The lost number of zooxanthellae wa

The lost number of zooxanthellae was much higher in the HN treatment
than in the LN treatment for two of three coral colonies (Table 3),
showing that the corals with more algal densities lost more algae under
the high seawater temperature (Cunning and Baker, 2012). Cunning
and Baker (2012) reasoned that excess symbionts generatemore oxidative
stress relative to the coral's detoxification capacity and induce a
more severe bleaching response. However, the lost percentage of algal
density due to the high seawater temperaturewas very similar between
LN and HN (Fig. 1D–F) and AR% was not significantly different between
LN and HN at 31 °C (Fig. 2B). Both of these results suggest that the loss
rate of symbiotic algae was not affected by the nutrient condition and
thus it would take approximately the same time for the corals to
completely lose their symbiotic algae after a longer high-temperature
period.More zooxanthellaemight have producedmore oxidative stress
but the percentage rate of algal loss (bleaching rate) might not be
dependent on the algal density.
Assuming that the algal density decreased at a constant rate during a
period of 31 °C, the loss rate was calculated to be 3–9% d−1 from the
changes of symbiotic algal density (Table 3). On the other hand, the
daily AR% was estimated to be 0.4–1% d−1 (Fig. 2B), supposing that
the observed AR% continued for 12 h per day because the algal release
mainly occurs at daytime (Stimson and Kinzie, 1991). Considering that
water flow reduces heat stress on corals (Nakamura and van Woesik,
2001), the unstirred condition in glass bottles for the measurement of
AR at 31 °C might have been more stressful than stirred conditions
and thus, the observed AR and AR% in the present experiment might
be overestimated in some degree. The comparison between the rates
of AR% (0.4–1% d−1) and decreasing algal density (3–9% d−1) suggests
that the release of zooxanthellae to the ambient seawater was only a
small pathway for the loss of symbiotic algae and most of the zooxanthellae
degraded in the host coral tissue.
There are several processes of algal loss from the host coral (Weis,
2008) and one of which is the internal degradation of symbionts
(Glynn and D'Croz, 1990; Le Tissier and Brown, 1996). There are two
possible mechanisms of the internal degradation: the host animal is actively
destroying the symbionts by apoptotic host cell death and ultimately
digesting or expelling them; the symbionts themselves are
dying and degrading due to the effect of reactive oxygen species
(Weis, 2008). Normally, most of the host cells contain a single algal
cell (singlet) and the algal density per unit surface area is regulated by
space availability (Jones and Yellowlees, 1997). Nutrient enrichment
stimulates algal division rates and consequently increases the number
of host cells with two or more algae (Muscatine et al., 1998). High

have higher densities of zooxanthellae and Chl a when the seawater
temperature is elevated. Some field studies suggested that nutrient enrichment
might accelerate coral bleaching (Wagner et al., 2010;
Wooldridge, 2009; Wooldridge and Done, 2009) but other environmental
factorsmight also influence coral bleaching processes at actual reefs.
For example, nutrient concentrations in a coral reef are strongly regulated
by thewater flow (Atkinson, 2011) and are generally high in shallow
areas where the seawater temperature could be much higher than in
other areas. Because water flow rates are often slower in such shallow
areas, reduced passive diffusion of heat froma coral surfacemay also exacerbate
the expulsion of zooxanthellae (Nakamura and van Woesik,
2001). Moreover, nutrient enrichment could stimulate the coverage of
benthic algae and leads to a surplus of stress on corals (McCook et al.,
2001; Titlyanov et al., 2007). This decrease of competitive advantage
would then cause serious damage on already weakened corals under
the increased temperature conditions. The present laboratory experiment
was designed to focus on the direct relation among nutrients,
temperature, and symbiotic algal loss. Effects of other field conditions
or genetic characteristics, including the clade types of zooxanthellae,
may need to be considered in future studies.
Acknowledgments
We are grateful to H. Kinjyo (University of the Ryukyus) for the experimental
setup and technical assistance and to I. Mimura (University
of the Ryukyus) for supporting the analysis of nutrients. This study was
financially supported by Research Fellowship of the Japan Society for
the Promotion of Science (JSPS) for Young Scientists (24-3911), Global
Environmental Research Fund of the Ministry of the Environment of
Japan (RF-1009), and KAKENHI (24244090) funded by JSPS. [SS]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จำนวน zooxanthellae สูญหายมีสูงมากในการรักษา HNกว่าในการรักษา LN สำหรับสองสามอาณานิคมปะการัง (ตาราง 3),แสดงว่า แนวปะการัง มีความหนาแน่นมากกว่า algal สูญเสียสาหร่ายเพิ่มเติมภายใต้อุณหภูมิน้ำทะเลสูง (แกมและเบเกอร์ 2012) แกมและที่ generatemore symbionts เกิน oxidative reasoned เบเกอร์ (2012)ย้ำสัมพันธ์กับกำลังการผลิตการล้างพิษของปะการัง และทำให้เกิดการฟอกสีตอบสนองที่รุนแรงมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เปอร์เซ็นต์การสูญหายของ algalความหนาแน่นเนื่องจาก temperaturewas ทะเลสูงคล้ายระหว่างLN และ HN (Fig. 1D-F) และ AR %ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างLN และ HN ที่ 31 ° C (Fig. 2B) ทั้งผลลัพธ์เหล่านี้แนะนำที่สูญเสียไม่ได้ได้รับผลกระทบของสาหร่าย symbiotic โดยเงื่อนไขธาตุอาหาร และดังนั้น มันจะใช้เวลาประมาณเวลาเดียวกันสำหรับแนวปะการังเมื่อทั้งหมดสูญเสียสาหร่าย symbiotic ของพวกเขาหลังจากอุณหภูมิสูงอีกต่อไปรอบระยะเวลาZooxanthellaemight เพิ่มเติมได้ producedmore oxidative เครียดแต่ไม่อาจจะขาดทุน algal (ฟอกสีอัตรา) อัตราเปอร์เซ็นต์ขึ้นอยู่กับความหนาแน่น algalสมมติว่าความหนาแน่น algal ลดลงในอัตราคงในระหว่างการระยะเวลา 31 องศาเซลเซียส อัตราการสูญเสียคำนวณได้เท่ากับ d−1 3-9% จากการการเปลี่ยนแปลงของความหนาแน่น algal symbiotic (ตาราง 3) บนมืออื่น ๆ การAR %ทุกวันได้ประมาณ 0.4-1% d−1 (Fig. 2B), ถ้าที่AR %สังเกตอย่างต่อเนื่องสำหรับ h 12 ต่อวันเนื่องจากปล่อย algalส่วนใหญ่เกิดขึ้นในเวลากลางวัน (Stimson และ Kinzie, 1991) พิจารณาที่กระแสน้ำลดความเครียดของความร้อนในแนวปะการัง (มุระและแวน Woesik2001), เงื่อนไข unstirred ในขวดแก้วขวดสำหรับการประเมินของAR ที่ 31 ° C อาจได้คงสภาพคนและดัง การสังเกต AR และ AR %ทดลองอยู่อาจสามารถ overestimated ในบางส่วน เปรียบเทียบราคา% AR (0.4-1% d−1) และแนะนำการลดความหนาแน่น algal (3-9% d−1)ที่ปล่อยของ zooxanthellae เพื่อทะเลแวดล้อมเฉพาะ ตัวทางเดินขนาดเล็กสำหรับการสูญเสียของ symbiotic สาหร่าย zooxanthellae ส่วนใหญ่เสื่อมโทรมในเนื้อเยื่อปะการังโฮสต์มีกระบวนการต่าง ๆ ของปะการังโฮสต์ (ยง Weis, algal สูญ2008) และที่จะย่อยสลายภายในของ symbionts(Glynn และ D'Croz, 1990 Le Tissier และ Brown, 1996) มีสองกลไกที่เป็นไปได้ของย่อยสลายภายใน: การโฮสต์เป็นสัตว์มีกำลังทำลาย symbionts โดย apoptotic โฮสต์เซลล์ตาย และในที่สุดdigesting หรือเพิ่มพวกเขา symbionts ตัวเองได้ตายและลดเนื่องจากผลของปฏิกิริยาออกซิเจนชนิด(ยง Weis, 2008) โดยปกติ ส่วนใหญ่ของเซลล์โฮสต์ประกอบด้วยเดียว algalเซลล์ (เสื้อกล้าม) และ algal ความหนาแน่นต่อหน่วยพื้นที่ที่กำหนดพื้นที่ว่าง (โจนส์และ Yellowlees, 1997) ธาตุอาหารกระตุ้นส่วน algal ราคา และเพิ่มจำนวนดังนั้นของเซลล์โฮสต์กับสาหร่ายสอง หรือมากกว่า (Muscatine et al., 1998) สูงมีความหนาแน่นสูงของ zooxanthellae และ Chl ที่เมื่อน้ำทะเลอุณหภูมิคือการยกระดับ ศึกษาบางฟิลด์แนะนำธาตุอาหารที่อาจเร่งปะการังฟอกสี (วากเนอร์ et al., 2010Wooldridge, 2009 Wooldridge และทำ 2009) แต่สิ่งแวดล้อมอื่น ๆfactorsmight ยังมีอิทธิพลต่อกระบวนการฟอกสีปะการังในแนวปะการังจริงตัวอย่าง ความเข้มข้นของธาตุอาหารในแนวปะการังเป็นอย่างยิ่งถูกควบคุมโดย thewater ไหล (อันดับ 2011) และโดยทั่วไปสูงในน้ำตื้นพื้นที่ที่น้ำทะเลอุณหภูมิอาจจะสูงกว่าในพื้นที่อื่น ๆ เนื่องจากอัตราการไหลของน้ำมักช้ากว่าในที่ตื้นเช่นพื้นที่ แพร่แฝงลดลงของ surfacemay froma ปะการังความร้อนยังทำให้รุนแรงขับไล่ของ zooxanthellae (มุระและแวน Woesik2001) ได้นอกจากนี้ ธาตุสามารถกระตุ้นความครอบคลุมของสาหร่ายธรรมชาติและนำไปสู่ส่วนเกินของความเครียดในแนวปะการัง (McCook et al.,2001 Titlyanov et al., 2007) การลดลงของประโยชน์จากการแข่งขันแล้วจะทำความเสียหายในแนวปะการังแล้วอย่างไรภายใต้สภาพอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้น ปัจจุบันห้องปฏิบัติการทดลองถูกออกแบบให้เน้นความสัมพันธ์โดยตรงระหว่างสารอาหารอุณหภูมิ และสูญเสีย algal symbiotic ผลของฟิลด์เงื่อนไขอื่น ๆหรือ ลักษณะทางพันธุกรรม ชนิด clade zooxanthellae รวมทั้งอาจจะเป็นในอนาคตศึกษาตอบเรามีความภาคภูมิใจกับ H. Kinjyo (มหาวิทยาลัยริวกิว) สำหรับการทดลองติดตั้งและช่วยเหลือทางเทคนิค และ I. Mimura (มหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยริวกิว) เพื่อสนับสนุนการวิเคราะห์สารอาหาร การศึกษานี้ได้เงินสนับสนุนงานวิจัยการสามัคคีธรรมของสังคมญี่ปุ่นในส่งเสริมวิทยาศาสตร์ (JSPS) สำหรับหนุ่มนักวิทยาศาสตร์ (24-3911), โลกกองทุนวิจัยสิ่งแวดล้อมของกระทรวงสิ่งแวดล้อมของญี่ปุ่น (RF-1009), และ KAKENHI (24244090) แปล โดย JSPS [SS]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จำนวนที่หายไปของ zooxanthellae เป็นมากขึ้นในการรักษา HN
กว่าในการรักษา LN ที่สองในสามของโคโลนีปะการัง (ตารางที่ 3)
แสดงให้เห็นว่าแนวปะการังที่มีความหนาแน่นมากขึ้นหายสาหร่ายสาหร่ายมากขึ้นภายใต้
อุณหภูมิน้ำทะเลสูง (ไหวพริบและเบเกอร์, 2012 ) ไหวพริบ
และเบเคอร์ (2012) ให้เหตุผลว่า symbionts เกิน generatemore oxidative
ความเครียดเมื่อเทียบกับกำลังการล้างพิษปะการังและเหนี่ยวนำให้เกิด
การตอบสนองต่อการฟอกขาวที่รุนแรงมากขึ้น แต่เปอร์เซ็นต์ที่หายไปของสาหร่าย
หนาแน่นเนื่องจาก temperaturewas น้ำทะเลสูงมากที่คล้ายกันระหว่าง
LN และ HN (รูป. 1D-F) และ AR% ไม่แตกต่างกันระหว่าง
LN HN และวันที่ 31 ° C (รูป. 2B) ทั้งสองผลลัพธ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าการสูญเสีย
อัตราของสาหร่ายชีวภาพที่ไม่ได้รับผลกระทบจากสภาพสารอาหารและ
ดังนั้นมันจะใช้เวลาประมาณเวลาเดียวกันสำหรับปะการังจะ
สมบูรณ์เสียสาหร่ายชีวภาพของพวกเขาหลังจากที่มีความยาวที่อุณหภูมิสูง
period.More zooxanthellaemight มี producedmore ออกซิเดชัน ความเครียด
แต่อัตราร้อยละของการสูญเสียสาหร่าย (อัตราการฟอก) อาจจะไม่ได้
ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของสาหร่าย.
สมมติว่าความหนาแน่นของสาหร่ายลดลงในอัตราคงที่ในระหว่าง
งวดวันที่ 31 ° C อัตราการสูญเสียที่คำนวณได้จะเป็น 3-9% D-1 จาก
การเปลี่ยนแปลงของความหนาแน่นของสาหร่ายชีวภาพ (ตารางที่ 3) ในทางตรงกันข้าม,
AR% ทุกวันก็จะประมาณ 0.4-1% d-1 (รูป. 2B) สมมติว่า
AR% สังเกตได้อย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 12 ชั่วโมงต่อวันเพราะการเปิดตัวสาหร่าย
ส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นในเวลากลางวัน (สติมสันและ Kinzie , 1991) พิจารณาว่า
การไหลของน้ำลดความเครียดความร้อนบนปะการัง (มูระและรถตู้ Woesik,
2001) สภาพ unstirred ในขวดแก้วสำหรับการวัด
AR วันที่ 31 ° C อาจจะได้รับเครียดมากกว่าเงื่อนไขกวน
และทำให้ AR สังเกตและ AR% ในการทดลองครั้งนี้อาจ
ได้รับการประเมินในระดับหนึ่ง การเปรียบเทียบระหว่างอัตรา
ของ AR% (0.4-1% d-1) และความหนาแน่นของสาหร่ายลดลง (3-9% d-1) แสดงให้เห็น
ว่าการเปิดตัวของการ zooxanthellae น้ำทะเลโดยรอบเป็นเพียง
ทางเดินขนาดเล็กสำหรับการสูญเสียทางชีวภาพ สาหร่ายและส่วนใหญ่ของ zooxanthellae
. สลายตัวในเนื้อเยื่อปะการังโฮสต์
มีกระบวนการหลายของการสูญเสียจากสาหร่ายปะการังเป็นโฮสต์ (ไวส์,
2008) และหนึ่งในนั้นคือการย่อยสลายภายในของ symbionts
(กลีนน์และศิลป Croz 1990; Le Tissier และบราวน์, 1996) มีสอง
กลไกเป็นไปได้ของการย่อยสลายภายใน: สัตว์เจ้าภาพเป็นอย่างแข็งขัน
ทำลาย symbionts ตาย apoptotic เซลล์โฮสต์และท้ายที่สุด
การย่อยหรือขับไล่พวกเขา; symbionts ที่ตัวเองกำลัง
จะตายและย่อยสลายเนื่องจากผลกระทบของออกซิเจน
(ไวส์ 2008) โดยปกติส่วนใหญ่ของเซลล์โฮสต์มีสาหร่ายเดียว
เซลล์ (เสื้อกล้าม) และความหนาแน่นของสาหร่ายต่อหน่วยพื้นที่ผิวถูกควบคุมโดย
ห้องว่าง (โจนส์และ Yellowlees, 1997) การเพิ่มคุณค่าสารอาหารที่
ช่วยกระตุ้นอัตราการแบ่งสาหร่ายจึงเพิ่มจำนวน
ของเซลล์โฮสต์มีสองหรือสาหร่ายเพิ่มเติม (ทิน et al., 1998) สูงมีความหนาแน่นสูงขึ้นของ zooxanthellae และ Chl เมื่อน้ำทะเลมีอุณหภูมิสูง การศึกษาภาคสนามบางคนชี้ให้เห็นว่าการเพิ่มคุณค่าสารอาหารที่อาจเร่งปะการังฟอกขาว (แว็กเนอร์และคณะ, 2010;. Wooldridge 2009; Wooldridge และทำ 2009) แต่ด้านสิ่งแวดล้อมอื่น ๆfactorsmight ยังมีอิทธิพลต่อกระบวนการปะการังฟอกขาวที่เกิดขึ้นจริงแนว. ตัวอย่างเช่นความเข้มข้นของสารอาหารในปะการัง แนวปะการังมีการควบคุมอย่างมากโดยการไหล thewater (แอตกินสัน, 2011) และโดยทั่วไปมักจะสูงในน้ำตื้นบริเวณที่อุณหภูมิน้ำทะเลที่อาจจะสูงกว่าในพื้นที่อื่น ๆ เพราะอัตราการไหลของน้ำมักจะช้าลงในน้ำตื้นเช่นพื้นที่ที่ลดลงเรื่อย ๆ การแพร่กระจายของปะการังร้อน FROMA ยัง surfacemay รุนแรงขับไล่ zooxanthellae (มูระและรถตู้ Woesik, 2001) นอกจากนี้การเพิ่มคุณค่าสารอาหารที่สามารถกระตุ้นให้เกิดการคุ้มครองของสาหร่ายหน้าดินและนำไปสู่การเกินดุลของความเครียดในแนวปะการัง (McCook, et al. 2001;. Titlyanov et al, 2007) การลดลงของความได้เปรียบในการแข่งขันนี้ก็จะทำให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรงต่อปะการังอ่อนแออยู่แล้วภายใต้สภาพที่มีอุณหภูมิเพิ่มขึ้น การทดลองในห้องปฏิบัติการในปัจจุบันถูกออกแบบมาเพื่อมุ่งเน้นไปที่ความสัมพันธ์โดยตรงในหมู่สารอาหาร, อุณหภูมิและการสูญเสียสาหร่ายชีวภาพ ผลกระทบของสภาพสนามอื่น ๆหรือลักษณะทางพันธุกรรมรวมถึงประเภทของ clade zooxanthellae, อาจจำเป็นต้องได้รับการพิจารณาในการศึกษาในอนาคต. กิตติกรรมประกาศเราขอบคุณที่เอช Kinjyo (มหาวิทยาลัย Ryukyus) สำหรับการทดลองติดตั้งและความช่วยเหลือด้านเทคนิคและที่ I. Mimura (มหาวิทยาลัยของ Ryukyus) เพื่อสนับสนุนการวิเคราะห์ของสารอาหาร การศึกษาครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากทุนวิจัยของสมาคมญี่ปุ่นเพื่อส่งเสริมวิทยาศาสตร์ (JSPS) สำหรับนักวิทยาศาสตร์หนุ่มสาว (24-3911) ทั่วโลกกองทุนสนับสนุนการวิจัยด้านสิ่งแวดล้อมของกระทรวงสิ่งแวดล้อมของประเทศญี่ปุ่น (RF-1009) และ KAKENHI ( 24244090) ได้รับทุนจาก JSPS [SS]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลืมหมายเลขของซูแซนเทลลาอยู่สูงมากในการรักษามากกว่าการรักษา
HN ใน 2 3 โคโลนีปะการัง ( ตารางที่ 3 ) ,
แสดงว่าปะการังกับสาหร่ายมากขึ้นความหนาแน่นสูญเสียสาหร่ายเพิ่มเติมได้ที่
น้ำทะเลอุณหภูมิสูง ( ฉลาดแกมโกงและเบเกอร์ , 2012 ) เจ้าเล่ห์
และเบเกอร์ ( 2012 ) ให้เหตุผลว่าเกิน symbionts
generatemore ออกซิเดชันความเครียดที่เกี่ยวข้องกับปะการังการล้างพิษความจุและจูง
รุนแรงมากขึ้นการตอบสนอง อย่างไรก็ตาม หายไปร้อยละของความหนาแน่นของสาหร่าย
เนื่องจากอุณหภูมิน้ำทะเลสูงคล้ายกันมากระหว่าง
ln HN ( รูปและ 1D ( F ) และ AR % ไม่แตกต่างระหว่าง
ln HN ที่ 31 ° C และ ( รูปที่ 2B ) ทั้งของผลลัพธ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า การสูญเสีย
คะแนนของสาหร่าย symbiotic ไม่มีผลต่อสภาวะธาตุอาหารพืชและ
ดังนั้นมันจะใช้เวลาประมาณช่วงเวลาเดียวกันสำหรับปะการัง

หายไปของสาหร่าย symbiotic หลังจาก zooxanthellaemight period.more อีกต่อไปได้ producedmore oxidative ความเครียดสูง

แต่เปอร์เซ็นต์อัตราการสูญเสียของสาหร่าย ( อัตราการฟอก ) อาจไม่ใช่
ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของสาหร่าย .
สมมติว่า ความหนาแน่นของสาหร่ายลดลงในอัตราคงที่ตลอดระยะเวลา 31 /
c , การสูญเสียอัตรา คิดเป็น 9 % 3 – D − 1 จากการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นของสาหร่าย symbiotic
( ตารางที่ 3 ) บนมืออื่น ๆ ,
% AR ทุกวันซึ่งเป็น 0.4 – 1 % D − 1 ( รูปที่ 2B ) ต่างว่า
และ AR % อย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 12 ชั่วโมงต่อวัน เพราะ
ปล่อยสาหร่าย ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในเวลากลางวัน และ kinzie ( เอมส์ ,1991 ) พิจารณาว่า
น้ำช่วยลดความร้อนความเครียดบนปะการัง ( นากามูระและรถตู้ woesik
, 2001 ) , เงื่อนไข unstirred ในขวดแก้ววัด
AR ที่ 31 ° C อาจมีมากขึ้นเครียดกว่าคนเงื่อนไข
จึงสังเกต AR และ AR ในการทดลองอาจ
จะ overestimated ในระดับปัจจุบัน บาง การเปรียบเทียบอัตรา
AR ( 04 – 1 % D − 1 ) และลดความหนาแน่นของสาหร่าย ( 3 – 9 % D − 1 ) ชี้ให้เห็นว่ารุ่นของซูแซนเทลลา
กับน้ำทะเลอุณหภูมิแค่
ทางเดินขนาดเล็กสำหรับการสูญเสียของสาหร่าย symbiotic และส่วนใหญ่ของซูแซนเทลลา
เสื่อมโทรมในพื้นที่ปะการังเนื้อเยื่อ .
มีกระบวนการต่าง ๆของสาหร่าย การสูญเสียจากโฮสต์ปะการัง ( ไวส์
, 2551 ) และหนึ่งในนั้นคือการสลายตัวภายในและ symbionts
( d'croz กลิน ,1990 ; เลอ tissier และสีน้ำตาล , 1996 ) มี 2
กลไกการย่อยสลายภายใน : โฮสต์ของสัตว์อย่าง
ทำลาย symbionts โดยกลุ่มที่มีโฮสต์เซลล์ตายและในที่สุด
ย่อยหรือไล่พวกเขา ; symbionts เอง
ตายและการปฏิบัติ เนื่องจากอิทธิพลของชนิดออกซิเจนปฏิกิริยา
( ไวส์ , 2008 ) โดยปกติส่วนใหญ่ของเซลล์โฮสต์ประกอบด้วยสาหร่าย
เดี่ยวเซลล์ ( เสื้อกล้าม ) และสาหร่ายความหนาแน่นต่อพื้นที่ที่ถูกควบคุมโดย
ว่างอวกาศ ( yellowlees โจนส์ และ พ.ศ. 2540 ) ธาตุอาหารเสริม
ช่วยกระตุ้นอัตรากองสาหร่าย และจึงเพิ่มจํานวน
ของเซลล์โฮสต์กับสองคนหรือมากกว่าสาหร่าย ( มูสเคติน et al . , 1998 )

มีความหนาแน่นสูงและที่สูงของซูแซนเทลลา CHL เมื่อน้ำทะเล
อุณหภูมิจะสูงขึ้นบางการศึกษาชี้ให้เห็นว่าสารอาหารเสริม
อาจจะเร่งการเกิดปะการังฟอกขาว ( Wagner et al . , 2010 ;
วุลดริจ , 2009 ; วุลดริจและทำ 2009 ) แต่
ด้านสิ่งแวดล้อมอื่น ๆ factorsmight ยังมีอิทธิพลต่อกระบวนการการเกิดปะการังฟอกขาวในแนวปะการังจริง
ตัวอย่างเช่นความเข้มข้นของธาตุอาหารในแนวปะการัง ขอระเบียบ
โดยน้ำไหล ( คิน 2011 ) และโดยทั่วไปจะสูงในตื้น
พื้นที่ที่น้ำทะเลอุณหภูมิจะสูงกว่าใน
พื้นที่อื่น ๆ เนื่องจากอัตราการไหลของน้ำมักจะช้าลงเช่นตื้น
พื้นที่ลดลงเรื่อยๆกระจายความร้อนจากปะการัง surfacemay ยัง exacerbate
การขับไล่ของซูแซนเทลลา ( นากามูระและรถตู้ woesik
, 2001 ) นอกจากนี้ การเสริมสารอาหารที่สามารถกระตุ้นความครอบคลุมของ
สาหร่าย สัตว์หน้าดินและนำไปสู่ส่วนเกินของความเครียดบนปะการัง ( เมิ่กคู๊ก et al . ,
2001 titlyanov et al . , 2007 ) นอกจากนี้การลดลงของ
ความได้เปรียบในการแข่งขันก็จะก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อแล้วทำให้ปะการัง
อุณหภูมิเพิ่มขึ้น ภายใต้เงื่อนไข ปัจจุบันการทดลองในห้องปฏิบัติการ
ถูกออกแบบมาเพื่อมุ่งเน้นไปที่ตรงความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหาร
อุณหภูมิและการสูญเสียสาหร่าย symbiotic .ผลของเขตอื่น ๆเงื่อนไข
หรือลักษณะทางพันธุกรรม รวมทั้งชนิดของซูแซนเทลลา
clade , อาจต้องถูกพิจารณาในการศึกษาในอนาคต ขอบคุณ

เรารู้สึกขอบคุณ . kinjyo ( โหยหวน ) สำหรับการติดตั้งทดลอง
และความช่วยเหลือด้านเทคนิค และ ฉัน มิมูระ ( มหาวิทยาลัย
ของ ryukyus ) สำหรับสนับสนุน การวิเคราะห์สารอาหาร การศึกษา
เงินสนับสนุนการวิจัยร่วมของสังคมญี่ปุ่น
ส่งเสริมวิทยาศาสตร์ ( jsps ) นักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์ ( 24-3911 ) กองทุนวิจัยสิ่งแวดล้อมโลก
ของกระทรวงสิ่งแวดล้อมของญี่ปุ่น (
rf-1009 ) และ kakenhi ( 24244090 ) สนับสนุนโดย jsps . [ SS ]