In “The Devil Wears Prada,” Meryl S

In “The Devil Wears Prada,” Meryl Streep, as the invincible New York fashion editor
Miranda Priestly, never raises her voice. To snarl or shout would imply that some resistance to
her authority exists, and none does. In the most matter-of-fact way, Miranda has reduced her
staff to a state of hyperventilating fear. At the offices of the thick fashion monthly Runway, the
perpendicular girls in John Galliano and heels race through the corridors like cranes on point;
one girl, running across the street on a meaningless errand, gets knocked down by a car. Despite
these desperate efforts, Miranda insists that she’s a victim of universal lethargy. Day after day,
she’s perplexed by the ineptitude of the staff. Lowering her chin slightly, Streep stares at the
young women who work for her until their knees knock; she speaks in petulant fragments,
leaving out the information that they need, then dismisses the baffled employees with a flutter of
her wrists. Streep, a brilliant comedienne, pushes the terror tactics into satire, but the comedy
moves in a shrewd direction: Streep’s every gesture says that fashion is a multibillion-dollar
business in which civility (except when directed at the famous) has become a disposable luxury.
Miranda is a calculating monster—she has excised any remaining trace of softness from her
temperament—but she understands her role in fashion so acutely that you can’t make fun of her.
In all, this has to be the most devastating boss-lady performance in the history of cinema.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใน "เดอะมารสวมปราด้า เมอรีล เป็นบรรณาธิการแฟชั่นนิวยอร์กอยู่ยงคงกระพันมิรันดาพันธ์ ไม่เพิ่มเสียงของเธอ การ snarl ตะโกนจะนัยว่าทนทานต่อบางอำนาจของเธออยู่ และไม่มีไม่ ในสุด matter-of-fact มิรันดามีลดลงของเธอพนักงานรัฐกลัว hyperventilating ที่สำนักงานของหาดป่าตองแฟชั่นรันเวย์รายเดือน การหญิงตั้งฉาก Galliano จอห์นและแข่งส้นผ่านทางเดินเช่นเครนบนจุดหนึ่งสาว เรียกใช้ข้ามถนนในภาระต่าง ๆ ได้รับโบว์ลิ่งลงจากรถ แม้มีความพยายามเหล่านี้หมดหวัง มิรันดารมย์ว่า เธอเป็นเหยื่อของสากลถูกกระตุ้น วันหลังจากวันเธอเป็นงง ด้วยความไม่ถูกของพนักงาน ลดคางของเธอเล็กน้อย อรีล stares ที่หญิงสาวที่ทำงานเธอจนเข่าของพวกเขาเคาะ เธอพูดในบางส่วนของขี้งอนออกจากข้อมูลที่พวกเขาต้องการ แล้ว dismisses พนักงาน baffled กับกระพือของข้อของเธอ อรีล comedienne ยอดเยี่ยม ผลักดันกลยุทธ์การก่อการร้ายเป็นการเสียดสี แต่ตลกย้ายในทิศทางไหวพริบ: อรีลของทุกรูปแบบกล่าวว่า แฟชั่นที่เป็น multibillion-ดอลลาร์ธุรกิจที่มารยาท (ยกเว้นเมื่อผู้กำกับที่มีชื่อเสียง) ได้กลายเป็น หรูผ้าอ้อมมิรันดาเป็นมอนสเตอร์คำนวณซึ่งเธอมี excised ร่องเหลือหางจากเธอtemperament — แต่เธอเข้าใจบทบาทของเธอในแฟชั่นทั้งดังนั้นคุณไม่สามารถเปลี่ยนของเธอทั้งนี้ยังต้องประสิทธิภาพเจ้านายผู้หญิงเรื่องมากที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ใน "ปีศาจ Wears Prada" เมอรีลสตรีพเป็นอยู่ยงคงกระพันนิวยอร์กแฟชั่นบรรณาธิการ
มิแรนดาพระไม่เคยยกเสียงของเธอ เพื่อคำรามหรือตะโกนจะบ่งบอกว่าบางอย่างที่จะต้านทาน
อำนาจของเธอที่มีอยู่และไม่มีใครไม่ ในทางที่เรื่องของความเป็นจริงมากที่สุดมิแรนดาเธอได้ลด
พนักงานให้อยู่ในสถานะของความกลัว hyperventilating ที่สำนักงานของแฟชั่นรันเวย์หนารายเดือน,
หญิงตั้งฉากใน Galliano จอห์นและการแข่งขันผ่านทางเดินส้นเท้าเช่นรถเครนในจุด
หนึ่งสาววิ่งข้ามถนนไปทำธุระในความหมายได้รับการล้มลงโดยรถยนต์ แม้จะมี
ความพยายามที่หมดหวังเหล่านี้มิแรนดายืนยันว่าเธอเป็นเหยื่อของการง่วงสากล วันหลังจากวัน
ที่เธองงโดยความโง่เขลาของพนักงาน ลดคางของเธอเล็กน้อยสตรีพจ้องที่
หญิงสาวที่ทำงานให้กับเธอจนหัวเข่าของพวกเขาเคาะ; เธอพูดในเศษขี้งอน,
ออกจากข้อมูลที่พวกเขาต้องการแล้วห้ามพนักงานงงงันกับกระพือของ
ข้อมือของเธอ สตรีพ, นักแสดงตลกหญิงยอดเยี่ยมผลักดันกลยุทธ์กลัวเข้าไปเสียดสี แต่ตลก
เคลื่อนไปในทิศทางที่ชาญฉลาด: Streep ทุกท่าทางบอกว่าแฟชั่นเป็นหลายพันล้านดอลลาร์
ธุรกิจที่สุภาพ (ยกเว้นเมื่อผู้กำกับที่มีชื่อเสียง) ได้กลายเป็นความหรูหราที่ใช้แล้วทิ้ง .
มิแรนดาเป็นคำนวณมอนสเตอร์ที่เธอได้พอ ๆ เหลือร่องรอยของความนุ่มนวลจากเธอ
อารมณ์ แต่เธอเข้าใจบทบาทของเธอในแฟชั่นเพื่อให้ตระหนักว่าคุณไม่สามารถทำให้ความสนุกของเธอ.
ในทั้งหมดนี้จะต้องมี boss- ทำลายล้างมากที่สุด ประสิทธิภาพการทำงานของผู้หญิงในประวัติศาสตร์ของภาพยนตร์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ใน " The Devil Wears Prada , " เมอรีล สตรีปเป็นอยู่ยงคงกระพันนิวยอร์กบรรณาธิการแฟชั่น
มิแรนด้า พริสลี่ ไม่เคยขึ้นเสียง . จะเห่าหรือร้อง จะหมายความว่าความต้านทานบางอย่าง

เธอมีอยู่อำนาจ และไม่มีใครทำ ในเรื่องของความเป็นจริงมากที่สุดอย่าง มิแรนด้า ได้ลดพนักงานของเธอ
กับภาวะหายใจเร็ว ความกลัว ที่สำนักงานของหนาแฟชั่น รายเดือน
ทางวิ่งจอห์น กัลลิอาโน และส้นกับหญิงในการแข่งขันผ่านทางเดินเหมือนเครนบนจุด ;
สาวหนึ่ง วิ่งข้ามถนน ที่ให้ความหมาย ถูกล้มลงโดยรถ แม้จะมีความพยายามเหล่านี้
หมดหวัง มิแรนดา ยืนยันว่าเธอเป็นเหยื่อของสากล ซึมลง วันแล้ววันเล่า
เธองงงวยโดยความโง่เขลาของพนักงาน ลดคางเล็กน้อย สตรีปจ้องมอง
หญิงสาวที่ทำงานของเธอจนเข่ากระแทก เธอพูดในเศษงอน
ออกจากข้อมูลที่พวกเขาต้องการ แล้วไล่งงงันพนักงานด้วยการกระพือปีกของ
ข้อมือเธอ สตรีปนักแสดงตลกหญิง , สดใส ดันความหวาดกลัวยุทธวิธีในการเสียดสี แต่ตลก
เคลื่อนไหวในทิศทางที่แยบคาย : สตรีปทุกท่าทางที่บอกว่าแฟชั่นเป็น
ทรัพย์สินหลายล้านดอลลาร์ธุรกิจในที่ความศิวิไลซ์ ( ยกเว้นตอนกำกับที่โด่งดัง ) ได้กลายเป็นความหรูหราที่ใช้แล้วทิ้ง
Miranda เป็นสัตว์ประหลาดที่เธอมีการตัดเหลือร่องรอยของความอ่อนนุ่มจากอารมณ์
แต่เธอเข้าใจบทบาทของเธอในแฟชั่นดังนั้นรุนแรงที่คุณสามารถไม่แกล้งเธอ
ทั้งหมดนี้จะต้องมีแรง มากที่สุดในประวัติศาสตร์ของเจ้านาย การแสดงภาพยนตร์