Rather, most of them seem to repres

Rather, most of them seem to represent general
guidelines developed from substantial experience on
the part of their supporters. Some authors (e.g., Comrey
& Lee, 1992) placed the sample size question into
the context of the need to make standard errors of
correlation coefficients adequately small so that ensuing
factor analyses of those correlations would
yield stable solutions. It is interesting that a number of
important references on factor analysis make no explicit
recommendation at all about sample size. These
include books by Harman (1976), Law ley and Maxwell
(1971), McDonald (1985), and Mulaik (1972).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ค่อนข้าง ส่วนใหญ่ของพวกเขาดูเหมือนจะ แสดงทั่วไปแนวทางพัฒนาจากประสบการณ์ที่พบบนส่วนหนึ่งของหัวใจของพวกเขา ผู้เขียนบางอย่าง (เช่น Comrey& ลี 1992) วางคำถามขนาดตัวอย่างเป็นบริบทของความต้องการจะทำให้ข้อผิดพลาดมาตรฐานของขนาดเล็กเพียงพอเพื่อให้กันโดยสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์วิเคราะห์ปัจจัยของความสัมพันธ์เหล่านั้นจะผลผลิตโซลูชั่นที่มีเสถียรภาพ มันเป็นที่น่าสนใจที่ตัวเลขของอ้างอิงที่สำคัญในการวิเคราะห์ปัจจัยที่ทำให้ไม่ชัดเจนคำแนะนำเกี่ยวกับขนาดตัวอย่างทั้งหมด เหล่านี้รวมหนังสือ โดย Harman (1976), กฎหมายระเบียงและแมกซ์เวลล์(1971), แมคโดนัลด์ (1985), และ Mulaik (1972)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่ส่วนใหญ่ของพวกเขาดูเหมือนจะเป็นตัวแทนทั่วไปแนวทางการพัฒนาจากประสบการณ์อย่างมากในการเป็นส่วนหนึ่งของผู้สนับสนุนของพวกเขา นักเขียนบางคน (เช่น Comrey และลี 1992) วางคำถามขนาดของกลุ่มตัวอย่างลงในบริบทของความจำเป็นในการที่จะทำให้เกิดข้อผิดพลาดมาตรฐานของค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อย่างเพียงพอขนาดเล็กเพื่อให้ลีสซิ่งปัจจัยการวิเคราะห์ความสัมพันธ์เหล่านั้นจะให้ผลการแก้ปัญหาที่มีเสถียรภาพ เป็นที่น่าสนใจว่าจำนวนของการอ้างอิงที่สำคัญในการวิเคราะห์ปัจจัยที่ทำให้ไม่ชัดเจนคำแนะนำที่เกี่ยวกับขนาดของกลุ่มตัวอย่าง เหล่านี้รวมถึงหนังสือโดย Harman (1976) หลากหลายกฎหมายและแมกซ์เวล (1971), โดนัลด์ (1985) และ Mulaik (1972)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แต่ส่วนใหญ่ของพวกเขาดูเหมือนจะเป็นแนวทางที่พัฒนาจากประสบการณ์มากมายในทั่วไป

ส่วนของผู้สนับสนุนของพวกเขา บางคนเขียน ( เช่น comrey
&ลี , 1992 ) วางขนาดตัวอย่างคำถามในบริบทของความต้องการ

ทำให้ข้อผิดพลาดมาตรฐานสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อย่างเพียงพอขนาดเล็กเพื่อให้วิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยตามมา

ผลผลิตโซลูชั่นนั้นจะมั่นคงเป็นที่น่าสนใจว่า หมายเลขอ้างอิงที่สำคัญในการวิเคราะห์ปัจจัย

แนะนำให้ชัดเจนในเรื่องขนาดตัวอย่าง
รวมหนังสือเหล่านี้โดย Harman ( 1976 ) , เลย์กฎหมายและ Maxwell
( 1971 ) , McDonald ( 1985 ) และ mulaik
( 1972 )