Study Area Norheast Thailand, one o

Study Area
Norheast Thailand, one of the distinct main
physiographic features of
Thailand, covers about onethird
of the total area of the
kingdom. It lies between the
latitudes of 14° and 19° N
and the longitudes of
101°and 106° E (Fig. 1).
Average rainfall varies from
1,000 m.m. in the southwest
to 2,000 m.m. in the
Northeast. The rainfall is
unevenly distributed during
the rainy season (May to
October), with over 80%
occuring during August and September.
Physiographically, the main area of the Northeast is
formed by the so-called Korat plateau and a part of the
central highland. The Phu Phan range lies in a
Northwest-Southeast direction, dividing the plateau into
two basins, the larger Korat basin to the south and the
smaller Sakon Nakhorn basin to the North. The two
basins are characterized by gently undulating alluvial
plain with scattered tree and patches of forest remnants.
Flood risk area in the Northeast is a result of large
rainfalls, the increased frequency and volume of surface
run-off, the rising levels of river bed and human
modification of land. The main rivers overflow their
banks frequently resulting in devastating floods.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พื้นที่การศึกษา ประเทศไทย Norheast หลักแตกต่างกันอย่างใดอย่างหนึ่งคุณสมบัติ physiographic ของประเทศไทย ครอบคลุมเกี่ยวกับ onethirdของพื้นที่ทั้งหมดของการอาณาจักร อยู่ระหว่างการlatitudes องศา 14 และ 19° Nและ longitudes ของ101 °และ 106° E (Fig. 1)ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยตั้งแต่1000 ม.ม.ในตะวันตกเฉียงใต้ถึง 2000 ม.ม.ในการตะวันออกเฉียงเหนือ ปริมาณน้ำฝนเป็นซึ่งกระจายในระหว่างการฤดูฝน (พฤษภาคมถึงตุลาคม), กว่า 80%เกิดขึ้นในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายนPhysiographically พื้นที่หลักของภาคอีสานคือเกิดขึ้นจากราบสูงโคราชที่เรียกว่าและเป็นส่วนหนึ่งของการไฮแลนด์เซ็นทรัล ช่วงภูพานอยู่ในตัวทิศตะวันตกเฉียงเหนือตะวันออกเฉียงใต้ แบ่งราบสูงเป็นอ่างล่างหน้า 2 ลุ่มน้ำโคราชใหญ่ทางใต้และลุ่มน้ำนครสกลนครขนาดเล็กทางทิศเหนือ ทั้งสองอ่างล่างหน้ามีลักษณะเบา ๆ ลุ่ม ๆ ดอน ๆ ทรายล้วน มีแผนภูมิการกระจายและปรับปรุงป่าเศษพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมในภาคอีสานมีผลขนาดใหญ่ชุก ความถี่เพิ่มขึ้น และปริมาณของพื้นผิวrun-off ริเวอร์เบดและบุคคลในระดับสูงขึ้นแก้ไขที่ดิน เกินแม่น้ำหลักของพวกเขาธนาคารมักจะเกิดน้ำท่วมทำลายล้าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พื้นที่การศึกษา
Norheast ประเทศไทยซึ่งเป็นหนึ่งในความแตกต่างที่สำคัญ
คุณสมบัติกายภาพของ
ประเทศไทยครอบคลุมถึง onethird
ของพื้นที่ทั้งหมดของ
สหราชอาณาจักร มันอยู่ระหว่าง
เส้นรุ้งที่ 14 องศาและ 19 องศาเหนือ
และลองจิจูดของ
101 °และ 106 ° E (รูปที่ 1)..
เฉลี่ยปริมาณน้ำฝนแตกต่างจาก
1,000 มิลลิเมตรในทิศตะวันตกเฉียงใต้
ถึง 2,000 มิลลิเมตรใน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ปริมาณน้ำฝนมีการ
กระจายไม่สม่ำเสมอในช่วง
ฤดูฝน (เดือนพฤษภาคมถึง
ตุลาคม) มีกว่า 80%
เกิดขึ้นในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายน.
Physiographically, พื้นที่หลักของภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะ
เกิดขึ้นจากการที่เรียกว่าที่ราบสูงโคราชและเป็นส่วนหนึ่งของ
ที่ราบสูงภาคกลาง ช่วงภูพานตั้งอยู่ใน
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือทิศตะวันออกเฉียงใต้แบ่งที่ราบสูงเป็น
สองอ่าง, อ่างโคราชขนาดใหญ่ไปทางทิศใต้และ
ลุ่มน้ำขนาดเล็กนครสกลนครไปทางทิศเหนือ สอง
แอ่งมีลักษณะลุ่มน้ำคลื่นเบา ๆ
ธรรมดาที่มีต้นไม้กระจัดกระจายและแพทช์ของเศษป่า.
พื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นผลมาจากขนาดใหญ่
ฝน, ความถี่ที่เพิ่มขึ้นและปริมาณของพื้นผิวที่
วิ่งออกไปที่ระดับที่เพิ่มขึ้นของเตียงแม่น้ำและ มนุษย์
เปลี่ยนแปลงของที่ดิน แม่น้ำสายหลักของพวกเขาล้น
ธนาคารบ่อยครั้งที่เกิดน้ำท่วมทำลายล้าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นที่ศึกษา
norheast ประเทศไทย หนึ่งในความแตกต่างหลัก

physiographic คุณสมบัติของประเทศไทย ครอบคลุมเกี่ยวกับ onethird

ของพื้นที่ทั้งหมดของอาณาจักร มันตั้งอยู่ระหว่างเส้นรุ้งที่ 14 องศา
19 ° N

และใช้เส้นแวง 101 องศาของและ 106 ° E ( รูปที่ 1 ) .
ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยแตกต่างกันจาก
1000 Ph.D . ในตะวันตกเฉียงใต้

2000 Ph.D . ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฝน

ซึ่งกระจายในช่วงฤดูฝน ( พฤษภาคม -
ตุลาคม ) มีกว่า 80 %
เกิดขึ้นในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายน .
physiographically พื้นที่หลักของภาคตะวันออกเฉียงเหนือคือ
รูปแบบโดยเรียกว่า ที่ราบสูงโคราช และเป็นส่วนหนึ่งของ
ดอนกลาง เทือกเขาภูพาน อยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือทิศตะวันออกเฉียงใต้
,
2 หารที่ราบสูงเป็นแอ่งขนาดใหญ่แอ่งโคราชไปทางใต้และเขตแอ่งสกลนคร
ขนาดเล็กทางทิศเหนือสองแอ่งมีลักษณะเบา ๆ

แบบทรายธรรมดากับต้นไม้และเศษกระจัดกระจายเป็นหย่อมป่า
น้ำท่วมพื้นที่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ คือ ผลจากฝนตกใหญ่
, เพิ่มความถี่และปริมาณของพื้นผิว
- ที่เพิ่มขึ้นระดับของเตียงแม่น้ำและดัดแปลงมนุษย์
ของที่ดิน แม่น้ำหลักล้นธนาคารของพวกเขา
บ่อยส่งผลแรงน้ำท่วม