Effectiveness of MI as a Modifier o

Effectiveness of MI as a Modifier of Diet and
Exercise Behaviour
Two MAs were located that examined the efficacy of
MI-based interventions for modifying diet and exercise
behaviours, the results of which were reported as a combined
effectiveness for dietary and exercise applications (Burke,
Arkowitz, & Menchola, 2003; Martins & McNeil, 2009). Both
level I studies identified positive implications for MI-based
interventions in modifying diet and exercise behaviours, and
suggested sustainability of the behavioural change over time.
For example, Burke et al. (2003) explored the application of
MI-based interventions across a multitude of problem areas
and reported significant effects on diet and exercise behaviours
that were sustained for up to four years (N = 30). Similarly,
Martins and McNeil’s (2009) analysis revealed MI-based interventions
had positive effects on diet and exercise behaviours,
sustainable for up to a two-year period (N = 37).
While both Burke et al. (2003) and Martins and McNeil
(2009) support the general utility of MI-based interventions
for promoting changes in exercise and dietary behaviours
combined, the effectiveness of MI-based interventions on
specific CVD risk factors was also found. In such cases, the
results of both level I and II research show MI-based interventions
are effective for reducing lipid profile measurements
(Kreman et al., 2006; Rubak, Sandboek, Lauritzen, &
Christensen, 2005) and dietary fat intake (Brug et al., 2007;
Koelewijn et al., 2009; Reinhardt, Van Der Ploeg, Grzegrzulka,
& Timperley, 2012). In one RCT, it was found that
dietitians were able to achieve as much as a 14% increased
reduction in saturated fat intake of participants receiving
MI-based interventions, compared to dietitians not using MI
(Brug et al., 2007). Similarly, two more recent RCTs found
that MI-based interventions led to significant reductions in
measures of total fat and saturated fat over control groups
who did not receive MI-based interventions (Koelewijn et
al., 2009; Reinhardt et al., 2012).
Other high-level studies (level II evidence) that occurred
in the primary care setting have further demonstrated that
MI-based interventions can significantly help increase exercise
behaviours (Carels et al., 2007; Kerse, Elley, Robinson,
& Arroll, 2005). In one RCT, it was found that MI-based
counselling significantly increased measures of moderate
and vigorous activity and that the behavioural change was sustained at 12 months post intervention. Likewise, a recent
controlled trial (level III evidence) found that MI-based
interventions significantly increased all measures of physical
activity including total physical activity, walking, and moderate
to vigorous activity in sedentary and insufficiently active
individuals (N = 204) (Hardcastle, Blake, & Hagger, 2012).
The aim of these one-on-one counselling interventions was
not to dictate why behavioural change was necessary, but
rather to explore ambivalence and elicit self-directed motivation
using agenda setting, decisional balance and change
talk (Hardcastle et al., 2012).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประสิทธิผลของ MI รวมปรับปรุงของอาหารและการ
ออกกำลังกายพฤติกรรม
สอง MAs ตั้งอยู่ที่ตรวจสอบประสิทธิภาพของ
การแทรกแซง MI-based สำหรับการปรับเปลี่ยนอาหารและการออกกำลังกาย
พฤติกรรมผลของการที่ได้รับรายงานว่ารวมกัน
ที่มีประสิทธิภาพสำหรับการใช้งานการบริโภคอาหารและการออกกำลังกาย (เบิร์
Arkowitz และ Menchola 2003; มาร์ตินและแมคนีล, 2009) ทั้งใน
ระดับการศึกษาที่ฉันระบุผลกระทบในเชิงบวกสำหรับ MI-based
การแทรกแซงในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการรับประทานอาหารและการออกกำลังกายและ
ชี้ให้เห็นความยั่งยืนของการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในช่วงเวลา.
ตัวอย่างเช่นเบิร์คและคณะ (2003) สำรวจการประยุกต์ใช้
การแทรกแซง MI-based ข้ามความหลากหลายของพื้นที่ที่มีปัญหา
และมีการรายงานผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญเกี่ยวกับอาหารและการออกกำลังกายพฤติกรรม
ที่ได้รับการไว้ถึงสี่ปี (จำนวน = 30) ในทำนองเดียวกัน
มาร์ตินและแมคนีลส์ (2009) การวิเคราะห์เปิดเผยการแทรกแซง MI-based
มีผลในเชิงบวกเกี่ยวกับพฤติกรรมการรับประทานอาหารและการออกกำลังกาย
อย่างยั่งยืนขึ้นอยู่กับระยะเวลาสองปี (จำนวน = 37).
ขณะที่ทั้งสองเบิร์คและคณะ (2003) และมาร์ตินและแมคนีล
(2009) สนับสนุนยูทิลิตี้ทั่วไปของการแทรกแซง MI-based
สำหรับการส่งเสริมการเปลี่ยนแปลงในการออกกำลังกายและพฤติกรรมการบริโภคอาหารที่
รวมประสิทธิภาพของการแทรกแซง MI-ขึ้นอยู่กับ
ปัจจัยเสี่ยง CVD ที่เฉพาะเจาะจงก็พบ ในกรณีเช่นนี้
ผลของระดับทั้ง I และ II การวิจัยแสดงให้เห็นการแทรกแซงตาม MI
มีประสิทธิภาพในการลดการตรวจวัดระดับไขมันในเลือด
(Kreman et al, 2006;. Rubak, Sandboek, Lauritzen และ
คริส, 2005) และการบริโภคอาหารที่มีไขมัน (Brug และคณะ, 2007;.
Koelewijn et al, 2009;. Reinhardt, Van Der Ploeg, Grzegrzulka,
& Timperley, 2012) หนึ่งใน RCT มันก็พบว่า
dietitians ก็สามารถที่จะประสบความสำเร็จมากที่สุดเท่าที่เพิ่มขึ้น 14%
ในการลดการบริโภคไขมันอิ่มตัวของผู้ที่ได้รับ
การแทรกแซง MI-based เมื่อเทียบกับ dietitians ไม่ได้ใช้ MI
(Brug et al., 2007) ในทำนองเดียวกันอีกสอง RCTs ล่าสุดพบ
ว่าการแทรกแซง MI-based นำไปสู่การลดลงอย่างมีนัยสำคัญใน
มาตรการของไขมันรวมและไขมันอิ่มตัวกว่ากลุ่มควบคุม
ที่ไม่ได้รับการแทรกแซง MI-based (Koelewijn และ
อัล 2009;.. Reinhardt, et al, 2012) .
การศึกษาระดับสูงอื่น ๆ (Level II หลักฐาน) ที่เกิดขึ้น
ในการตั้งค่าการดูแลรักษาเบื้องต้นได้แสดงให้เห็นต่อไปว่า
การแทรกแซง MI-based อย่างมีนัยสำคัญจะช่วยเพิ่มการออกกำลังกาย
พฤติกรรม (Carels et al, 2007;. Kerse, Elley โรบินสัน
& Arroll 2005 ) หนึ่งใน RCT มันก็พบว่า MI-based
การให้คำปรึกษามาตรการที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในระดับปานกลาง
กิจกรรมและแข็งแรงและการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมได้รับการสนับสนุนที่ 12 เดือนแทรกแซงโพสต์ ในทำนองเดียวกันเมื่อเร็ว ๆ นี้
ทดลองควบคุม (ระดับ III หลักฐาน) พบว่า MI-based
การแทรกแซงอย่างมีนัยสำคัญเพิ่มขึ้นทุกมาตรการทางกายภาพ
กิจกรรมรวมถึงการออกกำลังกายทั้งหมดเดินและในระดับปานกลาง
กับกิจกรรมแข็งแรงในการอยู่ประจำที่และการใช้งานไม่เพียงพอ
บุคคล (จำนวน = 204) (ผู้หมวด เบลคและ Hagger, 2012).
จุดมุ่งหมายของเหล่านี้อย่างใดอย่างหนึ่งต่อหนึ่งการแทรกแซงการให้คำปรึกษาเป็น
ไม่ได้ที่จะบอกว่าทำไมการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเป็นสิ่งจำเป็น แต่
ค่อนข้างที่จะสำรวจความสับสนและสร้างแรงจูงใจตนเองโดยตรง
ใช้การตั้งค่าวาระสมดุลตัดสินใจและการเปลี่ยนแปลง
การพูดคุย ( ผู้หมวด et al., 2012)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประสิทธิผลของมิเป็นส่วนขยายของอาหาร และพฤติกรรมการออกกำลังกายสอง

แต่อยู่ที่การตรวจสอบประสิทธิผลของการแทรกแซงการใช้
มิอาหารและพฤติกรรมการออกกําลังกาย
, ผลของการที่ถูกรายงานเป็นประสิทธิผลรวม
สำหรับอาหารและการออกกำลังกายโปรแกรม ( เบิร์ค ,
arkowitz & menchola , 2003 ; มาร์ติน&แมคนีล 2009 ) ทั้ง
ระดับฉันศึกษาระบุว่าเป็นแนวทางที่ใช้ในการปรับเปลี่ยนอาหารโดยมิ

แนะนำการออกกำลังกายและพฤติกรรม และความยั่งยืนของพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
ตัวอย่างเช่นเบิร์ก et al . ( 2003 ) ศึกษาการประยุกต์ใช้
มิจากการแทรกแซงในฝูงของปัญหาและรายงานผลอย่างมีนัยสำคัญต่อ

อาหารและการออกกำลังกาย พฤติกรรมที่ได้รับถึงสี่ปี ( n = 30 ) โดย
มาร์ตินแมคนีล ( 2009 ) และจากการวิเคราะห์มีการแทรกแซง
เป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลกระทบต่ออาหารและพฤติกรรมการออกกำลังกาย
ยั่งยืนถึงระยะเวลาสองปี ( n = 31 ) .
ในขณะที่ทั้งสองเบิร์ก et al . ( 2003 ) และ มาร์ติน และ แมคนีล
( 2009 ) สนับสนุนสาธารณูปโภคพื้นฐานทั่วไปของการแทรกแซง
มิเพื่อส่งเสริมการเปลี่ยนแปลงในการออกกำลังกายและพฤติกรรมการบริโภค
รวมประสิทธิภาพของมิอยู่ (
เฉพาะ CVD ปัจจัยเสี่ยงพบว่า ในบางกรณี
ผลของทั้งสองระดับ I และ II มีการแทรกแซงจากการวิจัยให้มีประสิทธิภาพในการลดไขมัน

( ประวัติวัด kreman et al . , 2006 ; rubak sandboek lauritzen , , ,
&ริส2005 ) และไขมันบริโภคใยอาหาร ( brug et al . , 2007 ;
koelewijn et al . , 2009 ; สามารถ แวน เดอ ploeg grzegrzulka , , ,
& timperley , 2012 ) ในหนึ่ง Razorflame พบว่า
dietitians สามารถบรรลุการลดเท่าที่เพิ่มขึ้น 14 %
ในไขมันอิ่มตัว การบริโภคของผู้เข้าร่วมได้รับ
มิตามการแทรกแซง เมื่อเทียบกับนักกำหนดอาหารไม่ใช้มิ
( brug et al . , 2007 ) ในทํานองเดียวกันสอง ล่าสุดพบว่ามีการแทรกแซงจาก RCTs

ที่สำคัญซึ่งนำไปสู่การวัดปริมาณไขมันและไขมันอิ่มตัวมากกว่ากลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับ มี จาก
( (
koelewijn et al . , 2009 ; เรนาร์ต et al . , 2012 ) .
ศึกษาระดับสูงอื่น ๆ ( หลักฐานระดับ 2 ) ที่เกิดขึ้น
ใน การดูแลการตั้งค่าเพิ่มเติมแสดงให้เห็นว่า
มิใช้แทรกแซงอย่างมีนัยสำคัญช่วยเพิ่มพฤติกรรมการออกกำลังกาย
( carels et al . , 2007 ; kerse ลีย์ โรบินสัน , , ,
& arroll , 2005 ) ในหนึ่ง Razorflame พบว่า มีการให้คำปรึกษาอย่างมีนัยสำคัญเพิ่มมาตรการปานกลาง

และเข้มแข็ง และเปลี่ยนพฤติกรรม คือ กิจกรรมที่ยั่งยืนที่ 12 เดือนหลังการแทรกแซงจาก อนึ่ง ล่าสุด
การทดลองควบคุม ( หลักฐาน 3 ระดับ ) พบว่ามีการแทรกแซงจาก
เพิ่มขึ้นทุกมาตรการของกิจกรรมทางกาย
รวมทั้งกิจกรรมทางกายภาพทั้งหมดเดิน และปานกลาง
กิจกรรมคึกคักในกลุ่มและบุคคลไม่ปราดเปรียว
( n = 2 ) ( ฮาร์ดแคเซิล เบลค & hagger 2012 ) .
จุดมุ่งหมายเหล่านี้ตัวต่อตัวให้คำปรึกษา การแทรกแซงเป็น
จะบอกทำไมเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเป็นสิ่งที่จำเป็น แต่ค่อนข้างที่จะสำรวจความสับสนและล้วงเอา

ใช้วาระด้วยตนเองแรงจูงใจ การตัดสินใจและการเปลี่ยนแปลงสมดุล
พูด ( ฮาร์ดแคเซิล et al . , 2012 )