7. THE EARTHQUAKE RESISTANCE OF TAQ

7. THE EARTHQUAKE RESISTANCE OF TAQ CONSTRUCTION
The quotations below from the authors were based on observations made during the first several weeks after the earthquake. Describing taq construction, which they observed in the damage district on the Indian side of the Line of Control, Professors Rai and Murty observed: “In older construction, form of timber-laced masonry, known as Taq has been practised. In this construction large pieces of wood are used as horizontal runners embedded in the heavy masonry walls, adding to the lateral load-resisting ability of the structure. Masonry laced with timber performed satisfactorily as expected, as it arrests destructive cracking, evenly distributes the deformation which adds to the energy dissipation capacity of the system, without jeopardizing its structural integrity and vertical load-carrying capacity”. It is interesting to compare their observation with that of Professors N. Gosain and A.S. Arya after an inspection of the damage from the Anantnag Earthquake of 20 February 1967, where they found buildings of similar construction to Kashmiri taq: “The timber runners tie the short wall to the long wall and also bind the pier and the infill to some extent. Perhaps the greatest advantage gained from such runners is that they impart ductility to an otherwise very brittle structure. An increase in ductility augments the energy absorbing capacity of the structure, thereby increasing its chances of survival during the course of an earthquake shock”. These two reports are separated by almost 40 years. Gosain and Arya ascribe a kind of ductile behaviour to the timber-laced masonry and even say that the timbers “impart ductility” and augment “energy absorbing capacity”, while Rai and Murty use the term “energy dissipation capacity” to describe the same phenomenon. The different ways of describing this behaviour simply reflect changes in terminology, as the word “ductility” is more scientifically correct when used to describe an attribute of a single material rather than that of a combination of materials; but the basic phenomenon remains the same, and other noted scholars have made similar observations in other countries.
Rai and Murty in 2005 avoided the use of the term “ductile” probably because the materials in taq are not ductile and do not manifest plastic behaviour. However, what makes timber-laced masonry work well in earthquakes is its ductile-like behaviour as a system. This behaviour results from the energy dissipation because of the friction between the masonry and the timbers and between the masonry units themselves. Another important feature with timber-laced masonry is to understand that the mortar is not designed to hold the bricks together, but rather to hold them apart. It is the timbers that tie them all together. The benefits of energy dissipation are gained from the non destructive friction and cracking that can take place in a masonry wall that is surrounded and thus confined by the timber bands.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

7. การต้านทานแผ่นดินไหวของ TAQ The quotations below from the authors were based on observations made during the first several weeks after the earthquake. Describing taq construction, which they observed in the damage district on the Indian side of the Line of Control, Professors Rai and Murty observed: “In older construction, form of timber-laced masonry, known as Taq has been practised. In this construction large pieces of wood are used as horizontal runners embedded in the heavy masonry walls, adding to the lateral load-resisting ability of the structure. Masonry laced with timber performed satisfactorily as expected, as it arrests destructive cracking, evenly distributes the deformation which adds to the energy dissipation capacity of the system, without jeopardizing its structural integrity and vertical load-carrying capacity”. It is interesting to compare their observation with that of Professors N. Gosain and A.S. Arya after an inspection of the damage from the Anantnag Earthquake of 20 February 1967, where they found buildings of similar construction to Kashmiri taq: “The timber runners tie the short wall to the long wall and also bind the pier and the infill to some extent. Perhaps the greatest advantage gained from such runners is that they impart ductility to an otherwise very brittle structure. An increase in ductility augments the energy absorbing capacity of the structure, thereby increasing its chances of survival during the course of an earthquake shock”. These two reports are separated by almost 40 years. Gosain and Arya ascribe a kind of ductile behaviour to the timber-laced masonry and even say that the timbers “impart ductility” and augment “energy absorbing capacity”, while Rai and Murty use the term “energy dissipation capacity” to describe the same phenomenon. The different ways of describing this behaviour simply reflect changes in terminology, as the word “ductility” is more scientifically correct when used to describe an attribute of a single material rather than that of a combination of materials; but the basic phenomenon remains the same, and other noted scholars have made similar observations in other countries. ไร่และ Murty ในปี 2005 หลีกเลี่ยงการใช้คำ "ductile" คงเนื่องจากวัสดุใน taq ไม่ ductile และรายการพฤติกรรมพลาสติก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ไม้ laced ปูนทำงานดีในแผ่นดินไหวได้พฤติกรรมของ ductile เหมือนเป็นระบบ พฤติกรรมนี้เกิดจากการกระจายพลังงานเนื่องจากแรงเสียดทาน ระหว่างปูนและไม้ใน และ ระหว่างหน่วยวัสดุก่อสร้างเอง คุณลักษณะที่สำคัญอีก ด้วย laced ไม้ปูนเข้าใจว่า ปูนจะไม่ออกแบบมาถืออิฐ แต่แทนที่จะ ไปเก็บพวกเขาออกจากกันได้ เป็นไม้ที่ผูกเข้าด้วยกันทั้งหมด ประโยชน์ของการกระจายพลังงานได้รับจากแรงเสียดทานไม่ทำลาย และแตกที่เกิดขึ้นในผนังปูนที่ล้อมรอบ และขังดัง โดยวงไม้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

7. ความต้านทานแผ่นดินไหวของ Taq
ก่อสร้างใบเสนอราคาดังต่อไปนี้จากผู้เขียนที่อยู่บนพื้นฐานของการสังเกตการณ์ในช่วงหลายสัปดาห์แรกหลังจากที่เกิดแผ่นดินไหว อธิบายการก่อสร้าง Taq ซึ่งพวกเขาตั้งข้อสังเกตในเขตพื้นที่ความเสียหายทางด้านอินเดียสายควบคุมที่อาจารย์เชียงรายและ Murty สังเกต: "ในการก่อสร้างที่มีอายุมากกว่ารูปแบบของการก่ออิฐไม้เจือที่รู้จักในฐานะ Taq ได้รับการฝึก ในการก่อสร้างนี้ชิ้นใหญ่ของไม้ที่จะใช้วิ่งในแนวนอนที่ฝังอยู่ในผนังก่ออิฐหนักเพื่อเพิ่มความสามารถในการโหลดแรงด้านข้างของโครงสร้าง เจือด้วยการก่ออิฐไม้ดำเนินการเป็นที่น่าพอใจตามที่คาดไว้ขณะที่มันแตกจับกุมทำลายอย่างเท่าเทียมกันกระจายความผิดปกติซึ่งจะเพิ่มความสามารถในการกระจายการใช้พลังงานของระบบที่ไม่เป็นอันตรายต่อความสมบูรณ์ของโครงสร้างและความสามารถในการโหลดแบกแนวตั้ง " เป็นที่น่าสนใจเพื่อเปรียบเทียบการสังเกตของพวกเขากับของอาจารย์เอ็น Gosain และ AS อารีหลังจากการตรวจสอบความเสียหายจากแผ่นดินไหว Anantnag ของ 20 กุมภาพันธ์ 1967 ที่พวกเขาพบในการก่อสร้างอาคารคล้ายกับแคชเมียร์ Taq: "การวิ่งไม้ผูกสั้น ผนังกับผนังยาวและยังผูกท่าเรือและ infill ที่มีขอบเขต อาจจะได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ได้รับจากนักวิ่งดังกล่าวว่าจะบอกความเหนียวโครงสร้างเปราะอื่นมาก การเพิ่มขึ้นของความเหนียว augments พลังงานที่ดูดซับความจุของโครงสร้างจึงช่วยเพิ่มโอกาสของการอยู่รอดในช่วงของการช็อกแผ่นดินไหว " รายงานทั้งสองแยกจากกันโดยเกือบ 40 ปี Gosain และอารีอ้างชนิดของพฤติกรรมดัดที่จะก่ออิฐไม้เจือและยังบอกว่าไม้ "บอกความเหนียว" และเพิ่ม "พลังงานดูดซับกำลังการผลิต" ในขณะที่เชียงรายและ Murty ใช้คำว่า "ความสามารถในการกระจายพลังงาน" เพื่ออธิบายปรากฏการณ์เดียวกัน . วิธีการที่แตกต่างกันในการอธิบายพฤติกรรมนี้ก็สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในคำศัพท์เป็นคำว่า "เหนียว" เป็นอีกทางวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้องเมื่อใช้อธิบายคุณลักษณะของวัสดุที่เดียวมากกว่าที่ของการรวมกันของวัสดุ; แต่ปรากฏการณ์พื้นฐานยังคงเหมือนเดิมและนักวิชาการตั้งข้อสังเกตอื่น ๆ ได้ทำข้อสังเกตที่คล้ายกันในประเทศอื่น ๆ .
เชียงรายและในปี 2005 Murty หลีกเลี่ยงการใช้คำว่า "เหนียว" อาจจะเป็นเพราะวัสดุใน Taq จะไม่เหนียวและไม่พฤติกรรมพลาสติกอย่างชัดแจ้ง แต่สิ่งที่ทำให้การทำงานก่ออิฐไม้เจือดีในการเกิดแผ่นดินไหวเป็นพฤติกรรมที่เหนียวเหมือนเป็นระบบ นี้ส่งผลให้พฤติกรรมจากการกระจายพลังงานเพราะแรงเสียดทานระหว่างการก่ออิฐและไม้และระหว่างหน่วยงานก่ออิฐตัวเอง อีกคุณสมบัติสำคัญกับการก่ออิฐไม้เจือคือการเข้าใจว่าปูนไม่ได้ออกแบบมาเพื่อถือก้อนอิฐด้วยกัน แต่จะถือพวกเขาออกจากกัน มันเป็นไม้ที่ผูกไว้ด้วยกัน ประโยชน์ของการกระจายพลังงานที่จะได้รับจากแรงเสียดทานไม่ทำลายและแตกที่สามารถใช้สถานที่ในผนังก่ออิฐที่ล้อมรอบและถูกคุมขังโดยวงดนตรีที่ทำให้ไม้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

7 . มีความต้านทานแผ่นดินไหวของแท็กการก่อสร้าง
ใบเสนอราคาด้านล่างจากผู้เขียนที่ใช้ในการสังเกต ทำให้ในช่วงหลายสัปดาห์แรกหลังเกิดแผ่นดินไหว อธิบายการสร้างแท็กที่พวกเขาพบในเขตฝั่งอินเดีย ความเสียหายของสายควบคุม อาจารย์ ไร่ และ murty สังเกต : " แก่การก่อสร้าง รูปแบบของไม้ผสมปูน ,ที่เรียกว่าแท็กได้รับการฝึก . ในการก่อสร้างขนาดใหญ่ชิ้นไม้ใช้เป็นแนวนอนที่ฝังอยู่ในผนังก่ออิฐ วิ่งหนัก เพื่อเพิ่มความสามารถในการโหลด แรง ของโครงสร้าง ปูนผสมไม้แสดงน่าพอใจอย่างที่คาด เมื่อจับกุมทำลายแตก ,กระจายกระจายของการกระจายพลังงานซึ่งจะเพิ่มความจุของระบบ โดยไม่เป็นอันตรายต่อความสมบูรณ์ของโครงสร้างและความจุ " การรับน้ำหนักในแนวดิ่ง มันน่าสนใจที่จะเปรียบเทียบการสังเกตของพวกเขากับของอาจารย์ได้ gosain AS Travel และหลังจากการตรวจสอบความเสียหายจากแผ่นดินไหวอนันตนาค 20 กุมภาพันธ์ 1960ที่พวกเขาพบอาคารการก่อสร้างคล้ายกับรีแทค : " ไม้วิ่งผูกสั้นยาวผนังกำแพงและยังเชื่อมท่าเรือและเติมเต็มได้บ้าง บางทีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ประโยชน์ที่ได้รับจากนักวิ่ง เช่นที่พวกเขาบอกความเหนียวโครงสร้างอื่นมากเปราะ เพิ่มความเหนียว augments พลังงานดูดซับความสามารถของโครงสร้างจึงเพิ่มโอกาสของการอยู่รอดในระหว่างหลักสูตรของแผ่นดินไหวช็อก " ทั้งสองรายงานโดยแยกเกือบ 40 ปี gosain และ อาร์ย่าลงความเห็นเป็นชนิดของพฤติกรรมการดัดไม้ผสมปูน และยังบอกว่าไม้ " ถ่ายทอด " ความเหนียว " และเพิ่มความจุดูดซับพลังงาน "ขณะที่ เชียงราย และ murty ใช้คำว่า " การกระจายพลังงานความจุ " เพื่ออธิบายปรากฏการณ์เดียวกัน วิธีที่แตกต่างของการอธิบายพฤติกรรมนี้ก็สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในความหมาย เช่นคำว่า " ความเหนียว " ทางวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้องมากขึ้นเมื่อใช้ในการอธิบายถึงแอตทริบิวต์ของวัสดุเดียวมากกว่าที่ของการรวมกันของวัสดุ แต่ปรากฏการณ์พื้นฐานยังคงเหมือนเดิมอื่น ๆระบุ และนักวิชาการมีการสังเกตที่คล้ายคลึงกันในประเทศอื่น ๆ
ไร่ murty ในปี 2005 และหลีกเลี่ยงการใช้คำว่า " อ่อน " อาจเป็นเพราะวัสดุได้ดีไม่เหนียวและไม่แสดงพฤติกรรม พลาสติก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ไม้ผสมปูนทำงานได้ดีในการเกิดแผ่นดินไหว ของอ่อน เช่น พฤติกรรมที่เป็นระบบ