The arts community responded with t

The arts community responded with the Dada and Surrealism arts movement, with Dali’s dripping watches on canvas and Bunuel’s shocking sliced eyeballs on film. It was as if the artists were acknowledging that madness still held sway just beneath the surface of everyday rationality. The dream logic of sleeping hours became as much a part of one’s personal narrative as one’s waking perceptions and deductions. The 1920s and 30s were a time when the avant garde in the arts explored and commented upon their perceived meaninglessness of life, and the infinitely jumbled and recombined elements of surrealism became the language of their rebuke of the façade of rationality.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชุมชนศิลปะที่ตอบสนองกับขบวนการศิลปะ Dada และลัทธิเหนือจริง กับแฉะของต้าหลี่ นาฬิกาบนผืนผ้าใบและตกตะลึงของ Bunuel หั่นตาบนฟิล์ม เป็นศิลปินได้จิตที่ บ้าจัดกทางใต้พื้นผิวของ rationality ทุกวันยังได้ ตรรกะฝันนอนชั่วโมงกลายเป็น ส่วนหนึ่งมากที่สุดของของส่วนตัวเล่าเรื่องเป็นแนวตื่นและหัก ปี 1920 และ 30s เวลาเมื่อ garde รองในศิลปะสำรวจ และให้ความเห็นตาม meaninglessness การรับรู้ของชีวิต และ recombined และประจำวันเพียงองค์ประกอบของลัทธิเหนือจริงเป็น ภาษาของพวกเขาตำหนิซุ้มของ rationality

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ศิลปะชุมชนตอบโต้ด้วย Dada และ Surrealism เคลื่อนไหวศิลปะกับต้าหลี่นาฬิกาหยดบนผืนผ้าใบและ Bunuel ของดวงตาหั่นบาง ๆ ที่น่าตกใจบนแผ่นฟิล์ม มันเหมือนกับว่าศิลปินที่ได้รับการยอมรับว่าบ้าแกว่งไปแกว่งมาจัดขึ้นยังคงเป็นเพียงใต้พื้นผิวของเหตุผลในชีวิตประจำวัน ตรรกะความฝันของชั่วโมงการนอนกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องส่วนตัวของคนคนหนึ่งที่ตื่นรู้และการหักเงิน ปี ค.ศ. 1920 และยุค 30 เป็นช่วงเวลาที่เปรี้ยวจี๊ดในศิลปะการสำรวจและแสดงความคิดเห็นตามความหมายที่รับรู้ชีวิตของพวกเขาและองค์ประกอบอนันต์คลั่งไคล้และ recombined สถิตยศาสตร์กลายเป็นภาษาของตำหนิของfaçadeของความมีเหตุผล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ศิลปะชุมชนตอบสนองกับดาด้าและการเคลื่อนไหวศิลปะลัทธิเหนือจริง กับ Dali ก็แหมะนาฬิกาบนผืนผ้าใบและ bunuel ตกใจที่หั่นภาพบนฟิล์ม มันก็เป็นไปได้ ถ้าศิลปินยอมรับว่าบ้ายังคงจัดขึ้นแกว่งเพียงภายใต้พื้นผิวของทุกวัน มีเหตุผล .ฝันนอนชั่วโมงเป็นตรรกะของการเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องส่วนตัวเป็นคนปลุกอีก และหัก ปี ค.ศ. 1920 และ 30s จำนวนเวลาที่เปรี้ยวจี๊ดในศิลปะและการรับรู้ของพวกเขาสำรวจความเห็นบนการไร้ความหมายของชีวิต และสับสนเหลือหลายและองค์ประกอบของน้ำนมเหมือนฝันกลายเป็นภาษาของขนาบของเอฟเอ ADE ของ 5 มาก