“Even having such a wonderful mothe

“Even having such a wonderful mother……so jealous, I can’t allow it!”

The rehabilitation members rushed towards Hyun-woo and forcibly made him drink. Hyun-woo sensed the critical situation and once again looked at his mother to request help. However his mother, Jung Hye-sun and Kang Mi-su were talking with each other and were in their own female world. Hyun-woo eventually received the critical hit from the chain of alcohol and beer. How much time had passed from when the tragic incident caused by jealously and misunderstandings started? Hyun-woo suddenly felt a soft hand on his head. He had collapsed from the combined attack of the rehabilitation members. When he looked around the room, he couldn’t see Jung Hye-sun or Kang Mi-su. In the living room, there were the corpses of the rehabilitation members strewn all over the place.

‘Hah, I ended up drinking so much. Huh? Then…….”

Hyun-woo sighed and listened. After feeling the soft touch and the familiar smell, Hyun-woo realized that he was on his mother’s knee. Then the voice of Gwon Hwa-rang was audible from the side.

“Pass him to me. I’ll take him.”

“No, leave him here a little bit longer.”

His mother replied as she continued stroking his hair.

“…….But this house, did Detective Gwon help obtain it? Hyun-woo won’t talk about it…….”

“No. I honestly wanted to help but Hyun-woo refused. Although he is concerned about his mother, he doesn’t like receiving help. Hyun-woo gathered all the funds for the rental deposit by himself. Isn’t it really admirable? It is uncommon for an adult of his age.”

“Please don’t say that.”

“Huh?”

“Hyun-woo doesn’t have a lot in common with adults his age? Yes, that’s right. But it’s not like that. The Hyun-woo I knew originally wasn’t an adult. 6 years ago he was a spoiled child who didn’t understand the world. I wanted the period where he could be a child to last longer. Did you know? I woke up in the ICU and heard your speech to Hyun-woo.”

“……!”

“I knew at that time. The spoiled Hyun-woo was gone and he was going to be an adult……because of me he has to become an adult…..I knew. My heart was pained. Even now my heart is still hurting. Hyun-woo shouldn’t have to be an adult. He should’ve matured at his own rate instead of being forced into it.”

Suddenly, something fell on Hyun-woo’s head. It was his mother’s tears. His mother silently shed tears while firmly holding Hyun-woo’s hand.

“How much…..all his troubles in the meantime…… How much…….”

His mother’s voice gradually became quieter. He felt a sharp pain in his chest. The hot feeling seemed to be welling up from his heart. However, Hyun-woo closed his eyes tightly and held back the tears. He swore, that day……when his mother opened her eyes for the first time in the ICU. He would not cry in front of his mother again. He would only show a smiling expression.



Previous Chapter Next Chapter
About these ads

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"มีเช่นยอดเยี่ยมแม่...อิจฉาดังนั้น ฉันไม่ให้! "สมาชิกฟื้นฟูวิ่งไปทางฮยอนวู และบังคับให้เขาดื่มทำ ฮยอนวูเหตุการณ์สถานการณ์สำคัญ และดูอีกครั้งที่แม่ของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ อย่างไรก็ตามแม่ของเขา Jung Hye-ซันและ Kang Mi-su ได้พูดคุยกัน และอยู่ในโลกของตนเองหญิง ในที่สุดวูฮยอนรับตีสำคัญจากห่วงโซ่ของสุราและเบียร์ เวลาได้ผ่านจากเริ่มเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เกิดจาก jealously และเกิดความเข้าใจผิดหรือไม่ จู่ ๆ ฮยอนวูรู้สึกมือนุ่มบนศีรษะของเขา เขาได้ยุบจากการโจมตีรวมสมาชิกฟื้นฟู เมื่อเขามองรอบ ๆ ห้อง เขาไม่ดู Jung Hye-อาทิตย์หรือ Kang Mi-su ในห้องนั่งเล่น มีศพของสมาชิกฟื้นฟูโรยไป' ไร ฉันสิ้นสุดขึ้นดื่มมากขึ้น อะไรนะ จากนั้น"วูฮยอนถอนหายใจ และฟัง หลังจากความรู้สึกสัมผัสนุ่มและกลิ่นคุ้นเคย ฮยอนวูรู้ว่า เขาอยู่บนหัวเข่าของแม่ของเขา แล้ว เสียงของ Gwon ฮวารังมีเสียงจากด้านข้าง"ผ่านเขากับฉัน ฉันจะใช้เขา""ไม่ ทิ้งให้ที่นี่อีกนิดเดียว"แม่ของเขาตอบขณะที่เธอยังคงตบผมของเขา"... แต่บ้าน ได้ช่วยนักสืบ Gwon ขอรับ ฮยอนวูจะพูดคุยเกี่ยวกับมัน... ""หมายเลขสุจริตอย่างอยากจะช่วย แต่ฮยอนวูปฏิเสธ แม้ว่าเขาจะกังวลเกี่ยวกับแม่ของเขา เขาไม่ชอบได้รับความช่วยเหลือ ฮยอนวูรวบรวมเงินทั้งหมดสำหรับการฝากเงินเช่าเอง ไม่คุ้มจริง ๆ มันเป็นเรื่องแปลกสำหรับผู้ใหญ่อายุของเขา""กรุณาอย่าพูด""ฮะ""ฮยอนวูไม่ได้มาก in common with ผู้ใหญ่อายุของเขา ใช่ ที่เหมาะสม แต่มันไม่เหมือนที่ ฮยอนวูผมรู้ว่าตอนแรกไม่ได้ผู้ใหญ่ เมื่อ 6 ปีที่ผ่านมาเขาถูกเด็กบูดผู้ไม่เข้าใจโลก ต้องการระยะเวลาที่เขาอาจจะเด็กไปนาน คุณรู้ไหม ฉันตื่นในฉุกเฉิน และได้ยินเสียงของคุณให้ฮยอนวู"“……!”"ฉันรู้ว่าเวลานั้น การบูดฮยอนวูได้หายไป และเขากำลังจะเป็นผู้ใหญ่...เนื่องจากผมต้องเป็น ผู้ใหญ่... ฉันรู้ว่า หัวใจของฉันมี pained ถึงแม้หัวใจจะยังมากมาย ฮยอนวูไม่ได้เป็น ผู้ใหญ่ เขาควรได้ matured อัตราของตัวเองแทนที่จะถูกบังคับลงไป"ทันใดนั้น สิ่งตกหัวฮยอนเกี้ยวพานของ น้ำตาของแม่ของเขาได้ แม่หลั่งน้ำตาอย่างมั่นคงยึดถือมือฮยอนเกี้ยวพานของเงียบ ๆ"จำนวน...ปัญหาของเขาทั้งหมดในบัดนั้น... จำนวน... "เสียงของแม่ค่อย ๆ กลายเป็นเงียบสงบ เขารู้สึกปวดคมในอกของเขา ดูเหมือน จะเอ่อจากหัวใจของเขารู้สึกร้อน อย่างไรก็ตาม ฮยอนวูปิดตาแน่น แล้วเดิมน้ำตา เขา swore วันที่...เมื่อแม่ของเขาเปิดตาของเธอเป็นครั้งแรกในการฉุกเฉิน เขาจะไม่ร้องไห้หน้าแม่ของเขาอีกครั้ง เขาจะแสดงนิพจน์ยิ้มเฉพาะ บทต่อบทก่อนหน้านี้เกี่ยวกับโฆษณาเหล่านี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" แม้จะมีแม่ที่แสนวิเศษ . . . . . . . อิจฉาจัง ผมไม่อนุญาต "

สมาชิกวิ่งต่อ ฮุนวู และการบังคับให้เขาดื่ม ฮอนวู รู้สึกสถานการณ์วิกฤติอีกครั้งและมองไปที่แม่ของเขาร้องขอความช่วยเหลือ แต่แม่ของเขา จอง เฮ ซัน กับ คัง มิน ซู กำลังพูดกับแต่ละอื่น ๆและอยู่ใน โลก หญิงเองฮุนวู ในที่สุดได้รับการตีที่สำคัญ จากห่วงโซ่ของเหล้าและเบียร์ เท่าใดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ที่น่าเศร้าที่เกิดขึ้นเกิดจากการหึงหวงและความเข้าใจผิดเริ่ม ? ฮยอนวูก็รู้สึกมือนุ่มบนหัวของเขา เขาหมดสติไปจากการโจมตีรวมของเพื่อสมาชิก เมื่อเขามองดูรอบ ๆห้อง เขาไม่เห็นดวงอาทิตย์ เฮ จอง หรือ คังมินซูในห้องนั่งเล่น มีศพของการฟื้นฟูสมาชิกเกลื่อนไปหมด

'hah ฉันสิ้นสุดขึ้นการดื่มมาก หือ ? แล้ว . . . . . . . "

ฮุนวูถอนหายใจและฟัง หลังจากรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มและกลิ่นที่คุ้นเคย ฮุนวูตระหนักว่าเขาเป็นแม่ของเข่า แล้วเสียงของกวอนฮวาดังขึ้น เป็นเสียงจากด้านข้าง

" ผ่านเขามา ผมจะพาเขาไป "

" ไม่ทิ้งเขาไว้ที่นี่ อีกหน่อย "

แม่ของเขาตอบขณะที่เธอยังคงลูบผม

" . . . . . . . แต่บ้านนี้ นักสืบ กวอน ช่วยให้ได้เหรอ ? ฮุนวูจะไม่พูดคุยเกี่ยวกับมัน . . . . . . . "

" ไม่ ฉันต้องการที่จะช่วย แต่ฮุนวูไม่ยอม แม้ว่าเขาจะกังวลเรื่องแม่ของเขา เขาไม่ชอบรับความช่วยเหลือ ฮยอนวู รวบรวมเงินสำหรับค่าเช่าเองมันไม่น่าชื่นชมจริงๆ มันเป็นปกติสำหรับผู้ใหญ่อายุของเขา . "

" ได้โปรดอย่าพูดอย่างนั้น "

" ห๊ะ ? "

" ฮยอนวูไม่มีมากเหมือนกันกับผู้ใหญ่อายุของเขา ใช่ ใช่ แต่มันไม่เป็นแบบนั้น ฮยอนวู ผมรู้ๆ ไม่ใช่ผู้ใหญ่ 6 ปีที่ผ่านมา เขาเป็นเด็กที่เอาแต่ใจตัว ไม่เข้าใจโลก ฉันต้องการช่วงเวลาที่เค้าเป็นเด็กนานคุณรู้มั้ย ? ฉันตื่นขึ้นมาในห้อง ไอซียู และได้ยินเสียงของคุณกับฮุนวู "

" . . . . . . . ! "

" ผมรู้ว่าในช่วงเวลานั้น ฮยอนวูก็หายไปเสียแล้ว และเขากำลังจะเป็นผู้ใหญ่ . . . . . . . เพราะฉัน เขาต้องเป็นผู้ใหญ่ . . . . . ผมรู้ หัวใจของฉันเจ็บปวด . ตอนนี้หัวใจของฉันมันยังคงเจ็บปวด ฮยอนวูไม่ควรต้องเป็นผู้ใหญ่ เขาน่าจะเติบโตในอัตราของตัวเองแทนการบังคับมัน "

ทันใดนั้น อะไรบางอย่างหล่นลงบนหัวของวูฮยอนวู มันคือน้ำตาของแม่ของเขา แม่ของเขาเงียบ ๆในขณะที่หลั่งน้ำตาแน่นจับมือฮยอนวู

" เท่าไหร่ . . . . . ทุกปัญหาในตอนนี้ . . . . . . . เท่าไหร่ . . . . . . . "

แม่ของเขาค่อย ๆกลายเป็นเสียงที่เงียบกว่า เขารู้สึกเจ็บที่หน้าอก รู้สึกร้อนเหมือนจะเอ่อล้นจากหัวใจ อย่างไรก็ตามฮุนวูหลับตาแน่นและถือกลับน้ำตา เขาสาบาน วันนั้น . . . . . . . เมื่อแม่ลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรกใน ไอซียู เขาจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าแม่ของเขาอีกครั้ง เขาจะแสดงสีหน้ายิ้ม



ก่อนหน้านี้บทต่อไปบทที่

เรื่องเหล่านี้โฆษณา