Initially[when?] the island was uni

Initially[when?] the island was uninhabited, with only the occasional fisherman from the neighbouring islands, looking for shelter in a storm or just resting before continuing on his journey.

It would appear from old maps and descriptions that this island was known by European cartographers and mariners as "Pulo Bardia", indicating that it was first settled by Malayo-Polynesian peoples. The old maps show a chain of three islands aligned north-south and lying off the east coast of the Malay Peninsula. The most northerly and smallest of these islands is marked P. Bardia, the name it had until the early 1900s. The best map example is by John Thornton from The English Pilot, the Third Book, dated 1701, but the specific map of the Gulf of Siam is dated around 1677.[1] Also see maps of the East Indies by William Dampier c.1697.[citation needed] By modern standards of accuracy, the islands are poorly placed on early maps. 17th century marine navigation and cartography used the "backstaff" which, in this area, was accurate to one degree of longitude, or around 60 nautical miles.

The Edinburgh Gazetteer, or Geographical Dictionary published in 1827 also mentions the island and provides a geographical position.[2] In his 1852 book titled Narrative of a Residence in Siam. by Frederick Arthur Neale, the author describes the people and wildlife of Bardia. According to the account there were farms and even cows in a village on the bay lying on the west side of the island. The book includes a fanciful illustration of "Bardia" showing huts and palm trees.[3]

Joseph Huddart in 1801 included these directions for navigating the islands, "To the N.W. by N are two islands of about the same height as Poolo Carnom [Ko Samui]; the first, called SANCORY [Ko Pha Ngan], is 7 leagues from Carnom; the other...,named BARDA, or Bardia [Ko Tao], is 7½ leagues from Sancory."[4] (A league is approximately 3 nautical miles or 5.5 km.)

On June 18, 1899, King Chulalongkorn visited Ko Tao and left as evidence his monogram on a huge boulder at Jor Por Ror Bay next to Sairee Beach. This place is still worshipped today.[by whom?]

In 1933 the island started to be used as a political prison. In 1947 Khuang Abhaiwongse, prime minister at that time, pleaded and received a royal pardon for all prisoners on the island. Everybody was taken to the shore of Surat Thani and Ko Tao was abandoned again.

In the same year Khun Uaem and his brother Khun Oh reached Ko Tao from the neighbouring Ko Pha Ngan by trying out their traditional sail boat, for that time a quite long and dangerous journey. Even though the island was still under royal patronage, it did not stop these pioneers claiming themselves a good part of the land on today's Sairee Beach. Having brought their families over, they began to cultivate the excellent soil, forming the first generation of the present-day community. They lived a simple and tough life harvesting coconuts, fishing, and growing vegetables, which were also traded with Ko Pha Ngan. Despite the difficulties in reaching the island, the population grew steadily.

In the 1980s overseas travellers began to visit Ko Tao and quickly became a popular destination. As a consequence, bigger, faster and safer boats were used to allow easier access to Ko Tao. In the 1990s the island became known as a diving site

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในขั้นต้น [เมื่อ?] เกาะร้างมีเพียงชาวประมงเป็นครั้งคราวจากหมู่เกาะใกล้เคียงที่กำลังมองหาที่พักอาศัยอยู่ในพายุหรือเพียงแค่พักผ่อนก่อนที่จะดำเนินการต่อไปในการเดินทางของเขา. มันจะปรากฏจากแผนที่เก่าและรายละเอียดที่เกาะแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันในยุโรป cartographers และเรือเป็น "พู Bardia" แสดงให้เห็นว่ามันเป็นครั้งแรกโดยประชาชน Malayo-โปลีนีเซีย แผนที่แสดงเก่าห่วงโซ่ของสามเกาะชิดทิศตะวันตกเฉียงใต้และนอนนอกชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรมาเลย์ เหนือมากที่สุดและเล็กที่สุดของหมู่เกาะเหล่านี้มีการทำเครื่องหมายพี Bardia ชื่อมันมีจนถึงช่วงต้นทศวรรษ 1900 ตัวอย่างแผนที่ที่ดีที่สุดคือทอร์นตันโดยจอห์นจากนักบินอังกฤษ, หนังสือสามวันที่ 1701 แต่แผนที่ที่เฉพาะเจาะจงของอ่าวไทยเป็นวันรอบ 1677. [1] ดูแผนที่ของอินเดียตะวันออกโดยวิลเลียมเพียร์ c.1697 . [อ้างจำเป็น] โดยมาตรฐานที่ทันสมัยของความถูกต้องหมู่เกาะที่มีอยู่บนแผนที่ไม่ดีในช่วงต้น ศตวรรษที่ 17 การนำทางทะเลและการทำแผนที่ใช้ "backstaff" ซึ่งในพื้นที่นี้ถูกต้องหนึ่งองศาลองจิจูดหรือประมาณ 60 ไมล์ทะเล. เอดินบะระหนังสือพิมพ์หรือพจนานุกรมทางภูมิศาสตร์ที่ตีพิมพ์ในปี 1827 ยังกล่าวถึงเกาะและมีตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ . [2] ใน 1852 หนังสือของเขาที่ชื่อเรื่องเล่าของถิ่นที่อยู่ในสยาม โดยเฟรเดอริอาร์เธอร์ Neale ผู้เขียนอธิบายถึงผู้คนและสัตว์ป่าของ Bardia ตามบัญชีมีฟาร์มและแม้กระทั่งวัวในหมู่บ้านบนอ่าวนอนอยู่บนฝั่งตะวันตกของเกาะ หนังสือเล่มนี้ประกอบด้วยภาพเพ้อฝันของ "Bardia" แสดงกระท่อมและต้นปาล์ม. [3] โจเซฟ Huddart ใน 1801 รวมถึงทิศทางเหล่านี้สำหรับการนำเกาะ "เพื่อ NW โดยไม่มีสองเกาะประมาณสูงเช่นเดียวกับ Poolo Carnom [เกาะ สมุย] ครั้งแรกที่เรียกว่า SANCORY [เกาะพะงัน] คือ 7 ไมล์จาก Carnom. อื่น ๆ ... ชื่อบาร์ด้าหรือ Bardia [เกาะเต่า] เป็น7½ลีกจาก Sancory "[4] (ลีกคือ ประมาณ 3 ไมล์ทะเลหรือ 5.5 กม.) ที่ 18 มิถุนายน 1899 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าไปเยือนเกาะเต่าและด้านซ้ายเป็นหลักฐานพระปรมาภิไธยย่อของเขาบนก้อนหินขนาดใหญ่ที่จปรอเบย์ถัดจากหาดทรายรี สถานที่แห่งนี้ยังคงบูชาในวันนี้. [ใคร?] ในปี ค.ศ. 1933 เกาะเริ่มต้นที่จะนำมาใช้เป็นที่คุมขังทางการเมือง ในปี 1947 ข่วง Abhaiwongse นายกรัฐมนตรีในเวลานั้นอ้อนวอนและได้รับการพระราชทานอภัยโทษสำหรับนักโทษทั้งหมดบนเกาะ ทุกคนถูกนำตัวไปชายฝั่งของจังหวัดสุราษฎร์ธานีและเกาะเต่าถูกทิ้งร้างอีกครั้ง. ในปีเดียวกันคุณ Uaem และพี่ชายของคุณโอ้ถึงเกาะเต่าจากเพื่อนบ้านเกาะพะงันโดยพยายามออกเรือแล่นเรือแบบดั้งเดิมของพวกเขาในช่วงเวลาที่ค่อนข้างยาว และการเดินทางที่อันตราย แม้ว่าเกาะยังอยู่ภายใต้พระบรมราชูปถัมภ์ก็ไม่ได้หยุดบุกเบิกเหล่านี้ที่อ้างว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินบนหาดทรายรีในวันนี้ ต้องนำครอบครัวของพวกเขามากกว่าที่พวกเขาเริ่มที่จะปลูกฝังดินที่ดีขึ้นรูปรุ่นแรกของชุมชนในปัจจุบัน พวกเขาอาศัยอยู่มะพร้าวเก็บเกี่ยวชีวิตที่เรียบง่ายและยากปลาและปลูกผักที่มีการซื้อขายยังมีเกาะพงัน แม้จะมีความยากลำบากในการเข้าถึงเกาะประชากรขึ้นเรื่อย ๆ . ในช่วงปี 1980 นักท่องเที่ยวต่างประเทศเริ่มที่จะเยี่ยมชมเกาะเต่าอย่างรวดเร็วและกลายเป็นปลายทางยอดนิยม เป็นผลให้มีขนาดใหญ่กว่าเรือได้เร็วขึ้นและปลอดภัยมากขึ้นถูกนำมาใช้เพื่อให้เข้าถึงง่ายต่อการเกาะเต่า ในปี 1990 ที่เกาะกลายเป็นที่รู้จักเป็นที่ดำน้ำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เริ่มแรก [ เมื่อ ? ] เกาะที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ มีเพียงครั้งคราว ชาวประมงจากเกาะใกล้เคียง ค้นหาที่พักในพายุ หรือเพียงแค่พักผ่อนเสียก่อน ในการเดินทางของเขา . . . . . .

ก็ปรากฏจากแผนที่เก่า และคำอธิบายว่า เกาะนี้เป็นที่รู้จักโดยพฤกษศาสตร์ในยุโรปและที่เป็น " พูโลบาร์เดีย " แสดงว่ามันเป็นครั้งแรกที่กำหนด มาลาโยโพลีนีเซียนประชาชนแผนที่เก่าแสดงโซ่สามเกาะชิดแนวเหนือ - ใต้และนอนนอกชายฝั่งทางตะวันออกของคาบสมุทรมลายู มากที่สุดและเล็กที่สุดของเกาะทางเหนือ เหล่านี้มีการทำเครื่องหมายหน้าบาร์เดีย ชื่อมันได้จนถึงต้นตอ ดีที่สุดแผนที่ตัวอย่างโดยจอห์น ธอร์นตัน จากนักบินอังกฤษ , หนังสือ , 3 วันที่ 1701 แต่แผนที่เฉพาะอ่าวไทยเช็ครอบ 1687 .[ 1 ] ยังเห็นแผนที่หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของวิลเลียม แดมเปียร์ c.1697 . [ อ้างอิงที่จำเป็น ] ให้ทันสมัย ได้มาตรฐานของความถูกต้อง , เกาะไม่ดีวางไว้บนแผนที่ก่อน ศตวรรษที่ 17 และใช้แผนที่เดินเรือทะเล " backstaff " ซึ่งในพื้นที่นี้ถูกต้องหนึ่งองศาของเส้นแวงหรือประมาณ 60 ไมล์ทะเล

ราชกิจจานุเบกษาเอดินบะระหรือทางภูมิศาสตร์พจนานุกรมเผยแพร่ในปี 1827 ยังกล่าวถึงเกาะและมีตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ [ 2 ] ในหนังสือของเขาที่ชื่อของที่พักใน 1852 เล่าเรื่องเมืองสยาม โดย อาเธอร์ นีล ผู้เขียนกล่าวถึงผู้คนและสัตว์ป่าของบาร์เดีย . ตามบัญชีมีฟาร์มและแม้แต่วัวในหมู่บ้านบนอ่าวนอนบนด้านตะวันตกของเกาะหนังสือที่รวมภาพเพ้อฝันของ " บาร์เดีย " แสดง กระท่อม และปาล์ม [ 3 ]

โจเซฟ huddart ใน 1801 รวมเหล่านี้ทิศทางเดินเรือเกาะ " เพื่อ n.w. โดย N เป็นสองเกาะเกี่ยวกับความสูงเดียวกับ poolo carnom [ เกาะสมุย ] ; แรกที่เรียกว่า sancory [ เกาะพะงัน ] 7 ไมล์จาก carnom ; อื่น ๆ . . . . . . . ชื่อ azerbaijan . kgm หรือบาร์เดีย [ เกาะเต่า ] 7 ½จากลีก sancory ." [ 4 ] ( ลีกประมาณ 3 ไมล์ทะเล หรือประมาณ 5.5 กม. )

เมื่อ 18 มิถุนายน 1899 จุฬาลงกรณ์เข้าชมเกาะเต่า และทิ้งหลักฐานพระปรมาภิไธยย่อของเขาบนหินขนาดใหญ่ที่จอปอรออ่าวถัดจากหาดทรายรี . สถานที่นี้เป็นที่เคารพบูชาในวันนี้ [ ใคร ? ]

ใน 1933 เกาะเริ่มถูกใช้เป็นคุกทางการเมือง . ในปี 1947 ควง อภัยวงศ์ นายกรัฐมนตรีในเวลานั้นอ้อนวอน และได้รับพระราชทานอภัยโทษให้นักโทษทั้งหมดบนเกาะ ทุกคนถูกพาตัวไปที่ชายฝั่งของเกาะเต่า สุราษฎร์ธานี และถูกทอดทิ้งอีกครั้ง

ในปีเดียวกัน คุณ uaem และน้องชายของเขา คุณ โอ ถึงเกาะเต่า อ. เกาะพะงัน จากประเทศเพื่อนบ้าน โดยการพยายามหาเรือล่องเรือแบบดั้งเดิมของพวกเขา เวลาที่ค่อนข้างยาวนาน และการเดินทางที่อันตราย แม้ว่าเกาะอยู่ในพระบรมราชูปถัมภ์มันไม่ได้หยุดผู้บุกเบิกเหล่านี้อ้างว่าตัวเองเป็นส่วนที่ดีของที่ดินบนหาดทรายรีวันนี้ ได้พาครอบครัวไป พวกเขาเริ่มที่จะปลูก ดินดีมาก เป็นรุ่นแรกของชุมชนในปัจจุบัน . พวกเขาอาศัยอยู่ตกปลาง่ายและเหนียวชีวิตเก็บเกี่ยวมะพร้าว และปลูกพืชผัก ซึ่งยังซื้อขายกับเกาะพะงัน .แม้จะมีความยากลำบากในการเข้าถึงเกาะ ประชากรเติบโตอย่างต่อเนื่อง

ในไฟต์ที่นักท่องเที่ยวต่างประเทศเริ่มที่จะเยี่ยมชมเกาะเต่า และอย่างรวดเร็วกลายเป็นปลายทางที่นิยม ผลที่ตามมา , ที่ใหญ่กว่า , เร็วกว่า และปลอดภัยกว่าเรือที่ใช้เพื่อให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้นไปยังเกาะเต่า ในปี 1990 เกาะกลายเป็นที่รู้จักในฐานะเว็บไซต์ดำน้ำ