นฉื่อหฺวังตี้ ตามสำเนียงกลาง หรือ จ

นฉื่อหฺวังตี้ ตามสำเนียงกลาง หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ ตามสำเนียงอื่น (จีน: 秦始皇帝; พินอิน: Qín Shǐ Huángdì; 260–210 ก่อนคริสตกาล[3]) เป็นชื่อที่ปัจจุบันใช้เรียกพระเจ้าเจิ้ง (政 Zhèng ?) แห่งเมืองฉิน มีความหมายตรงตัวว่า "ปฐมจักรพรรดิฉิน"

พระองค์ทรงสถาปนาราชวงศ์ฉินเมื่อปีที่ 220 ก่อนคริสตกาล และทรงผนวกดินแดนจีนสำเร็จในปีที่ 221 ก่อนคริสตกาล เป็นอันสิ้นสุดยุครณรัฐ[4] พระองค์ไม่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวัง" (ราชา) ดังที่เคยใช้กันมาในสมัยราชวงศ์ซางและราชวงศ์โจว แต่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวังตี้" (ราชาธิราช หรือนิยมแปลกันว่า จักรพรรดิ) จึงถือกันว่า ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกแห่งประเทศจีน ตำแหน่ง "หฺวังตี้" นี้พระเจ้าแผ่นดินจีนทรงใช้สืบต่อกันมาอีกสองพันปี

ในรัชสมัยของพระองค์ แม่ทัพนายกองของพระองค์มีบทบาทอย่างยิ่งในการขยายแว่นแคว้น การรบกับเผ่าเยฺว่ทางใต้เมืองฉู่ทำให้ดินแดนไป่เยฺว่ของเมืองหูหนานและกวั่งตงตกเป็นของเมืองฉิน ส่วนการรบกับพวกซฺยงหนูในเอเชียตอนกลางส่งผลให้เมืองฉินได้ดินแดนเอ้อเอ่อร์ตัวซือของกลุ่มซฺยงหนู แม้ที่สุดแล้วจะเป็นเหตุให้มั่วตู๋ ฉันยฺหวี ผู้นำซฺยงหนู สามารถผนวกดินแดนได้บ้างก็ตาม พระองค์ยังได้อำมาตย์ราชเสวกหลายคน เช่น หลี่ ซือ เจ้าพระยามหาอุปราช มาช่วยปฏิรูปการเมืองและเศรษฐกิจเพื่อจัดระเบียบประเพณีอันหลากหลาย[4] เป็นเหตุให้ทรงเผาตำราและฆ่าบัณฑิตเป็นจำนวนมาก[1] พระองค์ยังทรงรวมกำแพงเมืองซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปนั้นเข้าเป็นกำแพงเมืองจีน สร้างถนนหนทางระบบใหม่เป็นการใหญ่ และสร้างสุสานหลวงโดยมีรูปปั้นองครักษ์ขนาดเท่าคนจริงคอยพิทักษ์อยู่ ระหว่างที่เสด็จอยู่ในราชสมบัตินั้น พระองค์ทรงเสาะแสวงหาน้ำอมฤตมาตลอด แต่สุดท้ายก็สวรรคตเมื่อปีที่ 210 ก่อนคริสตกาล[1]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นฉื่อหฺวังตี้ตามสำเนียงกลางหรือจิ๋นซีฮ่องเต้ตามสำเนียงอื่น (จีน:秦始皇帝; พินอิน: QínShǐ Huangdi; 260-210 ก่อนคริสตกาล [3]) (政Zhèng?) แห่งเมืองฉินมีความหมายตรงตัวว่า 220 ก่อนคริสตกาลและทรงผนวกดินแดนจีนสำเร็จในปีที่ 221 ก่อนคริสตกาลเป็นอันสิ้นสุดยุครณรัฐ [4] พระองค์ไม่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวัง" (ราชา) แต่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวังตี้" (ราชาธิราชหรือนิยมแปลกันว่าจักรพรรดิ) จึงถือกันว่า ตำแหน่ง "หฺวังตี้" แม้ที่สุดแล้วจะเป็นเหตุให้มั่วตู๋ฉันยฺหวีผู้นำซฺยงหนูสามารถผนวกดินแดนได้บ้างก็ตามพระองค์ยังได้อำมาตย์ราชเสวกหลายคนเช่นหลี่ซือเจ้าพระยามหาอุปราช สร้างถนนหนทางระบบใหม่เป็นการใหญ่ พระองค์ทรงเสาะแสวงหาน้ำอมฤตมาตลอด แต่สุดท้ายก็สวรรคตเมื่อปีที่ 210 ก่อนคริสตกาล [1]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นฉื่อหฺวังตี้ตามสำเนียงกลางค็อคจิ๋นซีฮ่องเต้ตามสำเนียงอื่น ( จีน : 秦始皇帝 ; พินอิน : Q í n sh ǐ Hu . kgm NGD ì ; 260 – 210 ก่อนคริสตกาล [ 3 ] ) เป็นชื่อที่ปัจจุบันใช้เรียกพระเจ้าเจิ้ง ( 政 Lang-fr è ng ? ) แห่งเมืองฉินมีความหมายตรงตัวว่า " ปฐมจักรพรรดิฉิน "

พระองค์ทรงสถาปนาราชวงศ์ฉินเมื่อปีที่ 220 ก่อนคริสตกาลและทรงผนวกดินแดนจีนสำเร็จในปีที่ 221 ก่อนคริสตกาลเป็นอันสิ้นสุดยุครณรัฐ [ 4 ] พระองค์ไม่ทรงใช้ตำแหน่ง " หฺวัง " ( ราชา )แต่ทรงใช้ตำแหน่ง " หฺวังตี้ " ( ราชาธิราชหรือนิยมแปลกันว่าจักรพรรดิ ) จึงถือกันว่าทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกแห่งประเทศจีนตำแหน่ง " หฺวังตี้ " นี้พระเจ้าแผ่นดินจีนทรงใช้สืบต่อกันมาอีกสองพันปี

ในรัชสมัยของพระองค์แม่ทัพนายกองของพระองค์มีบทบาทอย่างยิ่งในการขยายแว่นแคว้นการรบกับเผ่าเยฺว่ทางใต้เมืองฉู่ทำให้ดินแดนไป่เยฺว่ของเมืองหูหนานและกวั่งตงตกเป็นของเมืองฉินแม้ที่สุดแล้วจะเป็นเหตุให้มั่วตู๋ฉันยฺหวีผู้นำซฺยงหนูสามารถผนวกดินแดนได้บ้างก็ตามพระองค์ยังได้อำมาตย์ราชเสวกหลายคนเช่นหลี่ซือเจ้าพระยามหาอุปราชเป็นเหตุให้ทรงเผาตำราและฆ่าบัณฑิตเป็นจำนวนมาก [ 1 ] พระองค์ยังทรงรวมกำแพงเมืองซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปนั้นเข้าเป็นกำแพงเมืองจีนสร้างถนนหนทางระบบใหม่เป็นการใหญ่ระหว่างที่เสด็จอยู่ในราชสมบัตินั้นพระองค์ทรงเสาะแสวงหาน้ำอมฤตมาตลอดแต่สุดท้ายก็สวรรคตเมื่อปีที่ 210 ก่อนคริสตกาล [ 1 ]