอดปันส่วนของค่าใช้จ่ายจะสะท้อนค่าใช้จ่ายที่ใช้ในการผลิตสินค้าจำนวนจริง ถ้าความสัมพันธ์ของสาเหตุ และผลกระทบไม่ชัดเจน มีน้อยความสัมพันธ์ที่ชัดเจนระหว่างค่าใช้จ่ายในการผลิตและข้อมูลพื้นฐานสำหรับการปันส่วน (เช่นชั่วโมงเครื่องจักร) หรือไม่ ถ้าไม่มีไม่มี วิธีการปันส่วนจะสงสัย และอาจส่งผลให้ในปริมาณไม่เหมาะสมของค่าใช้จ่ายที่ถูกกำหนดให้กับแต่ละผลิตภัณฑ์ปันส่วนค่าใช้จ่ายในการผลิต ด้วยแรงงานโดยตรงในช่วงต้นทศวรรษ 1900 มันเป็นตรรกะที่จะปันส่วนค่าใช้จ่ายในการผลิตตามชั่วโมงแรงงานทางตรง (หรือต้นทุนแรงงานทางตรง) กระบวนการผลิตไม่ได้โดยอัตโนมัติ มีรูปแบบใด ๆ ในผลิตภัณฑ์ที่ทำ (คิดว่า รถยนต์รุ่น T), และลูกค้าไม่ต้องการสิ่งต่าง ๆ เป็นเพียงในเวลาจัดส่งสินค้า หรือ บาร์โค้ด ในวันนั้น เมื่อผู้ผลิตเพิ่มขึ้นจำนวนแรงงานโดยตรง มีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นที่เกี่ยวข้องในสิ่งต่าง ๆ เช่นจำนวนของหัวหน้างานโรงงาน โรงงานพื้นที่ต้องรักษา และอุปกรณ์โรงงาน และสาธารณูปโภคที่ใช้ ในคำอื่น ๆ มีความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณของแรงงานทางตรงที่ใช้และปริมาณการใช้จ่ายการผลิตในระดับสูง โดยจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิตตามชั่วโมงแรงงานทางตรง ผลิตภัณฑ์ต้องใช้ชั่วโมงแรงงานทางตรง 30 จะสามารถจัดสรรสองเท่ากว่าค่าโสหุ้ยการผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ต้องใช้ชั่วโมงแรงงานทางตรง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีการดั้งเดิมของการจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิตลองดูหลายวิธีการที่ใช้ในการจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิต เก็บไว้ในใจว่าถ้าวิธีการที่ไม่ได้จัดสรรจำนวนเงินที่แท้จริงของค่าใช้จ่ายโรงงานต้นทุนต่อหน่วยของผลิตภัณฑ์จะผิดและอาจส่งผลในการบริหารจัดการการตัดสินใจที่มีข้อบกพร่อง ในขณะที่คุณตรวจสอบวิธีการเหล่านี้ถามตัวเองสำหรับผลิตภัณฑ์แต่ละครั้งจำนวนเงินจัดสรรค่าใช้จ่ายจะสะท้อนให้เห็นถึงจำนวนเงินที่แท้จริงของค่าใช้จ่ายที่ใช้ในการผลิตรายการที่? ถ้าความสัมพันธ์ที่เป็นเหตุและผลที่ได้คือไม่ได้ที่เห็นได้ชัดคือมีอย่างน้อยความสัมพันธ์ที่ชัดเจนระหว่างการผลิตค่าใช้จ่ายและเป็นพื้นฐานสำหรับการจัดสรร (เช่นชั่วโมง Machine) หรือไม่? ถ้าไม่มีความสัมพันธ์วิธีการจัดสรรเป็นผู้ต้องสงสัยและอาจส่งผลให้ในปริมาณที่ไม่เหมาะสมของค่าใช้จ่ายที่ได้รับมอบหมายให้กับสินค้าของแต่ละบุคคล. จัดสรรการผลิตค่าใช้จ่ายผ่านทางแรงงานทางตรงในช่วงต้นทศวรรษ 1900 มันเป็นตรรกะที่จะจัดสรรการผลิตค่าใช้จ่ายบนพื้นฐานของชั่วโมงแรงงานทางตรง (หรือค่าใช้จ่ายแรงงานทางตรง) กระบวนการผลิตที่ไม่ได้อัตโนมัติมีแทบจะไม่การเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในผลิตภัณฑ์ที่ทำ (คิดว่ารุ่น T คัน) และลูกค้าไม่ได้เรียกร้องสิ่งต่างๆเช่นการส่งมอบเพียงในเวลาหรือระบบบาร์โค้ด ในวันนั้นเมื่อผู้ผลิตเพิ่มปริมาณของแรงงานทางตรงที่มีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นที่เกี่ยวข้องกับสิ่งต่างๆเช่นจำนวนของผู้บังคับบัญชาโรงงานพื้นที่โรงงานที่จะได้รับการรักษาและวัสดุโรงงานและระบบสาธารณูปโภคบริโภค ในคำอื่น ๆ ที่มีระดับสูงของความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณการใช้แรงงานทางตรงและจำนวนเงินค่าใช้จ่ายในการผลิตที่ใช้ โดยการจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิตบนพื้นฐานของชั่วโมงแรงงานทางตรงผลิตภัณฑ์ที่กำหนด 30 ชั่วโมงแรงงานทางตรงจะได้รับการจัดสรรค่าใช้จ่ายในการผลิตมากเป็นสองเท่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่กำหนด 15 ชั่วโมงแรงงานทางตรง