We studied the relation between pow

We studied the relation between power and deception in an
ultimatum bargaining setting. During bargaining, parties typically
exchange offers until one party sets a final offer which the other
party can only accept or reject. Ultimatums thus are an essential
part of bargaining (e.g. Handgraaf, Van Dijk, & De Cremer, 2003;
Thaler, 1992). The ultimatum bargaining game captures this process
in a very simple and elegant way (see also Güth, Schmittberger,
& Schwarze, 1982). In an ultimatum bargaining game, one
party (the allocator) proposes a division for a certain resource.
The other party (the recipient) can either accept or reject the proposed
division. If the recipient accepts, the resource is divided
according to the proposal. If the recipient rejects, both parties receive
nothing. Both players thus are interdependent and yet have
different strategic means; the allocator has control over the offer
while the recipient has the ability to accept or reject the offer.
The differences between both roles allowed us to study how different types of means influence the use of deception and to test our
instrumental approach to deception. Moreover, the simple structure
of the ultimatum bargaining game offers excellent possibilities
to manipulate the levels of power and information of both
bargaining parties.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เราศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการใช้พลังงานและการหลอกลวงใน
ขาดการเจรจาต่อรอง ในระหว่างการเจรจาต่อรองฝ่ายมักจะมีการแลกเปลี่ยน
จนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะกำหนดราคาเสนอซื้อสุดท้ายที่พรรค
อื่น ๆ สามารถยอมรับหรือปฏิเสธ ยื่นคำขาดจึงเป็นส่วนหนึ่ง
สำคัญของการเจรจาต่อรอง (เช่น handgraaf รถตู้ Dijk, &เดอ Cremer, 2003;
Thaler, 1992) เกมต่อรองยื่นคำขาดจับกระบวนการนี​​้
ในวิธีที่ง่ายและสง่างาม (เห็น Guth, Schmittberger
& Schwarze, 1982) ในเกมต่อรองยื่นคำขาดอย่างใดอย่างหนึ่งของบุคคลที่
(จัดสรร) เสนอแบ่งสำหรับทรัพยากรบางอย่าง.
บุคคลอื่น ๆ (ผู้รับ) ทั้งสามารถยอมรับหรือปฏิเสธการแบ่ง
ที่นำเสนอ ถ้าผู้รับยอมรับทรัพยากรจะแบ่งออก
ตามข้อเสนอ ถ้าผู้รับปฏิเสธทั้งสองฝ่ายได้รับ
ไม่มีอะไร ผู้เล่นทั้งสองจึงมีการพึ่งพาซึ่งกันและกันและยังมีวิธีการเชิงกลยุทธ์ที่แตกต่างกัน
; จัดสรรที่มีการควบคุมกว่า
ข้อเสนอในขณะที่ผู้รับมีความสามารถในการยอมรับหรือปฏิเสธข้อเสนอ
ความแตกต่างระหว่างทั้งสองบทบาทให้เราเพื่อการศึกษาที่แตกต่างกันวิธีการที่มีอิทธิพลต่อวิธี. การใช้งานของการหลอกลวงและการทดสอบ
วิธีการของเราเพื่อการหลอกลวง นอกจากนี้โครงสร้างง่าย
ของเกมการต่อรองยื่นคำขาดให้บริการดังกล่าวที่ยอดเยี่ยม
เพื่อจัดการกับระดับของพลังงานและข้อมูลของทั้งสองฝ่ายเจรจาต่อรอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เราศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพลังงานและการหลอกลวงในการ
ultimatum ตั้งต่อรอง ในระหว่างการต่อรองราคา parties โดยปกติ
เสนอแลกเปลี่ยนจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชุดสุดท้ายเสนอซึ่งอีก
ฝ่ายสามารถยอมรับ หรือปฏิเสธได้ Ultimatums จึงเป็นสิ่งที่ขาด
เป็นส่วนหนึ่งของการต่อรองราคา (เช่น Handgraaf, Van Dijk &เดดัลเครเมอร์ 2003;
Thaler, 1992) เกมฝึกฝน ultimatum จับกระบวนการนี้
วิธีที่ง่ายมาก และสวยงาม (ดู Güth, Schmittberger,
& Schwarze, 1982) ในเกมการต่อรอง ultimatum หนึ่ง
พรรค (ตัวจัดสรร) เสนอส่วนสำหรับการกำหนดทรัพยากรการ
อีกฝ่าย (ผู้รับ) สามารถยอมรับ หรือปฏิเสธการเสนอ
หารได้ ถ้าผู้รับยอมรับ มีแบ่งทรัพยากร
ตามข้อเสนอ หากผู้รับปฏิเสธ ทั้งสองฝ่ายได้รับ
ไม่มีอะไร ผู้เล่นทั้งสองดังนั้นจึง มีการเปลี่ยนแปลงได้ง่ายกว่า และยัง มี
หมายถึงกลยุทธ์ที่แตกต่างกัน ตัวจัดสรรที่มีการควบคุมข้อเสนอ
ขณะผู้รับสามารถยอมรับ หรือปฏิเสธข้อเสนอ
ความแตกต่างระหว่างบทบาททั้งสองให้เราศึกษาวิธีแตกหมายถึงมีอิทธิพลต่อการใช้ ของการหลอกลวง และ การทดสอบของเรา
วิธีบรรเลงเพื่อหลอกลวง นอกจากนี้ โครงสร้างง่าย
ของ ultimatum เกมต่อรองให้ไปเยี่ยม
เพื่อควบคุมระดับพลังงานและข้อมูลของทั้งสอง
ฝ่ายต่อรอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เราศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการหลอกลวงและการใช้พลังงานในการตั้งค่าการต่อรอง
เป้หลัง Ultimatum Victory ที่ ในระหว่างการต่อรองโดยปกติแล้วบุคคล
ซึ่งจะช่วยจัดให้บริการแลกเปลี่ยนเงินตราจนกว่าฝ่ายหนึ่งฝ่ายชุดสุดท้ายที่จัดให้บริการที่อื่นๆ
ซึ่งจะช่วยฝ่ายที่สามารถยอมรับหรือปฏิเสธเท่านั้น ultimatums จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง
ซึ่งจะช่วยเป็นส่วนหนึ่งของการต่อรอง(เช่น รถตู้ handgraaf dijk & de cremer 2003
ของ 1992 ) เป้สะพายหลัง Victory Ultimatum เกมการต่อรองจะ จับภาพ กระบวนการนี้
ตามมาตรฐานในทางเรียบง่ายเป็นอย่างมากและสง่างามที่(โปรดดูยัง güth schmittberger
& schwarze ปี 1982 แล้ว) ในการเล่นเกมต่อรองเป้สะพายหลัง Victory Ultimatum หนึ่ง
ซึ่งจะช่วยฝ่าย(คือ: Country Allocator )เสนอแผนกหนึ่งสำหรับทรัพยากรบางอย่างที่.
บุคคลอื่น(ผู้รับ)สามารถยอมรับหรือปฏิเสธที่เสนอ
ซึ่งจะช่วยฝ่ายที่ไม่ว่าจะเป็น หากผู้รับยอมรับทรัพยากรจะแบ่งออกเป็น
ตามข้อเสนอนี้ หากผู้รับจะปฏิเสธทั้งสองฝ่ายได้รับตอบแทน
ไม่มีอะไรเลย" ผู้เล่นทั้งสองจึงได้ร่วมกันทุกๆส่วนและยังไม่มี
หมายความว่ายุทธศาสตร์ที่แตกต่างคือ: Country Allocator จะมีการควบคุมมากกว่าจัดให้บริการที่
ซึ่งจะช่วยในขณะที่ผู้รับที่มีความสามารถที่จะยอมรับหรือปฏิเสธจัดให้บริการที่.
ความแตกต่างระหว่างบทบาทของทั้งสองอนุญาตให้เราศึกษาวิธีการ ประเภท ที่แตกต่างกันของหมายถึงมีอิทธิพลต่อการใช้ในการหลอกลวงและการทดสอบ
อินสทรูเมนทัลของเราเพื่อการหลอกลวง ยิ่งไปกว่านั้นโครงสร้าง
ตามมาตรฐานที่เรียบง่ายเป้สะพายหลัง Victory Ultimatum ของเกมต่อรองราคาจัดให้บริการความเป็นไปได้ที่ดีเยี่ยม
ซึ่งจะช่วยในการปรับเปลี่ยนระดับของข้อมูลและการใช้พลังงานของคู่กรณีทั้งสอง
การต่อรอง