In 1893, Hung Ta-chen, a senior Chi

In 1893, Hung Ta-chen, a senior Chinese official at Kashgar, handed a map of the boundary proposed by China to George Macartney, the British consul-general at Kashgar.[14] This boundary placed the Lingzi Tang plains, which are south of the Laktsang range, in India, and Aksai Chin proper, which is north of the Laktsang range, in China. Macartney agreed with the proposal and forwarded it to the British Indian government. This border, along the Karakoram Mountains, was proposed and supported by British officials for a number of reasons. The Karakoram Mountains formed a natural boundary, which would set the British borders up to the Indus River watershed while leaving the Tarim River watershed in Chinese control, and Chinese control of this tract would present a further obstacle to Russian advance in Central Asia.[10] The British presented this line, known as the Macartney–MacDonald Line, to the Chinese in 1899 in a note by Sir Claude MacDonald. The Qing government did not respond to the note, and the British took that as Chinese acquiescence.[8] Although no official boundary had ever been negotiated, China believed that this had been the accepted boundary.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใน 1893 ตาเฉินฮัง ทางการจีนอาวุโสที่ติด มอบแผนที่ของเขตเสนอ โดยจีน Macartney จอร์จ อังกฤษกงสุลทั่วไปที่ติด[14] นี้ขอบวางราบ Lingzi Tang ซึ่งเป็นจาก Laktsang ช่วง อินเดีย และเหมาะสม Aksai Chin ซึ่งเป็นจากช่วง Laktsang ในประเทศจีน Macartney ตกลงกับข้อเสนอ และส่งต่อไปที่รัฐบาลอังกฤษที่อินเดีย เส้นขอบนี้ ตามภูเขาสร้าง ถูกนำเสนอ และสนับสนุนเจ้าหน้าที่อังกฤษสำหรับจำนวนของเหตุผล เขาสร้างรูปแบบเส้นขอบเขตธรรมชาติ ซึ่งจะตั้งค่าเส้นขอบอังกฤษถึงลุ่มน้ำแม่น้ำเอยูรเวขณะออกจากลุ่มน้ำแม่น้ำ Tarim จีนควบคุม และควบคุมจีนของทางเดินนี้จะนำเสนออุปสรรคต่อการล่วงหน้ารัสเซียในเอเชียกลาง[10] อังกฤษที่แสดงบรรทัดนี้ เรียกว่าบรรทัด Macartney – แมคโดนัลด์ จีนในในบันทึกย่อโดยแมคโดนัลด์โคลดรัก ราชวงศ์ไม่ตอบสนองหมายเหตุ และอังกฤษเอาที่เป็น acquiescence จีน[8] แม้ว่าเคยมีการเจรจา ขอบเขตไม่เป็นทางจีนเชื่อว่า นี้ได้ยอมรับขอบเขต

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในปี 1893, Hung Ta-chen เจ้าหน้าที่อาวุโสของจีนที่คัชการ์ส่งแผนที่เขตแดนที่เสนอโดยประเทศจีนไปยังจอร์จแม็คคาร์อังกฤษกงสุลใหญ่ที่คัชการ์. [14] เขตแดนนี้วางที่ราบ Lingzi ถังซึ่งเป็นทิศใต้ ของช่วง Laktsang ในอินเดียและ Aksai คางที่เหมาะสมซึ่งอยู่ทางเหนือของช่วง Laktsang ในประเทศจีน Macartney เห็นด้วยกับข้อเสนอและส่งต่อไปยังรัฐบาลอินเดียของอังกฤษ ชายแดนนี้พร้อมเทือกเขา Karakoram ถูกเสนอและการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่อังกฤษด้วยเหตุผลหลายประการ เทือกเขา Karakoram กลายเป็นเขตแดนธรรมชาติซึ่งจะตั้งพรมแดนอังกฤษถึงลุ่มน้ำสินธุในขณะที่ออกสันปันน้ำแม่น้ำ Tarim จีนในการควบคุมและการควบคุมของจีนทางเดินนี้จะนำเสนอเป็นอุปสรรคต่อไปล่วงหน้ารัสเซียในเอเชียกลาง. [10 ] อังกฤษนำเสนอสายนี้เป็นที่รู้จักกันเป็นแถว Macartney-MacDonald ไปจีนในปี 1899 ในหมายเหตุโดยเซอร์คลอดด์ MacDonald รัฐบาลชิงไม่ตอบสนองการบันทึกและอังกฤษเอาว่าเป็นความยินยอมพร้อมใจจีน. [8] แม้ว่าจะไม่มีเขตแดนอย่างเป็นทางการเคยได้รับการเจรจาต่อรอง, จีนเชื่อว่าเรื่องนี้ได้รับการยอมรับเขตแดน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในปี 1893 แขวนตาเฉิน เป็นรุ่นพี่ทางการจีนที่คัชการ์มอบแผนที่เขตแดนที่เสนอโดยประเทศจีน จอร์จ macartney , กงสุลอังกฤษทั่วไปในคาชการ์ [ 14 ] เขตแดนนี้วางเรียวโกะตั้งที่ราบ ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของ laktsang ช่วง ในอินเดีย และ aksai คางที่เหมาะสมซึ่งเป็นทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ของ laktsang ช่วงในประเทศจีนmacartney เห็นด้วยกับข้อเสนอและส่งต่อไปยังรัฐบาลอินเดียอังกฤษ ชายแดนตามคาราโครัมภูเขาถูกเสนอและได้รับการสนับสนุนโดยเจ้าหน้าที่อังกฤษสำหรับจำนวนของเหตุผล มีเทือกเขาคาราโครัมรูปแบบที่เขตแดนธรรมชาติ ซึ่งจะกำหนดเขตแดนอังกฤษถึงแม่น้ำสินธุลุ่มน้ำ Tarim ลุ่มน้ำในแม่น้ำในขณะที่ออกจากการควบคุมจีนและการควบคุมจีนของทางเดินนี้จะนำเสนออุปสรรคต่อไปล่วงหน้ารัสเซียในเอเชียกลาง [ 10 ] อังกฤษเสนอบรรทัดนี้ , ที่รู้จักกันเป็น macartney – MacDonald บรรทัดกับจีนใน 1899 ในหมายเหตุโดย Sir Claude MacDonald . รัฐบาลจีนไม่ตอบสนองต่อข้อความ และอังกฤษก็เป็นจีนยอมรับ [ 8 ] แม้ว่าเขตแดนอย่างเป็นทางการได้เคยพูดคุยกันได้จีนเชื่อว่า นี้ได้รับการยอมรับขอบเขต