Changing classroom cultures, Not Ch

Changing classroom cultures, Not Changing Mathematics
Together with the findings of the research that I reviewed in the first section of this chapter, these patterns suggest that class, culture and gender are important organizers in students' developing relationships with mathematics. These relationships are fluid of course, but powerful gender discourses such as those voiced by Creese et al.'s teacher and pupils and the performance discourses that we saw in Chapters 2 to 5 constrain the range of identities that are available to mathematics learners. At the same time, institutional practices of audit and accountability serve to pressurize both teachers and students. Sometimes students resist these pressures and discourses, but not always successfully: compare how the students at Farnden and Middleton developed their own collaborative community of practice, and Debbie at Bradley self-authors as someone who has "a right to learn," while Janet, in Chapter 2, accepts the offered position of a "quiet girl" and Lizzie at Northdown School criticizes her new lower set for its lack of investigative mathematics but says she is happier there because of its less exposing demands.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เปลี่ยนห้องเรียนวัฒนธรรม ไม่เปลี่ยนคณิตศาสตร์ ร่วมกับผลการวิจัยที่ผมตรวจสอบในส่วนแรกของบทนี้ รูปแบบเหล่านี้แนะนำว่า คลาส วัฒนธรรม และเพศเป็นสำคัญจัดความสัมพันธ์ในการพัฒนานักเรียนด้วย ความสัมพันธ์เหล่านี้จะไหลแน่นอน แต่พลังเพศพูดเช่นอา Creese et al.ครู และนักเรียน และบรรยายประสิทธิภาพที่เราได้เห็นในบทที่ 2 ถึง 5 จำกัดช่วงของข้อมูลเฉพาะตัวที่จะให้ผู้เรียนคณิตศาสตร์ ในเวลาเดียวกัน วิธีปฏิบัติของสถาบันตรวจสอบและความรับผิดชอบให้บริการ pressurize เรือทั้งครูและนักเรียน นักเรียนบางครั้งต่อต้านแรงกดดันเหล่านี้และพูด แต่ไม่สำเร็จเสมอ: เปรียบเทียบวิธีพัฒนาชุมชนตนเองร่วมกันฝึกนักเรียน Farnden และมิดเดิลตัน และ Debbie ที่ Bradley ผู้เขียนเป็นคนที่มี "สิทธิในการเรียนรู้ ในขณะที่เจ ในบทที่ 2 ยอมรับตำแหน่งที่นำเสนอของ"สาวเงียบ" และลิซซี่ที่โรงเรียน Northdown ไฮเดรตของเธอชุดล่างใหม่สำหรับการขาดของคณิตศาสตร์สืบสวน แต่ว่า เธอมีสุขเนื่องจากการไม่เปิดเผยตนเองต้องการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เปลี่ยนวัฒนธรรมในห้องเรียนไม่มีการเปลี่ยนแปลงคณิตศาสตร์
ร่วมกับผลการวิจัยพบว่าเราได้ตรวจสอบในส่วนแรกของบทนี้รูปแบบเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าระดับวัฒนธรรมและเพศที่มีความสำคัญในการจัดงานของนักเรียนพัฒนาความสัมพันธ์กับคณิตศาสตร์ ความสัมพันธ์เหล่านี้เป็นของเหลวแน่นอน แต่วาทกรรมทางเพศที่มีประสิทธิภาพเช่นผู้ที่เปล่งออกมาโดย Creese et al. ครูและนักเรียนและวาทกรรมประสิทธิภาพการทำงานที่เราเห็นในบทที่ 2 ถึง 5 จำกัด ช่วงของตัวตนที่มีอยู่เพื่อเรียนคณิตศาสตร์ ในขณะเดียวกันการปฏิบัติสถาบันของการตรวจสอบและความรับผิดชอบให้บริการเพื่อกดดันทั้งครูและนักเรียน บางครั้งนักเรียนต้านทานแรงกดดันเหล่านี้และวาทกรรม แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ: เปรียบเทียบวิธีการที่นักเรียนที่ Farnden และมิดเดิลตันได้รับการพัฒนาชุมชนของการทำงานร่วมกันของตัวเองของการปฏิบัติและเด็บบี้ที่แบรดลีย์ด้วยตนเองผู้เขียนเป็นคนที่มี "สิทธิที่จะได้เรียนรู้" ในขณะที่เจเน็ต ในบทที่ 2 ยอมรับตำแหน่งที่นำเสนอของ "หญิงสาวที่เงียบสงบ" และลิซซี่ที่ Northdown โรงเรียนบารมีชุดใหม่ของเธอที่ต่ำกว่าสำหรับการขาดของคณิตศาสตร์สืบสวน แต่เธอบอกว่าเธอคือความสุขเพราะมีความต้องการน้อยการเปิดเผยของ