InstinctLet me read a letter I rece

Instinct
Let me read a letter I recently received. 'Dear Dr. Breen. Why has the Combine seen fit to suppress our reproductive cycle? Sincerely, A Concerned Citizen.'
Thank you for writing, Concerned. Of course your question touches on one of the basic biological impulses, with all its associated hopes and fears for the future of the species.
I also detect some unspoken questions. Do our benefactors really know what's best for us? What gives them the right to make this kind of decision for mankind? Will they ever deactivate the suppression field and let us breed again?
Allow me to address the anxieties underlying your concerns, rather than try to answer every possible question you might have left unvoiced.
First, let us consider the fact that for the first time ever, as a species, immortality is in our reach.
This simple fact has far-reaching implications. It requires radical rethinking and revision of our genetic imperatives.
It also requires planning and forethought that run in direct opposition to our neural pre-sets.
I find it helpful at times like these to remind myself that our true enemy is Instinct.
Instinct was our mother when we were an infant species.
Instinct coddled us and kept us safe in those hardscrabble years when we hardened our sticks and cooked our first meals above a meager fire
and started at the shadows that leapt upon the cavern's walls.
But inseparable from Instinct is its dark twin, Superstition.
Instinct is inextricably bound to unreasoning impulses, and today we clearly see its true nature. Instinct has just become aware of its irrelevance, and like a cornered beast, it will not go down without a bloody fight.
Instinct would inflict a fatal injury on our species.
Instinct creates its own oppressors, and bids us rise up against them.
Instinct tells us that the unknown is a threat, rather than an opportunity.
Instinct slyly and covertly compels us away from change and progress.
Instinct, therefore, must be expunged.
It must be fought tooth and nail, beginning with the basest of human urges: The urge to reproduce.
We should thank our benefactors for giving us respite from this overpowering force.
They have thrown a switch and exorcised our demons in a single stroke.
They have given us the strength we never could have summoned to overcome this compulsion.
They have given us purpose. They have turned our eyes toward the stars.
Let me assure you that the suppressing field will be shut off on the day that we have mastered ourselves...the day we can prove we no longer need it.
And that day of transformation, I have it on good authority, is close at hand.
Collaboration
It has come to my attention that some have lately called me a collaborator, as if such a term were shameful.
I ask you, what greater endeavor exists than that of collaboration?
In our current unparalleled enterprise, refusal to collaborate is simply a refusal to grow--an insistence on suicide, if you will.
Did the lungfish refuse to breathe air? It did not.
It crept forth boldly while its brethren remained in the blackest ocean abyss, with lidless eyes forever staring at the dark, ignorant and doomed despite their eternal vigilance.
Would we model ourselves on the trilobite?
Are all the accomplishments of humanity fated to be nothing more than a layer of broken plastic shards thinly strewn across a fossil bed, sandwiched between the Burgess shale and an eon's worth of mud?
In order to be true to our nature, and our destiny, we must aspire to greater things. We have outgrown our cradle. It is futile to cry for mother's milk, when our true sustenance awaits us among the stars.
And only the universal union that small minds call 'The Combine' can carry us there.
Therefore I say, yes, I am a collaborator. We must all collaborate, willingly, eagerly, if we expect to reap the benefits of unification.
And reap we shall.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สัญชาตญาณผมอ่านจดหมายที่เพิ่งได้รับการ ' บรีนดร.รัก ทำไมได้รวมเห็นพอดีกำราบวงจรสืบพันธุ์ของเรา ขอแสดงความนับถือ ความกังวลพลเมือง 'ขอบคุณสำหรับการเขียน เกี่ยวข้อง แน่นอนว่าคำถามของคุณสัมผัสของแรงกระตุ้นทางชีวภาพพื้นฐาน ความหวังเชื่อมโยงและความกลัวอนาคตของสายพันธุ์ทั้งหมดผมยังตรวจหาคำถาม unspoken นอนด์ของเราจริง ๆ รู้สิ่งที่ดีสุดสำหรับเรา อะไรให้พวกเขาด้านขวาเพื่อทำการตัดสินใจสำหรับมนุษย์ประเภทนี้ พวกเขาจะเคยปิดฟิลด์ปราบปราม และสายพันธุ์ให้เราอีกให้ฉันวิตกกังวลในช่วงต้นของความกังวล แทนที่พยายามตอบทุกได้คำถามที่อาจเหลือไม่เปล่งครั้งแรก ให้เราพิจารณาความจริงที่ว่าในครั้งแรกเวลาเคย เป็นชนิด ความเป็นอมตะอยู่ในเราความจริงเรื่องนี้มีนัยผับ ต้องการรุนแรงในการทบทวนและปรับปรุงของ imperatives ทางพันธุกรรมของเรามันยังต้องวางแผนและ forethought ที่ใช้ในการต่อต้านโดยตรงกับชุดของเราก่อนที่ประสาทฉันพบว่ามีประโยชน์ในเวลาเช่นนี้เพื่อเตือนตัวเองว่าศัตรูที่แท้จริงของสัญชาตญาณสัญชาตญาณคือ แม่ของเราเมื่อเรามีพันธุ์ทารกสัญชาตญาณที่ coddled เรา และเรายังคงปลอดภัยในปี hardscrabble เมื่อเราแข็งแท่งของเรา และรับประทานอาหารมื้อแรกของเราเหนือไฟไม่เพียงพอและเริ่มต้นที่เงาที่หลุดออกมาตามผนังของอุโมงค์แต่ต่อจากสัญชาตญาณเป็นคู่ความเข้ม ความเชื่อโชคลางสัญชาตญาณถูกผูกไว้กับแรงกระตุ้น unreasoning inextricably และวันนี้เราชัดเจนดูเป็นธรรมชาติจริง สัญชาตญาณมีเพียงตระหนักของ irrelevance และเช่นสัตว์ cornered มันจะไม่ลงไป โดยไม่มีการต่อสู้นองเลือดสัญชาตญาณจะทำดาเมจบางบาดเจ็บร้ายแรงในสายพันธุ์ของเราสัญชาตญาณของตัวเองสู่เประเทศ ประมูลเราขึ้นขึ้นกับพวกเขาใช้ และสัญชาตญาณบอกว่า ไม่รู้จักเป็นการคุกคาม มากกว่าโอกาสสัญชาตญาณควัก และประสงค์ร็อกเราเปลี่ยนแปลงและความก้าวหน้าสัญชาตญาณ ดังนั้น ต้องมี expungedมันต้องสามารถสู้ฟันและ nail เริ่มต้น ด้วย basest ของมนุษย์ขอก่อนส่งกลับ: กระตุ้นให้เกิดการเราควรขอบคุณนอนด์ของเราให้เราจากแรงนี้พอแรงพวกเขาได้โยนสวิตช์ และ exorcised ปีศาจของเราในจังหวะเดียวพวกเขามีให้เราแข็งแรงเราไม่สามารถได้ถูกเรียกตัวเพื่อเอาชนะการบีบบังคับนี้พวกเขาได้ให้วัตถุประสงค์ พวกเขาได้เปิดตาไปยังดาวผมมั่นใจว่า ฟิลด์ suppressing จะถูกปิดในวันที่เราได้เข้าใจตัวเอง...วันที่เราสามารถพิสูจน์ว่า เราไม่ต้องการและวันที่ของการแปลง ฉันมีในหน่วยงานที่ดี เป็นที่ทำงานร่วมกันมาความสนใจของฉันว่า บางได้เมื่อเร็ว ๆ นี้เรียกว่าฉันมี collaborator คำดังกล่าวได้ถึงแม้ว่าการขอให้คุณ แข่งขันอะไรมากอยู่กว่าที่ทำงานร่วมกันหรือไม่ในองค์กรของเราระบุปัจจุบัน ให้ทำงานร่วมกันเป็นเพียงปฏิเสธการเติบโต - การ insistence ในการฆ่าตัวตาย ถ้าคุณจะปฏิเสธไม่ได้ปลาปอดหายใจอากาศ มันไม่มัน crept ออกมาอย่างกล้าหาญในขณะที่ของพี่น้องยังคงอยู่ในก้นบึ้งมหาสมุทร blackest กับ lidless ตาจ้องมอง ที่มืด ซะ doomed แม้จะระมัดระวังการนิรันดร์ตลอดไปเราจะจำลองตัวเองในไทรโลไบต์จะสำเร็จทั้งหมดของมนุษยชาติ fated จะมากกว่าชั้นของเสียเศษภาชนะพลาสติกตวงโรยทั่วเตียงฟอส ชาวลาวอระหว่างดินดานแอและคุ้มอินเตอร์ eon เป็นโคลนการเป็นจริงของธรรมชาติ และชะตากรรมของเรา เราต้องคาดหวังสิ่งที่มากกว่า เรามี outgrown อู่ของเรา ลม ๆ แล้ง ๆ กระต่ายแม่นม เมื่อบวงสรวงที่แท้จริงของเรารอเราในหมู่ดาวได้และเฉพาะในสหภาพสากลที่ว่า จิตใจขนาดเล็กเรียก 'รวมที่' สามารถมีเรามีดังนั้น ฉันกล่าวว่า ใช่ ฉัน collaborator ที่ เราต้องทั้งหมดทำงานร่วมกัน ด้วยความเต็มใจ กระหาย ถ้าเราคาดว่าจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของการและเรียบเราก็จะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สัญชาตญาณให้ฉันอ่านจดหมายที่ผมได้รับเมื่อเร็ว ๆ นี้
'เรียนดร. บรีน ทำไมรวมเห็นสมควรที่จะปราบปรามวงจรการสืบพันธุ์ของเราหรือไม่ ขอแสดงความนับถือ, A เป็นห่วงประชาชน.
ขอบคุณสำหรับการเขียนที่เกี่ยวข้อง แน่นอนคำถามของคุณสัมผัสกับหนึ่งในแรงกระตุ้นทางชีวภาพขั้นพื้นฐานกับความหวังที่เกี่ยวข้องและความกลัวสำหรับอนาคตของสายพันธุ์.
ฉันยังตรวจสอบไม่ได้พูดบางคำถาม ผู้มีพระคุณของเราไม่ทราบจริงๆสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา? สิ่งที่ทำให้พวกเขามีสิทธิที่จะให้ชนิดของการตัดสินใจสำหรับมนุษย์นี้หรือไม่? พวกเขาจะเคยยกเลิกการใช้งานด้านการปราบปรามและแจ้งให้เราก่อให้เกิดอีกครั้งหรือไม่ให้ผมอยู่ที่ความวิตกกังวลพื้นฐานความกังวลของคุณมากกว่าการพยายามที่จะตอบทุกคำถามที่เป็นไปได้ที่คุณอาจไม่เคยมีใครพูด. แรกให้เราพิจารณาข้อเท็จจริงที่ว่าเป็นครั้งแรกที่เคย เป็นสายพันธุ์อมตะอยู่ในการเข้าถึงของเรา. นี้ความเป็นจริงที่เรียบง่ายมีความหมายกว้างขวาง มันต้องมีการทบทวนความรุนแรงและการแก้ไขของความจำเป็นทางพันธุกรรมของเรา. นอกจากนี้ยังต้องมีการวางแผนและความสุขุมที่ทำงานอยู่ในความขัดแย้งโดยตรงกับระบบประสาทชุดก่อนของเรา. ฉันคิดว่ามันเป็นประโยชน์ในช่วงเวลาเช่นนี้เพื่อเตือนตัวเองว่าศัตรูที่แท้จริงของเราคือสัญชาตญาณ. สัญชาตญาณเป็นของเรา แม่เมื่อเราเป็นสายพันธุ์ของทารก. สัญชาตญาณโอ๋เราและทำให้เราปลอดภัยในปีที่ผ่านกอเหล่านั้นเมื่อเราแข็งไม้ของเราและปรุงอาหารครั้งแรกของเราข้างต้นไฟน้อยและเริ่มที่เงาที่กระโดดบนกำแพงถ้ำของ. แต่แยกออกจากสัญชาตญาณคือ คู่ที่มืดของไสยศาสตร์. สัญชาตญาณที่ถูกผูกไว้เพื่อความสัมพันธุ์แรงกระตุ้นไม่ใช้เหตุผลและวันนี้เราเห็นได้อย่างชัดเจนธรรมชาติที่แท้จริงของมัน สัญชาตญาณเพิ่งตระหนักถึงความไม่ตรงประเด็นและเหมือนสัตว์มุมก็จะไม่ลงไปโดยไม่มีการต่อสู้นองเลือด. สัญชาตญาณจะทำดาเมจได้รับบาดเจ็บร้ายแรงในสายพันธุ์ของเรา. สัญชาตญาณสร้างกดขี่ของตัวเองและเสนอราคาให้เราลุกขึ้นต่อสู้กับพวกเขา. สัญชาตญาณ บอกเราว่าไม่รู้จักเป็นภัยคุกคามมากกว่าโอกาส. สัญชาตญาณเลศนัยและซ่อนเร้นบังคับให้เราออกไปจากการเปลี่ยนแปลงและความคืบหน้า. สัญชาตญาณจึงต้องถูกลบออก. จะต้องมีการต่อสู้ฟันและเล็บเริ่มต้นด้วย basest ของมนุษย์ขอเรียกร้องให้: กระตุ้นให้ทำซ้ำ. เราควรจะขอบคุณผู้มีพระคุณของเราให้เราพักผ่อนจากนี้แรงเอาชนะ. พวกเขาได้โยนสวิทช์และอานนาปีศาจของเราในจังหวะเดียว. พวกเขามีให้เราแข็งแรงเราไม่เคยจะได้เรียกตัวเพื่อที่จะเอาชนะการบังคับนี้. พวกเขา ได้ให้เราวัตถุประสงค์ พวกเขาได้เปิดดวงตาของเราที่มีต่อดาว. ให้ฉันมั่นใจว่าสนามปราบปรามจะปิดในวันที่เราได้เข้าใจตัวเอง ... วันที่เราสามารถพิสูจน์ได้ว่าเราไม่จำเป็นต้องใช้มัน. และวันที่ของการเปลี่ยนแปลงผม มีไว้ในอำนาจที่ดีอยู่ใกล้ที่อยู่ในมือ. การทำงานร่วมกันมันมีมาให้ความสนใจของฉันที่มีบางคนเรียกว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ผมทำงานร่วมกันเช่นถ้าเช่นคำที่เป็นที่น่าอับอาย. ฉันขอให้คุณสิ่งที่ความพยายามมากขึ้นที่มีอยู่กว่าของการทำงานร่วมกัน? ในของเรา องค์กรที่ไร้คู่แข่งในปัจจุบันปฏิเสธที่จะทำงานร่วมกันก็คือการปฏิเสธที่จะเติบโต - การเรียกร้องเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายถ้าคุณจะ. ไม่คิด lungfish ปฏิเสธที่จะสูดอากาศ? มันไม่ได้. มันพุ่งออกมาอย่างกล้าหาญในขณะที่พี่น้องของมันยังคงอยู่ในก้นบึ้งมหาสมุทรที่สุดด้วยสายตาที่ไม่มีฝาปิดตลอดไปจ้องมองที่มืดไม่รู้และถึงวาระที่แม้จะมีความระมัดระวังนิรันดร์ของพวกเขา. เราจะจำลองตัวเองในแมลงหรือไม่ได้รับความสำเร็จทั้งหมดของมนุษยชาติโชคจะเป็นอะไรมากไปกว่าชั้นของเศษพลาสติกหักโรยบาง ๆ ทั่วเตียงฟอสซิลที่คั่นกลางระหว่างหินดินดานประชากรและมูลค่ากัปของโคลน? เพื่อที่จะเป็นจริงกับธรรมชาติของเราและโชคชะตาของเราเราต้องหวังสิ่งที่มากขึ้น เราได้โค่งอู่ของเรา มันเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ที่จะร้องไห้ให้นมแม่เมื่อการดำรงชีวิตที่แท้จริงของเรารอเราอยู่ในหมู่ดวงดาว. และมีเพียงสหภาพสากลที่ใจเล็ก ๆ เรียก 'รวม' สามารถดำเนินการเรามี. ดังนั้นผมจึงบอกว่าใช่ผมทำงานร่วมกัน เราทุกคนจะต้องทำงานร่วมกันด้วยความเต็มใจกระหายถ้าเราคาดหวังที่จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของการผสมผสาน. และเราจะเก็บเกี่ยว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สัญชาตญาณ
ให้ฉันอ่านจดหมายที่ผมได้รับ . . . เรียน คุณหมอ บรีน ทำไมมีรวม เห็นควรให้ระงับวงจรการสืบพันธุ์ของเรา ? อย่างจริงใจ พลเมือง '
ขอบคุณสำหรับการเขียนที่เกี่ยวข้อง แน่นอน คำถามของคุณกับหนึ่งในพื้นฐานทางชีวภาพที่เกี่ยวข้องกับแรงกระตุ้นของความหวังและความกลัวของอนาคตของสายพันธุ์ .
ผมยังไม่ได้ตรวจสอบ บางข้อทำให้ผู้มีพระคุณของเราจริงๆรู้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา สิ่งที่จะช่วยให้พวกเขาที่จะให้ชนิดของการตัดสินใจสำหรับมนุษยชาติ ? พวกเขาจะปิดสนามให้เราปราบพันธุ์อีก
ให้ฉันที่อยู่ภายใต้ความกังวลความวิตกกังวลของคุณ แทนที่จะพยายามที่จะตอบทุกๆคำถามที่คุณอาจจะทิ้งซึ่งไม่ออกเสียง .
ครั้งแรก ให้เราพิจารณาความจริงที่ว่าเป็นครั้งแรกสำหรับเป็นชนิดที่เป็นอมตะอยู่ในเอื้อมมือของเรา .
ความจริงง่ายๆนี้มีผลกระทบกว้างขวาง มันต้องมีการทบทวนและแก้ไขความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมของเรา มันก็ต้องมีการวางแผนไว้ก่อน
และที่ใช้ในการต่อต้านโดยตรงของเราประสาทก่อนชุด .
ผมพบว่ามันเป็นประโยชน์ในเวลาเช่นนี้ เตือนตัวเองว่า ศัตรูที่แท้จริงของเราคือ สัญชาตญาณ
สัญชาตญาณแม่ ของเรา เมื่อเราเป็นทารกชนิด
สัญชาตญาณ coddled เราและทำให้เราปลอดภัยใน hardscrabble ปีเมื่อเราแข็งไม้ของเราและปรุงสุกก่อนอาหารข้างบน
ไฟน้อยและเริ่มที่เงานั้นกระโดดขึ้นไปบนกำแพงถ้ำ .
แต่แยกออกจากสัญชาตญาณของแฝดมืด
ไสยศาสตร์ สัญชาตญาณเป็น inextricably ผูกพันอย่างไร้เหตุผลแรงกระตุ้นและวันนี้เราเห็นธรรมชาติที่แท้จริงของมัน สัญชาตญาณได้ตระหนักถึงมันไม่ตรงประเด็น เหมือนต้อนสัตว์ จะไม่ไปโดยไม่ต้องต่อสู้นองเลือด
สัญชาตญาณจะสร้างการบาดเจ็บร้ายแรงในสายพันธุ์ของเรา สร้างผู้กดขี่
สัญชาตญาณของมันเอง และเมื่อเราต่อต้านพวกเขา .
สัญชาตญาณบอกเราว่าไม่รู้จัก เป็นการข่มขู่ มากกว่า
โอกาสและสัญชาตญาณก็แอบบังคับเราอยู่ห่างจากการเปลี่ยนแปลงและความก้าวหน้า
สัญชาตญาณ ดังนั้น จึงต้องถูกลบทิ้ง .
มันต้องต่อสู้ฟันและเล็บ , เริ่มต้นกับ basest ของมนุษย์เรียกร้อง : กระตุ้นให้ทำซ้ำ
เราควรจะขอบคุณผู้มีพระคุณของเรา ที่ให้เราได้พักผ่อนจากการบังคับมากเกินไปนี้ พวกเขาได้โยนสลับ
แล้วหมอผีสิปีศาจของเราในจังหวะเดียว .
พวกเขามีให้เราแรง เราไม่เคยเรียกเพื่อเอาชนะการบังคับนี่ .
พวกเขามีให้เราตั้งใจ พวกเขาได้เปิดดวงตาของเราสู่ดาว .
ผมมั่นใจว่าสะกดสนามจะปิดในวัน ที่เราได้เข้าใจในตัวเรา . . . . . . . วันที่เราสามารถพิสูจน์ได้ว่าเราต้องการมันอีกต่อไป .
วันนั้นแปลงร่างได้ ผมมีอำนาจ คือ ใกล้มือ
ความร่วมมือ
มาถึงความสนใจของฉันที่บางเมื่อเร็ว ๆนี้เรียกฉันเกี่ยวกับเหมือนเช่นในระยะเป็นน่าอาย .
ผมขอถามคุณ สิ่งที่ยิ่งใหญ่มุ่งหมายมีอยู่กว่าของความร่วมมือ ?
ในองค์กรที่ไร้คู่แข่งของเราในปัจจุบัน การปฏิเสธที่จะร่วมมือเป็นเพียงการเติบโต - ยืนกรานฆ่าตัวตาย ถ้าคุณจะ
ได้ปฏิเสธปลาปอดหายใจอากาศ ? มันไม่ได้ .
มันคลานออกมาอย่างกล้าหาญ ในขณะที่พี่น้องของมันยังคงอยู่ในก้นบึ้งมหาสมุทรที่มืดมิด กับฝาตาตลอดไปจ้องมองความมืด งมงายชะตาขาด แม้จะมีความระมัดระวังนิรันดร์ของพวกเขา .
เราจะแบบตัวเราในไตรโลไบท์ ?
มีทั้งหมดความสำเร็จของมนุษยชาติเนื้อคู่อะไรมากกว่าชั้นของเศษพลาสติกแตกบางๆโรยในฟอสซิลเตียงแซนวิชระหว่าง Burgess Shale ของกัปและมูลค่าของโคลน
เพื่อให้ความจริงที่ธรรมชาติของเราและโชคชะตาของเรา เราก็ต้องชอบสิ่งที่มากกว่า เราเบื่ออู่ของเรา มันไม่มีประโยชน์ที่จะร้องไห้สำหรับนมแม่ เมื่ออาหารที่แท้จริงของเรารอเราอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว และสหภาพสากล
เท่านั้นที่จิตใจเล็กเรียก ' รวม ' อุ้ม . .
ฉันจึงพูดว่า ใช่ ฉันเป็นคนเห็นด้วยเราทุกคนต้องร่วมมือกันอย่างเต็มใจ ตั้งใจ ถ้าเราหวังที่จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของการรวมกัน .
และเก็บเกี่ยวเราจะ .